چپتر 28: برگزیدگان (۳)
چپتر 28: برگزیدگان (۳)
فیش!
با دست آزادش به من اشاره کرد. من چی باید میگفتم؟ لحنش طوری بود که انگار میگفت: «حالا چی میگی! کارهای کثیفت برای همه دنیا فاش شد!»
لبخند زدم.
«بله.»
«هاها، دیدین! عوضیها. به همه دنیا اعلام میکنم که با استفاده از این قاتل چه کارایی کردین...»
«دروغه.»
جنگجوی صلیبی این را گفت.
«چی؟»
«حقیقت نداره.»
جنگجوی صلیبی دوباره با بیتفاوتی گفت.
«مگه به سوالت نگفت "بله"؟ اون جواب دروغ بود. پس برای روشن شدن قضیه، کیم گونگجا بیش از ۴۰۰۰ نفر رو نکشته.»
«...»
«سوال دیگهای داری؟»
سکوت.
در حالی که قدیس شمشیر دهانش بسته مانده بود، جنگجوی صلیبی سرش را کج کرد.
«اما ۴۰۰۰ تا. اصلاً ممکنه یک نفر این همه آدم رو بکشه؟ به نظرم تقریباً غیرممکنه.»
«ا، این... شما از این تازهوارد به عنوان یه قاتل ویژه استفاده کردید...»
لبخند درخشانی زدم.
«حق با شماست. من یه قاتل ویژهام.»
«حقیقت نداره.»
«...»
دهان قدیس شمشیر از تعجب باز ماند.
«ج، جنگجوی صلیبی. در موردت اشتباه میکردم! فکر میکردم تو دروغ نمیگی!»
«اینکه حرفم رو باور کنی یا نه، به خودت بستگی داره.»
جنگجوی صلیبی با آرامش جواب داد: «برای همین همون اول پرسیدم که آیا حرفم رو باور میکنی یا نه.»
«...»
«اگه الان بخوای حرفت رو عوض کنی، یه کم... رقتانگیزه. نه، واقعاً رقتانگیزه. قدیس شمشیر. این با اون چیزی که ازت انتظار داشتم فرق داره.»
«ص، صبر کن!»
قدیس شمشیر با سراسیمگی به من نگاه کرد.
«اما امکان نداره هیچکس رو نکشته باشی!»
«آه. بله. درسته. من یه بار کار یه نفر رو ساختم.»
جنگجوی صلیبی سر تکان داد.
«حقیقت داره.»
«دیدی!»
«اما فقط یه نفر بوده.»
«چی؟»
جنگجوی صلیبی دوباره سر تکان داد.
«حقیقت داره.»
«...»
«البته، فقط به خاطر اینکه یه نفر رو کشتم، این واقعیت رو عوض نمیکنه که من یه قاتلم. اما جناب قدیس شمشیر. با وجود اینکه دستهای منم پاک نیست، میتونم این رو بهتون بگم. اون حرومزاده واقعاً حقش بود که بمیره. چون اول اون سعی کرد من رو بکشه.»
«حقیقت داره.»
«نه، اگه فقط سعی میکرد من رو بکشه که یه جنتلمن به حساب میاومد. اون آدمها رو قتلعام میکنه. قتلعام. من دیدم که یه نفر رو کشت، اما لعنتی، وقتی داشت یه نفر رو زنده زنده میسوزوند حتی پلک هم نزد! اون حرومزاده عوضی!»
«حقیقت داره.»
«با اینکه دقیق نمیدونم، اما احتمالاً دهها، نه، صدها نفر رو کشته. آره. اون قطعاً کسیه که همچین کاری میکنه. من یه همچین آدمی رو کشتم. اگه میخوای من رو به عنوان یه قاتل لعنت کنی، بکن. اما میدونی چیه؟ حتی اگه به گذشته برگردم هم، بازم کارش رو میسازم. لعنت. گندش بزنن. نمیدونم چطور یه نفر میتونه اینقدر شرور باشه.»
جنگجوی صلیبی سرش را تکان داد.
«همهاش حقیقت داره.»
«...»
قدیس شمشیر ساکت بود.
به آرامی به اطرافش نگاه کرد. او متوجه وضعیت نشده بود، اما حالا، بعد از نگاه کردن به اطراف احتمالاً فهمیده بود.
چون اربابان گیلد همگی طوری به او نگاه میکردند که انگار میگفتند: «...داری چیکار میکنی؟»
«هاهاها! هاهاها!»
مفتش بدعتکار زیر خنده زد.
«کیم گونگجا، قاتل ویژه پنج گیلد بزرگ! چقدر خندهدار است! خیلی عالی میشد اگر حقیقت داشت، اما قدیس شمشیر! ما کیم گونگجا را تازه دیروز برای اولین بار ملاقات کردیم!»
«راستی، اینم حقیقت داره.»
«...»
سکوت قدیس شمشیر عمیقتر شد.
-نوچ نوچ نوچ نوچ. کسی که با مهارتها زندگی میکنه، با همونا هم میمیره.
به هو-ریونگ در کنارم به نوچنوچ کردن ادامه داد.
«امم. خب، من به همهچیز جواب دادم.»
لبخند زدم.
حرفهای این گونگجا واقعاً همهاش درست بود.
