چپتر 334: نور ستاره (۲)
چپتر 334: نور ستاره (۲)
از اعماق کولوسئوم که حالا در سکوت فرو رفته بود، با آسودگی زمزمه کردم.
«مدام مرا کودک خردسال و انسان صدا میزدی و طوری رویش تاکید میکردی که انگار میخواستی تمایزی قائل شوی. اما همین برایت تبدیل به زهر شد. تو یک صورت فلکی هستی و من تنها یک انسانم. به نظر میرسد ناخودآگاه سعی داشتی این تصور را در ذهنم بکاری... اما من آدمی نیستم که با این بازیهای کلامی خام شوم.»
«تو...»
صدای وحشتناکی از ساییده شدن دندانهای موتیا به گوش رسید.
«برای کسی مثل تو چه فرقی میکنه که پایان یک صورت فلکی رو بگیری؟! تو که حتی هیچ قدرتی نداری، چطور جرئت میکنی...»
«خیلی چیزها تغییر کرده.»
این صدای من نبود.
«متأسفم، اما باید به قرارداد پایبند بمونم.»
این صدای هیچکدام از دویست حواری افتاده در کولوسئوم نبود، صدای به هو-ریونگ یا روباه هم نبود. و البته، صدای موتیا هم نبود.
ابروهایم را در هم کشیدم.
این صدا را جایی شنیده بودم.
نتوانستم بلافاصله به خاطر بیاورم.
از طرف دیگر، به نظر میرسید موتیا بلافاصله فهمید صاحب صدا کیست.
«جادوگر...»
صورت فلکی طلایی در حالی که به آسمان نگاه میکرد، دندانهایش را به هم سایید.
«هنوز تموم نشده! زمان حمله پیشدستانهای که درخواست کردم، هنوز اعتبار داره!»
«اعتبار آن با [زمان] تعیین نمیشود. تو میدانی، من میدانم و تمام افراد عالیرتبه برج هم میدانند، سو-شی، اگر بخواهی با زمان بازی کنی، هیچ پایانی برای آن وجود نخواهد داشت.»
بالا.
وقتی از زیر زمین به بالا نگاه کردم، به نظر میرسید آسمان به شکل دایرهای برش خورده و باز شده است.
در مرکز آن، شخصی با لباسهای گشاد شناور بود و به ما نگاه میکرد.
«حمله غافلگیرانه تو تنها تا زمانی به رسمیت شناخته میشود که [پادشاه مرگ از صعود خود بیخبر باشد]. حالا که او از تبدیل شدنش به یک صورت فلکی آگاه شده، دیگر هیچ مزیتی برای تو باقی نمانده است.»
صاحب صدا عصایی بهطور غیرعادی بلند و باریک در دست داشت. آن را به نرمی با انگشتان میانی، حلقه و کوچک خود نگه داشته بود.
شاید یک جادوگر بود؟
عصا آنقدر شکننده به نظر میرسید که با یک تلنگر ساده بشکند، اما جادوگر با مهارت آن را در هوا چرخاند.
پنجره اطلاعات
[ستون ششم. عصای اعصار تجلی مییابد.]
آه.
پس از شنیدن پیام، فهمیدم آن صدا را کجا شنیده بودم.
موجودی همرده با [بانویی که در سراب راه میرود]. کسانی که این برج را مدیریت میکنند و هنگام بروز مشکلات، برای بحث و بررسی جلسه تشکیل میدهند. یکی از شش زیردست ارباب برج. یک ستون.
همم.
جادوگر سرش را کمی چرخاند تا نگاهش با نگاهم تلاقی کند.
«مدتی میگذرد، حقهباز.»
«حقهباز؟ داری درباره من حرف میزنی؟»
«از همان ابتدا، تو با نقشههای فریبندهات ما را دور هم جمع میکردی. حقهباز، چون تو مکار هستی. من به تو توهین میکنم و حس خوبی بهم دست میده، و تو، در کمال تعجب، شاید از اینکه با چنین تلفظ بامزهای بهت توهین بشه حس خوبی پیدا کنی؟ این یک ارتباط برد-برد و دوطرفه است.»
«چی؟ ها؟ نه.»
فکر نمیکنم چنین سلیقهای داشته باشم.
«چیزهای زیادی هست که باید با تو در میان بگذارم.»
[عصا] زمزمه کرد.
با صدایی به سستی یک مداد بدون مغز.
بدون هیچ خصومت یا کینهای، تنها با بیتفاوتیِ خودِ زمان یا به بیمژگی آب، [عصا] به صحبت ادامه داد.
