چپتر 298: بازگشت امپراتور شمشیر (۱)
چپتر 298: بازگشت امپراتور شمشیر (۱)
او به طرز خردکنندهای مسلط بود، خیلی بیشتر از آنکه بتوان او را شکارچیای مثل خودشان در نظر گرفت.
-آهای، بازندهها؟ بعضی وقتا برای زنده موندن باید یکم هوا بخورید.
-اینکه مثل شماها تمام روز تو یه اتاق حبس بشید، برای هیچکس خوب نیست.
او آنقدر زننده بود که حتی نمیشد او را یک انسان تلقی کرد.
-بیا، اینم یه لطف از طرف من! امروز مجانی براتون دکوراسیون رو عوض میکنم! هاها.
ارشد برج جادو دندانهایش را به هم فشرد. او زیردستان زیادی داشت. تا به حال، شش صورت فلکی در برابرشان زانو زده بودند و شش دنیا تسلیم حکومتشان شده بودند. طبقه ۵۰ مدتها بود که قلمرو آنها محسوب میشد.
اما چرا.
-چرا نمیتونید فقط همون یه گوریل رو بگیرید!
-چون من یه گوریل لعنتی قدرتمندم.
ارشد خشمگین بود. ناسزایی ناخواسته از لبانش خارج شد.
اگر او جنگجویی با کمی شرافت بود، شاید میتوانست شکست را بپذیرد. حتی اگر به او احترام نمیگذاشت، اگر آنقدر شرافتمند بود که ارزش احترام را داشته باشد، با کمال میل تخت پادشاهی طبقه ۵۰ را به او تقدیم میکرد.
-تسلیم نمیشم!
اما نمیتوانست در برابر چنین جانوری به شکست اعتراف کند.
-نه، نمیکنم! امپراتور شمشیر، ای حرومزاده! ترجیح میدم ما رو بکشی!
-باشه. بیا این کار رو بکنیم. از الان به بعد، هر بار که بهم بگی حرومزاده، یکی از برجهاتون فرو میریزه. قبوله؟
-چی؟ این چه مزخرفاتیه...
امپراتور شمشیر بیخیال شمشیرش را تاب داد. تمام شکارچیانی که در طبقه ۵۰ میجنگیدند متوجه چیزی شدند. حتی اگر امپراتور شمشیر یک حرومزاده بود، چیزی که از دهانش بیرون میآمد فقط مزخرف نبود.
منارهای که بیش از هزار سال با افتخار پابرجا بود، به تمیزی از وسط دو نیم شد.
-آآآآه!؟
ارشد دیوانه شد.
-نه! تمومش کن! تحقیقاتم! مواد آزمایشگاهیام! نه، آه، صورتهای فلکی! حداقل اونی که زیر زمین مهر و موم شده رو متوقف کن! و اون حرومزاده...
-حالت خوبه؟ اگه یه بار دیگه بهم بگی حرومزاده، یه برج دیگه هم میره رو هوا، میدونی که؟
-پرنده... پرنده! پرنده لعنتی!!
-اوه. درسته. جهان پهناوره، پس ممکنه یه جایی گونهای از پرنده به اسم «پرنده لعنتی» وجود داشته باشه. این یکی رو قبول میکنم.
ارشد احساس میکرد دارد عقلش را از دست میدهد. در واقع، او پیش از این هم عقلش را از دست داده بود. اگر فقط میتوانست مشتی به آن صورت از خود راضی بکوبد، حاضر بود تمام تحقیقاتی را که در ۲۰۰ سال گذشته روی آنها سرمایهگذاری کرده بود، به باد بدهد.
یک درخت باستانی، یک هیولا، یک اهریمن. با وجود القاب بسیاری که داشت، در این لحظه چیزی جز یک دیوانه معمولی نبود. امپراتور شمشیر این استعداد را داشت که هر کس را که با او روبهرو میشد، به یک دیوانه تبدیل کند.
-میکشمش!
ارشد قسم خورد.
-حتماً میکشمش! برجهایی رو که نابود کردی به عنوان مدرکی ابدی باقی میذارم! و روزی که به طبقه ۵۰ برگردی، پرنده لعنتی! دستگیرت میکنم و تو خرابههای همون برج فروریخته زندانیات میکنم! برای همیشه! قلبت رو به میخ میکشم!
-برای همینه که شماها هیچوقت موفق نمیشید.
امپراتور شمشیر نوچنوچی کرد و شمشیرش را روی شانهاش انداخت.
