چپتر 331: خدا و پادشاه (۲)
چپتر 331: خدا و پادشاه (۲)
حواریون فقط یک گوشه نایستادند تا جستوخیز و بازی ما دو نفر را تماشا کنند.
- «فکر کردی کجا داری میری!»
- «چطور جرئت میکنی...»
- «فکر کردی همینطوری ولت میکنیم! پادشاه بدعتکار!»
حواریون که گاردشان را کاملاً بسته بودند، یکی پس از دیگری حملهور شدند. آنچه در چشمانشان کمین کرده بود، نه فقط جنون بود و نه صرفاً ایمانی کورکورانه.
وفاداریشان به خدایی که به آن ایمان داشتند.
حقشناسی و میل به جبران موهبتهایی که خدایشان به آنها ارزانی داشته بود، با حرارت در چشمان حواریون شعله میکشید.
با تحسین گفتم:
- «فوقالعادهست.»
- «اما، من که از قبل بهتون هشدار داده بودم.»
و با تحسین، شمشیرم را چرخاندم. پنج تیغه، همچون نیشهای یک مار سیاه، در بدن اهدافشان فرو رفتند.
- «!!»
چشم چپ. چشم راست. تارهای صوتی. پسِ گردن. پنج عضو حیاتی و شش امعاء و احشا.
شمشیرم از هر جا که میگذشت، جیغهای وحشتناکی به دنبالش بلند میشد.
نقاطی که تحملشان غیرممکن و فراتر از طاقت انسان بود؛ اینها دقیقاً همان بخشهایی بودند که مهارت [درد بدون زخم] میشکافت.
- «آآآآآآه!»
و کار به همینجا ختم نشد.
- «! !»
من تمام نقاطی از بدن حواریون را که به آنها درد تحمیل کرده بودم، به خاطر سپردم. و هر بار که دندانقروچه میکردند، نالههایشان را فرو میدادند و دوباره حملهور میشدند، دقیقاً به همان نقاط ضربه میزدم. نقاط سوراخشده را دوباره میشکافتم و نقاط بریدهشده را دوباره میبریدم.
- «هیوک، اوغ! آه، آه...»
جیغ. جیغ. و باز هم جیغ.
در حالی که من و موتیا درگیر یک نبرد پایاپای بودیم، صدای جیغ و فریاد بهطور آشوبناکی در اطرافمان جریان داشت.
موتیا گفت:
- «با کارایی وحشتناکی میجنگی.»
ارزیابیاش پر از طعنه بود. تصمیم گرفتم طعنهاش را به خودش برگردانم.
- «به اندازه محاصره کردن و دستهجمعی ریختن سر یه نفر، کارآمد نیست.»
موتیا گفت:
- «تعداد کسانی که بر نکشتن اصرار میورزند، بهطرز غافلگیرکنندهای زیاد است. با این حال، روش مبارزه تو، با وجود اینکه منجر به مرگ نمیشود، دردی بدتر از مرگ به همراه دارد. شاید مسیری که برای بالا رفتن از برج طی میکنی نیز همینگونه باشد.»
- «اینکه اینقدر به فکر انسانها هستی، واقعاً تأثیرگذاره. البته اگه این لطافتت شامل حال مهمونهای عروسیای که بانوی ابریشم طلایی بهشون حمله کرد هم میشد، بیشتر تحتتأثیر قرار میگرفتم.»
- «آنها پیروان من نبودند.»
- «فقط همین؟»
- «چه؟»
- «من استراتژی اول، دوم و سوم تو رو دیدم.»
چااانگ!
ضربه موتیا را دفع کردم.
- «تموم شد؟»
به سمتش یورش بردم.
- «حتی اگه تو رو یک صورت فلکی درخشان توی کهکشان راه شیری در نظر بگیرن، این درخششت از مهارتهای رزمی سرچشمه نمیگیره.»
موتیا حمله کرد و من بهنرمی جاخالی دادم.
