چپتر 293: طبقه ۵۰ (۲)
چپتر 293: طبقه ۵۰ (۲)
در یک صبح بارانی، در حالی که صورتم را زیر کلاه بارانیام پنهان کرده بودم، به سمت میدان رفتم.
از بیلبورد هولوگرامی که در میدان نصب شده بود، صدای ناآشنایی به گوش میرسید. صدای خودم بود؛ از ویدیویی که دو ماه پیش ضبط شده بود.
اه.
صورتم از خجالت سرخ شد.
چرا صدام همیشه اینقدر عجیب به نظر میرسه؟ لعنتی. مورمورم میشه.
سریع از آنجا دور شدم.
در حالی که از میدان دور میشدم، نگاهم به چهرهام در هولوگرام افتاد. آنجا ایستاده بودم و با جدیت حرف میزدم، هر کلمهام واضح و حسابشده بود.
«خانمها و آقایان، این رأیگیری فقط درباره این نیست که آیا به ما، پنج گیلد بزرگ، اعتماد دارید یا نه. این رأیگیری مسیر آیندهی کل برج ما را تعیین میکند. آیا به طبقه ۵۰ صعود میکنیم یا همینجا میمانیم و دست از کاوشهای بیشتر میکشیم؟ این یک تصمیم حیاتی است.»
سپس هولوگرام صحنههایی از میدان بابل را نشان داد که مملو از جمعیت بود؛ مردمی که پس از انداختن رأیهایشان سر از پا نمیشناختند.
«پادشاه! پادشاه! پادشاه!»
مجری برنامهای که در یک طرف هولوگرام ظاهر شده بود، گفت: «بله، شما هماکنون ویدیویی از دو ماه پیش را تماشا کردید.»
«همانطور که دیدید، رأیگیری که دو ماه پیش برگزار شد، با اکثریت قاطع آرا به تصویب رسید. این رأیگیری تقریباً شبیه به یک نبرد سرنوشتساز برای تأیید نظام فعلی بود. پروفسور، آرای موافق با اختلاف بسیار زیادی از آرای مخالف پیشی گرفت، درست است؟»
«بله، به نظر میرسه پادشاه مرگ، شکارچی رتبه ۲ ما، وجهه بسیار مثبتی داره. ایشون و همسرشون به شدت محبوب هستن.»
«به شدت محبوب!»
«بله، پس میشه گفت تا حدودی شبیه به یک رأیگیری محبوبیت بود...»
«رأیگیری محبوبیت؟»
«باید هم اینطور میبود. حضور پادشاه مرگ در طول رأیگیری و دفاعیات قاطعانه دوک ایوانسیا بسیار متقاعدکننده بود...»
هرچه از میدان دورتر میشدم، صدای اخبار ضعیفتر میشد و خجالتم نیز کمکم فروکش میکرد.
آهی کشیدم و کلاه بارانیام را مرتب کردم.
از اون موقع، دو ماه میگذشت.
شصت روز از روز رأیگیری.
زمان چقدر زود میگذره.
در این مدت، سخت مشغول ساماندهی اوضاع داخلی برج بودم.
رسیدگی به «جامعه سه برج»، متعصبان «گیلد اژدهای سیاه» و «معبد ده هزار»، بخشی از این بازسازی داخلی بود.
حالا دیگه هیچ خطری برای خنجر خوردن از پشت وجود نداشت.
همهچیز آماده بود.
احتمال بروز اختلافات داخلی در برج ما، حالا به حداقل رسیده بود.
در حالی که پا در چالههای آب میگذاشتم و بوی باران و ابرها را نفس میکشیدم، به سمت حومه شهر حرکت کردم.
«خوش اومدی، پادشاه مرگ.»
در وسط یک کوچه متروک، [بانویی که در سراب راه میرود] نشسته بود.
«خیلی وقته همو ندیدیم.»
«دو ماه مثل یک چشم به هم زدنه.»
«اینجا منتظرم بودی؟»
خیابانی متروک بود. سقفهای کهنه و فرسوده دیگر نمیتوانستند جلوی نفوذ باران را بگیرند. آب از لولههای سوراخسوراخ به بیرون میریخت. [بانو] که روی زمین چمباتمه زده بود، انگشت اشارهاش را به آرامی روی یک مجرای آب باران گذاشت.
