چپتر 321: من یک طرفدار هستم (۳)
چپتر 321: من یک طرفدار هستم (۳)
مبارزه با اهریمن خونین، به معنای واقعی کلمه صحنهای از کوههای جسد و دریاهای خون بود.
۵.
پلک زدم.
هاه؟
الان چه اتفاقی افتاد؟
احساس میکردم ابدیتی گذشته است، اما در عین حال به نظر میرسید تنها یک لحظه سپری شده.
اگر انسانها حسی برای اندازهگیری زمان داشته باشند، انگار آن حس برای لحظهای فلج شده بود. اگر بخواهم مثال سادهای بزنم، دقیقاً همان احساسی بود که بعد از دریافت داروی بیهوشی برای درمان از یک کیمیاگر به آدم دست میدهد.
«پادشاه مرگ. پادشاه مرگ! لطفاً به خودت بیا، پادشاه مرگ!»
تا به خودم آمدم، دیدم دراز کشیدهام. سخت بود بفهمم از کِی، چرا یا کجا دراز کشیدهام.
نمیتوانم... خوب به یاد بیاورم.
تنها چیزی که واضح بود، چهرهی کسی بود که جلوی من هقهق میکرد. پسری، یک پسر بسیار آشنا، به دستانم چنگ زده بود، انگار که هر لحظه ممکن بود زیر گریه بزند.
«حالت خوبه؟ لطفاً، به خودت بیا؟»
«اینجا...»
«در طول مبارزه با اهریمن خونین، مجروح شدی. اون نامردا، وقتی داشتی تنبهتن میجنگیدی، نخبگان مذهب اهریمن خونین هم وارد مبارزه شدن.»
پسرک اشکهایش را با آستین من پاک کرد. اگر بخواهم کمی اغراق کنم، به نظر میرسید غدد اشکیاش خراب شدهاند.
اشکهایش بیوقفه سرازیر میشدند و تماشای این صحنه نگرانم میکرد.
«مبارزه... جراحات.»
«آه، نباید بیاحتیاط تکون بخوری!!»
وقتی سعی کردم بلند شوم، پسرک با عجله جلوم را گرفت.
«جراحات داخلیات خیلی شدیده، پادشاه مرگ! الان باید استراحت کنی! بدنت کاملاً داغون شده... استخوانهات خرد شدن و اندامهای داخلیات پاره پارهان... همین چند لحظه پیش، ترسیده بودم که نکنه دیگه هیچوقت چشمهات رو باز نکنی!»
در همان لحظه.
«آخ؟!»
درست همانطور که پسرک گفت، درد شدیدی در تمام بدنم پیچید. سعی کردم هالهام را به گردش درآورم تا وضعیت بدنم را بررسی کنم، اما... تق! مجاری انرژیام در هم پیچید. تق! دردی شبیه به فرو رفتن یک گرز خاردار در داخل رگهای خونیام بود.
«آخ، خخخ! اوه.»
«آه. چیکار باید بکنم؟ چطور... چطور باید با این وضعیت کنار بیام؟ چیکار کنم؟»
درد دارد. احساس میکنم دارم میمیرم. چشمانم دارند خشک میشوند. گونههایم سرد شدهاند. حس از نوک انگشتانم تبخیر میشود. درد. فقط درد باقی مانده است. انگار کسی داشت پوستم را لایه به لایه میکند، درست مثل پوست کندن یک پرتقال.
هیچ انسانی وجود ندارد که بتواند این درد را تحمل کند.
فقط به این دلیل که من به اندازهی کافی مردهام.
آه.
برای یک لحظه.
از فراسوی آگاهی، صدایی آمیخته با نفسنفس زدن به گوش رسید.
«واقعاً، باید چیکار کنم؟»
سیاهی مطلق.
.
چشمانم را باز کردم.
دوباره، احساس کردم زمان زیادی گذشته است، اما در عین حال به نظر میرسید تنها یک آه کشیدهام.
تفاوتش با قبل از بیهوشیام این بود که ذهنم کمی شفافتر شده بود. و پسرک که پیشبندی پوشیده بود، با سینی فرنی به سمتم میآمد.
«آه، لطفاً کمی بخور. گونگجا.»
«آه.»
صورت فلکی با یک قاشق نامرئی در کاسهای خالی به من غذا میداد.
پسرک فرنی را با قاشقی چوبی برداشت و در دهانم گذاشت.
.
هاه؟
«مَزهاش چطوره؟»
صورت فلکی بدون هیچ حالتی در چهرهاش به من نگاه کرد.
دختر با محبت لبخند زد.
«به این مناسبت نادر، فرنی مورد علاقهات رو درست کردم.»
صورت فلکی به نرمی زمزمه کرد.
پسرک مکثی کرد.