«اما پیش از آن، اجازه بده کاری که باید را انجام دهم.»
عصای [عصا] به نرمی فضای خالی را لمس کرد.
ترک-ترک-ترک-
در آن لحظه بود که آسمان مانند یک جام شیشهای ترک برداشت.
«نه!»
موتیا فریاد زد.
«من نمیتونم این رو بپذیرم! من به قرارداد اعتراض دارم! جلسه تشکیل بدید! یه بحث رو شروع کنید! من، [گاوی که ویرانهها را درو میکند]، درخواست میکنم فوراً دستور جلسهای برای بررسی این موضوع مطرح بشه...»
«رد شد.»
ترک-ترک-ترک!
«همین حالا هم ما به کودکی که تازه صعود کرده، امتیازات منفی بیش از حدی دادهایم. موتیا. هسیمیت کریچ. به خاطر درخواستهای شما.»
آسمان که زمانی به رنگ سرخ درآمده بود، با صدای بلندی در هم شکست. خلأ به میلیاردها قطعه خرد شد و به هر سو پراکنده گشت. درست با وزش باد و چرخش قطعات سرخرنگ، گویی آسمان در حال خونریزی بود.
پنجره اطلاعات
[قدرت گاوی که ویرانهها را درو میکند معلق میشود.]
پنجره اطلاعات
[زنجیرهای زمانی که به اجبار رشد شما را متوقف کرده بودند، آزاد میشوند!]
بار دیگر، آسمان پوست انداخت.
پنجره اطلاعات
[قدرت چشم ساکن در هزارتو معلق میشود.]
پنجره اطلاعات
[اعوجاج اطلاعاتی که مانع رسیدن برخی پیامها به شما میشد، برطرف میگردد!]
آسمانِ پوستانداخته، بینهایتی سیاه بود.
بدون خورشید، هلال ماه یا راه شیری؛ تنها تاریکیِ قیرگون در آنجا دهان باز کرده بود.
در آسمان تاریک، یک مار بزرگ (افعی) پوشیده از فلسهای آبی پنهان شده بود.
«لعنتی!»
فیسسس.
فلسهای آبی تیره، همچون امواج دریای شب به لرزه درآمدند.
مار آنقدر عظیم بود که گوشهای از آسمان را اشغال کند، و در آسمانی بدون راه شیری، به تنهایی برای گستردن یک دریا کافی بود.
«میدونستم اینطوری میشه!»
چشمان مار بزرگ (افعی) مثلثیشکل بود.
برخلاف انسانها که صلبیه سفید با مردمک دارند، مار غولپیکر با مردمکهای آبی روشن بر روی صلبیه سیاه میدرخشید.
«فکر میکردم اگه قبل از بیداری کاملت به عنوان یک صورت فلکی حمله کنم شانسی وجود داره! اشتباه من بود که گول حرفهای اون گاوکلهی احمق رو خوردم!»
«داره جالب میشه. این هسیمیت کریچه.»
به هو-ریونگ لبهایش را کج کرد و دستبهسینه ایستاد.
«لقب تو [چشم ساکن در هزارتو] است. یک صورت فلکی که بر تحریف اطلاعات، دستکاری، افشاگری، معماها، تناقضات، هزارتوها و رازها حکومت میکنه. تو وانمود کردی که به این زامبی علاقهمندی، اما همهاش الکی بود، هان؟»
آها.
تازه آن موقع بود که حقیقتِ پشت این نبرد را فهمیدم.
پس، دو صورت فلکی برای حمله به من توطئه کرده بودند؟ قبل از اینکه قویتر از الانم بشوم. شما از فرصتی که هنوز به قدرتها و اقتدار یک صورت فلکی بیدار نشده بودم استفاده کردید، تا با یک ضربه مهلک مرا در هم بشکنید.
در شب قیرگون و بدون مهتاب، با احساسی از تأسف، با لبهایم هلال ماهی رسم کردم.
«یکی زمان رو کنترل میکنه. اون یکی اطلاعات رو. به لطف همکاری شما دو نفر، من حتی نتونستم پیام تبدیل شدنم به یک صورت فلکی رو بشنوم. یه ترکیب بینقص.»
«گررک!»
مار بزرگ (افعی) با چشمانی برگشته، نیشهایش را نشان داد. چشمانش زیر و رو شد و در حالی که نگاهی وحشتناک از آنها میبارید، با دقت به موتیا خیره شد.