- «حتی اگه حواریونت به قدرت رزمیشون مینازن، همهاش به لطف مهارت [بدن نابودنشدنی]ـه. اونا چیزی بیشتر از یه مشت آدم نیستن که با اعتماد به بدنهای نابودنشدنیشون جلو میآن. برای همین، نمیتونن در برابر من که میتونم به هر کسی درد تحمیل کنم، دوام بیارن.»
هر پنج شمشیر را همزمان چرخاندم.
بادِ شمشیر.
شمشیرها به توفانی سیاه تبدیل شدند و منطقه را ویران کردند. - «اوغ!»، - «آه، موتیا-نیم!» حواریون جیغهای کوتاهی کشیدند و به دوردست پرتاب شدند. کوانگ! دهها نفر از آنها به دیوارهای کولوسئوم، به صخرههای رسوبی کوبیده شدند.
- «من صرفاً رئیس یک سازمان رزمیم که هزاران سال تلاش کرده تا قدرت رزمی رو توی شمشیر تجسم ببخشه.»
در این میان، حواریونی هم بودند که با فشار شمشیر به عقب رانده شدند اما به پرواز درنیامدند. آنها دندانقروچه کردند و دوام آوردند. - «اییییک!» بعضیهایشان چکشهایشان را به زمین کوبیدند و از آن نیرو برای مقاومت استفاده کردند.
- «تحسینبرانگیزه.»
مخصوصاً برای آنها، بهسرعت چهار شمشیر را به جلو راندم؛ برای هر کدام یکی.
- «استاد من زمانی قله یه کوه برفی رو با یک ضربه شمشیرش شکافته، پسر و شاگردم فقط با بدنش قارهای رو فتح کرده، دختر و مشاورم با یک ضربه زمین رو شکافته و خانوادهام میتونن برج جادو رو با یک ضربه پایین بیارن.»
پس از آن، دیگر هیچ حواریای نماند که بتواند مقاومت کند.
پنجره اطلاعات
[صورتهای فلکی که در حال تماشای مبارزه هستند، نفسهایشان را در سینه حبس میکنند.]
پنجره اطلاعات
[جوینده تنها حقیقت ساکت میشود.]
پنجره اطلاعات
[اسب جنگی دشتهای ابدی ساکت میشود.]
پنجره اطلاعات
[تجسم عشق و شهوت ساکت میشود.]
در میان جهنمی که بهطور مصنوعی خلق شده بود.
من با غرور ایستادم و به صورت فلکی که روی زمین افتاده بود، چشم دوختم.
- «و در آخر، من نواده امپراتور شمشیر هستم.»
با پوزخندی بر لب ادامه دادم:
- «پس، ازت میپرسم.»
- «حالا دیگه تموم شد؟»
لبخندی زدم.
- «پس لطفاً یه معاهده تسلیم بنویس. خودکارم رو هم بهعنوان یادگاری بهت میدم.»
- «چقدر گستاخ!»
موتیا دندانهایش را نشان داد.
- «من نابودیِ خودِ وجودت را رقم خواهم زد!»
چشمان طلایی صورت فلکی شعلهور شدند.
پنجره اطلاعات
[گاوی که ویرانهها را درو میکند از برج درخواست یک سوگند میکند.]
پنجره اطلاعات
[تعیین پناهگاه.]
چشمان طلاییاش به رنگ قرمز خونی درآمدند.
پنجره اطلاعات
[تأیید شد.]
پنجره اطلاعات
[از این لحظه، این مکان متعلق به گاوی که ویرانهها را درو میکند است.]
آسمان سرخ شد.
پنجره اطلاعات
[او کسی است که ویران میکند و دوباره میآفریند، او را بپرستید.]
- «او کسی است که ویران میکند و دوباره میآفریند، او را بپرستید!»
حواریونی که به صخرهها پرتاب شده بودند و آنهایی که روی زانوهایشان از درد ناله میکردند، همگی با هم همصدا شدند، گویی آخرین قطرات خونشان را سرفه میکردند.
- «او کسی است که ویران میکند و دوباره میآفریند، او را بپرستید!»
یک بار دیگر.
- «او کسی است که ویران میکند و دوباره میآفریند، او را بپرستید!»
