چپتر 308: عنکبوت خاکستری (۲)
چپتر 308: عنکبوت خاکستری (۲)
خون به اطراف پاشید.
-که، هوک!
عنکبوت خاکستری با بیتفاوتی به جسد خیره شد. اگر کسی سرش را بالا میگرفت و به اطراف نگاه میکرد، شخص بسیار نحیفی را میدید که مانند درختی در برابر باد میلرزید.
منظره جالبی نیست؟
عنکبوت خاکستری لبخندی زد.
-داری میلرزی؟
-هیک، آه هییک...
-چرا میلرزی؟
عنکبوت خاکستری دستش را تکان داد. همهچیز در یک چشمبههمزدن اتفاق افتاد. انگار که دستی نامرئی او را گرفته باشد، آن شخص درست تا جلوی بینی عنکبوت خاکستری کشیده شد.
-هی، اییییک!
-تو یه خدایی، مگه نه؟ خدایان که نباید بلرزن. وقتی میلرزی بیشتر شبیه انسانها میشی. نژادهایی که با فداکاری بهت خدمت میکردن، ناامید میشن.
آه.
سپس عنکبوت خاکستری سرش را کمی به سمت چپ کج کرد، انگار که تازه چیزی به یاد آورده باشد.
-خب، احتمالاً خیلی هم ناامید نمیشن. آخه همهشون مُردن.
-خو... خواهش میکنم از جونم بگذر! رحم کن! رحم کن!
-آره. از این جمله خوشم میاد. کلمات و لحظاتی هستن که هیچوقت قدیمی نمیشن، مثل وقتی که کسی تو آستانه مرگ برای جونش التماس میکنه. الان احتمالاً به تکتک کلماتم آویزون شدی، مگه نه؟ تو این فکری که آیا از جونت میگذرم یا میکشمت. داری تمام انرژیت رو میذاری تا به حرفام گوش بدی.
این بار، عنکبوت خاکستری سرش را به سمت راست کج کرد.
-باید زودتر این کار رو میکردی.
خون به اطراف پاشید.
-آااااااه!!
-هی. از رفیقت شنیدم. یه دنیای جداگانه هست که شما خدایان توش زندگی میکنین، درسته؟ از دید ما، باید بهش بگیم قلمرو الهی. دلم میخواد یه سر به اونجا بزنم، میتونی یواشکی بهم بگی چطوری میتونم برم اونجا؟
-آه، اوه، اوغ! آااااه، رحم کن، از جونم بگذر!
-تو واقعاً مثل بچهها فقط بلدی گریه کنی.
عنکبوت خاکستری ضربه آرامی به بینی چیزی که در دست داشت زد.
-همین الان بهم میگی.
-...، ...
-عجله کن.
-مرحله S، مرحله [تلهپورت]...
دنیا در نوری سفید و کورکننده فرو رفت.
عنکبوت خاکستری با نگاه به نوری که مانند پیچک به دورش میپیچید، چیزی را فهمید و خندید.
-پس قضیه از این قراره؟
آن روز، برجی در یک دنیا به خاکستر تبدیل شد.
قتلعام کار آسانی بود. [نژاد الهی] فتح را به تعداد انگشتشماری از جنگجویان سپرده بودند. به جز چند دشمن، بقیه نمیتوانستند از هاله استفاده کنند و در جادو نیز مهارتی نداشتند.
عنکبوت خاکستری صادقانه ناامید شده بود. بیش از حد پیشپاافتاده بود. نابود کردن پنج نژادی که تحت سلطه [نژاد الهی] بودند، چالشبرانگیزتر از این به نظر میرسید.
-این بیسابقهست، اینکه یک نژاد حاکم در شورشی توسط نژادهایی که تحت سلطهشون بودن سرنگون بشن و به نابودی کشیده بشن.
تق.
صدای قدمهایی از پشت سر به گوش رسید. وقتی برگشت، کودکی با موهای پلاتینی آنجا ایستاده بود، دستهایش را پشت سرش گره کرده بود و با دقت به او خیره شده بود.
-تو کی هستی؟
-من رو بانویی که در سراب راه میرود صدا کن. برای خلاصهشدن فقط بگو بانو.
-من اسمت رو نپرسیدم.
-همم. من مثل یه راهنما برای اون بچهها هستم.
