چپتر 302: او یک افسانه است (۲)
چپتر 302: او یک افسانه است (۲)
پیروان کمکم در مخفیگاه غار دور هم جمع شدند.
«نویسنده دستیار؟ تو زنده بودی؟ واقعاً جای تعجبه.»
«شنیدم دیروز تو برج جادو یه بلوایی به پا شده. کار تو بود، نه؟»
پیروانی که به صورتهای فلکی مختلفی خدمت میکردند، در آنجا حضور داشتند. در میان آنها کسانی بودند که مدتها پیش صورت فلکی خود را از دست داده بودند، و دیگرانی که هرچند هنوز آنها را از دست نداده بودند، اما توسط برج جادو نشاندار شده و در خفا زندگی میکردند.
آنها، به اصطلاح، جریان غیررسمی و حاشیهای طبقه ۵۰ محسوب میشدند.
«شنیدم برج جادو فرمان پاکسازی صادر کرده. واو! این فوقالعادهست!»
زنی که کلاهی به سر داشت، به شانه نویسنده دستیار زد.
«چقدر مجبور شدی اون عنکبوتها رو حرص بدی که برات فرمان پاکسازی صادر کنن؟ حسودیم شد. هی، نویسنده دستیار. باید بیخیال صورت فلکیای مثل هاموسترا بشی و بیای پیش ما. ما خوب بهت میرسیم!»
«اینکه گردنت رو نمیشکنم، آخرین لطفمه به عنوان کسی که همهتون رو دعوت کرده. قدردان رفتار معقول و ظریفم باش.»
«بهتره دو برابر قدردان باشم، وگرنه ممکنه جونم رو از دست بدم. ههه.»
پیروان با سر و صدا گرم صحبت شدند و هر جا که دوست داشتند نشستند. برخی استالاگمیتهای صافی برای نشستن پیدا کردند، برخی دراز کشیدند و عدهای هم تشکچههای پارهپوره خود را پهن کردند.
در نگاه اول، شبیه یک گروه بینظم و ولگرد به نظر میرسیدند.
انگار یک بازار شلوغ و پرهیاهو بود.
«همم.»
با این حال، حواس من مدتی بود که تیزتر شده بود.
این شکارچیها... قوی هستند.
- خب، همهشون ولگردهایی هستن که برج جادو افتاده دنبالشون.
به هو-ریونگ دست به سینه ایستاد.
- به عبارت دیگه، برج جادو هنوز نتونسته دستگیرشون کنه. یا خیلی باهوشن، یا شانسشون به شدت بالاست، یا فقط خیلی قویان. حتی اگه یکی از این ویژگیها رو هم داشته باشن، یعنی قویان.
هر کسی که اینجاست، حداقل در سطح جنگجوی صلیبی است.
به اطراف نگاه کردم. در دنیای ما، یکی از ده یا شاید حتی پنج قدرت برتر، در اینجا فقط یک فرد «متوسط» محسوب میشد.
همانطور که انتظار میرفت، نباید طبقه ۵۰ را دستکم گرفت.
شکارچیانی که در شهر انحصاری دیده بودم ضعیف نبودند، اما چیزی کم داشتند. در بهترین حالت، فقط اصول اولیه «هاله؟ بد نیست» را میدانستند.
اما پیروانی که اکنون در مقابلم جمع شده بودند، فرق داشتند.
یک مهمان ناخوانده هم در میان ما پنهان شده است.
نگاهی به قسمت تاریکتر غار انداختم.
شکارچیای آنجا بود که در حالی که حضورش را پنهان میکرد، بیسروصدا ما را زیر نظر داشت.
واقعاً، ترکیبی که شایسته اعتبار طبقه ۵۰ بود.
«اول از همه، ممنون از همگی که امروز اینجا جمع شدید، اون هم بدون اینکه پولی برای غذا داشته باشید.»
نویسنده دستیار از جایش بلند شد.
او به مرکز جمع رفت. پیروان به او نگاه کردند، برخی با دقت گوش میدادند و برخی دیگر وانمود میکردند که علاقهای ندارند.
«آدمهایی اینجا هستن که ۱۰ ساله ندیدمشون. و بعضیها رو هم دیگه هرگز نخواهم دید. من...»
«هی، خانم نویسنده.»
زنی که به شانه نویسنده دستیار زده بود، دستش را بالا برد. او در حال جویدن چیزی بود.
«ببخشید که این استقبال گرمت رو قطع میکنم، اما...»