لحظهای که حواریون برای سومین بار خدایشان را ستایش کردند.
پنجره اطلاعات
[گاوی که ویرانهها را درو میکند قدرت خود را متجلی میسازد.]
تِرق.
استخوانهای سراسر بدنم خرد شدند.
- «...!»
حس آشنایی بود. درد پاره شدن ماهیچهها و رگهای خونی به خاطر اینکه نمیتوانستند هاله را تحمل کنند. بلافاصله جریان هاله را در سراسر بدنم کاهش دادم و سعی کردم خودم را با این درد وفق دهم.
اما نیازی به این کار نبود.
- «هاله... ناپدید شده؟»
هالهای که در رگهایم میجوشید و میخروشید، در یک چشم به هم زدن تبخیر شده بود.
- «کیم زامبی!»
قدرت از بدنم تخلیه شد.
- «تو الان پیر شدی!»
میتوانستم بپرسم «چی؟». میتوانستم جواب بدهم «منظورت چیه؟». اما به جای تلف کردن وقتم برای سؤال و جواب، حرفهای به هو-ریونگ را بهعنوان یک حقیقت محض پذیرفتم.
به انعکاس تصویرم روی تیغه شمشیر نگاه کردم.
- «...»
لبهایم را از هم باز کردم.
- «واقعاً همینطوره.»
صدایی که از دهانم خارج شد، واضح بود که صدای خودم است، اما به نوعی کمی فرسوده و خسته به نظر میرسید.
شمشیر به شفافیِ یک آینه بود.
- «پس قضیه اینه.»
پیرمردی در آن منعکس شده بود.
۳.
خاطراتی که از ذهنم عبور کردند.
مانند یک نوار کاستِ خراب بودند که مدام روی تکرار پخش میشد.
- «گاوی که ویرانهها را درو میکند، همون موتیاست.»
مفتش بدعتکار این را گفته بود.
- «ایشان عمدتاً بر ویرانی و آفرینش مجدد نظارت دارند.»
آن خاطره برای مدت طولانی در ذهنم باقی ماند.
نه به این خاطر که تأثیر بهیادماندنیای داشت، بلکه بیشتر به این دلیل که بهعنوان یک معمای حلنشده باقی مانده بود.
- «ساده، اما قدرتمند!»
چرا ویرانی و آفرینشِ دوباره؟
نابودی ساده بود. قابل درک بود. منظره بانوی ابریشم طلایی که چکش خود را تاب میداد و هر چه در دیدرس بود را در هم میکوبید، تجسم واقعی یک ویرانگر بود.
اما بازآفرینی چطور؟
-ساده، اما قدرتمند!
کدام یک از رفتارهایی که بانوی ابریشم طلایی نشان داد، با مفهوم بازآفرینی مطابقت داشت؟
-ساده است، اما،
و بعد متوجه شدم.
-قدرتمند،
چه چیزی در این دنیا همزمان هم نابودی است و هم بازآفرینی.
-اینطور نیست!
بازگشت.
یا خود زمان.
-او عمدتاً بر نابودی و بازآفرینی نظارت داره!
بله.
بانوی ابریشم طلایی نیازی نداشت که قطعات بازآفرینی را به طور آشکار نشان دهد.
این حقیقت که راویل از آیندهای که در آن امپراتریس میشد فرار کرد، به گذشته بازگشت، و جایی که سیلویا در حالی که خود را به عنوان دختر یک بارون ساده جا زده بود قلب ولیعهد را تسخیر کرد، از قبل یک زندگی بازآفرینیشده بود.
زمان دائماً خود را نابود و بازآفرینی میکند.
پس از یک یادآوری کوتاه و استنتاج سریع.
با صدایی که بار گذر زمان را به دوش میکشید، صحبت کردم.
«کنترل زمان. این قدرت توست، مگه نه، موتیا.»
واقعاً که برازنده این نامی.
صورت فلکی طلایی زمزمه کرد. برخلاف قبل که در صدایش طعنه وجود داشت، این بار تحسینی واقعی در آن موج میزد.
«شمشیری که در دست داری درنده است، اما نه به تیزی ذهن تو.»