بانو انگشتش را به سمت پایین کوه نشانه رفت. شهر در حال سوختن بود. شبیه به یک کوره بود. دیوارهای خاکی ساختهشده با جادو حومه شهر را احاطه کرده بودند و در درون آنها، هر موجود زندهای زنده زنده کباب میشد.
-اما الان همهشون مُردن یا وضع بدتری دارن. خب، کاریش نمیشه کرد.
بانو لبخند درخشانی زد.
-تبریک میگم! از این به بعد، شما حاکمان این برج هستید!
-...
-این یه موقعیت غیرمنتظرهست اما خارج از قوانین نیست. شما هیچ قانونی رو زیر پا نذاشتید. نژاد جادوگر شما بهطور قانونی در مرحله طبقه ۴۰ شرکت کرد و حالا به عنوان تنها بازماندگان، حق صعود به طبقه ۵۰ رو دارید.
عنکبوت خاکستری ساکت ماند.
اینطور نبود که دستپاچه شده باشد. فقط حجم عظیمی از اطلاعات بهیکباره سرازیر شده بود و پردازش آنها زمان میبرد. با ترکیب اطلاعات بهدستآمده از کشتار [نژاد خدایان] و آنچه بانو تازه گفته بود، عنکبوت خاکستری بهراحتی به حقیقت پی برد.
-همم.
با این حال، معمایی وجود داشت که نمیتوانست بهتنهایی حل کند، بنابراین پرسید.
-آیا به جز ما نژادهای دیگهای هم احضار میشن؟
-بله.
-کسانی که به این مرحله صعود میکنن، همهشون اینطوری به طبقه ۵۰ میرسن؟ خودشون رو جای خدایان جا میزنن و از نژادهای پستتر استفاده میکنن.
-الزامی نیست، اما به نظر میرسه تا الان اینطور بوده.
-پس، با هر انسانی که به طبقه ۵۰ میرسه مثل یک خدا رفتار میشه؟
-بله. حداقل تا الان.
که اینطور.
لبخندی گوشه لبش شکل گرفت.
-ممنونم.
-برای چی؟
عنکبوت خاکستری پاسخ داد.
-همین الان، دلیلی برای نمُردن پیدا کردم.
۴.
لحظهای که نگاههایشان به هم گره خورد، فهمیدند که حریفان سرسختی هستند.
«همه گوش کنن. حتی اگه دههها از آخرین هماهنگیمون گذشته باشه، مطمئناً اونقدر افت نکردیم که نتونیم یه تازهکار رو که تازه به طبقه ۵۰ صعود کرده بگیریم، مگه نه؟»
«ما برای اینکه فقط با تکیه بر غریزه بجنگیم خیلی پیر شدیم. بیاید استراتژی رو از طریق تلهپاتی هماهنگ کنیم.»
«متأسفم، اما این کار جواب نمیده.»
عنکبوتها در حالی که به جلو هجوم میبردند، با یکدیگر تبادل نظر میکردند. همه آنها از هاله استفاده میکردند تا در یک خط زمانی شتابیافته حرکت کنند. پیش از آنکه یک شنل سیاه حتی یک بار در هوا تکان بخورد، عنکبوتها از طریق جملات بیشماری صحبت کردند، گوش دادند و سؤال پرسیدند.
«چرا که نه؟»
«اون یارو، پادشاه مرگ. همین الان داره به مکالماتمون گوش میده.»
از سمت شمال شهر، دهها عنکبوت اجرای جادو را حس کردند. در شرق، یک واحد کاملاً از روی دیوار شهر پریده بود. احتمالاً داشتند از جادوی نامرئیشدن استفاده میکردند تا دور بزنند و از پشت به من کمین بزنند.
«واقعاً؟ پس یه تازهکارِ تمامعیار نیست. من سرعتم رو بیشتر کردم.»
«بیشترش کن. اون عوضی داره با چشماش دنبالمون میکنه.»
«بیشتر؟»
«بیشتر.»
«وایسا.»
«الان چطور؟ اگه تلهپاتی رو از این بیشتر فشرده کنیم، بعضیامون دیگه نمیتونن بشنون.»
«فایدهای نداره. هنوز داره بهمون [گوش میده].»
شخصی در میان عنکبوتها با سردی زمزمه کرد.
به نظر میرسید این عنکبوت موقتاً فرماندهی را بر عهده گرفته است. نه دقیقاً یک رهبر، اما بهوضوح در نقش یک برج کنترل بود.
