چپتر 3: با این حال، تو میمیری (۲)
چپتر 3: با این حال، تو میمیری (۲)
صفحهآرا: گیاس۶۰۶
پرسیدم: «چی؟»
امپراتور شعله گفت: «از خودم درآوردم. بلوف زدن رو تشخیص نمیدی؟» خندید. «من هیچ مهارت تشخیص دروغی ندارم. فقط یه بلوف بود تا قدیسه رو گول بزنم. واو، شما دو تا واقعاً سادهلوحید. واقعاً حرفم رو باور کردید؟»
«پـ-پس...» لبهایم میلرزید. شوکه شده بودم. «بدون هیچ مدرک قطعیای قدیسه رو کشتی؟»
یک شکارچی رتبه ۹، قدیسه. برخلاف این روانیِ روبهرویم، او شکارچی درستکاری بود که بیشتر پولهایی را که با زحمت به دست میآورد، به یتیمخانهها اهدا میکرد. اینگونه بود که لقب قدیسه را به دست آورد. اما حالا میگویی این مرد فقط بر اساس یک شک او را کشته است؟
'اگر اینطور باشه، پس...' او بزرگترین شکارچی نیست. او بزرگترین روانی است.
امپراتور شعله گفت: «هی، این حرفها یهکم تند بود. چطور میتونی یه نفر رو اینطوری قضاوت کنی؟ معلومه که بررسی کردم. قدیسه واقعاً سعی کرد من رو بکشه. اگه اول من نمیکشتمش، تا فردا با سم جونم رو میگرفت.»
امپراتور شعله روی زمین تف کرد. «طاعون لعنتی! فقط یادآوریاش هم اعصابم رو خرد میکنه.»
«چـ-چطور میدونی...»
امپراتور شعله با لحنی که انگار حرفش کاملاً بدیهی بود، گفت: «من همهچیز رو میدونم. فقط همهچیز رو میدونم. یه ترفند مخفی دارم.»
با دهان باز به او خیره شدم.
گفت: «اما نیازی نیست تو چیزی در موردش بدونی.»
زبانم بند آمده بود. فقط به این خاطر نبود که... امپراتور شعله اعتمادبهنفس مضحکی داشت. در چشمانش یقین خاصی موج میزد. اطمینان از اینکه دلیل موجهی برای کشتن قدیسه داشته است. حداقل به نظر من که اینطور میآمد.
صدای امپراتور شعله لبریز از طعنه بود: «خب، از اونجایی که شنیدی درباره مهارت تشخیص دروغ حرف میزنم، پس باید واقعاً بیگناه باشی.»
«آه...» نمیتوانستم دهانم را ببندم.
«اگه بخوام منصف باشم، این اولین باریه که صورتت رو میبینم. من چهره تمام موشهایی که تو این منطقه قایم شده بودن رو حفظ کردم. هر ۱۸ نفرشون رو. حتی سرشماریشون کردم تا مطمئن شم هیچ حرومزادهای رو از قلم ننداختم... همم. به هر حال، حق با توئه. یادم نمیاد این چهره بیگناهت رو بینشون دیده باشم.»
امپراتور شعله دستش را روی سرم گذاشت. پَت. داشت لبخند میزد. بالاخره بیگناهیام را باور کرد؟
«مـ-ممنونم...»
گفت: «اما تو میدونی من کیام. حتی دیدی که قدیسه رو کشتم.»
پَت.
«برای همین باید برام بمیری.» انگشتانش روی سرم به سمت بیرون کشیده شدند، به شعلههای آتش بدل گشتند و جمجمهام را در چنگ گرفتند. سوزان.
«اسم من یو سو-ها است. خداحافظ.»
حرارت سرم را سوزاند. درونم داغ شد. سوزان. جوشان. جمجمهام همچون ظرفی از روغن به غلیان افتاد.