-باید به فکر این باشید که دنبالم بیفتید، نه اینکه منتظر برگشتنم بمونید.
-چی؟
-من امپراتور شمشیر هستم. شماره یک در دنیای شمشیرهای بیشمار. و اولین جنگجوی برحقی که طبقه ۱۰۰ رو در تمام آفرینش فتح میکنه!
سپس، اتفاق حیرتانگیزی رخ داد.
شکارچیان طبقه ۵۰ که در حال تماشای این رویارویی بودند، از اعلامیه امپراتور شمشیر چیزی احساس کردند.
شاید آنها بیش از حد در واقعیت غرق و از خود راضی شده بودند؟ مگر شکارچیان برای بالا رفتن از برج ساخته نشده بودند؟ شکار تازهکارهایی که تازه به طبقه ۵۰ رسیده بودند، فتح دنیاهای تازهکارها و مکیدن راحت شهد زندگی... آیا این اشتباه نبود؟
بله. دلیل عمیقی وجود داشت که چرا امپراتور شمشیر مناره برج جادو را ویران کرد. قدرتی که بر طبقه ۵۰ تسلط دارد، یک پیروز ابدی نیست! هر کسی میتواند تبدیل به یک خائن شود. امپراتور شمشیر شمشیرش را به دست گرفت تا به ما مردم عادی، نیتهای اصیلش را بیاموزد. اوه، او را ستایش کنید. از این پس، ما پیروان امپراتور شمشیر هستیم، شاگردان فرقه امپراتور شمشیر. بیایید همه از او پیروی کنیم...
ببخشید، پرنده.
-ها؟ چی شده؟ تازه داشت به اوجش میرسید.
چرت و پرت گفتن رو تموم کن و راهنماییم کن.
اینها همه داستانی از گذشته به هو-ریونگ بود.
۲.
در حالی که به داستانهای به هو-ریونگ درباره برج جادو، یا دقیقتر بگویم، به داستانهای لافزنیهای بیفایدهاش گوش میدادم، راهم را به اعماق برج جادو باز کردم.
وقتی با موفقیت نفوذ کردم، مشخص شد که فتح آنجا از چیزی که فکر میکردم آسانتر است.
-به خاطر اینه که نظارت خارجیشون به شدت دقیقه.
به هو-ریونگ که ظاهراً از بودن در مکانی مرتبط با گذشتهاش حسابی سر حال آمده بود، با کمال میل به سوالاتی که حتی نپرسیده بودم پاسخ میداد.
-تا حالا موارد کمی از نفوذ موفقیتآمیز وجود داشته. از اونجایی که تقریباً هیچ مزاحمی وجود نداره، به ندرت فرصتی پیش میاد که امنیت داخلیشون رو بازبینی کنن. تازه، الان هم داری توسط یه نفوذی راهنمایی میشی.
اووووه... اگه عنکبوتهای بزرگ بفهمن، منو میکشن...
همانطور که به هو-ریونگ گفت، نفوذی برج جادو با وفاداری مرا راهنمایی میکرد.
اسمش چارومو بود؟
جادوگر جوان در حالی که جلوتر راه میرفت میلرزید، چتریهای بلندش حالت چهرهاش را پنهان کرده بود، اما به نظر میرسید که ذاتاً بسیار ترسو باشد.
من به برج جادو خیانت کردم... اگه گیر بیفتم، نه، حتماً گیر میافتم و در حالی که هنوز زندهام پوست شکمم رو میکنن. عنکبوتهای بزرگ میگن میخوان ببینن مانای من چقدر زیباست، دوازدههام رو قطع میکنن، تو یه معجون میخوابوننش و بعد روی اجاق شکنجه کبابش میکنن... میترسم! اونا حتماً جیغهای ترحمانگیزم رو با هارمونی ضبط میکنن و در حالی که دارن شکنجهام میدن، اونو مثل یه آهنگ آکاپلا پخش میکنن! میترسم، میترسم، میترسم...
...
آیا این پسر بعد از تصور کردن تمام این چیزها با این جزئیات دقیق، دارد با من همکاری میکند؟
آیا او به جای ترسو بودن، شجاعت یک جنگجوی نترس را ندارد که حس ترسش را از دست داده است؟
آه... لطفاً، یه لحظه وایسا...
درست زمانی که از رفتار غیرعادی همراهم کمی احساس تهوع پیدا کرده بودم، جادوگر جوان در حالی که عصایش را در آغوش گرفته بود، ناگهان متوقف شد.
اون جلو نگهبان هست...