«بله. تو که به هر حال میاومدی تا پیدام کنی، مگه نه، پادشاه مرگ؟ مسیرت رو پیشبینی کردم و اومدم اینجا تا ببینمت. داره بارون میباره و نیازی نیست وقتمون رو تلف کنیم.»
«دقیقاً.»
از پشت به بانو نزدیک شدم.
بانو برنگشت تا نگاهم کند. او همچنان به بازی با آبِ درون مجرا ادامه میداد. با حرکت انگشتش، جریان آب به دو شاخه تقسیم میشد.
«حدس میزنم اومدی تا درخواست باز شدن طبقه ۵۰ رو بدی؟»
«بله.»
«بسیار خب. من همیشه آماده برآورده کردن درخواستها هستم. اما مطمئنی؟ تو الان تنهایی، پادشاه مرگ. بهتر نیست با تمام رفقای قابلاعتمادت تلهپورت بشی؟»
سرم را به نشانه نفی تکان دادم.
«نه.»
«وقتی طبقه ۵۰ باز بشه، دسترسی به دنیاهای دیگه امکانپذیر میشه. از طرفی، این یعنی اون دنیاها هم میتونن به دنیای ما حمله کنن.»
«همم.»
«تمام شکارچیها، به جز من، همینجا میمونن تا برای هرگونه تهاجم احتمالی آماده باشن. گابلینها... آسوراها از همین الان در آمادگی کامل به سر میبرن. اگه نیرویی ما رو دستکم بگیره و با این فکر که ما یه مشت تازهکاریم تصمیم به حمله بگیره، بدجوری غافلگیر میشه.»
«چقدر محتاط.»
بانو با کشیدن آهی از جا بلند شد.
«بقیه در موقعیتهای دفاعی مستقر میشن و تو به تنهایی به عنوان یک پیشاهنگ قدم به طبقه ۵۰ میذاری. هرچی نباشه، حتی اگه اوضاع هم خراب بشه، تو که نمیمیری.»
«دقیقاً.»
«بسیار خب.»
او دستش را دراز کرد و مچم را گرفت.
«حالا، همهتون از مرحله [تازهکار] فارغالتحصیل میشید.»
در همان لحظهای که کف دست مرطوبش دستم را لمس کرد، آسمانِ بالای سرمان شکافته شد.
کررررر...
صاعقههای بنفشرنگ فرود آمدند. یک بار، دو بار... صدای رعد در میان ابرها غرش کرد. حتی ابرها که همچون زرهی از جنس بخار در هم میپیچیدند، نتوانستند جلوی این رعدوبرقها را بگیرند. کواررر! کوررر! ابرها به دهها و صدها تکه شکافته شدند و صاعقههای بنفش مانند مویرگهایی درخشان در سراسر آسمان پخش شدند.
پنجره اطلاعات
[اقدامات حفاظتی تازهکاران به پایان رسید.]
رعدوبرق از آسمان فرو ریخت.
پنجره اطلاعات
[امتیازات تازهکاران برای همیشه لغو شد.]
پنجره اطلاعات
[جهان شیر رسماً به مسیر مشترک میپیوندد.]
پنجره اطلاعات
[از این لحظه، جهان شیر میتواند آزادانه به طبقه ۵۰ رفتوآمد کند.]
پنجره اطلاعات
[از این لحظه، جهانهای دیگر میتوانند آزادانه به جهان شیر رفتوآمد کنند.]
ناپدید شدند.
دیوارهای نامرئی که تا به امروز از ما محافظت میکردند، فرو ریختند.
دنیایی که یو سو-ها هرگز نتوانست به آن نفوذ کند.
قطرات بارانی را که روی لبهایم نشسته بود، قورت دادم.
دنیایی که شکارچیانی مثل قاتل صورتهای فلکی در آن پرسه میزدند... دنیایی که تحت سلطه امپراتور شمشیر بود.
صاعقهای دیگر فرود آمد.
کوارررررر!
صدای آن از هر صاعقهای عظیمتر بود. آسمان، از اوج فلک تا خط افق، به معنای واقعی کلمه به دو نیم شکافته شد. ابرها و حتی باران بیامان نیز از هم گسستند. کوررر! این شکاف هر لحظه عریضتر و بزرگتر میشد.
