چپتر 37: مرگ من (۲)
چپتر 37: مرگ من (۲)
«قدیس شمشیر...؟»
جنگجوی صلیبی اخم کرد.
«اینجا چه کار میکنید؟»
احتمالاً انتظار نداشت او را در این کوچه باریک ببیند. مکان و شخص غیرمنتظرهای بود. به نظر نمیرسید تصادفی باشد.
«مثل اینکه این خانم جوان از همین حالا مشکل شنوایی پیدا کرده.»
پیرمرد نیت قتلش را به سمت من ساطع میکرد.
«مطمئنم گفتم برید کنار. با اون پسره کار دارم.»
«دارید میگید که میخواید با شکارچی کیم گونگجا تنها صحبت کنید؟»
«هاه. علاقهای به اسمش ندارم.»
«...»
جو کوچه تغییر کرد.
جنگجوی صلیبی دیگر اخم نکرده بود. او با چهرهای بیتفاوت به قدیس شمشیر خیره شد. گاردش کاملاً بالا بود.
«برو کنار.»
قدیس شمشیر گفت.
«تا الان سه بار گفتم بری کنار.»
«چیزی که سه بار منطقی به نظر نرسه، حتی بعد از سی بار هم منطقی نمیشه. قدیس شمشیر، نکنه با بالا رفتن سنتان عقلتان را از دست دادهاید؟»
جنگجوی صلیبی شمشیرش را گرفت.
«شکارچی کیم گونگجا همین حالا هم به همراه شبهنظامیان مدنی به پنج گیلد بزرگ پیوسته. نمیدونم تو سرتون چی میگذره اما... فکر نکنید که شبهنظامیان مدنی ساکت میشینن.»
«ها!»
قدیس شمشیر پوزخند زد.
«میدونستم. گیلدها همه با هم همدستن. میدونستم.»
«...همدست. نمیفهمم منظورتون چیه.»
با گذشت زمان، فضا سنگینتر شد.
«قدیس شمشیر. من در جریانم، چون از قبل گزارش شده که شما انسانها رو شکار میکنید. البته، اگه این کار طبق اصول اخلاقی خودتونه، حرف زیادی نمیزنم. اما اگه قصد دارید این کار رو درست جلوی چشمهای من انجام بدید، قضیه فرق میکنه.»
«فرق میکنه؟»
«با جونم جلوش رو میگیرم.»
«مطمئنی که میتونی؟»
«نه.»
جنگجوی صلیبی بیتفاوت به قدیس شمشیر نگاه کرد.
«من با تمام توانم میجنگم و میمیرم. و لحظهای که بمیرم، شما تبدیل به کسی میشید که یه بازیکن بیگناه رو کشته. قدیس شمشیر. اگه میخواید بقیه عمرتون رو به عنوان یه قاتل زندگی کنید، بفرمایید.»
«...»
«عمری که زمان زیادی ازش براتون باقی نمونده. بهتون نشون میدم.»
چهره پیر قدیس شمشیر در هم رفت.
دیگر عصر شده بود. خورشید به سرعت در کوچه غروب کرد. میتوانستم حضور مردمی را که این طرف و آن طرف کوچه قدم میزدند حس کنم، اما هیچکس جز ما اینجا نبود. همهجا در سکوت فرو رفته بود.
آره.
من جنگجوی صلیبی را به اینجا آوردم تا دقیقاً چنین سکوتی ایجاد کنم.
قدیس شمشیر در برابر افراد بیگناه نقطه ضعف دارد.
و جنگجوی صلیبی احتمالاً تنها فرد بیگناه در میان گیلدهای بزرگ بود.
وقتی قدیس شمشیر در بازگشت قبلی سعی کرد مرا بکشد، جنگجوی صلیبی بین من و او قرار گرفت.
- خانم جنگجوی صلیبی.
- تو تنها کسی هستی که اینجا به هیچکس آسیبی نرسونده. باشه. بهت اعتماد میکنم.
این چیزی بود که او آن زمان به زبان آورد.
این یعنی.
تعداد قتلهای جنگجوی صلیبی [۰] است.
حتی قدیس شمشیر هم اصول اخلاقی خشنی داشت... نه. دقیقاً به خاطر داشتن همان استانداردها بود که جنگجوی صلیبی در نظرش انسان بهتری جلوه میکرد.
قدیس شمشیر هرگز نمیتواند به جنگجوی صلیبی آسیبی برساند.
