چپتر 324: مسیر جهنمی (۱)
چپتر 324: مسیر جهنمی (۱)
خستهکنندهست.
«...»
پلک زدم.
همزمان با پلک زدن، سعی کردم نوک انگشتانم را تکان دهم. تکان خوردند.
بدون هیچ مشکلی، سرم را بالا آوردم، کمرم را راست کردم و لبهایم را تکان دادم.
«کیم، گونگجا.»
کار کرد.
میتوانستم حرف بزنم. اسمم. مختصات ردپایم.
خودم را گم نکردم.
«آخ!؟»
در همان لحظه، درد شدیدی سرم را در هم فشرد.
«آخ! آخ!»
رگهای شقیقهام طوری نبض میزدند که انگار هر لحظه ممکن بود منفجر شوند. سردرد در یک چشم به هم زدن از پهلوی سرم به پیشانیام کشیده شد. «آخ!» لبهایم از هم باز شدند و غدد بزاقیام از کنترل خارج شده و ترشح میکردند. به سختی با پشت دستم، بزاقی را که از دهانم میچکید، پاک کردم.
«هاه.»
«بانو! حالتون خوبه؟!»
ناگهان کسی به داخل پرید. صدای باز شدن در و قدمهای شتابزده در هم آمیخت.
حتی آن سر و صدای عجولانه هم به اندازه کشیدن ناخن روی یک بلوک فلزی در داخل سرم، آزاردهنده بود.
«آخ، آرومتر.»
فقط توانستم ناله کنم.
«کمی، آرومتر.»
«خدای من. بذارید ببینم تب دارید یا نه.»
خوشبختانه، به نظر میرسید طرف مقابل حرفم را فهمیده است.
«فکر میکردم آخر هفته یکم بهتر شده بودید، اما وای، چیکار کنم. الان دکتر رو خبر میکنم.»
«همم.»
«فقط یکم صبر کنید. بانو. بقیه هم الان میرسن.»
درک این وضعیت سخت بود.
از آنجا که مرا «بانو» صدا میزدند، حتماً تبدیل به یک زن شده بودم.
پس، آیا جنسیت اصلی او یک زن بود؟
عجیب است.
هیچ سوابقی از جنسیت اصلی او وجود نداشت. پاک شده بود. برج آن نام و ظاهر را سلب کرده بود، بنابراین حتی اگر با مهارت خود به درون تروما نگاه میکردم، باز هم نمیتوانستم بفهمم.
مهارت من هم در داخل برج اجرا میشود.
چرا؟
از میان درد چشمانم را ریز کردم.
من چه جور آدمی هستم و چه ترومایی جایگزین شده است.
و لحظهای که سرم را بالا آوردم و با آینه داخل اتاق روبهرو شدم.
حتی ناله کردن را هم فراموش کردم و دهانم باز ماند.
«...»
موهای نقرهای که نور ماه هم به آن حسادت میکرد.
چشمانی که خون در آنها میچرخید و هر کس که با آنها روبهرو میشد را مبهوت میکرد.
اما انحنای پیشانی تا خط فک چنان به طرز دردناکی زیبا بود که تماشا نکردن این آکروباتیکِ خطرناک غیرممکن مینمود؛ زیباییای که ترسی ناشناخته در وجود انسانها میانداخت، اما در عین حال هیچ انتخابی جز نگاه کردن به او برایشان باقی نمیگذاشت.
او...
«بانو راویل؟ حالتون خوبه؟»
«انگار امروز به محض بیدار شدن دوباره تب کردید.»
«شما همیشه مستعد بیماری بودید. مشکلی نیست. احتمالاً چیز مهمی نیست.»
«باید چیکار کنیم؟ به مادام خبر بدیم؟»
«اینطوری فقط نگرانی رو بیشتر میکنیم. اول بذارید معاینهشون کنم.»
او کسی بود که عاشقش بودم.
۲.
ملالآوره.