«چیشده؟»
«از چند وقت پیش به شدت احساس ناراحتی میکنم. و احتمالاً تنها کسی هم نیستم که این حس رو داره. آه، اشتباه برداشت نکن. ربطی به این نداره که برای ما صندلی یا تشکچه نذاشتی. میدونیم که وسعت نمیرسه.»
زن با لبخندی نگاهش را چرخاند.
مستقیماً به سمت من.
«اون یارو. فازش چیه؟»
...
«الان داره دل و رودهم به هم میپیچه. احساس میکنم دم موشی که دیروز خوردم داره از گلوم بالا میاد. خانم نویسنده. تصور کن به خونه یه دوست دعوت بشی و ببینی که تو خونهاش یه پنگوئن نگه میداره. اون هم بدون قفس فلزی. میتونی غذات رو قورت بدی؟»
برخلاف حرفهایش، چشمان شکارچی نمیخندید.
فضای پرهیاهو آرام شد.
متوجه شدم. دلیل اینکه پیروان به نویسنده دستیار توجه نمیکردند، بیادبیشان نبود. شکارچیها در واقع حواسشان به «من» بود.
همانطور که من از تواناییهای آنها غافلگیر شده بودم، آنها نیز مرا شناسایی کرده بودند.
«درسته. دقیقاً میخواستم معرفیش کنم.»
نویسنده دستیار آهی کشید.
«بذارید معرفیش کنم. این شخص...»
«سلام. از آشنایی باهاتون خوشبختم.»
از جایم بلند شدم. به محض اینکه حرکت کردم، دست چند نفر از پیروان به سمت کمرشان رفت، آماده بودند تا هر لحظه سلاحهایشان را بیرون بکشند.
چارهای نبود. ما غریبه بودیم. برای اینکه تا حد امکان حس دوستانهای به این افراد منتقل کنم، لبخند گشادی زدم.
«اسم من کیم گونگجاست. ممنون که من رو با یه پنگوئن مقایسه کردید. من هم وقتی جوانتر بودم در مورد بافت پوست پنگوئن کنجکاو بودم.»
«کیم گونگجا؟ هی، این که لقب نیست، اسم واقعیته. شوخی نکن. لقبت رو بهمون بگو.»
«بله. لقب من پادشاه مرگ هست.»
!
هوای درون غار متشنج شد. این یک استعاره نبود. چند نفر از پیروان که انرژی خود را حفظ کرده بودند، ناگهان هاله خود را بالا بردند.
«پادشاه مرگ؟ همونی که ماهوس براش فرمان پاکسازی و تعقیب صادر کرده؟»
«همون رهبر بدعتکاری که دنیاهای بیشماری رو بلعیده و انسانهای بیشماری رو به نامرده تبدیل کرده!»
«نویسنده دستیار! چرا یه همچین لیچ رو به این جلسه دعوت کردی؟»
«همم.»
انگار لبخند گشادم هیچ تأثیری نداشت...
کمی دلسرد شدم، اما همچنان لبخند را روی لبانم نگه داشتم.
«لطفاً آروم باشید، همگی. من لیچ نیستم.»
«چی؟»
«تا زمانی که به من حمله نکنید، من هم به شما حمله نمیکنم. من به اندازه یه پنگوئن بیخطر و امنم. به لبخندم نگاه کنید. آیا به نظرتون شبیه یه لیچ هستم؟»
«اوه، وایسا. داری میگی که تو یه رهبر بدعتکار نیستی؟»
شکارچی بیخیال با چهرهای درهمرفته پرسید.
تا جایی که ممکن بود مؤدبانه پاسخ دادم.
«من رهبری یه فرقه کوچیک رو بر عهده دارم. اما بدعتکارانه نیست.»
«تا حالا از مردگان به عنوان نامرده استفاده نکردی؟»
«تعریف نامرده کمی پیچیدهست. من توانایی احضار مردگان رو دارم، اما از اونها به عنوان زامبیها یا خونآشام استفاده نمیکنم. در واقع، خیلیا به لطف مهارت احضار روح من به خوشبختی رسیدن.»
«ماهوس گفت که تو راه میفتی و صورتهای فلکی رو میکشی.»
«آه. این یه اغراقه. راه بیفتم و صورتهای فلکی رو بکشم، که چی بشه.»
سرم را تکان دادم.
«فقط یکی دو تا رو کشتم.»