«علاوه بر این، به نظر میرسه خیلی آرومه. جریان زمان اون از مال ما سریعتره.»
«چی، امکان نداره. غیرممکنه!»
«اصلاً تکون نمیخوره. فقط همونجا ایستاده. شاید فقط وانمود میکنه که داره گوش میده؟»
«نه. فقط اونجا نایستاده. اون...»
-پیداش کردم.
«...! فرماندهی رو به [دوک خارهای استخوانی] واگذار میکنم!»
این فریاد ناامیدانهای از سوی برج کنترل بود. من تکهای از یک خاطره را دور انداختم، هالهام را تیز کردم و به سمت موقعیت صدای برج کنترل شلیک شدم.
بوم!
درست در همان لحظهای که برج کنترل درباره واگذاری فرماندهی فریاد زد، مخفیگاهی که در آن قرار داشت شکافته شد. آنجا بالکن یک ساختمان آپارتمانی سهطبقه بود که در ظاهر هیچ چیز خاصی نداشت.
...
نفس عنکبوتها برای لحظهای در سینه حبس شد؛ حسی که برای حواس من کاملاً واضح بود.
«توجه کنید. من [دوک خارهای استخوانی] هستم.»
صدایی خشک زمزمه کرد. او شخص دیگری غیر از کسی بود که تا الان نقش برج کنترل را بر عهده داشت. لحن زمزمهاش نشان از تلاشی برای سرکوب خشم نسبت به من داشت.
«از این به بعد، من فرماندهی رو به دست میگیرم. تلهپاتی برای عنکبوتهای پایینتر از رتبه وایکانت ممنوع خواهد بود.»
«لعنتی. دیوانهکنندهست.»
«موافقم.»
«سرنا همین الان با یه ضربه از پا دراومد!؟»
«نمُرده. هرچند مطمئن نیستم این خبر خوبی باشه یا نه.»
«آه، بیخیال. نگو که داره بهمون آسون میگیره. یهو حسم برای جنگیدن پرید.»
«اجرای فاز.»
«احمقها! تلهپاتی رو به دو مرحله تقسیم کنید! سرعت رو بالا ببرید تا فقط کسانی که بالاتر از رتبه وایکانت هستن بتونن بفهمن! دستورات باقیمونده میتونه یک بار دیگه توسط هر فرمانده به نیروهاش منتقل بشه!»
«آماده.»
«در حال اجرا. و اونایی که خوشبین هستن، برای بمباران آماده بشن.»
«سرعت رو بیشتر کنید! بیشتر! بیشتر!»
«اونها فقط در حد متوسط نیستن! هوشیار باشید!»
«نه، صبر کنید. همه، فقط یه لحظه صبر کنید. اون ضربه همین الان از نوع قاتل صورتهای فلکی...»
«پیداش کردم.»
!؟
برج کنترل اصلی، فرماندهی را به دورترین عنکبوت از من منتقل کرده بود. حتماً این تصمیم را گرفته بودند تا حتی شده کمی بیشتر دوام بیاورند.
اما دقیقاً به همین دلیل، نقشهشان لو رفت.
بلافاصله پس از سرنگون کردن برج کنترل، روی بخش شمالی شهر تمرکز کردم. البته، کسی در همان نزدیکی با صدایی خشک و گرفته در حال صدور فرمانهایی مثل «ممنوعیت تلهپاتی» و «آمادهسازی برای بمباران» بود و وانمود میکرد که فرمانده است.
او یک طعمه بود.
صاحب آن صدای خشک [دوک خارهای استخوانی] نبود. یا شاید هم بود، اما حداقل فرمانده نبود.
فرمانده واقعی کسی بود که از کمی قبلتر فرمانهای کوتاهی مثل [موافقم]، [فاز] و [آماده] میداد.
آنها وانمود کردند که فرماندهی را به آن عنکبوتِ کمحرف منتقل کردهاند، در حالی که فرمانده واقعی با استفاده از عباراتی رمزگونه دستورات را صادر میکرد. فریب نسبتاً پیچیدهای بود. احتمالاً پیش از آغاز نبرد روی این موضوع توافق کرده بودند.
اما من گول نخوردم.
«هشدار!»
شانههایم را بالا انداختم.
و شمشیر زدم.