برای افراد شرور، او یک قاتل بود، اما برای آدمهای خوب، تنها یک پیرمرد بیضرر به حساب میآمد.
و...
فقط جنگجوی صلیبی نیست.
کسی به کنار ما آمد. داروساز بود. با دیدن قدیس شمشیر و جنگجوی صلیبی، کمی تردید کرد و سپس دستانش را از هم باز کرد.
«بـ... ببخشید.»
داروساز به حرف آمد. احتمالاً از شدت استرس حتی چانهاش هم میلرزید. چند بار لبهایش را گاز گرفت و در نهایت توانست کلماتی را به زبان بیاورد.
«نمیدونم موضوع چیه... اما این مـ... مشتری! ایشون منجی منه!»
ارباب قلعه کیمیاگری آینده، با تندترین لحنی که میتوانست صحبت کرد.
«اینجا تو بابل مثل دنیای بیرون قانونی وجود نداره اما... محافظت از مشتری یه چیز کـ... کاملاً واضحه... و حتی با اینکه شما قدیس شمشیر هستید! اگه اینجا دستتون به یه مشتری بخوره، نمیتونم ببخشمتون!»
«...»
«چند روز پیش یه مشت اراذل و اوباش اینجا رو به هم ریختن و من تو دردسر افتاده بودم! متأسفم، اما لطفاً از اینجا برید!»
داروساز فریاد زد. اگر میخواست در برابر قدیس شمشیر بایستد، در یک ثانیه کشته میشد. اما پیرمرد هنوز هم در برابر او نقطه ضعف داشت.
آن هم دقیقاً به همان دلیل.
قدیسه. جنگجوی صلیبی. ارباب قلعه کیمیاگری.
این سه شکارچی به مهربانی معروف بودند.
حتی زمانی که امپراتور شعله در محلههای فقیرنشین بود، ارباب قلعه کیمیاگری اولین کسی بود که به آنجا رسید.
آدمهای مهربان.
آنها همیشه در حقشان اجحاف میشد و بیشتر از بقیه استرس و فشار را تحمل میکردند.
اما تنها کسانی که میتوانستند جلوی قدیس شمشیر را بگیرند... آدمهای مهربانی مثل آنها بودند.
«میخواید چیکار کنید؟»
جنگجوی صلیبی گفت.
«اگه میخواید اینجا رو به هم بریزید، بفرمایید.»
«...»
قدیس شمشیر تردید کرد. اگر درست حدس زده باشم، نتیجه از قبل مشخص بود.
و حق با من بود.
طولی نکشید که شمشیرزن پیر، شمشیرش را عقب کشید.
«...امروز وقتش نیست.»
قدیس شمشیر هاله کشندهاش را پس گرفت.
حتی وقتی داشت برمیگشت، به من چشمغره میرفت.
«امیدوارم دیگه همدیگه رو نبینیم. اگه اون با شماها کاری نداشت، الان سرش روی زمین افتاده بود.»
خوبه.
مرحله ۲ پاکسازی شد.
با این کار، قدیس شمشیر دیگر به این زودیها شمشیرش را به سمتم تاب نمیداد. حتی اگر میخواست مرا بکشد، فرصت صحبت کردن پیدا میکردم.
«قدیس شمشیر!»
قبل از اینکه پیرمرد کاملاً دور شود، فریاد زدم.
«فردا صبح تو زمین خالی منتظرتونم!»
«...»
«اگه میخواید میتونید بیاید. من منتظر میمونم. واقعاً میگم! اگه میخواید بدونید من چه جور آدمی هستم، فردا صبح بیاید!»
پیرمرد سرش را برگرداند تا به من خیره شود. با چشمان آبیاش چهرهام را برانداز کرد. اما فقط همین بود. بدون هیچ واکنش خاصی، راهش را کشید و از کوچه خارج شد.
وقتی دیگر صدای قدمهای سنگینش به گوش نرسید، جنگجوی صلیبی آهی کشید.
«هوف! خیلی نزدیک بود. اونم اینکه امشب با یه قاتل روبهرو بشیم.»
قاتل.
«...قدیس شمشیر به قاتل بودن معروفه؟»
«معروف نیست. اما اربابان پنج گیلد بزرگ به خوبی در جریانن.»
جنگجوی صلیبی سرش را تکان داد.