«...»
کنار فواره باغ دراز کشیده بودم و با نگاهی خالی به آسمان خیره شده بودم.
ظاهراً، من تبدیل به الههای شده بودم که عاشقش بودم، راویل ایوانسیا.
آن هم در سنین بسیار خردسالی.
شاید حدود دوازده سالگی.
این صدایی که زمزمه میکند، با وجود اینکه به زیبایی در دهانم طنینانداز میشود، اما احساس میکنم هیچ تغییری نکرده است.
«آه.»
همین زمزمه کردن با خودم هم به طرز خجالتآوری صمیمانه به نظر میرسید. انگار که راویل رازی را مستقیماً در ذهنم نجوا کرده باشد.
چه کار باید بکنم.
اگر کسی این صحنه را ببیند، فکر میکند من آدمی هستم که از صدای خودم خجالت میکشم، یا اینکه فقط دیوانهام.
خجالت کشیدن من یک بحث است، اما اینکه راویل دیوانه فرض شود، کمی...
«همینطوره.»
متوجه شدم.
چارهای ندارم جز اینکه لال شوم.
این یک راهحل نابغهوار بود.
حالا که حرفش شد، شاید بهتر باشد با چشمان بسته هم زندگی کنم. میتوانم از آینهها دوری کنم، اما آنوقت لباس پوشاندن به من برای خدمتکارها دردسرساز میشود. بهترین کار این است که صورتم را باندپیچی کنم و همانطور به زندگی ادامه دهم.
«بانو! شما، شما نمیتونید کنار فواره دراز بکشید!»
یکی از خدمتکارها با عجله از دور به سمتم دوید.
«زود بیا.»
روی لبه سنگیِ فواره دایرهای شکل دراز کشیده بودم. با وجود اینکه نور خورشید سوزان بود، خنکای فواره به درون نفوذ میکرد و آنجا را خنک نگه میداشت.
راویل خنکی را دوست داشت. از وقتی با او زندگی کرده بودم این را میدانستم. حتی در جوانی هم، بدنش بهطور غریزی در جستجوی مکانهای خنک پرسه میزد.
«نه، اشتباه گفتم. آروم بیا. داری نفسکم میاری.»
«هاف، هاف... آه، خدای من، دارم میمیرم...»
«همین الانش هم نفست بند اومده؟ پس توصیهم خیلی دیر بود. این کوتاهی اربابه که به نفسنفس زدن خدمتکارش توجهی نکرده.»
«آه، بانو. دراز کشیدن تو همچین جایی، شأن شما رو به عنوان بانوی اول امپراتوری زیر سؤال میبره!»
خدمتکار کمرم را با یک پتوی نازک پوشاند. حتی پتو هم لطیفترین بافت را داشت. خانواده ایوانسیا، انگار که بخواهند به همه ثابت کنند نیازی به صرفهجویی در پول ندارند، تا این حد به شکلی غیرضروری تجملاتی بودند.
«که اینطور؟»
«بله!»
«اما بهش فکر کن. همونطور که گفتی، من بانوی اول امپراتوریام. با این حال، بانوی اول امپراتوری بودن فقط لقبی نیست که در بدو تولد به آدم داده بشه، بلکه یک سند صلاحیته که باید در آینده هم بهطور مداوم ثابت بشه.»
«ها؟»
«اگه من شایسته مقام بانوی اول نباشم، همونطور که گفتی، با خیال راحت دراز کشیدن کنار فواره، مبتذل به نظر میرسه. این یعنی ظرفیت من فقط در همون حده. اما اگه مبتذل نباشه چی؟»
«ها؟»
«اگه با وجود دراز کشیدن کنار فواره، بازم نجیب و باوقار به نظر برسم، این دقیقاً ویژگیهای بانوانهم رو ثابت میکنه، مگه نه؟ غذا خوردن، خوابیدن، لباس پوشیدن، حتی فقط زنده بودن هم باید نجابت رو ساطع کنه، بانوی اول امپراتوری بودن یعنی این. طبیعتاً، حتی دراز کشیدن کنار فواره هم باید مثل یک تابلوی نقاشی بشه، اینطور نیست؟»
«اوه... امم، اوهم؟»
«بنابراین، نیازی به پتو نیست.»