درست مثل پوستهی یک تخممرغ.
پنجره اطلاعات
[اعلان به همگان.]
آسمان داشت پوست میانداخت.
پنجره اطلاعات
[طبقه ۵۰ اکنون باز است.]
پنجره اطلاعات
[یک بار دیگر، اعلان به همگان.]
پنجره اطلاعات
[طبقه ۵۰ اکنون باز است.]
سرانجام، در پسِ آسمانی که کاملاً شکافته شده بود، منظرهای پدیدار شد که تا به حال ندیده بودیم.
برج.
برجی یگانه که همچون «درخت جهان» سر به فلک کشیده بود.
«حالا دیگه هر وقت به آسمون نگاه کنی، اون برج رو میبینی!»
بانو در زیر باران کنارم ایستاده بود و به آسمان نگاه میکرد.
در عمارتی که عروسکها در آن به خواب رفتهاند. در امپراتوری اِگیم. در دنیای موریم که پوشیده از برف است. از پنجرهی کتابخانه. در گورو، زادگاه گابلینها... هر جا که انتخاب کنید با هم باشید.
«خداحافظ، پادشاه مرگ. زنده بمون.»
بانو در حالی که کاملاً خیس شده بود، لبخندی زد.
«توی طبقه ۱۰۰ منتظرت میمونم!»
من هم در جوابش لبخند زدم.
درست در لحظهای که میخواستم بگویم «باشه»،
پنجره اطلاعات
[در حال ورود به طبقه ۵۰.]
نور سفید کورکنندهای تمام دیدم را فرا گرفت.
۴.
من قبلاً هم به طبقه ۵۰ رفته بودم.
با استفاده از یک ترفند، یک جور تقلب غیررسمی.
اما یادم میآمد که وقتی وارد مرحله شدم، همهجا غرق در سکوت بود.
پنجره اطلاعات
[اسب جنگی دشتهای ابدی متوجه ورود شما شد!]
اما این بار فرق میکرد.
پنجره اطلاعات
[اسب جنگی دشتهای ابدی، هاله «قاتل صورتهای فلکی» شما را حس میکند.]
پنجره اطلاعات
[جوینده تنها حقیقت، به ساکنِ یک دنیای جدید خوشامد میگوید.]
پنجره اطلاعات
[نیلوفر آبی منعکس بر آب، شمشیر شما را نظاره میکند.]
قبل از اینکه حتی بتوانم چشمانم را باز کنم، ذهنم با هجوم بیامانِ پیامهای هشدار بمباران شد.
القاب آشنا و ناآشنا پیامهایی میفرستادند و به ورود رسمی من به مرحله واکنش نشان میدادند.
عجب استقبال باشکوهی!
سپس، به هو-ریونگ که از زمان رویای امروز صبحم ساکت بود، با لحنی تنبلانه به حرف آمد.
-معلومه که باشکوهه. احتمالاً تقریباً تمام صورتهای فلکی روی تو به عنوان یه آدم جالب توجه دست گذاشتن.
ها؟ چرا؟ با اینکه اینجا هیاهویی به پا شد، اما با بازگشت من خنثی شد و طوری شد که انگار هرگز اتفاق نیفتاده. از دید اونها، این باید اولین باری باشه که من رو میبینن.
-درسته که برای اولین بار دارن تو رو مستقیماً میبینن، بچه. اما فقط به کارای عجیب و غریبی که تا الان کردی فکر کن.
سفیدی کورکننده به آرامی از دیدم محو شد.
مگه چه کار کردم که سزاوار این باشم؟
-اول از همه، تو حواری ماهوس رو کشتی. نه تنها کشتیش، بلکه با مهارتت جونش رو درو کردی و اون رو زیردست خودت کردی. و میدونی که تو همون کسی هستی که قاتل صورتهای فلکی رو دستگیر کرد. اصلاً میدونی قاتل صورتهای فلکی بین صورتهای فلکی چقدر معروفه؟ اون به عنوان دیوانهترینِ دیوانهها شناخته میشد. و تو اون دیوانه رو گیر انداختی.