«شنیدم که دخترش رو بیرون از برج به خاطر یه قاتل از دست داده.»
«...»
«به همین خاطر، قدیس شمشیر قاتلها رو به حال خودشون رها نمیکنه. اون به طرز مسخرهای سرسخته. خب، ما هیچ مدرکی نداشتیم، برای همین فقط تماشا میکردیم... ممم. و البته این یه رازه.»
به هو-ریونگ مقابلم ظاهر شد.
- آره. پیرمرد مارکوس قبلاً یه بار اینو بهم گفته بود. دختر و دامادش توسط یه قاتل زنجیرهای کشته شدن. نوههاش به زور جون سالم به در بردن.
چرا الان داری اینو میگی؟
- هان؟ چی داری میگی؟ تو که هیچوقت نپرسیدی.
به هو-ریونگ با بیشرمی گفت.
آره. اون همیشه همینطوری بود.
«خب. اینطور نیست که قدیس شمشیر رو درک نکنم.»
جنگجوی صلیبی با تلخی به اطراف نگاه کرد.
در کوچه خالی، خورشید عصرگاهی سایه ساختمانها را روی زمین انداخته بود.
«وقتی تو شبهنظامیان مدنی کار میکنی، با قاتلها روبهرو میشی. بعضی وقتها، زمانهایی پیش میاد که فکر میکنی اونا برای قتلشون حق داشتن... حتی منم بعضی وقتها وسوسه میشم.»
جنگجوی صلیبی زیر لب زمزمه کرد.
«همه اربابان گیلد یه داستان پنهان دارن. کیم گونگجا. از اونجایی که حالا با ما هستی، میبینی که بخشهای چندشآوری هم در مورد ما وجود داره. اینکه چطور واکنش نشون بدی... ممم.»
او سرش را تکان داد. آیا به این دلیل بود که فکر میکرد حرفهای زیادی به یک غریبه زده است؟
«از بحث دور شدیم.»
عمداً با صدای شادتری صحبت کرد.
«خب، قیمت معجون اینجا چقدره؟ شبهنظامیان مدنی هم بودجه خیلی خوبی ندارن، برای همین اگه خیلی گرون باشه یه کم کار سخت میشه اما...»
۴.
روز بعد.
در حالی که در زمین خالی تنها بودم، به گوشیام نگاه کردم.
واقعاً حتی یک نفر هم اینجا پرسه نمیزد. کاملاً واضح بود. شکارچیان بابل همگی در میدان شهر مشغول برگزاری جشنواره بودند.
درست مثل بازگشت قبلی بود.
اما یه چیزی فرق کرده.
به اخباری که روی گوشیام ظاهر میشد نگاه کردم.
- [فوری] طبقه ۱۱، حمله گیلد؟ اژدهای سیاه تمام اعضایش را جمع میکند.
- گیلدها در حال تشکیل تیمهایی برای پاکسازی...
- مصاحبه با مفتش بدعتکار! «برای طبقه یازدهم حتماً باید تیم داشته باشید.»
- منبع اطلاعات همچنان یک معماست...
درست بود.
دنیا کمی تغییر کرده بود.
به خاطر من.
«...»
و قرار بود دوباره هم تغییر کند.
«همم.»
قدیس شمشیر از آن طرف به سمتم میآمد. آسمانِ پشت سرش بهطرز عجیبی آبیتر به نظر میرسید. صدای فریاد مردم از سمت شهر به گوش میرسید.
[۰۰:۰۱:۳۱]
ساعت نوری در هوا شناور بود.
آسمانی آبی، صدای مردم و یک ساعت نوری.
قدیس شمشیر با تمام اینها در پسزمینهاش، داشت به سمتم میآمد.
«واقعاً تنهایی.»
قدیس شمشیر ایستاد.
«این همون اعتمادبهنفس برای تنها ایستادن مقابل منه؟ خب، حدس میزنم اگه قاتلی باشی که اون همه کار کرده، باید هم اعتمادبهنفس داشته باشی.»
نگاهی که به من میانداخت، کاملاً جدید بود. با دفعه قبل زمین تا آسمان فرق داشت.
دلیلش این بود که دفعه قبل، در نگاهش تأیید و احترام وجود داشت.
اما الان، هیچکدام از آنها نبود.
دشمنی. خصومت.
انگار داشت به یک قاتل نگاه میکرد.
- زامبی؟
«...»
- خوبی؟
در ذهنم سر تکان دادم.