با یک اشاره آن را پرت کردم و پتو روی آب فواره شناور شد.
«آه! اون گرونقیمته!»
«شاید فواره هم گاهی دلش بخواد با پتو پوشونده بشه. در عوض، به من نگاه کن.»
خدمتکار که نمیدانست چه کار کند، از دستورم پیروی کرد.
چشمانش تصویر مرا در خود ثبت کرد.
دراز کشیده روی لبه سنگی فواره، با یک دستِ کشیده به سمت پایین، و نگاهی زاویهدار به خدمتکار.
«...»
«چطور به نظر میرسه؟»
«باوقار به نظر میرسید.»
«شبیه یه تابلوی نقاشی شده؟»
«بله. بانو، شما مثل یک نقاشی هستید...»
«میخوام حس زیباییشناسیت رو بسنجم. پوشوندن کمر این پرتره با یک پتوی قهوهای، یه دستاورد فرهنگیه یا یه خسارت فرهنگی؟ اگه قرار بود یه نقاشی رو تو راهروی قصر آویزون کنی، باید پتو داشته باشه یا نه؟»
«ها؟ بدون اون زیباتره؟»
«دقیقاً.»
با رضایت سر تکان دادم.
«پس ثابت شد که بانوی اول امپراتوری بودنِ من هیچ مشکلی نداره. من دارم تلاش میکنم نقاشیای خلق کنم که بشه روی دیوارهای قصر آویزونش کرد. ثابت شد که نگرانیت بیمورده.»
«ها؟ اوه؟»
«حالا برو. دلم میخواد یکم بیشتر از طراوت باغ و صدای فواره لذت ببرم.»
«آه، چشم. ها؟ اوه؟»
خدمتکار در حالی که عقبنشینی میکرد، با گیجی مدام سرش را کج میکرد. سردرگمیاش در حین رفتن هم تمام نشد. با تماشای او، احساسی نسبتاً خوشایند در قلب سردم چرخید.
برای لحظهای کوتاه.
صدای چکیدن آب از فوارهِ نزدیک سرم به گوش میرسید.
«...»
ملالآوره.
«...»
ملالآوره.
«...»
ملالآوره.
«همم.»
این چیست؟
این بیحوصلگی و ملالِ در حال غرق شدنِ بیانتها. نه. این ملالی که خودش خودِ قعر است، دقیقاً چیست؟
در واقع.
این کودکی راویل است.
آیا من از دنیا خسته شدهام؟
احساسی که بر تمام دوران کودکی او مسلط بود.
چه کتاب خواندن، چه گپ زدن در محافل اجتماعی، چه یادگیری شمشیرزنی، هیچکدام حس ارزشمندی به او نمیداد.
آسمان آبی بود. آنقدر صاف بود که ابرهای سفید کمی در آن دیده میشد. اما حتی چنین آسمانی هم حالتهای بیشتری نسبت به چهره فعلی من، چهره راویل، داشت.
کاملاً بیحالت.
بیایید فرض کنیم چندین مسیر وجود دارد، راههایی که فرد میتواند از این به بعد در آنها زندگی کند و قدم بگذارد.
همسر امپراتور شدن. امپراتریس شدن و تبدیل کردن امپراتور به یک عروسک خیمهشببازی، و بازی کردن با امپراتوری. یا، جمع کردن جناحهای اشراف و شورش به نام ایوانسیا، سلطنت بر امپراتوری تازهتأسیس و لذت بردن از بیست سال برتری مطلق.
این احتمالاً نهایت مسیری بود که از بدو تولد برای راویل در نظر گرفته شده بود.