«این حرومزاده واقعاً همون لیچ شیطانی نامردهست، پادشاه-ارباب-بدون-زندگی!»
«دارید چیکار میکنید، همگی! همین الان مهارش کنید! ما تو خطریم!»
این دردسرساز است.
چرا با وجود اینکه با مهربانی جواب دادم، اوضاع اینطور پیش میرود.
- هی، تو واقعاً داری از این وضعیت لذت میبری، مگه نه؟ درسته؟
دارند به من تهمت ناروا میزنند. لطفاً دست از افترا و بدنام کردن بردارید.
اینطور نیست که عمداً از این وضعیت لذت ببرم. فقط... یک شادی غیرقابل وصف در فریادهای وحشتزده مردمی پیدا کردم که مرا با یک شرور ترسناک اشتباه میگیرند.
«اوهوم.»
شمشیر مقدس را از کمرم باز کردم، همراه با غلافش. جا خوردند! پیروانی که مراقبم بودند، از جا پریدند.
در حالی که به آنها نشان میدادم هیچ خصومتی ندارم... غلاف شمشیر را به آرامی روی زمین گذاشتم. کف دستهای خالیام را به آنها نشان دادم.
«ببینید.»
با لبخندی گشاد.
«من گاز نمیگیرم.»
...
«میدونم اسب جنگی دشتهای ابدی من رو دشمن عمومی اعلام کرده. اما واقعاً، ماهوس من رو به عنوان یه ارباب شرور نمیبینه. اون فقط میخواست برای این لحظه از من استفاده کنه. برای همه شما.»
«برای ما؟ ماهوس؟»
شکارچی بیخیال در جواب پرسید.
«اون مثل یه آدم پرحرف و دهنلق تو دنیای صورت فلکیهاست. چطور ممکنه کاری برای ما بکنه؟»
«من از نویسنده دستیار شنیدم. وضعیت فعلی اینجا طوریه که اگه وابسته به برج جادو نباشید، نمیتونید به طبقه ۵۱ صعود کنید. اما هیچکدوم از شما نمیخواید به برج جادو ملحق بشید، و قدرت نابود کردنش رو هم ندارید.»
...
«متأسفم. قصد توهین نداشتم. فقط میگم که وضعیت فعلی ممکنه از دیدگاه صورتهای فلکی ناامیدکننده باشه. شاید ماهوس فکر کرده من میتونم یه جور راهگشا باشم.»
چرا ماهوس به محض اینکه به طبقه ۵۰ رسیدم، با من دشمن شد؟
آیا به این خاطر بود که حواریاش، بانوی ابریشم طلایی را از او گرفتم؟ آیا این تنها دلیلش برای مبارزه بود؟ شاید اینطور باشد، اما اگر واقعاً میخواست مرا بکشد، جمع کردن گروهی از مبارزان معمولی برای یک حمله غافلگیرانه روش درستی نبود.
او باید فقط شکارچیان [واقعی و کاردرست] مثل کسانی که اینجا حضور دارند را برای حمله جمع میکرد.
«ماهوس میخواهد از من یک باس شرور بسازد.»
.
«یعنی برای جایگزین کردن برج جادو.»
این را با اطمینان گفتم.
«که اینطور.»
شکارچی بیخیال چشمانش را بست.
او «همم»ی کرد و با چشمانی نیمهباز به من نگاه کرد.
«تو را تبدیل به [یک باس جدید] کند و بعد شکستت دهد. آره. منطقیه. مثل قاتل صورتهای فلکی، اساساً میخواد از تو یک [باس رویداد فصلی] بسازه.»
«بله. من هم به همین مشکوکم. کاچی به از هیچی. وقتی دندون نداری، باید با لثهات بجوی.»
سایر پیروان بین خودشان پچپچ کردند. صداهای «آه» و «که اینطور» از گوشه و کنار به گوش میرسید. آنها متوجه گفتگوی ما شدند و هر کدام به درک خودشان رسیدند.
بیصدا لبخند زدم و به سقف غار نگاه کردم.
پنجره اطلاعات
[اسب جنگی دشتهای ابدی ساکت میماند.]
سکوت گاهی میتواند نشانه تأیید باشد.
«بسیار خب، پادشاه مرگ. این یه برداشت خیلی منطقیه.»
شکارچی بیخیال از جایش بلند شد.
«اما چرا اینها رو به ما میگی؟ سخته بشه اسم این کار رو عاقلانه گذاشت. این فقط دلیل بیشتری به ما میده تا تو رو به چشم یه لیچ شرور ببینیم.»
