چپتر 368: طبقه اول (۱)
چپتر 368: طبقه اول (۱)
موخرهای وجود دارد.
این سقف برایم آشنا نیست.
چیزی که در حالی که در نوری سفید احاطه شده بودم گفتم، احتمالاً جزو ۱۰۰ نقلقول کلیشهای برتر در تاریخ ادبیات بشری بود. با این حال، دروغ بود. منظرهای که جلوی چشمانم پدیدار شد، اصلاً ناآشنا نبود.
-اوه؟ اوووه؟ چرا یهو اومدم اینجا؟
اینجا کافه پلانتاریوم است.
جایی که زمانی لابی کتابخانه بزرگ بود و حالا تغییر کاربری داده و به کافه تبدیل شده بود.
زیر سقفهای بلند کتابخانه، به هو-ریونگ به آرامی در هوا شناور بود.
-آه، به نظر میرسه دوباره برای یه جور جلسه یا همچین چیزی احضار شدی، زامبی؟ و من نتونستم شرکت کنم چون دسترسی و اجازهاش رو ندارم؟
بله، درسته.
درست زمانی که میخواستم جملهام را تمام کنم، فکر شیطنتآمیزی به سرم زد. و اگر قرار بود لیستی از کسانی که نباید با آنها شوخی کرد تهیه کنید، به هو-ریونگ در انتهای آن لیست قرار میگرفت. بلافاصله نقشهام را عملی کردم.
[آسمانی که فریادها را جمع میکند، سخنان امپراتور شمشیر را تایید میکند.]
با اینکه فقط یک فکر بود، در کمال تعجب، پیام ظاهر شد. خب، این اولین باری نبود که چنین کاری میکردم. اما برای به هو-ریونگ، این اولین باری بود که پیامی از طرف من دریافت میکرد.
-همم.
به هو-ریونگ، با فراموش کردن چیزی که میخواست بگوید، به من خیره شد. نگاهش پر از احساسات مختلف بود، اما دو حس به وضوح در آن دیده میشد: رضایت و رگهای از حسرت.
-خب. آره. دیگه وقتش بود که به یه صورت فلکی تبدیل بشی. پسرهی الفچه. هنوز صد سالت هم نشده و از الان داری مثل یه صورت فلکی رفتار میکنی، خیلی بزرگ شدی.
اِ. اگه تمام زمانی که توی تروما گذروندم رو جمع بزنی، احتمالاً خیلی بیشتر از ۱۰۰ سال میشه؟
با بیخیالی شانهای بالا انداختم.
به هر حال، همونطور که فکر میکردی شد. به جلسه ستونها رفتم. برنده شدم. و به عنوان جایزه، شانس این رو پیدا کردم که مهارتهام رو یک بار اصلاح کنم.
-چی؟ اصلاح مهارت؟ زمان من که همچین چیزی نبود!
خب، تو هیچوقت در برابر یه ستون برنده نشدی، و اصلاً اونها رو به یاد هم نمیاری، مگه نه؟
-لعنت بهش! این تبعیض بین شکارچیهاست! چرا فقط کیم زامبی اینقدر مورد لطف قرار میگیره؟ هی! شما ستونها یا اربابان برج یا هر کوفت دیگهای که هستید، اگه حتی یکصدم لطفهایی که به کیم زامبی میکنید رو به من میکردید، آیا من الان اینجا گیر میافتادم و داشتم چیپس ارواح میجویدم؟!
به هو-ریونگ در حالی که با تمام توانش فریاد میزد، واقعاً باور داشت که صدایش میتواند به برج برسد. من فقط پوزخند زدم.
سپس مردی به سمت ما آمد.
هی، شلخته.
تلپ.