«این اطمینان متکبرانه تو بود که باعث این افتضاح شد، پس خودت هم جمعش کن!»
«چی.»
«من هیچچیز در موردش نمیدونم!»
شعلههای مایل به آبی دور بدن مار بزرگ پیچید.
پنجره اطلاعات
[چشم ساکن در هزارتو به دنیای خودش فرار میکند!]
به معنای واقعی کلمه، دمش را روی کولش گذاشت و فرار کرد.
«ای موجود احمق!!»
موتیا که زیر زمین تنها مانده بود، خون از دهانش تف کرد و فریاد زد.
«اگر من شکست بخورم، هدف بعدی تو خواهی بود! نوبت توئه! چه دوست باشیم چه دشمن، باید همینجا کار رو یکسره میکردیم. فکر میکنی با فرار کردن میتونی حتی شش روز بیشتر زنده بمونی؟ فکر میکنی حتی یک روز بیشتر از قدرتت لذت میبری؟ تو، احمقی که مردهات هم هیچ فرقی به حالت نمیکنه!»
«خب، من فقط یک روز مرخصی میگیرم و بعد میرم بالا.»
...
موتیا زبانش بند آمده بود.
لبخند درخشانی زدم.
«اگر یک روز خیلی بیرحمانه به نظر میرسه، چطوره یک هفته کامل مرخصی بگیرم؟ بالاخره شما دو تا فقط برای گرفتن من با هم متحد شدید. خیلی بد میشه اگر سر این موضوع با هم به مشکل بخورید. من احساسات شما رو در نظر میگیرم و نمیذارم احساس کنید نادیده گرفته شدید.»
«اوه.»
«دلیل اینکه شما دو تا برای حمله به من با هم متحد شدید هر چیزی که باشه، بالاخره میفهمم... همم. بعداً میفهمم.»
«حتی اگر تو هم بهم نگی، دستگیری [چشم ساکن در هزارتو] و رسیدگی بهش کافی خواهد بود.»
منظورم این بود، و به نظر میرسید موتیا هم همینطور متوجه شد. چکشهای توی دستش دچار تردید شدند.
«تسلیم شو.»
...
«نمیگم که تسلیمت رو بدون هیچ مجازاتی میپذیرم. من چیزی رو که باید طلب کنم، طلب خواهم کرد. با این حال، قول میدم که به خاطر کینهتوزی از اینکه در حین مسدود کردن بینایی و شنواییام بهم کمین زدی، وزن مجازات رو دو برابر نکنم.»
تردید در چشمان موتیا سوسو زد.
موتیا که فقط برای دستگیری من پنج یا شش استراتژی آماده کرده بود، حالا واقعاً هیچ کارتی برای بازی نداشت. با رها کردنش توسط [چشم ساکن در هزارتو] و فرار او، موتیا انتخابهای کمی برایش باقی مانده بود. پیشنهاد تسلیم من، آن چند انتخاب محدود را به یک گزینه کاهش داده بود.
«تو، چی میخوای؟»
«هویت سیلویا اوانایل، بانوی ابریشم طلایی را کاملاً به من واگذار کن.»
من با واضحترین شرط شروع کردم.
«دیگر هرگز ادعای مالکیتی روی سیلویا نداشته باش. با این حقیقت که سیلویا به خانواده من تعلق دارد، مخالفت نکن.»
...
لبان موتیا لرزید. بله، نه، هیچ جوابی بیرون نیامد. هر دوی ما میدانستیم که این تازه اولین درخواست است.
«و؟»
«همچنین باید در دستگیری [چشم ساکن در هزارتو] کمک کنی. آن صورت فلکی کجا ساکن است؟ چطور میتوانیم به راحتی به آن نفوذ کنیم؟ تمام اطلاعاتی که داری را فاش کن.»
با این حال، لبان موتیا نه تأییدی به زبان آورد و نه تکذیبی.
چون دومین خواسته بیش از حد آسان بود.
هسیمیت کریچ اول به موتیا خیانت کرده بود. آیا در دنیا چیزی آسانتر از خیانت به کسی که به تو خیانت کرده، وجود دارد؟ دقیقاً به خاطر همین که درخواست بسیار آسانی بود، موتیا حتماً حدس زده بود که هنوز شرایط سنگینتری در راه است.
«چیز، دیگهای هم هست؟»
«زانو بزن.»
...
«در مقابل حواریون، روشن کن که من از تو قویترم، که من تو را شکست دادهام، که تو تسلیم من شدهای.»
چک.
خون از دهان موتیا جاری شد.