نمیتوانستم حرف بزنم. نمیتوانستم فریاد بکشم. زیر بار آن درد جانکاه، تمام مدارها قطع شده بودند؛ ایجاد هرگونه صدایی کاملاً غیرممکن بود.
'به دست دیوانهای مثل او... انگار قراره اینطوری بمیرم. من...'
کیم گونگجا.
این نامی بود که سرپرست یتیمخانه به من داده بود. او میخواست من هم مانند کنفوسیوس انسان بزرگی شوم. اما من زندگیای داشتم که هیچ شباهتی به کنفوسیوس نداشت و با حقارت، همچون سگ ولگردِ نحیفی جان دادم.
اندوه وجودم را فرا گرفت. از من لبریز شد و همراه با باقیماندهی وجودم در زمین سوخت. اگر این را با یک بازی مقایسه میکردید، پایان بدی بود. به بیان ساده، یک زندگیِ تباهشده. زندگیای که در آن، درهمشکسته میمیری.
و تنها اندوه است که باقی میماند.
پنجره اطلاعات
شما مردهاید.
از آن متنفر بودم.
پنجره اطلاعات
شرایط مهارت در نتیجهی مرگ برآورده شد.
چرا باید اینگونه میمردم؟ یا بهتر است بگویم، چرا باید اینگونه زندگی میکردم؟ ناعادلانه بود. خشم مرا در خود بلعید. همهچیز ناعادلانه بود. میتوانستم زندگی بهتری داشته باشم. من حق داشتم زندگی بهتری داشته باشم.
اما، من هم سه اشتباه مرتکب شدم: اشتباهی مردم. با اشتباه زندگی کردم. اشتباهی متولد شدم. آیا از بدو تولد همهچیز یک اشتباه بود؟
پنجره اطلاعات
کپی کردن تصادفی مهارتهای شکارچی یو سو-ها.
پنجره اطلاعات
در حال ایجاد کارتهای مهارت.
نمیتوانستم چیزی بشنوم. حتی نمیتوانستم ببینم. اما، نور کمسویی سوسو زد. انگار کرمهای شبتابی روبهرویم میرقصیدند. برخی از کرمهای شبتاب قهوهای بودند. برخی دیگر نقرهای. و برخی از آنها... طلایی بودند.
سریع.
کرمهای شبتاب طلایی بهسرعت پرواز میکردند. آنقدر سریع بودند که گرفتنشان تقریباً غیرممکن بود. کرمهای شبتاب قهوهای زیادی وجود داشتند. به نظر میرسید گرفتنشان آسان باشد. کرمهای شبتاب نقرهای زیادی هم بودند. همانطور که انتظار میرفت، گرفتن آنها نیز ممکن بود. سپس خورشید آنجا بود. تنها کرم شبتاب طلایی که چنان سریع سوسو میزد که بهسختی میتوانستم با چشمانم دنبالش کنم. همچون خورشید میدرخشید و تمرکز روی آن دشوار بود. همان یکی.
پنجره اطلاعات
لطفاً یک کارت مهارت انتخاب کنید.
دستم را به سوی آن یگانه آتشِ خورشیدِ طلایی دراز کردم.
پنجره اطلاعات
انتخاب شد.
و آن را گرفتم.
پنجره اطلاعات
در حال کپی کردن مهارت.
و سپس مردم.
پنجره اطلاعات
فعالسازی مهارت.
پنجره اطلاعات
[میخواهم درست مثل تو شوم]
بهطور خودکار هنگام مرگ فعال میشود. پس از کشته شدن به دست دشمن، میتوانید یکی از مهارتهای او را کپی کرده و از آنِ خود کنید.
شما نمیتوانید مهارتی را از اهدافی که قبلاً شما را کشتهاند، کپی کنید.
مهارتها بهصورت تصادفی کپی میشوند.
با این حال، تو میمیری!