صبر کن. صورتهای فلکی از همین الان میدونن که من کیم یول رو گرفتم؟ این مزخرفه. چیزی که من دستگیر کردم فقط کیم یول بود و عروسکهای خیمهشببازی قاتل صورتهای فلکی هنوز باید به راحتی اینطرف و اونطرف برن...
-آره، شاید همه ندونن. اما حتماً چندتایی تیزبین بینشون بوده. حداقل یکی دوتاشون قاتل صورتهای فلکی رو پیوسته زیر نظر داشتن و فهمیدن که توسط تو دستگیر شده. میفهمی چی میگم؟ مراقب باش، عقل کل.
تاپ.
اولین حسی که برگشت، حس لامسهام بود.
تلهپورت به پایان رسیده بود و زمین را زیر پاهایم حس میکردم.
-تو [پادشاه اهریمن باران پاییزی] رو گرفتی. نه فقط این، تو تمام [الهه محافظت] رو جمع کردی و اونها رو مطیع خودت کردی. [کتابدار گوشه] به خاطر تو تبدیل به یه بچه معمولی شد. این کاراییه که تو کردی. یه تازهکار که هنوز حتی به طبقه ۵۰ هم صعود نکرده!
به هو-ریونگ به نرمی خندید.
-معمولاً، صورتهای فلکی مثل استادهای بازی، باید با مهربونی راهنماییت کنن و بهت مأموریت بدن، اما تو فقط زدی همهچیز رو شکستی و به زور وارد شدی! تازه، احتمالاً هیچکس این رو نمیدونه، اما تو حتی با ارباب برج هم ملاقات کردی. هاه؟ حتی برای منم عجیبه.
سرانجام، چشمانداز اطرافم واضح شد.
-وضعیت عجیبیه. حالا، زامبی. شاید این اولین باری باشه که این ستارههای عجیب و غریب دارن مستقیماً تو رو میبینن، اما خودت درباره یه همچین تازهوارد دیوانهای کنجکاو نمیشدی؟ نمیشدی؟
همم.
فکر کنم میشدم.
-معلومه، اونها لبریز از علاقه میشن.
خب که چی؟ من جلب توجه رو دوست دارم. نگران نباش. خوشحال باش. باشه؟
-شرمنده، اما این توجه از اون نوعی نیست که تو فکر میکنی. عزیزم.
و سپس.
-صورتهای فلکی مثل استادهای بازی هستن، جیامها. اونها مأموریت میسازن و میدن. خودت احساس کن وقتی توجهشون رو جلب میکنی چه اتفاقی میافته.
من به وسط یک برهوت تلهپورت شده بودم.
در جایی که باید هیولاهای عجیب و غریب پرسه میزدند، جمعیت شلوغی متشکل از دهها نفر حضور داشتند.
دلم میخواست باور کنم این افراد شکارچیانی بودند که تصادفاً برای شکار هیولا بیرون آمده بودند و تلهپورت شدن من به اینجا یک تصادف محض بود، اما در نگاه اول، اینطور به نظر نمیرسید.
-همونجاست! خودشه!
بالاخره پیداش شد!
همه، برای نبرد آماده بشید!
علاوه بر این، هر یک از آنها شمشیری با ظاهری ترسناک در دست داشتند.
با دیدن انگشتهای اشاره و شمشیرهای کشیده شده، سخت بود که همهچیز را به عنوان یک تصادف ساده نادیده بگیرم.
و قطعاً برای من هم تفاوتی نداشت.
حالا این دیگه چیه؟
بدون لحظهای درنگ برای لذت بردن از احساس رسیدن به طبقه ۵۰، به سرعت شمشیر مقدسم را بیرون کشیدم. از همین حالا محاصره شده بودم. بیش از بیست نفر دورم حلقه زده بودند.
پنجره اطلاعات
[اسب جنگی دشتهای ابدی مأموریتی برای پیروانش صادر میکند.]
پنجره اطلاعات
[شما هدف این مأموریت قرار گرفتهاید!]
پنجره اطلاعات
[اکنون این مأموریت عمومی است.]
سپس، متنی مضحک در هوا به نمایش درآمد.