پسر در حالی که با وزن عصایی بلندتر از خودش دست و پنجه نرم میکرد، لرزید.
اگه جلوتر بریم، متوجهمون میشن...
نگهبان هست؟
بله، بله...
جادوگر جوان با سوال من خودش را جمع کرد. او با استرس با رشتهای از چتریهایش بازی کرد.
اونا خیلی قوی نیستن، اما مسئول زندانی کردن و نظارت بر پیروان هاموسترا هستن... یه عنکبوت با حواس حساس به عنوان زندانبان انتخاب شده. و، و، نمیتونی همینطوری بیگدار به آب بزنی و زندانبان رو بکشی. اگه اونا جونشون رو از دست بدن، به طور خودکار یه زنگ خطر تو کل برج جادو به صدا درمیاد...
همم. واقعاً. این یکم دردسرسازه.
چانهام را لمس کردم و به فکر فرو رفتم. رویکرد مستقیم این بود که قبل از اینکه متوجه شوند نزدیک شوم و آنها را بیهوش کنم، اما میخواستم در صورت امکان از روشهای پرخطر اجتناب کنم.
با دیدن تفکر من، جادوگر جوان، چارومو، تردید کرد.
یه، یه راهی هست...
اوه؟
من میرم و حواس زندانبان رو پرت میکنم... شما باید یه استاد بزرگ باشید، مگه نه؟ در حالی که زندانبان سرگرم منه، شما قطعاً میتونید کار رو تموم کنید...
اوه؟
این برای یک نفوذی که تا همین چند لحظه پیش برای حفظ جانش به من التماس میکرد، به طرز غیرمنتظرهای پیشدستانه است.
سرم را کج کردم.
اگه واقعاً این کار رو بکنی، کار من خیلی راحتتر میشه. مطمئنی؟
خوب نیست... اصلاً خوب نیست... هوهوهو. اما الان، زندگی من به شما گره خورده... اگه موفق بشید، من زندهام؛ اگه شکست بخورید، من، منم میمیرم.
همم.
حتی اگر فقط یک جادوگر سطح پایین باشد، باز هم یک جادوگر است، مگر نه؟
او تنها چند دقیقه پیش تسلیم شده بود، اما به محض اینکه سرنوشتش رقم خورد، سریعاً دست به استراتژی چیدن زد.
از پیشقدم شدن همراهم راضی بودم و در حالی که جادوگر جوان مدام زیر لب زمزمه میکرد، به حرفهایش گوش سپردم.
«اگه شکست بخوری، رودههام به سیخ کشیده میشن و روی آتیشی که با مدفوع سگهای سربروس روشن شده، برشته میشن... هقهق. اثنیعشرم با مال تو به یک سیخ کشیده میشه... یه جورایی، من و تو از همین الان با رودههامون به هم پیوند خوردیم...»
...
این دیگه چه جور پیوندیه؟
به شدت چندشآوره...
گذشته از این، این پسر قطعاً نرمال نیست.
راستش رو بخواهید، کمی ترسناکه.
«پس من اول میرم...»
جادوگر جوان در حالی که شنلش را روی زمین میکشید، به راه افتاد.
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «جوینده تنها حقیقت» با علاقه نفوذ شما را تماشا میکند.]
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «چشم ساکن در هزارتو» پیشبینی میکند که همراهتان به شما خیانت خواهد کرد.]
پنجره اطلاعات
[صورت فلکی «تجسم عشق و شهوت» به پسر چتریدار امتیازات سخاوتمندانهای میدهد.]
بعد از چند قدم، جادوگر جوان از نبش راهرو پیچید. شلپ. شلپ. برای مدتی، صدای پاهای برهنه پسر که روی چالههای آب پا میگذاشت، از آن سوی پیچ به گوش میرسید.
کمی بعد.
«هی! وایسا! اون چیه؟»
صدای غریبهای پسر را خطاب قرار داد.
«نزدیکتر بیای شلیک میکنم...»
«مـ-متأسفم! لطفاً من رو نکش!»
«چی؟ فقط یه حشرهست.»
خودم را به دیوار راهرو چسباندم و به گفتگوی آنها گوش ایستادم. صاحب صدا به محض شناختن جادوگر جوان، گاردش را پایین آورد و با لحنی کاملاً تحقیرآمیز و از بالا به پایین صحبت کرد.