مرد لباس فرم کار به تن داشت، حتی در طول شیفتش با بیخیالی آدامس میجوید و چشمانش آنقدر بیروح بود که شک میکردی اصلاً چشمان یک انسان باشند. مردی که صرفاً وجودش، میانگین استانداردهای اخلاقی بشریت را ۱ درصد کاهش میداد. چه کسی جز او میتوانست باشد؟
او یو سو-ها بود.
چیه، تهجدولی.
تو که مشغول حمله به برج بودی، مگه نه؟ چرا یهو پیدات شد؟ تا همین یه لحظه پیش هیچکس اینجا نبود، اما تو یه چشم به هم زدن، اینجا نشستی.
این گوشه از کافه پلانتاریوم کاملاً دنج و خلوت بود. مشتریان آنقدر دور بودند که متوجه حضور من نشده بودند. از آنجایی که چهره شناختهشدهای بودم، اگر متوجه میشدند احتمالاً همهمهای به پا میشد.
یادت نمیاد؟
ها؟ چیو یادم بیاد؟
یو سو-ها که هیچ ایدهای نداشت، اخمهایش را در هم کشید.
که اینطور.
البته. شکارچیانِ مرتبط با ستونها همگی خاطراتشان را از دست میدهند. حتی خاطرات ملاقات با [عصای اعصار] یا بر عهده گرفتن نقش قضاوت من، یو سو-ها هیچکدام را به یاد نمیآورد.
این حقیقتی بود که از این واضحتر نمیشد، اما به دلایلی، کمی احساس تلخی کردم.
هی.
آن تلخی را در گلویم قورت دادم.
میخوای رقصیدنم رو ببینی؟
...
حالت چهره یو سو-ها طوری بود که انگار میگفت: «میدونستم این یارو دیوانهست، اما الان دیگه واقعاً به سطح جدیدی از جنون رسیده.»
یعنی میخوای بگی تو، بین این همه آدم، الان داری از من میخوای که باهات بیام کلاب؟ عمراً، بچه. اگه با دوکِ تو دربیفتم فقط خودم ضرر میکنم.
دیوونه شدی؟ احمقی چیزی هستی؟ منظورم کلاب نیست، فقط میپرسم دوست داری ببینی چطور با رقص قزاقی خودم رو مضحکه میکنم یا نه.
نه، چیزی که میگی حتی احمقانهتر به نظر میرسه... همم.
سپس، یو سو-ها دست به سینه ایستاد. حتماً کنجکاو شده بود. اما باز هم، با شک و تردید نگاهی انداخت و گمان کرد که دارم شوخی میکنم. شک نامعقولی نبود، چرا که در لیست کسانی که میشد با آنها شوخی کرد، یو سو-ها درست بعد از به هو-ریونگ در رتبه دوم قرار داشت.
باشه. اگه میخوای جلوی این پیرمرد خودنمایی کنی، فکر کنم تماشا کردنت کار درستی باشه. یالا، همینجا تو کافه برقص... داری چیکار میکنی،
ای مردک دیوونه؟!
رقص، قزاقی، این دیگه، چیه!
تمومش کن! لعنتی، آه. اینجا رو نگاه نکنید! هر کی با من چشم تو چشم بشه، از این به بعد هر وقت سفارش داد، کاری میکنم که نگران بشه چی تو قهوهاش ریختم! هی! اگه بیشتر از ۱ ثانیه زل بزنید، توش تف میکنم، و اگه بیشتر از ۳ ثانیه بشه، لعنت بهش، حتی خودمم نمیدونم چه غلطی میکنم! هی! هی! چرا هنوز دارید نگاه میکنید؟!
یو سو-ها با صدای بلند فریاد زد. مشتریانی که به خاطر این همهمه نگاهشان به این سمت جلب شده بود، با دیدن نگاه قاتلانه یو سو-ها سرهایشان را برگرداندند. کارمند پارهوقت و خوشتیپ کافه پلانتاریوم، در این مقطع بیشتر به خاطر اخلاق گندش معروف شده بود تا ظاهرش.