«مَزهاش خوبه؟»
.
طعم ماهی کولی دهانم را پر کرد.
وقتی بچه بودم و مریض میشدم، مدیر پرورشگاه برایم سیب رنده میکرد. بعد، فرنی برنج سفید میپخت و به آن ماهیهای کولی کوچک اضافه میکرد. سیب رندهشده طعمی متفاوت از سیبهای معمولی داشت و فرنی هم با همیشه فرق میکرد. ماهیهای کولیِ بادکرده بیمزه بودند، اما اگر به جویدن ادامه میدادی، زیر دندان صدا میدادند و گاهی طعم ظریف و آجیلی به خود میگرفتند.
«آره. خوشمزهست.»
«هااه، خیالم راحت شد.»
صورت فلکی لبخند زد و گوشههای لبش را بالا برد.
دختر نفس راحتی کشید.
«یه بحران واقعی بود. من فقط آرزو کردم دشمنی ظاهر بشه که راه گونگجا رو سد کنه، اما ناگهان یه دشمن مهیب پیداش شد. به نظر میرسه گونگجا در اعماق ناخودآگاهش باور داره که «اگه اونها اونقدر قوی نباشن، نمیتونن جلوش رو بگیرن».»
«بله؟»
«هاه؟»
صورت فلکی با لحنی بیتفاوت صحبت میکرد.
پسرک با سردرگمی کمی سرش را کج کرد.
«من که الان چیزی نگفتم، گونگجا؟»
.
«درسته. مهمتر از اون، چرا اینقدر از دست اهریمن خونین عصبانی بودی؟ حتی وقتی بهت حمله شد خونسرد بودی، اما با شنیدن اسم مذهب اهریمن خونین ناگهان آشفته شدی. راستش رو بخوای، یکم غافلگیرم کرد.»
«اوه.»
ذهنم مهآلود بود.
«چون من ارباب جوانِ جایی به اسم فرقه شیطانی هستم...»
«آها.»
«من برای این دو کلمه، یعنی "فرقه شیطانی"، ارزش زیادی قائلم. فکر میکنم این اسمیه که نباید سرسری گرفته بشه. فکر اینکه یه مشت اراذل و اوباش به راحتی از گروهی شبیه به فرقه شیطانی اسم ببرن، خونم رو به جوش میآره.»
«میفهمم. میفهمم.»
صورت فلکی چانهاش را روی دستش گذاشت و با دقت به من خیره شد.
دختر با چشمانی دقیق سر تکان داد.
«پس به عبارتی، این نقطه ضعف گونگجاست؟»
«همم.»
«دربارهی این فرقه شیطانی کنجکاو شدم. اگه اینقدر برات ارزش داره، حتماً شخص باارزشی اونجا بوده. داستانت رو برام تعریف میکنی؟»
.
«آها. پس یه استاد داشتی. به اسم سو بک-هیانگ. تنها، اما زلال، به نظر میرسه مثل عطریه که روی نوک بینیت باقی میمونه.»
.
«تو عاشق شخصی به اسم راویل ایوانسیا هستی. هه، اونقدر زیباست؟ آه، میفهمم. پس به همین خاطره که هر چقدر هم تلاش کردم، هیچوقت فریب حقههای زیبایی رو نخوردی. چقدر دردسرساز. عاشق کسی بودن، آسونترین و قدرتمندترین راهه. اگه کسی تا این حد عمیق تو قلبت حک شده باشه، دستکاری کردنش فقط نتیجه عکس میده. چقدر ترسناک. چقدر وحشتناک. باید مراقب باشم.»
«هاه.»
«من الان چیزی گفتم؟»
«بله؟ نه.»
صورت فلکی به آرامی گونهام را نوازش کرد.
پسرک لبخند کمرنگی زد.
«گونگجا، تو که چیزی نگفتی، درسته؟»
«که اینطور.»
«در واقع.»
«اما وجود امپراتور شمشیر یه کم مانع ایجاد میکنه. به هو-ریونگ، هاه. با وصل بودن همچین چیزی بهت، حتماً خیلی طول کشیده تا مجذوب قدرت من بشی. چیکار باید کرد؟ حذف کردنش من رو از گونگجای فعلی خیلی دور میکنه. پس چارهای نیست. آره. یه کم خستهکنندهست، اما به حساب جفتتون میرسم.»
ووش!
تیری از مقابل چشمانم گذشت.
— هی، کیم زامبی! داری چه غلطی میکنی!
به هو-ریونگ با ناباوری فریاد زد.
— وسط مبارزه داری شل میگیری، فکر کردی یه استاد بزرگ و خفنی که میتونی بیخیال باشی؟!
آه.
درسته.