او پوزخند زد و با دسته خنجرش بازی کرد.
«البته، کنار اومدن با تو خیلی راحتتر از نابود کردن برج جادوعه. مگه نه؟ دیگه از گدا بازی درآوردن تو طبقه ۵۰ خسته شده بودم! وسوسه شدم که به مأموریت ماهوس ملحق بشم.»
یک تحریک آشکار.
«آه. البته، این انتخاب خودته.»
خندیدم و کف دستهایم را کاملاً باز کردم.
«اما واقعاً، کشتن من راحتتر از پایین کشیدن برج جادوعه؟»
«چی؟»
«اگه همونطور که ادعا میکنی ماهر باشی، تا الان باید دشمنان بیشماری رو کشته باشی. باید با رقص مرگ و زندگی آشنا باشی. اما، همگی.»
دوستانه لبخند زدم.
«کشتن یک نفر. مگه قرار نیست کار خیلی سختی باشه؟»
«میخوای چی بگی؟»
«سادهست. ماهوس بدون هیچ پایهای من رو به عنوان [جایگزینی برای برج جادو] در نظر نمیگرفت. شاید من واقعاً [به اندازه خود برج جادو برای مغلوب شدن سخت باشم]. فقط من، یک نفر، میتونم معادل کل برج جادو باشم. واقعاً فکر میکنید میتونید کسی مثل من رو گیر بندازید؟»
همه، از جمله شکارچی بیخیال، نفسشان در سینه حبس شد.
متواضعانه لبخند زدم و پشت سرم را خاراندم.
«شما هنوز حتی قاتل صورتهای فلکی رو هم گیر ننداختید.»
تحریکی در پاسخ به یک تحریک.
این روشی است که یاد گرفتهام.
«هه.»
شکارچی بیخیال پوزخند زد.
«نکته خوبیه! بیا ببینیم واقعاً در سطح قاتل صورتهای فلکی هستی یا نه...»
«نه. بس کن. [برزرکر].»
همان لحظه بود که اتفاق افتاد.
کسی از پشت سرم بیرون آمد. مردی بود که از سر تا پا در باند پیچیده شده بود. هیچ صدای قدم یا نفسی به گوش نمیرسید، فقط صدایش بدون هیچ ردی به بیرون تراوش میکرد.
پیروان که تازه متوجه حضور او شده بودند، غافلگیر به نظر میرسیدند. شکارچی بیخیال که در شرف بیرون کشیدن خنجرش بود، اخم کرد.
«[پاپاراتزی]؟ این دیگه چیه. چند وقته مثل سوسک اونجا قایم شدی؟»
شکارچی باندپیچیشده زمزمه کرد:
«قبل از اینکه همهتون برسید.»
«به نظر میرسه مهارتهام هنوز زنگ نزدن. خوشحالم. هیچکدومتون متوجهم نشدید.»
«ها؟ معلومه. وقتی جدی قایم میشی کی میتونه پیدات کنه؟»
«اون مرد پیدام کرد.»
شکارچی باندپیچیشده، پاپاراتزی، به من اشاره کرد. نگاهی گذرا به دستش افتاد، اما از ناخنها تا پشت دستش، تماماً در باند پیچیده شده بود.
«اون از قبل متوجه حضورم بود و حواسش بهم بود.»
.
«من هم حس رقابتم گل کرد. وقتی شما داشتید حرف میزدید، من مدام دنبال فرصتی بودم تا به اون مرد حمله کنم. حتی وسوسه شدم اگه فرصتی پیش اومد واقعاً گردنش رو بزنم. اما حتی وقتی شمشیرش رو پایین آورد، نتونستم هیچ نقطه ضعفی پیدا کنم.»
«این یعنی...»
«یعنی اون از ما قویتره. کاملاً واضحه.»
شکارچی بیخیال، [برزرکر]، دندانهایش را به هم سایید.
«منظورت اینه که واقعاً در سطح برج جادوعه؟ هی، اغراق نکن.»
«سطح دقیقش رو نمیدونم. اما مشخصه که یه سر و گردن از ما بالاتره. من این عادت رو ندارم که جونم رو در برابر کسی که ازم قویتره به خطر بندازم. فکر کنم تو هم همین حس رو داشته باشی.»