هوف... واو، لعنتی. تو یه عوضی روانی هستی. وقتی گفتم آره برقص، واقعاً شروع کردی به رقصیدن؟
آره. اگه فقط رقص قزاقیه، هر وقت بخوای میتونم برات برقصم.
چرا اینجوری میکنی؟ چیزی خوردی که بهت نساخته؟
نه. فقط با خودم فکر کردم که اگه رقصیدن من باعث میشه این دنیا برات کمی قابلتحملتر بشه، پس رقصیدن کمترین کاریه که میتونم بکنم.
...
در نهایت، حالت چهره یو سو-ها به اوج خود رسید. چهره کسی را داشت که چیزی شنیده بود که آرزو میکرد کاش نشنیده بود.
خدای بزرگ. تو واقعاً دیوانهای. نه، تو از قبل هم دیوانه بودی. به دیوانهای که دوباره مجنون میشه چی میگن؟
یو سو-ها. من خدایی هستم که میتونه برات برقصه.
اگه یه شکارچی معمولی دیوونه بشه، به شبهنظامیان مدنی گزارش میدی، اما وقتی نفر اول ردهبندی عقلش رو از دست میده باید چیکار کرد؟ واقعاً باید به عمارت دوک ایوانسیا زنگ بزنم؟
یو سو-ها با جدیت زمزمه کرد. کلمات زمزمهشدهاش قرار نبود جدی گرفته شوند، اما در میان حرفهایش به چیزی اشاره کرد که برای اولین بار میشنیدم.
نفر اول ردهبندی؟ داری درباره چی حرف میزنی؟ من هنوز نفر دومم.
ها؟ آه، درسته.
یو سو-ها اخمهایش را در هم کشید و وقتی متوجه شد «اوه، این یارو هنوز نمیدونه»، به نظر میرسید در افکارش غرق شده است و با حالتی از روی کلافگی آهی کشید.
راه بیفت.
کجا؟
میدان بابل. میتونستی فقط تو گوشی هوشمندت چک کنی، اما تو که با خودت گوشی نمیبری، مگه نه؟ اگه بیشتر از این اینجا بمونی، فقط باعث جلب توجه مشتریها میشه. بهتره قبل از اینکه خیلی روی اعصاب بره، از اینجا بری.
یو سو-ها با بیحوصلگی دستش را تکان داد تا من را رد کند. همانطور که میگفت، من مدتها بود که استفاده از گوشی هوشمند را کنار گذاشته بودم. دستی به پشت یو سو-ها زدم (که باعث شد یک مشت به شبکه خورشیدیام بخورد، اما خب، تحملش کردم. لعنتی خیلی درد داشت)، و خودم را به طبقه اول منتقل کردم.
به محض رسیدن به میدان، هولوگرام عظیمی که در هوا شناور بود، به استقبالم آمد.
+
رتبه ۱. پادشاه مرگ
رتبه ۲. قدیس شمشیر
رتبه ۳. ارباب اژدهای سیاه
رتبه ۴. مار سمی (افعی)
رتبه ۵. کنت
رتبه ۶. مفتش بدعتکار
رتبه ۷. جنگجوی صلیبی
+
من مبهوت در وسط میدان بابل ایستادم و به رتبهبندی خیره شدم.
«هی، اون شخص اونجا...»
«پادشاه مرگ نیست؟»
«نه بابا. هنوز هیچ حرفی از برگشتنش نبود.»
«شاید از فتح طبقهها مرخصی گرفته و اومده استراحت کنه! ببین! صورتش دقیقاً مثل این عکسه...»
وزوز.
همهمهای در میدان به پا شد.
افراد بیشماری در میدان در رفتوآمد بودند. در مقایسه با زمانی که برای اولین بار طبقه دهم را به چالش کشیدم، یا حتی آیندهای که در آن تصمیم به بازگشت چهار هزار روزه گرفته بودم، میدان بابل اکنون بسیار پرجنبوجوشتر بود.