«یه حشره اینجا چیکار میکنه، هان؟»
«مـ-من داشتم فاضلاب رو تمیز میکردم که طیام رو گم کردم. من فقط... اوم، شاید، یه دستمال کهنه اضافه داری که بتونم قرض بگیرم؟»
«کهنه؟ هاها.»
صدا خندید.
«همین الان یه کهنه اونجاست.»
«بـ-بله؟»
«تو. تو خودِ کهنهای. به شنلت نگاه کن. فقط روی زمین غلت بزن و تمیزش کن. تو اصلاً به دنیا اومدی که یه دستمال کهنه باشی. اگه چیزی مثل تو یه چیزی رو گم میکنه، چرا تا اینجا میای تا قرضش بگیری؟»
بام!
صدای ضرب و شتم کوتاهی طنینانداز شد.
«آخ!»
«حشرهی کهنه، کهنهی حشره. کاملاً بهت میاد. برای یه حشره کاملاً شاعرانهست. هی، شانس با من یاره. از نگهبانی زندانیها حوصلم سر رفته بود. نمیتونستم کسی رو کتک بزنم. عنکبوتهای بزرگ هرگونه شکنجه شخصی زندانیها رو اکیداً ممنوع کردن. خودشون از این کار لذت میبرن ولی ما رو منع میکنن!»
بام، بام. صداهای آشنای کتک زدن از آن سوی پیچ ادامه یافت.
«آییی، اوخ. هقهق!»
«فقط فکر کردن به نگهبانی از زندانیها و اینکه نتونی خودت رو خالی کنی، هاه، اتلاف وقت باارزش منه. من باید روی تحقیقاتم تمرکز کنم! کاملاً میبینم که اون حرومزادههای گروهم دارن ازم جلو میزنن! میدونی، این خیلی دردسرسازه!»
«متأسفم، خیلی متأسفم... هقهق! متأسفم...»
بسیار خب.
توجهش فقط جلب نشده بود؛ بلکه کاملاً به او دوخته شده بود.
بلافاصله از نبش راهرو بیرون پریدم.
با قدم اول، وارد راهرو شدم و با قدم دوم، از جادوگری که به نظر میرسید زندانبان باشد، عبور کردم.
«ها؟»
جادوگر با دیدن هیکلم، صدای مات و مبهوتی از خود درآورد. به نظر نمیرسید خیلی از چارومو بزرگتر باشد. همانطور که حدس زده بودم، زندانبان در حال لگد زدن به چارومویِ نقش بر زمین بود و در همان حالت خشکش زد.
«این دیگه...»
با قدم سوم، پشت سر زندانبان بودم. تلنگر. با انگشتم به پشت سرش ضربهای زدم و هاله را به درونش سرازیر کردم. با تزریق اجباری هاله به ستون فقراتش، زندانبان نالهای کرد: «ها!؟» و از هوش رفت.
گرومپ.
زندانبان کنار جادوگر جوانی که کتک خورده بود، روی زمین افتاد. مانع در یک چشم به هم زدن برطرف شد.
جادوگر جوان که مثل یک همستر کز کرده بود، سرش را بالا آورد.
«آه...»
«کارت عالی بود. به لطف تو، زمینگیر کردنش آسون شد.»
یک بار دستی به سر جادوگر جوان کشیدم. سپس جیبهای زندانبانِ بیهوش را گشتم. جیرینگ. دستهای کلید قدیمی به دستم آمد.
«از این به بعد، به خوبی از هویتت محافظت میکنم.»
«و-واقعاً؟»
«البته. این وظیفهست که آدم هوای افراد خودش رو داشته باشه. تو به برج جادو که تمام عمرت رو توش گذروندی خیانت کردی تا به من ملحق بشی، و حتی اینطوری فعالانه کمکم کردی. طبیعیه که امنیتت رو تضمین کنم. کمکت میکنم تا توی این دنیا به خوبی مستقر بشی.»
«واقعاً؟ جدی میگی؟ میتونی، میتونی به صورت فلکیای که بهش باور داری قسم بخوری؟ منظورم اینه که، اِهم، البته که حرفت رو باور دارم، اما محض اطمینان...»
او تمام عمرش فریب خورده بود.
لبخندی زدم.
«من صورت فلکی خاصی رو نمیپرستم، اما یه شخص مهم تو زندگیم هست... آره، به نام خاندان دوک ایوانسیا قسم میخورم. فقط برای اینکه بدونی، این یه قسم خیلی جدیه، باشه؟»
«آه، آه، آه...»
جادوگر جوان صورتش را با هر دو دست پوشاند و هقهق گریه کرد.