«دلیلی داشت که پیروان و حواریونت اینقدر به تو وفادارند.»
بله.
همه چیز منطقی بود.
نوک شمشیرم را پایین آوردم و به اطراف نگاه کردم.
«اینها کسانی هستند که از تو آرزویی داشتند. نه برای ثروت یا سلامتی، بلکه برای یک خواسته واحد. برای بازگشت به گذشته. اینها انسانهایی هستند که آرزوهایشان برآورده شده است.»
.
«تمام کسانی که اینجا جمع شدهاند، بازگشتکننده هستند.»
موتیا لبخند زد.
«دقیقاً همینطور است!»
صورت فلکی چکش را محکمتر در دست گرفت.
در این کیهان، ارزشمندترین چیز شبیه به طلاست. خدایی که بر زمان نظارت داشت، به طرز برازندهای، موهای طلایی داشت که در باد در اهتزاز بود.
«من کسی هستم که از ویرانهها درو میکند! به کسانی که در میان چیزی جز آوار سرگردان نیستند، دوباره فصل برداشت را وعده میدهم! من خدایی هستم که ثمر میبخشد! پادشاه بدعتکار!»
آسمانها و زمین به لرزه درآمدند.
«من فرمانروای تناسخ و نگهبان اعصار هستم، موتیا!»
لایههای سنگهای رسوبی طوری به رقص درآمدند که گویی دم تکان میدهند.
«زانو بزنید! موجودات حقیر!»
پنجره اطلاعات
[گاوی که ویرانهها را درو میکند قدرت خود را متجلی میکند.]
پنجره اطلاعات
[تناسخ در گذر اعصار.]
پنجره اطلاعات
[خط زمانی شما تغییر خواهد کرد.]
پنجره اطلاعات
[احتمالات شما تثبیت شده است.]
«به همان ویرانههایی که از آن آمدهاید بازگردید!»
جهان، به منظرهای متفاوت رنگ میبازد.
«اگر هرگز قدیس شمشیر را ملاقات نکرده بودی.»
تاریخی که در آن قدم گذاشته بودم به لرزه درمیآید.
«اگر هرگز امپراتور شمشیر را ملاقات نکرده بودی.»
به نرمی.
حضور به هو-ریونگ که همیشه در کنارم طعنه میزد، تجلی امپراتور شمشیر، ناگهان ناپدید میشود.
بخت و اقبالهایی که به من عطا شده بود، یکی یکی محو شدند.
و با احتمالات یک خط زمانی شوم جایگزین شدند.
«اگر هرگز مفتش بدعتکار را ملاقات نکرده بودی.»
«اگر هرگز مار سمی را ملاقات نکرده بودی.»
«اگر هرگز کنت را ملاقات نکرده بودی.»
«اگر هرگز جنگجوی صلیبی را ملاقات نکرده بودی.»
«اگر هرگز جادوگر اژدهای سیاه را ملاقات نکرده بودی.»
گویی لایههای رسوب در حال کنده شدن هستند.
خط زمانی من، سطر به سطر پاک میشود.
«اگر هرگز الهه محافظت را ملاقات نکرده بودی.»
به نرمی.
شمشیر مقدس در دستم ناپدید میشود.
و همچنین سایههایی که در اطرافم پرسه میزدند و از من محافظت میکردند.
«اگر هرگز گل صدتومانیای که در زمستان شکوفه داد را ملاقات نکرده بودی.»
هالهای که در رگهایم میتپید، در نیستی فرو میرود.
«اگر هرگز امپراتور شعله را ملاقات نکرده بودی.»
حتی قدرتی که در عضلاتم جریان داشت نیز بدون هیچ ردی محو میشود.
«اگر به سادگی پیر میشدی و میمردی.»
اگر.
طولی نکشید که...
منظره اطراف متروک و ویران شد.
«اگر به سادگی پادشاه مرگ نبودی.»
ویرانهها.
با نگاهی دقیقتر، اینجا منطقه هارلم در بابل بود.
آیا در آتش سوخته بود؟
هیچ ساختمان سالمی وجود نداشت.