میدانید جهنم چه شکلی است؟
دستاول برایتان میگویم. اول از همه، هیچ آتش جهنمی در کار نبود. در واقع، هیچ آتشی پیدا نکردم. یک اجاق گاز آنجا بود، اما قدرت شعلهاش به قدری نبود که آتش جهنم به پا کند. آه. برخلاف انتظاراتم، جهنم یک یخچال کوچک داشت. یک تخت کوچک هم داشت... و حتی یک تلویزیون قدیمی.
«ها؟»
به عبارت دیگر، دقیقاً شبیه اتاق اجارهای من بود. یا بهتر است بگویم، همان اتاق اجارهای من بود.
از هر زاویهای که نگاه میکردم، اینجا جهنم نبود. این همان اتاق دوازده متریِ دوستداشتنیام بود که با قیمت ارزانی اجاره کرده بودم.
«هـ-ها... ها؟» با یک دست سرم را لمس کردم.
کاملاً سالم بود. فقط برای اطمینان، به انعکاس تصویرم در صفحه گوشی هوشمندم نگاه کردم. چهرهای را دیدم که شبیه مجسمه ناتمام آپولو بود. خوشتیپ نبود، اما بد هم نبود.
هیچ جای سوختگیای پیدا نکردم.
«...ها؟ چه خبره؟» واقعاً، چه اتفاقی افتاده بود؟ 'یعنی امپراتور شعله درمانم کرد و من رو برگردوند خونه؟'
عمراً.
با این حال... این تنها توضیحی بود که در آن لحظه به ذهنم میرسید. شاید او مهربانتر از چیزی بود که فکر میکردم. او دیوانه بود، اما شاید یک قاتل روانی نبود. میتوانست وانمود کند که مرا کشته و در عوض در آخرین لحظه نجاتم داده باشد.
اخبار فوری.
پس آیا قبل از رفتن تلویزیون را روشن گذاشته بود؟
گیلد اژدهای سیاه برای فتح طبقه ۴۰ برج اقدام کرد. مگر با اعتماد به نفس اعلام نکرده بودند که بالاخره قرار است قدرت بزرگترین گیلد را نشان دهند؟
متأسفانه، آنها دست خالی بازگشتهاند.
نه، قضیه این نبود. امپراتور شعله در این اتاق دوازده متری حضور نداشت. قبل از رفتنش هم تلویزیون را روشن نگذاشته بود.
در عوض...
شکارچی رتبه ۱! امپراتور شعله بار دیگر بهتنهایی یک باس را شکست داد!
در عوض، او با ابروهای در هم گره خورده روی صفحه تلویزیون بود. به خودم آمدم و دیدم که دارم با چهرهای مات و مبهوت به تلویزیون خیره میشوم.
«سلام جناب امپراتور شعله!»
«آه. درسته. سلام...»
«شما یک بار دیگر رکورد جدیدی ثبت کردید. شما و قدیس شمشیر تنها کسانی هستید که میتوانید به تنهایی یک هیولای باس را شکست دهید. با ناپدید شدن قدیس شمشیر، میتوان گفت که شما تنها کسی هستید که قادر به انجام چنین کاری است. میتوانم خواهش کنم احساس خود را در این باره بگویید؟»
در گوشه بالا و سمت راست تصویر، با حروفی درشت و پررنگ نوشته شده بود: زنده.
همچنان با دهانی باز به تلویزیون خیره مانده بودم.
«اول از همه، دلم میخواد اون لقب مزخرف رو عوض کنید.»
«ببخشید؟»
«دارم درباره امپراتور شعله حرف میزنم. به جای استفاده از اون لقب مزخرف، من رو با اسمم صدا کنید.»
یو سو-ها؛ شکارچی رتبه ۱ جهان. قهرمان این عصر. قهرمانی که به او حسادت میکردم، درست همانجا بود. درست است. شاید گفتن اینکه او آنجا بود نامناسب باشد، چون او همین الان مرا کشته بود و من فقط چند لحظه پیش به دست او مرده بودم.