این به خاطر گاز گرفتن لبهایش نبود. دندانهایش چنان با قدرت و چنان با شدت روی هم فشرده شده بودند که لثهها توان تحمل آن را نداشتند و باعث ایجاد زخمهایی بین دندانهای نیش و آسیاب شدند.
«صورتهای فلکیای مثل شما زیباییشناسی خاص خودشان را دارند.»
به صحبت ادامه دادم.
«یا قوانینی خاص. نوعی نظم و انضباط شخصی. بهانههایی مثل «شاید با بدنم زانو زده باشم، اما قلبم استوار باقی مانده» که ممکن است انسانهای عادی استفاده کنند، اینجا جواب نمیدهد.»
چیزی شبیه به غرور است، اما در عین حال متفاوت است.
یک صورت فلکی موجودیتی ساخته شده از قدرت است. شاید قدرت، همان دلیل وجودی یک صورت فلکی باشد.
درست مانند هسته برای انسانها.
برای من که دارای مهارت بازگشت هستم، زانو زدن موتیا، [صورت فلکی بازگشت]، مانند این است که ژنرالی شکست خود را در برابر ژنرالی دیگر بپذیرد، موسیقیدانی در برابر موسیقیدانی دیگر تسلیم شود، و برتری مرا در همان قلمرو تصدیق کند.
آیا به هو-ریونگ هرگز میتوانست در برابر شمشیرزن دیگری زانو بزند؟
آیا پس از زانو زدن، به هو-ریونگ هنوز هم میتوانست ادعا کند که برترین شمشیرزن تمام دورانهاست؟
شرطی که بر موتیا تحمیل کردم، به سنگینی طلا بود.
«اگر نپذیری.»
و همچنین دقیقاً وزن یک زندگی را به دوش میکشید.
«شاخ باقیماندهات را خواهم گرفت.»
...
«۳ دقیقه بهت وقت میدم.»
۳ دقیقه گذشت.
سکوتی همچون مرگ در قعر جهنم راکد ماند.
در حدود ثانیه ۱۶۰، تنها صدایی که طنینانداز شد، سکوت را حتی وحشتناکتر کرد.
پنجره اطلاعات
[گاوی که ویرانهها را درو میکند قدرت خود را فعال میکند.]
پنجره اطلاعات
[جعبه موسیقی فقط برای تو قدرت خود را فعال میکند.]
میدانستم موتیا چه تلاشی کرده بود.
او سعی کرد زمان را متوقف کند.
موتیا نتوانست افکارش را در عرض ۱۸۰ ثانیه متمرکز کند. او زمان کم آورده بود. برای تأمل کردن به فراغت نیاز داشت. او سعی کرد به زور زمان غیرمجاز را تمدید کند، و این تلاش توسط روباه-نیم خنثی شد.
...
و به این ترتیب.
«من، موتیا.»
قلبی حلنشده از میان دستان موتیا به بیرون نشت کرد.
«گاوی که ویرانهها را درو میکند.»
کوونگ.
شکافی در جایی که موتیا زانو زده بود شکل گرفت، و سوراخهایی به دنبال الگوی پنج انگشتش در زمین حفر شد.
«به پادشاه مرگ،»
خون چکید.
خونی که از دهانش جاری شد، از خط فکش پایین آمد و چکید، چکید، و به درون سوراخهایی که توسط انگشتان موتیا حفر شده بود نفوذ کرد.
«به آسمانی که فریادها را گرد میآورد، من، تسلیم میشوم.»
سر تکان دادم.
«بله.»
به صورت فلکی که پیشانیاش را به زمین فشار میداد، نگاه کردم.
«پس میپرسم. موتیا.»
«چرا برای حمله به من با هسیمیت کریچ توطئه کردی؟»
لحظهای سکوت برقرار شد.
در حالی که انگشتان سوراخهای عمیقتری حفر میکردند و خون بیشتری به درون آنها سرازیر میشد و زمین را سرختر میکرد، موتیا دهانش را باز کرد.
«تو، با ما ارتباط داری.»
«ما امروز برای اولین بار همدیگر را دیدیم.»
«با این حال، از همان آغازت، میتوان گفت که ما در هم تنیده شدهایم.»
سرم را کج کردم.
«چرا؟»
«[ساعت کوکی بازگشته].»
موتیا پاسخ داد.
با کلماتی که اصلاً انتظارشان را نداشتم.
«همان مهارت بازگشتی که در اختیار داری، توسط هیچکس جز من و هسیمیت کریچ ساخته نشده است.»