هر چیزی امکانپذیر بود.
شهودم میگفت که در هر یک از این انتخابها موفق خواهم شد، مگر آنکه بدبختی پیشبینینشدهای مداخله کند.
امپراتور کنونی حاکم خردمندی است. نیازی به طراحی بیمورد یک شورش نیست. تماشای رعایایی که تحت حکومت او سخت کار میکنند و مردم ایوانسیا که هر فصل کجبیلهایشان را تاب میدهند، کاملاً رضایتبخش است.
فکر میکردم آن منظره زیباست.
مثل تماشای یک نقاشی معروف بدون دانستن چیز زیادی درباره آن بود؛ زیبا به نظر میرسید، اما جذاب نبود.
تنها احساسی که در قلبم وجود داشت این بود: «میخواهم این زیبایی را دقیقاً همانطور که هست، حفظ کنم.»
پس، آیا باید زندگیام را وقف امپراتوری کنم... دقیقتر بگویم، وقف تمام مردم امپراتوری؟
این کار قطعاً معنایی داشت.
فقط.
خستهکننده است.
آنقدر خستهکننده که غیرقابلتحمل است.
هر روز صبح بیدار شوم، گرد و غبار این شاهکار را پاک کنم، برای حفظ رنگهایش تلاش کنم، اراذلی را که سعی در تخریب این نقاشی دارند دستگیر کنم و دزدانی را که قصد سرقتش را دارند به قتل برسانم.
همین و بس.
زندگیای که در آن همهچیز، از صبح تا شام، از پیش تعیین شده است.
«آهای.»
شلپ.
موجهایی روی سطح آبنما پخش شد.
سرم را به آرامی چرخاندم. در وسط باغ، پسری موطلایی با قلوهسنگی در دست، نیشخند میزد.
«بانوی من.»
...
لبهایم را بدون هیچ احساسی از هم باز کردم.
«من هنوز بانوی شما نیستم، اعلیحضرت.»
«پس، بانوی آینده.»
«اگر من شما را امپراتور آینده خطاب کنم، بیاحترامی نخواهد بود؟»
«من معتقدم پذیرش گستاخیهای یکدیگر، فضیلتی برای یک زوج است. اگر پذیرفته نشود، خب، ممکن است کار به گرفتن صیغه و معشوقه بکشد. آیا این همان آیندهای است که آرزویش را داری؟»
«صادقانه بگویم، برای من اهمیتی ندارد.»
«همسر آینده من واقعاً زنی با قلبی سرد است.»
پسر موطلایی با حالتی نسبتاً متقاعدکننده نالید.
تنها وارث این امپراتوری. جانشین امپراتوری، ولیعهد.
او از بیست سال پیش به عنوان نامزد من تعیین شده بود.
یعنی حتی پیش از آنکه به دنیا بیایم.
آیا این هم یک مسیر است؟
مسیر موطلایی به حرف آمد:
«اینکه در نهایت بلند نشوی و ادای احترام نکنی. به جز علیاحضرت، تو اولین کسی هستی که با دیدن من دراز میکشی.»
«از آنجا که پذیرش گستاخیهای یکدیگر فضیلتی برای یک زوج است.»
«اوه. پس من هم میتوانم کمی گستاختر باشم.»
ولیعهد مچ دستم را گرفت. مچ دستی که به شکلی بینقص و به اندازه کافی خنک شده بود، با لمس ولیعهد گرم شد. احتمالاً رد قرمزی روی مچم باقی میماند.
«بیا برویم.»
«اگر اجازه بفرمایید بپرسم، کجا؟»
«هر جا. خب، راستش را بخواهی، اعلیحضرت به من گفتند که کمی چاپلوسیات را بکنم. ضرری ندارد که تأثیر خوبی روی خاندان ایوانسیا بگذارم. من هم موافقم. اگر قرار است چاپلوسی کسی را بکنم، چه کسی بهتر از زیباترین بانوی امپراتوری، مگر نه؟»
«شما خوب صحبت میکنید. همین در آینده باعث سقوط شما خواهد شد.»