گیلدهای بزرگ همکاری را به جای تهاجم انتخاب کرده بودند. طبقههای دهم، بیستم، سیام و چهلم، زمینهای کشاورزی که بیوقفه گسترش مییافتند و بازارهای جدید، نوید یک دنیای جدید ابدی را در برج میدادند. راویل معشوق من بود و اوبورکا پسرم. رویهها سختگیرانه و سیاستها دقیق بودند. تحت همکاری گیلدهای بزرگ و نیروهای محلی، برج در حال شکوفایی بود.
و در این لحظه نیز همینطور بود.
تنها انسانهای دنیای بیرون در میدان رفتوآمد نمیکردند. اگرچه هنوز اقلیت کوچکی بودند، اما دانشجویان انتقالی امپراتوری که توسط خانواده دوک ایوانسیا انتخاب شده بودند، اعضای گیلد از نژاد اونی که به دنبال مار سمی (افعی) وارد چن مو-مون شده بودند، و جنگجویان گابلین که پیشگامان مد در نمایشنامه نقاشی آتش بودند، در میان نژادهای مختلفی که قدم میزدند به چشم میخوردند.
مسلماً تبعیض وجود خواهد داشت. تحقیر نیز وجود خواهد داشت. اما در حالی که من مسئول امور خارجی بودم و بیوقفه از برج بالا میرفتم، رفقایم تمام عرق و خون خود را در امور داخلی میریختند.
دستکم در دنیای ما، میدان بابلی وجود نخواهد داشت که بر اثر حملات تروریستی متعدد به ویرانه تبدیل شود. ما اجازه نخواهیم داد حتی یک وجب از این مکان به ویرانی کشیده شود.
هرگز.
«ها؟ اونجا رو ببینید!»
شخصی با دست به هولوگرام اشاره کرد. واکنشها ناچیز بود، زیرا بیشتر رهگذران به من نگاه میکردند.
با این حال، تغییر واضحی در لیست رتبهبندی که او با نوک انگشتش به آن اشاره میکرد در حال رخ دادن بود؛ تغییری آنقدر چشمگیر که توجه مردم را منحرف کند.
خشخش—
هولوگرام با پارازیت تار شد و ناگهان حروف تغییر کردند.
+
رتبه ۱. آسمانی که فریادها را جمع میکند
رتبه ۲. قدیس شمشیر
رتبه ۳. ارباب اژدهای سیاه
رتبه ۴. مار سمی (افعی)
رتبه ۵. کنت
رتبه ۶. مفتش بدعتکار
رتبه ۷. جنگجوی صلیبی
+
گویی لیست رتبهبندی منتظر رسیدن من بود تا خودم را در آن ببینم، لقب من روی تابلو تغییر کرد.
چند نفر شاهد این تغییر بودند. صدای «ها؟» به طور طبیعی توجه مردم را جلب کرد. دهها نفر از تماشاچیان سر خود را چرخاندند و در یک چشم به هم زدن، «ها؟» در سراسر میدان پخش شد.
«چی؟ آسمانی که فریادها را جمع میکند؟»
«اونجا جایگاه پادشاه مرگ بود.»
«آیا... پادشاه مرگ مرد؟ اگه از رتبهبندی حذف شده...»
«ممکنه پادشاه مرگ مرده باشه؟»
«پادشاه مرگ مرده؟»
«پادشاه مرگ رفته؟»
«پادشاه مرگ به طرز وحشیانهای به قتل رسیده، آآآآآه!!»
شهروندان عزیز برج، عجب روند نمونهای از تحریف اطلاعات را به نمایش میگذارید.
صداهایی هم بود مثل «پس آسمانی که فریادها را جمع میکند چیه؟» یا «بعیده یه شکارچی جدید فقط به خاطر اینکه ممکنه پادشاه مرگ مرده باشه، رتبه اول رو گرفته باشه» یا «اون شخصی که اونجا ایستاده شبیه خود پادشاه مرگه»، اما تمام نظرات اقلیت در میان شایعات مرگ من غرق شدند.