ضربه شارژ شده رها شد. این بار، قویتر. برش شمشیر که آسمان را میشکافت، دیوار شمالی شهر را درید و به عنکبوت کمحرفی که پشت آن پنهان شده بود، اصابت کرد. درست پیش از آنکه از کار بیفتد، به جای تلاش برای جاخالی دادن، ترجیح داد تا با فریاد به رفقایش هشدار دهد.
«هدف، در سطح قاتل صورتهای فلکی است! هشدار! هدف...»
و سپس صدایش قطع شد.
...
...
سکوت تار عنکبوتها را فرا گرفت.
قروچه.
کسی دندانهایش را به هم سایید. صدای نوچنوچ کردن آمد، و بعد آب دهانی به بیرون پرتاب شد. اما هیچکس جملهای به زبان نیاورد.
هیچکس.
هزاران نیروی نخبه که تا پیش از این با هیجان پچپچ میکردند تا حواسم را پرت کنند، ناگهان همگی ساکت شدند؛ گویی آن سروصدای قبلیشان دروغی بیش نبود.
انتخاب عاقلانهای است.
با وجود این اتفاق، نبرد همچنان ادامه داشت.
داشتن فرمانده فقط آنها را به هدفی برای تکتیراندازی تبدیل میکند. بهتر است هر کدام مستقل عمل کنند و به من حمله کنند. همم. هرچند این کار اهمیت جمعآوری هزاران نیرو را کمرنگ میکند.
اما این حرف که من در سطح قاتل صورتهای فلکی هستم، اشتباه است.
بمباران جادویی عنکبوتهای شمالی به من برخورد کرد. بنگ! بوم! با دقت به توپهای جادویی آبیرنگی که فرو میریختند نگاه کردم و قدم به قدم از هر کدام جاخالی دادم.
من از یک سگِ ساده قویترم.
یک نیروی چریکی که حومه شهر را دور زده بود، از پشت به من حمله کرد.
در مجموع ۲۴ نفر. این بیست و چهار نفر که تخصصشان در ترور بود، نیمه پایینی صورتشان را با ماسک پوشانده بودند. آنها در یک حمله هماهنگ و همزمان شمشیرهایشان را تاب دادند. با اینکه به سطح یک آرایش جنگی نمیرسید، اما در اجرا تقریباً بینقص بود.
چه حیف.
شمشیر مقدس خود را با احترام به سوی آنها حرکت دادم.
اگر منِ پیش از رسیدن به طبقه ۴۰ بودم، همین برای کشتنم کافی بود.
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم اول.
شمشیر گرسنگی.
ناگهان، محیط اطراف در هرجومرج فرو رفت. از سایهام، دستهایی شبحوار به بیرون هجوم آوردند. این دستها مچ دست، مچ پا و گردن عنکبوتها را گرفتند و آنها را به زمین کوبیدند. کرک! هوک! نفس عنکبوتها بند آمد.
«خیلی دربارهتون شنیدهام.»
لمس سایه به همین جا ختم نشد. صدها دست به تمام جهات پخش شدند. آنها از دیوارهای بیرونی ساختمانها بالا رفتند و به شکاف پنجرهها نفوذ کردند. «آه، کوه!؟ این امکان نداره...» عنکبوتهایی که داخل ساختمانها کمین کرده و حضورشان را پنهان کرده بودند، یکی پس از دیگری سقوط کردند.
نژاد جادوگر.
شعلههای آتش در همهجا زبانه کشید.
«در هر دنیایی، برای صعود به طبقه ۵۰، یک مرحله مشترک وجود دارد که باید از آن عبور کرد. آن هم وظیفه تبدیل شدن به یک خدا و حکمرانی بر نژاد خود است. شما در اصل نژادی بودید که در دنیای طبقه ۴۰ به وجود آمدید و زندگی میکردید... به عبارت دیگر، یک نژاد تحت سلطه که توسط شکارچیان رهبری میشد.»
«اشتباه میکنی!»
یکی از عنکبوتهایی که در محدوده آسمانهای دوزخی من بود فریاد زد. عنکبوت قدرتمندی که توانسته بود پنج بار دستهایی را که از سایهها بیرون میآمدند، دفع کند.
«ما اشتباه قضاوت کردیم! اینطور نیست که برای شکست دادن ما به قدرت صورتهای فلکی نیاز داشته باشه و اونا رو قاطی ماجرا کرده باشه! برعکسه، اون ما رو کشوند اینجا تا، لعنتی! ما نسبت به هم محتاط بشیم و دامنه حملاتمون رو محدود کنیم!»