در حال حاضر، ما در حال یورش به پایگاه مذهب اهریمن خونین بودیم، درست در بحبوحهی ریشهکن کردن دشمن.
چون به هر دلیلی، در نهایت به این مکان حمله کرده بودم.
«گونگجا!»
سرم را به سمت صدا چرخاندم.
«اینجا!»
آن دختر.
پانزده روز پیش بهطور تصادفی در جنگل با او روبهرو شده بودم. با اینکه او زمانی یک صورت فلکی بود، اما حالا تمام قدرتهایش را از دست داده بود؛ درست مانند فرقههای شیطانی از جمله سیزده شرور که در طبقه شصتم ساکن بودند. در این مرحله، نه تنها مذهب اهریمن خونین، بلکه فرقه اهریمن خدا، فرقه اهریمن سفید و فرقه اهریمن دیوانه که در مجموع به عنوان چهار اهریمن شناخته میشدند نیز حضور داشتند.
و...
همه آنها سعی داشتند این پسر را برای اهداف شوم خود بربایند.
درست مثل برج جادو.
من چند روز پیش در بستر بیماری افتاده بودم و نتوانستم جلوی ربوده شدن این دختر را بگیرم.
این چیزی بود که مطلقاً نمیتوانستم تحمل کنم.
«خواهش میکنم کمکم کن!»
با فریاد پسرک، چشمانم ناگهان باز شد. بله. دیگر جای تردید نبود. در اعماق این قلعه، دختر با زنجیرهای آهنی به ستونی بسته شده بود.
فرقی نمیکرد که او هزاران سال زندگی کرده یا یک صورت فلکی بوده است، این کودک حالا شکننده بود. موجودی آسیبپذیر. یک نفر باید از او محافظت میکرد. و آن یک نفر، حالا من بودم.
«بله. تو اینگونه بیدار میشوی.»
در پسِ ذهنم. نه، در اعماق ناخودآگاهم. شاید هم از بالاترین نقطه آسمانها، صدایی دوردست طنینانداز شد.
«حالا چه کار خواهی کرد؟»
پسر را نجات خواهم داد.
قاطعانه پاسخ دادم. پاسخ دادم؟ نه، تیرهای بیشماری از سمت آن دژ قلعهمانند به سویم باریدند و من به سختی تلاش میکردم تا یکییکی آنها را دفع کنم. چون، آه، چون...
«تو هنوز از جراحات داخلیای که در مبارزه با اهریمن خونین متحمل شدی، بهطور کامل بهبود نیافتهای. با این حال، آیا واقعاً قصد داری پسر را نجات دهی؟»
بله.
«سپس اهریمن خونین بیرون میآید و میپرسد: [اینکه قصد داری با بدنی که دستکمی از یک تکه پارچه پاره ندارد در برابر ما بایستی، فراتر از حد مضحک بودن است. آیا به دنبال مرگ میگردی؟] به نظر میرسد اهریمن خونین نیز در نبرد بیرحمانه قبلی مجروح شده است، اما به اطرافش نگاه کن، صدها زیردست قابلاعتماد صف کشیدهاند.»
.
«آه. این غیرممکن است. در نهایت، یک تیر پرواز میکند و در ران تو فرو میرود.»
تیر کشیدن.
درد از ران پایم فوران کرد. دردناک بود. نزدیک بود به زانو بیفتم.
«چه کار خواهی کرد؟ دوباره شمشیرت را تاب میدهی؟»
صورت فلکی به آرامی ران پایم را نوازش کرد.
پسرک هقهق میکرد و نام مرا فریاد میزد.
بله.
«واقعاً؟ با این وضع، ممکن است واقعاً بمیری، میدانی؟»
صورت فلکی خندید.
پسرک زیر گریه زد.
«تیرها همچنان آسمان را میپوشانند و به سمت تو سرازیر میشوند.»
من از آنها جاخالی میدهم.
«بله، تو قوی هستی. هاله تو قادر است آسمان را بپوشاند و مانع باران تیرها شود. اما در همان لحظه، جراحات داخلیای که متحمل شده بودی، با دردی طاقتفرسا زبانه میکشند.»
کرانچ!
دردِ از هم گسیختن استخوانهایم در سراسر بدنم پیچید.
«آغغ.»
«درد دارد؟»
«گوه. اوغ! لعنت، لعنتی!»
«دوباره میپرسم. درد دارد؟»
لعنت به این، حرومزادهها. چقدر گستاخند. تیراندازی میکنند.
«یک سوال آخر. پادشاه مرگ. کجا، چطور و چقدر درد دارد؟ لطفاً جواب بده. خوشحال میشوم اگر بتوانی بگویی.»
عذابآور است.
بدنم.
انگار که، نه.
واقعاً در حال سوختن است.