برزرکر نگاه نافذ دیگری به من انداخت. میتوانستم حس کنم که چشمانش مرا از سر تا پا بررسی میکنند. چشمانی پر از نیت قتل، شعلهور از حس رقابت و بالاتر از همه، سرکوبکننده غرورش.
درسته.
این همان نگاهی است که دوست دارم.
«مشکلی نیست.»
لبخند عریضی زدم.
«من نمیکشمتون!»
.
به دلایلی، برزرکر با شنیدن این اطمینانخاطر من، مشتش را گره کرد. او نفس عمیقی کشید، پوفی کرد و سپس به آرامی دستش را از روی خنجر برداشت.
اوه.
حمله نمیکند؟ کمی ناامیدکننده است.
مشتاق بودم ببینم یک مبارز قدرتمند از طبقه ۵۰ چه نوع هنرهای رزمیای را به نمایش میگذارد.
به هو-ریونگ به ناامیدی من خندید.
- پدرسوخته. عجب ورود پر سر و صدایی برای معارفهات راه انداختی.
به لطف دخالت یک نفر، از یک بحران فوری جلوگیری کردیم.
.
.
با این حال، فضای غار تغییر نکرد. در واقع، حتی متشنجتر هم شد. پیروان که تا الان آرام بودند، پس از شنیدن گفتگوی بین [برزرکر] و [پاپاراتزی]، آشکارا شروع به گارد گرفتن در برابر من کردند.
بسیاری از پیروان آب دهانشان را به سختی قورت دادند.
اوه-اهم.
این معذبکننده است.
من سعی میکردم تا جای ممکن ملایم باشم تا از این فضا جلوگیری کنم.
گونهام را خاراندم. در زندگی همهچیز با کلمات و لبخند حل نمیشود. مهم این است که مثبت فکر کنم.
خب. جای شکرش باقی است که به دعوا ختم نشد. این یک شروع خوب است!
.
«دلیلی که از نویسنده دستیار خواستم همهتون رو دعوت کنه سادهست. برای من سخته که به تنهایی برج جادو رو پایین بکشم... میتونستم نیروهای خودم رو احضار کنم، اما این کار معنای زیادی نداشت. این فقط میشد [دومین ظهور امپراتور شمشیر].»
«منظورت از این حرف چیه؟»
«فقط نشون دادن [یک موضع پیروزمندانه] کافی نیست.»
دستهایم را به هم کوبیدم.
«من بیشتر به این علاقه دارم که همهتون پیروز بشید، نه اینکه فقط خودم ببرم.»
«چی؟»
«نویسنده دستیار.»
به سمت نویسنده دستیار چرخیدم.
«خودت گفتی. تو [قهرمان این داستان] نیستی.»
نویسنده دستیار ساکت ماند.
باز هم، سکوت میتواند نشاندهنده اراده باشد، و من چیزهای مختلفی از آن فهمیدم.
او این حرف را فقط برای تحقیر خودش نگفته بود. کلماتش به همان اندازه وزن داشتند.
اما.
چرا باید اینطور باشد؟
«شما.»
این فقط پیامی برای نویسنده دستیار نیست.
دوباره به پیروان اطرافم نگاه کردم.
و گفتم:
«با صورتهای فلکی فراموششدهی این طبقه ۵۰ تماس بگیرید. کسانی که قدرتشان ضعیف شده و ممکنه موقعیتشون رو از دست بدن. شما پیروان چنین صورتهای فلکیای هستید، پس باور دارم که وسیلهای برای ارتباط باهاشون دارید.»
پیروان با شک و تردید به من نگاه کردند.
با اینکه هنوز هیچ کاری نکرده بودم.
قدرت وحشتناک پیشداوری را حس میکردم، اما با این حال بدون اینکه دلسرد شوم، لبخند درخشانی زدم.
«[مأموریتهای همه] رو جمعآوری کنید. من اونها رو یکپارچه میکنم و به همهتون کمک میکنم تا به طبقه ۵۱ برسید!»
.
سالن در سکوت فرو رفت.
پشت سرم، نویسنده دستیار به نرمی زمزمه کرد.
«هی. نشنیدی که لبخندت مشکوکه؟ اگه همینطور به لبخند زدن و حرف زدن ادامه بدی، هر کسی فکر میکنه تو یه عوضی بیرحمی که فقط به قدرت علاقه داره و با جون آدمها مثل مگس رفتار میکنه.»
«این یکم بیانصافیه.»
«میدونی، راویل از لبخند من خوشش میاد.»