+
پنجره اطلاعات
[شکار پادشاه مرگ]
پنجره اطلاعات
درجه سختی: نامشخص
پنجره اطلاعات
هدف مأموریت: پادشاه مرگ یک انسان تازهثبتشده از جهان شیر است. پیش از آنکه حتی وارد مسیر مشترک شود، پادشاه مرگ جرأت کرد با قتلعام حواری ماهوس، در برابر اسب جنگی دشتهای ابدی بایستد.
پنجره اطلاعات
جنگجویان!
پنجره اطلاعات
اسب جنگی دشتهای ابدی به شما، پیروان شجاعش، فرمان میدهد تا پادشاه مرگ را شکار کنید! از این فرصت استفاده کرده و در حالی که او تازه به طبقه ۵۰ رسیده است، برایش کمین کنید!
پنجره اطلاعات
لطفاً محتاط باشید.
پنجره اطلاعات
پادشاه مرگ ترسناک و مکار است. او یک بدعتکار است که از هیچچیز دریغ نمیکند. او همچنین رهبر شروری است که صدها متعصب را فرماندهی میکند. با این حال، نترسید جنگجویان. اگر در حالی که او هنوز با مسیر مشترک ناآشناست به او حمله کنید، شانس پیروزی دارید!
پنجره اطلاعات
جنگجویی که پادشاه مرگ را بکشد یا دستگیر کند، برکت حواری را از ماهوس دریافت خواهد کرد.
پنجره اطلاعات
توجه: شما نمیتوانید در این مأموریت شرکت کنید.
پنجره اطلاعات
شما [هدف] این مأموریت هستید.
+
.
مبهوت شده بودم و ذهنم خالی شد.
من؟ ترسناک و مکار؟
یه بدعتکار که از هیچچیز دریغ نمیکنه؟
دارن درباره کی حرف میزنن!؟
من همچین آدمی رو نمیشناسم.
این یه جور خطا یا سوءتفاهمه؟
-اشتباه نیست. تو عضوی از فرقه شیطانی هستی، مگه نه؟ برای کسایی که تو رو نمیشناسن، قطعاً یه بدعتکاری.
اما از کی تا حالا من رهبر شروری شدم که صدها متعصب رو فرماندهی میکنه؟
-توصیف معقولیه، مگه نه؟ تو معاون رهبر یه فرقهای. در واقع، با در نظر گرفتن همهچیز، تو عملاً اهریمن آسمانی هستی. ها! فقط اسمش شبیه آدمبدهاست.
نه.
این چه مزخرفاتیه!
گاردتون رو پایین نیارید!
یکی از شکارچیها، ساکن دنیایی دیگر که این مأموریت مضحک را دریافت کرده بود، فریاد زد.
شخص ماهوس به ما هشدار داده! گول ظاهرش رو که شبیه ماست نخورید! اون اهریمنی در میان اهریمنهاست، تازهکاری که نباید دستکم گرفته بشه! شمشیرهاتون رو بکشید!
شمشیرها رو بکشید!
حمله!
شکارچیانی که محاصرهام کرده بودند، همگی با هم، در حالی که یکصدا فریاد میزدند، به سمتم یورش آوردند.
هالهام را بالا آوردم تا برای نبرد آماده شوم، اما نتوانستم جلوی فریاد زدنم را بگیرم.
صبر کنید! من آدمبده نیستم! در واقع من بیشتر آدمخوبهام! این مأموریت یه دروغه! چطور میتونن تو یه مأموریت اینقدر وقیحانه دروغ بگن؟ هی، با همهتونم. این مأموریت داره درباره من دروغ میگه!
-فایدهای نداره.
به هو-ریونگ پوزخند زد.
-مأموریتها به صلاحدید جیامها هستن. مأموریتی رو که [پادشاه اهریمن باران پاییزی] بهت داد یادت میاد؟ جای تعجب نیست که قاتل صورتهای فلکی راه افتاده بود و صورتهای فلکی رو میکشت.
پس الان باید چیکار کنم؟
-دیگه چی؟ بجنگ.
به هو-ریونگ با خوشحالی خندید.
-به دنیای دستکاری و تحریف طبقه ۵۰ خوش اومدی! موفق باشی، اعلیحضرت!
لعنت به همهچیز.