«امکان نداره.» حتی در حالی که میگفتم «امکان نداره»، دستهایم از قبل گوشی هوشمندم را چنگ زده بودند. تاریخ را چک کردم. دیروز بود. دستهایم میلرزید. انجمنهای اینترنتی را چک کردم:
_______________________________________________________________
هی، امپراتور شعله دوباره داره مسخرهبازی درمیاره!
۲ دقیقه پیش | گزارش
پاسخ ؟
_______________________________________________________________
اینجا.
_______________________________________________________________
نمیتونه وقتی کل دنیا دارن تماشاش میکنن، جلوی زبونش رو بگیره؟
۱ دقیقه پیش | گزارش
پاسخها ۵ ؟
_______________________________________________________________
آنجا هم همینطور.
_______________________________________________________________
امپراتور شعله دوستدختر پیدا کرده! ظاهراً قدیسه است!
۱ دقیقه پیش | گزارش
پاسخها ۴ ؟
_______________________________________________________________
این سایت هم. آن انجمن هم. در سراسر شبکههای اجتماعی.
همهچیز دقیقاً مثل هم بود.
تمام متنهایی که دیروز دیده بودم، داشتند در زمان واقعی پست میشدند. من قطعاً این پستها را دقیقاً دیروز دیده بودم، اما مردم طوری به آنها واکنش نشان میدادند که انگار اولین بار است این مصاحبه تلویزیونی را میبینند.
با این وجود، یک چیز متفاوت بود.
_______________________________________________________________
میخواهم درست مثل امپراتور شعله شوم.
۱ ثانیه پیش | ویرایش
_______________________________________________________________
نتوانستم نظراتی را که خودم نوشته بودم پیدا کنم.
کاملاً مشخص بود. در حالت عادی، تا الان داشتم با شور و حرارت نظر میگذاشتم. اما روحم خیلی وقت پیش بدنم را ترک کرده بود.
من به دیروز برگشته بودم.
من واقعاً به دیروز برگشته بودم.
«...باز کردن کارت مهارت.»
درخشش!
یک کارت طلایی مانند شعلههای آتش در مقابلم ظاهر شد.
پنجره اطلاعات
[میخواهم درست مثل تو شوم (رتبه S+)]
از بس از دیروز تا حالا این مهارت را چند بار خوانده بودم، آن را از حفظ شده بودم. با وجود اینکه رتبه S+ بود، مهارتی غیرقابل استفاده به حساب میآمد. بهای استفاده از آن، مرگ من بود. یک مهارت آشغال و نادر بود. اما، همهچیز به این ختم نمیشد.
با صدای بلند گفتم: «اوه، خدای من.»
دو تا.
دو شعله سوزان در مقابلم وجود داشت.
پنجره اطلاعات
[میخواهم درست مثل تو شوم (رتبه S+)]
پنجره اطلاعات
[ساعت کوکی بازگشتکننده (رتبه EX)]
دو کارت طلایی در برابرم شناور بودند.
«چطور؟» قلبم به سینهام میکوبید و صدایش در گوشهایم میپیچید.
ساعت کوکی بازگشتکننده. این یک مهارت جدید بود که تا به حال ندیده بودم. دیروز وقتی چک کردم آنجا نبود، و درست قبل از اینکه به دست امپراتور شعله بمیرم هم وجود نداشت. من فقط یک مهارت آشغال داشتم که کاملاً غیرقابل استفاده بود؛ هرگز مهارت دیگری با این نام نداشتم... من قطعاً هیچ مهارت طلایی دیگری نداشتم. اگر چنین چیز دیوانهواری وجود داشت، حتماً متوجه آن میشدم.
«چطور؟» پس، طبیعتاً نمیتوانستم درک کنم.
چطور این مهارت را به دست آورده بودم؟ چطور مال من شده بود؟ نمیتوانستم درک کنم. اصلاً نمیفهمیدم.
اما.
«این مال منه.»
این را میدانستم. این کارت متعلق به من بود.
«کاملاً مال منه.»