«اما شکارچیانی که بر شما حکومت میکردند مرتکب یک اشتباه شدند.»
گرومپ.
پنج تبادل ضربه به ششمی نرسید. دستی به پشت گردن عنکبوت ضربه زد. عنکبوت به دلیل ضربهای هدفمند به نقاط حساسش، بیهوش شد و به خوابی عمیق فرو رفت.
«لعنتی! این سکوت اصلاً فایدهای داره؟!»
«دقیقاً نکته همینجاست. آنها همه شما را به عنوان قربانی نشان کردند. با دقت پنج نژاد را پرورش دادند اما کاری کردند که نژاد جادوگر نقش منفور را در میان تمام نژادها بازی کند، تا خشم و سرزنشی که باید متوجه خدایان میشد، به جای آنها به سوی شما سرازیر شود.»
«درسته! ساکت موندن فقط باعث میشه کشته بشیم!»
«با تعدادمون بهش فشار بیارید!»
«شاید این استراتژی خوبی بود. با این حال، آنها این احتمال را در نظر نگرفتند که شما ممکن است قوی شوید، و سپس حتی قویتر، تا جایی که بتوانید پنج نژاد و حتی شکارچیانی را که به عنوان خدا پرستش میشدند، نابود کنید.»
«اون یه هیولاست...»
«بمباران! قبل از حمله، با بمباران شروع کنید!»
«خوشبینها!»
تار عنکبوت لرزید. عنکبوتها یک کلمه به زبان آوردند، و من در خط زمانی تسریعشده پنج کلمه زمزمه کردم. اگرچه هر دو در یک زمان تسریعشده بودیم، اما سیلابی غیرقابل عبور میان من و آنها جریان داشت.
«اون روانی رو کاملاً نابود کنید!»
آنچه در ادامه رخ داد به این شکل بود.
ستارههای در حال سقوط، به معنای واقعی کلمه کسانی که از آسمان میافتند، دقیقاً همین بودند. آنها که در جادویی خاص پیچیده شده بودند، از ارتفاعی بالا به پایین سقوط کردند. نمیتوانستم بگویم که این یک حمله انتحاری بود یا نه.
چون نمیدانستم، تصمیم گرفتم اول به آن رسیدگی کنم.
«چی...»
با فشار پاهایم به زمین، ووش، فوراً به هوا برخاستم. درست زمانی که سقوطشان را آغاز کردند، با عنکبوتها چشم در چشم شدم. آنها درست روبهرویم بودند، آنقدر نزدیک که میتوانستم لرزش ابروهایشان را ببینم. به آرامی پیشانی اولین عنکبوت در حال سقوط را لمس کردم و او را بیهوش کردم.
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم سوم.
شمشیر غرقشدگان.
هر هفت عضو ستارههای در حال سقوط در سیلاب هاله غرق شدند. تردید لحظهای آنها هنگام ضربه خوردن رهبرشان، اشتباه مرگبارشان بود. ستارههای در حال سقوط بیهوش شدند و بیوقفه به پایین سقوط کردند.
«آدم همیشه باید احتمالات را در نظر بگیرد.»
من اول روی زمین فرود آمدم.
بام!
هر یک از ستارههای در حال سقوط را یکییکی هنگام افتادن گرفتم و با دقت روی زمین گذاشتم. آنها که از قبل بیهوش بودند، طوری ناله میکردند که گویی کابوس عذابشان میداد.
«این احتمال که کسی که فکر میکردید هیچچیز نیست، در واقع ممکن است از شما قویتر باشد.»
با چند ضربه سبک، خاک دستهایم را تکاندم.
«مگه نه؟ همگی؟»
شما همه همان اشتباه را مرتکب میشوید. زندگی یعنی اشتباه کردن، درس گرفتن از آنها و کمک به یکدیگر برای پیشرفت در حد توان. من باور دارم زندگی یعنی همین. مطمئناً ما هم میتوانیم به یکدیگر کمک کنیم.
در اطرافم صدها شعله آتش وجود داشت.
دستهایی که از هاله شکل گرفته بودند، در اطرافم میپیچیدند.
«پادشاه مرگ.»
به نظر میرسید کسی این را زمزمه کرد.
«نه، بیشتر شبیه یک اهریمن بزرگ.»
«همم.»
لبخندی خجالتزده زدم و گفتم:
«میدونید، اینا فقط تبلیغات و دروغه، نه؟»