«به نظر میرسه یه سوءتفاهم پیش اومده بود. خوب شد که فقط همین بود. اما قدیس شمشیر. اگه من واقعاً...»
«فکر میکنم اینجا یه عذرخواهی لازم باشه. نظرت چیه؟»
جنگجوی صلیبی سرش را تکان داد.
«این حقیقت محضه. بدون حتی یک دروغ.»
«...»
«زودتر از کیم گونگجا عذرخواهی کن. قدیس شمشیر.»
پیرمرد رنگش پرید.
«من، من...»
قدیس شمشیر پس از گذشت زمان قابلتوجهی به حرف آمد.
شکارچیها به قدیس شمشیر نگاه میکردند. لبهایش خشک شده بود.
«من، از کیم گونگجا...»
قدیس شمشیر اینجا میتوانست خیلی چیزها بگوید.
میتوانست حرف جنگجوی صلیبی را باور نکند. هیچ دلیلی هم برای این کار نداشت. با اینکه جنگجوی صلیبی به عادل و درستکار بودن شهرت داشت، اما عضو پنج گیلد بزرگ بود. چرا باید به او اعتماد میکرد؟
«همهتون دارین سعی میکنین منو گول بزنین!»
این میتوانست حرفی باشد که قدیس شمشیر میزد.
یا... میتوانست کارت مهارت خودش را فاش کند. قدرتی که تعداد قتلهای حریف را نشان میداد. اما نشان دادن مهارت به دیگران کار عاقلانهای نبود. با این حال، همین هم برای توجیه کارش کافی بود.
«من به خاطر اینکه یه پیرمرد خرفت و دگم هستم به کیم گونگجا شک نکردم. همهاش به خاطر مهارت منه! وقتی مهارتم اینو میگه، من چی کار میتونم بکنم؟ مگه واضح نیست که آدم باید قبل از اعتماد به یه شخص، اول به مهارت خودش اعتماد کنه؟»
برای آدمها طبیعی بود که برای خودشان بهانهتراشی کنند.
«یا روانیهایی مثل امپراتور شعله هستن که فقط بقیه رو میکشن.»
بیاعتمادی. بهانهتراشی. بستن دهان بقیه.
امپراتور شعله با انتخاب روش بستن دهان دیگران ثابت کرد که یک روانی است... و قدیس شمشیر با این کار نشان میداد که چه جور آدمی است.
«ممم.»
قدیس شمشیر لبهایش را تر کرد.
و تصمیمش را گرفت.
«...گفتی اسمت کیم گونگجاست؟»
«بله.»
«اگه اونطور که فکر میکردم آدمهای بیگناه رو نکشتی... نه. این نیست.»
قدیس شمشیر در حین صحبت سرش را تکان داد. چینگ. وقتی شمشیرش را به غلاف برگرداند، صدای نفسهای راحت در اتاق پذیرایی به گوش رسید. شکارچیهای اطراف قدیس شمشیر کمتر مضطرب به نظر میرسیدند. در میان آنها، قدیس شمشیر کراواتش را محکم کرد.
«دوباره میگم.»
سرش را خم کرد.
«من صمیمانه عذر میخوام.»
پیرمرد داشت عذرخواهی میکرد.
«من اشتباه کردم. دچار سوءتفاهم شدم... و برای همین نزدیک بود کسی رو بکشم. همیشه فکر میکردم باید هر کسی رو که به نظرم مستحق مرگه، بکشم. من بر اساس باورهای خودم آدم کشتم.»
سرش را بیشتر خم کرد.
«اما از این به بعد، دیگه این اتفاق نمیافته.»
صدای بم او در اتاق پذیرایی طنین انداخت.
«فقط عذرخواهی کلامی فایدهای نداره. اگه چیزی میخوای، سعی میکنم برآوردهاش کنم... خیلی خوب میشد اگه میتونستم اینو بگم، اما...»
خودسرزنشی با صدایش آمیخته بود.
«لطفاً جونم رو نخواه. ازت خواهش میکنم. من هنوز میخوام زندگی کنم. میخوام قلهی این برج رو ببینم. ...من اشتباه بزرگی کردم و نزدیک بود بکشمت. اما لطفاً این پیرمرد رو ببخش و بذار زنده بمونه.»
اتاق پذیرایی قصر در سکوت فرو رفت.
پیرمرد میتوانست انتخاب دیگری داشته باشد. میتوانست به جنگجوی صلیبی اعتماد نکند یا با مهارتش برای خودش بهانه بیاورد. اما این کار را نکرد. در عوض، اعتراف کرد که ممکن است اشتباه کرده باشد.
«...»
جنگجوی صلیبی نگاهی به من انداخت. چشمانمان در هم گره خورد. او در سکوت سرش را تکان داد. ما حرفی نزدیم، اما میدانستم جنگجوی صلیبی چه میگوید.
«این حقیقته.»
تمام حرفهایی که زد حقیقت داشت.
عذرخواهیاش، و قولش مبنی بر اینکه دیگر بر اساس مهارتش آدم نمیکشد. نه تنها این، بلکه این واقعیت که او نمیخواست بمیرد.
اینکه میخواست بیشتر زندگی کند.
اینکه او را ببخشم.
-این پیرمرد خرفت.