حالا، زمانی که باید استراحت میکردم و بهبود مییافتم، مجاری و مسیرهای انرژیام بیش از حد تحت فشار قرار گرفته بودند؛ بیرون کشیدن هاله فراتر از محدودیتهایشان، باعث میشد بدنم از هاله خودم بسوزد. در حالت عادی، هاله باید پیش از استفاده شدن، ابتدا از استخوانها، رگهای خونی، ماهیچهها و اعصاب محافظت کند. اما در این موقعیت، من هیچ ظرفیتی برای محافظت از خودم نداشتم.
«اوغ.»
رگهایم با خشم منفجر شدند و تمام ماهیچههایم را سوزاندند، گویی مواد مذاب از آنها به بیرون جریان یافته بود. هاله در رگهای خونی انباشته شد و استخوانها را ذوب کرد و به حالتی خمیری درآورد.
«اوه، خدای من.»
صورت فلکی از درد کشیدن من لذت میبرد.
دختر با دیدن عذاب من فریاد کشید.
چطور ممکن است...
نفسش زهرآگین بود.
«چطور میتوانی درد را تا این حد زنده و واضح تصور کنی؟»
«اوغ، هاه. کوغ، اوغ.»
«من فقط به تیر خوردن اشاره کردم، گونگجا. من صرفاً موقعیتی را به تصویر کشیدم که اگر بعد از ربوده شدنم برای نجات من میآمدی با آن روبهرو میشدی. اما چطور... چطور میتوانی آن را تا این حد واضح، تا این اندازه دقیق تصور کنی؟»
انگار کسی زمزمه کرد: «باورنکردنی است.»
«شگفتانگیز است. انگار که، انگار که تو واقعاً یک مرگ دردناک را تجربه کردهای؟ اما این غیرممکن است. نمیتواند حقیقت داشته باشد. چطور میتوانی آن را تصور کنی؟ آیا قبلاً استخوانهایت ذوب شدهاند؟ آیا رگهایت کاملاً سوخته و از بین رفتهاند؟ تو چطور چنین دردی را میشناسی، که اینگونه آن را تحت قدرت من بازسازی میکنی؟»
من با تحمل درد، به جلو پیش رفتم.
تیرها به پرواز درآمدند و در شانه و ساعدم فرو رفتند. اما من نادیدهشان گرفتم. درحالیکه هاله را تا آخرین حدش بیرون میکشیدم، قدمی به جلو برداشتم و گروهی از مذهب اهریمن خونین را که کودک را به ستون بسته بودند، شکافتم.
این قطعی است...
صورت فلکی با هر دو دستش جلو آمد و گونههایم را گرفت.
پسرک که محکم به ستون بسته شده بود، هقهق میکرد.
«تو واقعاً همان کسی هستی که هزاران سال منتظرش بودهام.»
فقط کمی بیشتر.
«برای کسی که تنها چند روز است میشناسی، جانت را به خطر میاندازی، با دردی بدتر از مرگ روبهرو میشوی، و نه فقط در حرف یا از روی جهل، بلکه با دانستن اینکه مرگ و درد دقیقاً چیست، باز هم تا آخر پیش میروی...»
فقط کمی بیشتر.
«با تو، باور دارم که میتوانی هر مأموریتی را که تعیین کنم تصور کنی. اگر بگویم در وسط دریا در خطر مرگ هستی، واقعاً در دریا خواهی بود. تو غرق خواهی شد. این کاملاً با آن شکارچیان میانهحالی که فقط چاپلوسی میکنند متفاوت است... تو واقعاً هر بحران، هر درد و هر مرگی را دقیقاً همانطور که هست تصور خواهی کرد. من فقط منتظر آمدن کسی مثل تو بودهام.»
بالاخره.
شمشیرم به اهریمن خونین برخورد کرد.
خون به اطراف پاشید.
«تو سومین پیرو من هستی.»
[.]
«من برایت مأموریتهایی خلق خواهم کرد. من این کارزار را ادامه خواهم داد. دنیایی خلق خواهم کرد که بتوانی در آن احساس موفقیت و شادی کنی. من خدایی فقط برای تو خواهم شد. من تنها یک چیز میخواهم. اینکه تو، گونگجا، به من ایمان داشته باشی.»
لبخندی درخشان در پسِ خون روشن شد.
«آیا به من ایمان خواهی داشت؟»
پنجره اطلاعات
[ شما را به ایمان دعوت میکند.]
پنجره اطلاعات
[آیا را به عنوان صورت فلکی خود میپذیرید؟]
تاریکی دیدم را در خود بلعید.
(یادداشت مترجم: تغییر مداوم ضمایر و اشاره به «پسر» و «دختر» در متن، کاملاً عمدی و از سوی خود نویسنده است.)