«ممنونم... ممنونم، مهاجم... ممنونم...»
«چیزی نیست.»
با احساس گرمایی غیرقابل توضیح در قلبم، برگشتم.
پیش رویم یک زندان معمولی قرار داشت. داخل سلول تاریک بود و دیدن آن دشوار، اما قطعاً میتوانستم حضور زندانیان را حس کنم.
در میان آنها باید [نویسنده دستیار] که هاموسترا به او اشاره کرده بود، حضور داشته باشد.
«بسیار خب. حالا که زندانبان بیهوش شده، بیایید آروم پیروان رو آزاد کنیم...»
همان موقع بود که اتفاق افتاد.
غیییییییژ!
صدای گوشخراشی کل زندان، راهرو و احتمالاً تمام برج جادو را درنوردید. صدایی بود که به طور غریزی باعث میشد آدم به خود بلرزد. به طور غیرارادی هالهام را بالا آوردم تا از شنواییام محافظت کنم، سپس با سردرگمی به اطراف نگاه کردم.
زنگ خطر؟ این زنگ خطره؟ چه خبر شده...
و بعد آن را دیدم.
جادوگر جوان در حال فرو کردن خنجری در بدن زندانبان بیهوش بود.
...
«هوک، هوک. هاااه...»
جادوگر جوان غرق در خون بود. زندانبان که از قبل بیهوش شده بود، بدون شک بدون هیچ مقاومتی مرده بود. جادوگر در حالی که دستانش آغشته به خون بود، چتریهای خیس از عرقش را پاک کرد.
«بالاخره کشتمش...»
مات و مبهوت مانده بودم.
«ببخشید.»
«بله؟ مهاجم؟»
«چرا زندانبان رو کشتی؟»
«چی؟»
جادوگر جوان پلک زد، انگار که سوالم را نفهمیده بود.
«خب، چون حقش بود بمیره؟»
...
«اون ۳۰ سال از من کوچیکتر بود، با این حال عنکبوتهای بزرگ بهش لطف داشتن و اینقدر مغرورانه رفتار میکرد. من ۱۳۱ سال و ۱۰ ماه و ۲۱ روزه که دارم فاضلابها رو تمیز میکنم، و اون همین الانش به عنوان زندانبان کار میکنه... پس، هقهق، این غیرقابل بخششه...»
...
«آه، و اون من رو کتک زد... خیلی کتکم زد. سزاوار یه ذره مرگ بود... فکر کنم این فقط قانون علت و معلوله...»
این...
به سختی توانستم صحبت کنم.
«مگه قبلاً بهم نگفتی که نکشمش؟ گفتی اگه زندانبان جونش رو از دست بده، زنگ خطر به صدا درمیاد. پس، باید مراقب بود.»
«چی؟ نه؟»
جادوگر جوان سرش را کج کرد.
«من گفتم [تو] نباید زندانبان رو بکشی...»
...
«برای من ضروری بود که بکشمش...»
درسته.
حسم همیشه درست از آب درمیاد.
هر وقت احساس میکردم یکی یه جورایی دیوانهست، قطعاً دیوانه بود.
حتی یک بار هم پیش نیامده بود که بگویم: «هی، آروم باش! اون در واقع نرمال بود!» نه، همیشه همینطور بوده و حتی در این لحظه هم همینطور خواهد بود. دیوانهوار. چرا به یه انسان اعتماد کردم؟ آیا چون چیز دیگهای برای اعتماد کردن وجود نداشت، به یه شامپانزه کچل اعتماد کردم؟
«آه، البته، زنگ خطر به صدا دراومد... اما بهش به چشم یه بهای کوچیک برای اجرای کمی عدالت تو این دنیا نگاه کن. الان احتمال اینکه من و تو با هم به سیخ کشیده بشیم بیشتر شده، اما با در نظر گرفتن... مگه بهای ناچیزی نیست؟»
غیییییییژ! غییییژ!
زنگ خطر ناخوشایند همچنان به صدا درمیآمد.
به هو-ریونگ با من که در خلسهی فیلسوفانهام غرق شده بودم، صحبت کرد.
-بهت که گفتم. تو طبقه ۵۰ هیچکس جز یه مشت روانی پیدا نمیشه، مگه نه؟ چرا حرفای یه ارشد آسمانی مثل من رو نادیده میگیری و باهاشون مثل پشکل رفتار میکنی؟ همینطوری پیش بری خودت هم تبدیل به پشکل میشی، زامبی.
تو از همهشون دیوانهتری، ای روانی.