به عنوان یک پیرمرد، در این مکان بیصاحب ساکن شدم، چادرم را در میان تیرهای پوسیده برپا کردم و مسواکهای کثیف، لیوانهای کاغذی پاره و زردرنگ، پاکتهای مچاله شده سیگار و خرت و پرتهایی که حتی نمیشد آنها را عتیقه نامید، جمعآوری میکردم.
بگذارید یک بار دیگر بگویم.
اما مهم نبود که محیط اطراف چقدر متروک و ویران است، هیچچیز به اندازه خود من ویران نبود.
دستهایی که هرگز شمشیری در دست نگرفتند.
پاهایی که هرگز از برج بالا نرفتند.
قلبی که هرگز مست پیروزی نشد.
«در برابرم زانو بزن.»
سرفه.
در برابرم، در حالی که ضعیف سرفه میکردم، صورت فلکی طلایی با قامتی برافراشته ایستاده بود.
«با من قرارداد ببند. اینگونه، به گذشته بازگرد، پیش از آنکه جرئت کنی فرزندم را بکشی.»
.
«پادشاه بدعتکار. از تخت خود چشم بپوش. غرورت را کنار بگذار. اعتراف کن که قدرت زمان برتر از همه چیز است. آنگاه، تو را خواهم بخشید.»
«مایه تأسفه.»
سرفهای کردم و گوشههای لبم را بالا بردم.
«منظورت چیست؟ آیا برای غرور خود سوگواری میکنی؟»
«نه.»
پيپ.
در جایی، صدای گریهای طنینانداز شد.
«قدرت تو.»
موتیا برگشت.
«چون اولین باری که در زندگیام پیروز شدم...»
در پای صورت فلکی.
یک بچه روباه دراز کشیده بود.
«اولین چیزی که کشتم، زمان بود.»
در همان لحظهای که چشمان موتیا گشاد شد.
«اگر هرگز صورت فلکیات را ملاقات نکرده بودی...»
«متأسفم.»
روباه به حرف آمد.
«هیچ «اگر»ی در کار نیست.»
تیک،
«من انتخاب کردم که رویای واقعیت گونگجا را ببینم.»
ساعت چرخید.
پنجره اطلاعات
[جعبه موسیقی فقط برای تو قدرت خود را متجلی میکند.]
تیک.
پنجره اطلاعات
[حاکم کیهانی.]
پنجره اطلاعات
[کیهان پهناور است، اما نه آنقدر پهناور که موسیقی نتواند آن را پر کند.]
پنجره اطلاعات
[من کوچک هستم، اما نه آنقدر کوچک که نتوانم آهنگ تو را بنوازم.]
پنجره اطلاعات
[کیهان من تنها برای تو مینوازد.]
طوفان شنی وزیدن گرفت.
ویرانهها، ستونهای ویرانهها، عتیقهها، تمام ردپاهای این زندگی، تا جایی که حتی اثری از آنها باقی نماند، در میان شنهای خاک و صحرای زمان جارو شدند.
موتیا با سردرگمی به اطراف نگاه کرد.
«چی...»
«قدرت من ممکنه ناچیز باشه. با اینکه توسط گونگجا-نیم به یک یادگار بیارزش تبدیل شد. اما حداقل میتونم از واقعیتی که گونگجا-نیم در اون قدم میذاره محافظت کنم.»
روباه با چشمانش لبخند زد.
«گمشو، کلهدراز.»
«زمان این شخص به من تعلق داره.»
پيپ.
روباه را که مانند شالگردن دور گردنم پیچیده شده بود، نوازش کردم.
در کنارم، به هو-ریونگ همچنان دستبهسینه ایستاده بود، و در دستم، شمشیر مقدس هنوز محکم گرفته شده بود، و پاهایم هنوز روی طبقه ۷۲ قرار داشتند.
پس کار به اینجا کشید.
قلبم همچنان قلبی بود که برای پیروزی میتپید.
حالا.
با یک پوزخند.
من همچنان به عنوان «منِ» کنونی لبخند زدم.
«بیا این کار رو تموم کنیم، موتیا؟»