«ها؟»
پسر سرش را کج کرد.
«منظورت چیست؟»
«کلمات بداههاند، اما اعمالی که از کلمات بداهه زاده میشوند، از خود ردپایی به جا میگذارند. در نظر گرفتن این ردپاها، مسئولیت نامیده میشود. کلمات تنها به اندازه باز و بسته شدن دهان دوام میآورند، بنابراین برای پذیرش مسئولیت، باید اعمالی به دنبالشان بیایند. اعلیحضرت خوب صحبت میکنند، بنابراین ردپاهای شما نیز به همان اندازه طولانی خواهند بود، اما آیا میتوانید از پس آن برآیید؟»
در واقع.
او متوجه نشد.
ولیعهد تمام تلاشش را میکرد تا ادای یک بزرگسال را درآورد، اما این بدان معنا نبود که میتوانست نصیحتی را که نبض زندگی را لمس میکند، درک کند.
تنها یک بزرگسال یا یک نابغه میتوانست آن را بفهمد.
مایه تأسف است که ولیعهد هیچکدام از این دو نبود.
«حرفهایت شبیه حرفهای یک نخستوزیر است. خب، اشکالی ندارد. من اینجا نیامدهام تا از همسر آیندهام درس و نصیحت بشنوم.»
«پس برای چه آمدهاید؟»
«یک مغازه جدید در خیابان بازار باز شده! یک شیرینیفروشی است. انواع و اقسام شیرینیهای عجیب و غریب را دارند و میگویند توتفرنگیهای فصلی که تازه آوردهاند بسیار خوشمزهاند!»
«اگر شیرینی میخواهید، عمارت ما میتواند همین الان آنها را آماده کند. بگویم کمی به اینجا بیاورند؟»
«آه، تو واقعاً نمیفهمی. بانوی آینده. تو اصلاً متوجه نیستی!»
«از بانو به بانوی اول و حالا فقط بانوی آینده؟»
«شیرینیهایی که از آشپزخانه بیرون میآیند، فقط مدرکی از خدمتکاری هستند! من به دنبال خدمتکاری نیستم. من خواهان یک تبادل مناسب بین شهروندان آزادم... بله. من به دنبال یک تجارت آزادم!»
«رعایا به شما و من نگاه میکنند و در عوض به آزادی ما حسادت خواهند کرد.»
«پس ما به یکدیگر حسادت میکنیم. یک رابطه ایدهآل بین حاکم و رعایا!»
او اصلاً گوش نمیداد.
علاوه بر این، این مرد حتی نمیدانست درباره چه چیزی صحبت میکند، فقط جملاتی را پراکنده میکرد که به ظاهر منطقی به نظر میرسیدند.
«بیا، بیا! من حتی یک کالسکه هم هماهنگ کردهام. نه یک کالسکه سلطنتی و نه کالسکهای از املاک خاندان تو، بلکه فقط کالسکهای که از یک تاجر اجاره شده. هیچکس ما را نخواهد شناخت!»
این غیرممکن بود.
موهای نقرهای او نماد اشرافی خاندان ایوانسیا بود. میتوانست به راحتی تصور کند که لحظهای که قدم به شیرینیفروشی بگذارد، کارکنان به وحشت میافتند، زانو میزنند و صاحبمغازه با عجله بیرون میآید تا تعظیم کند.
«که اینطور.»
«هر طور که میل شماست، اعلیحضرت.»
«اوه! بالاخره داری حرف حساب میزنی، بانوی آینده!»