میدان حدود چهار دقیقه در آشوب بود.
«واقعاً که!»
اولین کسی که از میان جمعیت به سمت من شتافت، ارباب اژدهای سیاه بود.
اگر بخواهم دقیقتر بگویم، او دقیقاً ندوید. او از مهارت [انتقال فوری]، که تخصص خودش بود، استفاده کرد و درست در کنارم ظاهر شد.
«تازه رسیدی و نمیتونی بدون جلب توجه و دردسر درست کردن سر کنی، مگه نه؟!»
«سلام، از آشناییتون خوشبختم!»
«این دیگه چه کوفتیه؟»
«نمیدونستی؟ این جدیدترین مدل احوالپرسی این روزهاست.»
«چه مزخرفاتی... نه. بیخیال. ترجیح میدم پیادهنظام رو به خط ماژینو بکوبم تا اینکه سعی کنم تو رو منطقی درک کنم. بعد از مدتها برگشتی و با پخش کردن شایعه مرگ شکارچی رتبه اول شروع میکنی!»
«کار من نبود.»
کمی احساس مظلومیت کردم.
من تازه یک لقب جدید به دست آورده بودم و این تماشاچیهای اینجا بودند که شایعه را پخش کردند. احتمالاً در میان تماشاچیان، یکی از اعضای گیلد اژدهای سیاه حضور داشت. با شنیدن این همهمه، حتماً بلافاصله دویده تا به ارباب اژدهای سیاه گزارش دهد. به لطف آن، او از انتقال فوری استفاده کرد تا حتی قبل از گذشت پنج دقیقه به اینجا برسد.
«اما خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
در واقع، سایر رفقا نیز رویدادهای طبقههای بهشتی را به خاطر نمیآورند. اگر به یاد میآوردند، بحث را با ارباب اژدهای سیاه نیز در میان میگذاشتم.
این چیزی بود که فکر میکردم.
«درسته. خیلی وقت بود. بقیه رفقا چطورن؟»
«ها؟ در مورد چی حرف میزنی؟»
از آنجا که این طرز فکر من بود، اصلاً انتظار چنین واکنشی را از ارباب اژدهای سیاه نداشتم.
«جوری حرف میزنی انگار ماههاست ما رو ندیدی. مگه همین چند روز پیش با کنت ملاقات نکردی؟»
من لحظهای مبهوت شدم.
«بله؟»
«منظورت از "بله" چیه؟ در موردش شنیدم. گفتی طبقههای بهشتی، درسته؟ تو تنها کسی هستی که میتونستی اینقدر خونسرد از همچین جای ترسناکی بالا بری. اگه قاضی بهت خیانت میکرد چی میشد؟»
ابروهایم پرید.
همهمه میان رهگذران اطرافمان کمی فروکش کرده بود. حضور شخص ارباب اژدهای سیاه و گفتگوی معمولیاش با من، همهچیز را روشن کرده بود.
اگر من واقعاً پادشاه مرگ نبودم، چنین چیزی غیرممکن بود، و به این ترتیب، هیاهوی مرگ پادشاه مرگ به سرعت فروکش کرد.
برخلاف رهگذران، قلب من بود که به شدت میلرزید.
«یه لحظه صبر کن. چطور میتونی به یاد بیاری...»
«میذارم خودت این رو توضیح بدی.»
تق.
صدای قدمهایی نزدیک شد.
«روش سختی نبود.»
با گیجی سرم را چرخاندم. اعضای گیلد تاجران، با گوشهای گربهای بر سر، شخصی را از میان جمعیت اسکورت میکردند و در میان تماشاچیان راه باز میکردند.
در آنجا، کنت در حالی که بادبزنی در دست داشت، لبخند میزد.