این را هم میدانستم: این میتوانست همان کارت مهارتی باشد که زندگیام را تغییر میدهد.
دستم را به سمت کارت دراز کردم و آن را گرفتم.
آن را برگرداندم.
پنجره اطلاعات
ساعت کوکی بازگشتکننده
در زمان مرگ به طور خودکار فعال میشود. کاربر را به ۲۴ ساعت قبل از مرگ بازمیگرداند. حتی پس از بازگشت، تمام خاطرات و تواناییها حفظ میشوند.
مجازات با توجه به رتبه شکارچی افزایش مییابد.
[مهارت کپیشده از شکارچی یو سو-ها]
بازگشت. نوشته بود «بازمیگرداند».
در زمان مرگ، به ۲۴ ساعت قبل بازمیگردید.
«آه...»
طوری لرزیدم که انگار صاعقه به سرم برخورد کرده بود. قلبم چنان محکم میکوبید که دست کمی از یک پتک سنگین نداشت.
بالاخره این موضوع لعنتی را فهمیدم.
در حالی که به دیوارهای اتاقم که پر از اخبار بود نگاه میکردم، زیر لب زمزمه کردم: «این حرکت مخفی امپراتور شعله بود...»
امپراتور شعله چطور به شکارچی رتبه ۱ جهان تبدیل شد؟
چطور توانست به تنهایی باس غیرقابل نفوذ طبقه ۱۰ را شکست دهد؟
و در نهایت، چرا اینقدر مطمئن بود که قدیسه قصد جانش را داشته است؟
بالاخره همهچیز را فهمیدم.
«قدیسه واقعاً سعی کرد من رو بکشه.»
«اگه من اول اون رو نمیکشتم، تا فردا من رو با سم میکشت.»
اینها حرفهای او بود.
«من همهچیز رو میدونم.»
«من فقط همهچیز رو میدونم. یه ترفند مخفی دارم.»
«اما نیازی نیست تو دربارش بدونی.»
او یک بار به دست قدیسه کشته شده بود.
درست همانطور که گفته بود، با سم کشته شده بود. به همین دلیل به ۲۴ ساعت قبل برگشته بود، و دندانهایش را روی هم فشرده بود تا تقاص رنجی که کشیده بود را پس بگیرد. برای انتقام.
«و به خاطر همین، حتی من هم مُردم.» مشتهایم را گره کردم. «اون یه آدم بیگناه مثل من رو کشت! فقط به خاطر اینکه سر راهش بودم!»
پاهایم را قطع کرد. سرم را سوزاند. و مرا کشت. مثل یک حشره با من بازی کرد.
مصاحبه ادامه یافت:
«قبل از اینکه برید، لطفاً به عنوان آخرین حرف چیزی به بینندگان ما بگید!»
«هاه؟»
با شنیدن سؤال خبرنگار، امپراتور شعله پشت سرش را خاراند.
دیروز، به چشم یک قهرمان به او نگاه میکردم. امروز، فقط یک بیمار روانی میدیدم. مهم نبود که او رتبه ۱ جهان بود. مهم نبود که افراد بیشماری او را به عنوان یک قهرمان میپرستیدند.
او دشمن من بود.
امپراتور شعله مستقیماً به دوربین خیره شد و اخم کرد.
«اونایی که قراره موفق بشن، موفق میشن.»
من هم با خشم به او خیره شدم.
«اما، حتی اگه موفق هم شدید، سر راه من قرار نگیرید.»
کارت طلاییام را محکم در دست فشردم. این همان کارتی بود که آن مرد در اختیار داشت، و مهارتی بود که من از او کپی کرده بودم. امپراتور شعله رتبه ۱ بود، و من ضعیفترین شکارچی بودم که حتی رتبهای هم نداشتم. اما در این لحظه، من دقیقاً در همان خط شروعی ایستاده بودم که او قرار داشت.
«وگرنه میکُشمتون.»
این بار، نوبت انتقام من بود.