آیا منحرف شدن از مسیر از پیش تعیینشده، واقعاً به همین سادگی بود؟
«بعد از دیدن مغازه، بیا به بازار برویم! هوف. نمیخواهم لاف بزنم، اما من قبلاً به تمام بازارهای شهر امپراتوری سر زدهام، از جمله بازارهای ششروزه و سهروزه، و حتی بازارهای دائمی. در این زمینه، من بسیار باتجربهتر از تو هستم.»
«بله.»
فقط کافی بود کمی خودم را به حماقت بزنم.
«مشتاقانه منتظرش هستم.»
«منتظرش باش!»
بودن با این مرد به من احساسی میداد که گویی زندگیام در حال تاب خوردن است.
تمام چیزهای آشنا برای من، برنامه روزمرهای که قرار بود امروز داشته باشم، آنچه میخورم و مینوشم، جایی که میخوابم؛ تمام مسیرها در حال لرزیدن و پیچ و تاب خوردن بودند.
به آن حد نرسید که سرگرمکننده باشد.
اما قطعاً چیزی بود که میشد آن را طراوتبخش دانست.
«زود باش! بانوی آینده! از این طرف، از این طرف!»
برای یک لحظه، میتوانستم خودم را فراموش کنم.
آیا همین کافی نبود؟
در زندگی یک انسان، آیا همین دلیل برای بخشیدن قلبش کافی نیست؟
«شگفتانگیز است. آیا توتفرنگیهای فصلی همیشه اینقدر خوشمزه بودند؟ بیا، بانوی آینده، کمی امتحان کن. همم. بعد از این... ناگهان دلم میخواهد دریا را ببینم. دریا. چطور است؟ بیا به دریا برویم.»
از آنجا که فرار از خودم، دشوارترین کار بود.
فراموش کردن.
برای کسی مثل من، فراموشی همیشه سختترین چیز بوده است.
«برای دیدن دریا هوا خیلی تاریک است...»
«اعلیحضرت.»
«بله.»
«همم؟»
«من تصمیم گرفتهام به این زندگی قانع باشم.»
«هرچند که خستهکننده است. هرچند که ممکن است کاملاً ملالآور باشد.»
«من سعی خواهم کرد به اعلیحضرت عشق بورزم.»
«اوه! بالاخره...»
«با این حال، یک شرط دارم.»
گاهی اوقات، انسان باید زندگیای را سپری کند که در آن نه به خورشید، بلکه تنها به نور ماه که بر آب منعکس میشود رضایت دهد.
«فقط مرا دوست بدارید.»
...
آب باید آرام باشد تا بتواند نور ماه را بازتاب دهد.
من به سادگی تصمیم گرفتم از دنیا بخواهم که ساکت باشد.
«هیچ معشوقهای نگیرید. حتی نگاهتان را به جای دیگری نیاندازید. اگر اعلیحضرت میتواند عشق بورزد، اجازه دهید آن عشق عمیق تنها برای من باشد، و اگر عشق ورزیدن غیرممکن است، پس تمام آن تلاشها را صرفاً معطوف به من کنید.»
...
«آنگاه، شاید بتوانم در کنار اعلیحضرت بمانم. تا به شما یاری برسانم، از امپراتوری محافظت کنم و مراقب تمام مردم آن باشم. اعلیحضرت. آیا میتوانید قول بدهید که فقط مرا دوست داشته باشید؟»
پسر دهانش را بسته نگه داشت.
طولی نکشید که با همان درخشش متقاعدکننده همیشگیاش، با خوشحالی گفت:
«البته!»
...
«من فقط تو را دوست خواهم داشت، همسر من!»
«بله.»
شاید بد نباشد که از دنیا انتظاراتی داشته باشیم.
حداقل، در مقایسه با آبی که از آبنما میچکد... صدای امواجی که از آن دریای نادیده طنینانداز میشود، دریایی که پایان و عمق آن ناشناخته است، کمی خنکتر به نظر میرسد.
پنجره اطلاعات
[شما در حال پیادهسازی تروما دشمنی هستید که شما را کشته است.]
من.
به آرامی چشمانم را بستم.