«خوبم.»
فقط کمی دلم شکسته بود.
«قدیس شمشیر.»
افکارم را جمعوجور کردم.
«میخوام چیزی بهت بگم.»
«بگو. اگه خواستهات اینه، گوش میدم.»
«میدونم چرا اینطوری رفتار میکنی.»
گوشه لب قدیس شمشیر بالا رفت.
«که اینطور. پس به گناه خودت واقفی.»
«به خاطر مهارتیه که داری.»
«...»
چهره قدیس شمشیر در هم رفت.
«تو چطور...؟»
«لطفاً حرفی که میخوام بزنم رو باور کن.»
همانطور که این را میگفتم، به این فکر کردم که جلب اعتماد یک نفر چقدر سخت است.
هر کسی لجبازیهای خودش را داشت. برای قدیس شمشیر، این لجبازی مهارت [بینش کارآگاه] او بود. مهارتی که تعداد قتلهای یک نفر را نشان میداد. اگر مهارتش چیزی میگفت، قدیس شمشیر بر اساس همان در موردت قضاوت میکرد.
به همین دلیل بود که این لجبازیِ او به حساب میآمد.
او بر اساس همین لجبازی زندگی میکرد.
لحظهای که این لجبازی را کنار میگذاشت، سبک زندگیاش را هم دور انداخته بود.
«باید آدمهایی مثل اون رو متقاعد کنی.»
و من باید کاری میکردم که به من اعتماد کند.
باید کاری میکردم که سبک زندگیای که تا الان داشته را نادیده بگیرد.
الان که به آن فکر میکردم، تازه میفهمیدم چقدر کار سختی است.
«اما... میتونم انجامش بدم.»
مشتهایم را گره کردم.
«منم میتونم جونم رو وسط بذارم.»
دهانم را باز کردم.
«جناب قدیس شمشیر. من یک پیامبرم.»
«چی؟»
«من مهارتی دارم که شبیه به پیشگوییه. برای همینه که میدونم تو اون مهارت رو داری. اگه همینطوری بمونم، من رو میکشی و من ازت میپرسم چرا مجبور بودی من رو بکشی.»
«...»
«بعدش، تو گفتی که مهارتی به اسم [بینش کارآگاه] داری و عددی به اسم [۴۰۹۳] بالای سر من وجود داره.»
دروغ کوچکی بود.
اما باید حتی با دروغ گفتن هم متقاعدش میکردم.
[۰۰:۰۰:۰۰]
ساعت در آسمان در حال صفر شدن بود. آتشبازیها به هوا رفتند. صدای تشویقها را میشنیدم.
پیرمرد و من.
فقط به هم نگاه کردیم.
پس از مدتی سکوت، قدیس شمشیر به حرف آمد.
- حدس بزن.
«چی؟»
«دست چپم رو پشت سرم قایم کردم. و چند تا از انگشتهام رو بالا گرفتم. بهم بگو چند تا انگشت رو بالا گرفتم.»
بسیار خب.
پس میخواست اینطوری پیش برود.
انتظارش را داشتم.
«اگه نتونی حدس بزنی، میفهمم که داری درو...»
قدیس شمشیر احتمالاً داشت برای حمله آماده میشد.
اما انتظار چنین چیزی را نداشت.
قبل از اینکه قدیس شمشیر بتواند حرفش را تمام کند، خنجری بیرون کشیدم. بدون هیچ تردیدی، گلوی خودم را بریدم.
«چی؟!»
چشمان قدیس شمشیر گشاد شد.
او در تمام عمرش فقط به دیگران حمله کرده بود. هرگز انتظار نداشت که من گردن خودم را ببرم. به خاطر همان ۱ ثانیه غفلت، توانستم خودم را بکشم.
و.
پنجره اطلاعات
شما مردهاید.
پنجره اطلاعات
شما در حال بازگشت به ۲۴ ساعت قبل هستید.
۱ ثانیه برای من کافی بود.
دوباره، روزم را شروع کردم.
از مرحله طبقه دهم پایین رفتم و با اعضای گیلدهای بزرگ ملاقات کردم. من و جنگجوی صلیبی وارد کوچه شدیم. با قدیس شمشیر روبهرو شدیم.
[۰۰:۰۰:۰۰]
و زمان دوباره در همین لحظه بود.
- حدس بزن.
همان آزمایشِ بازگشت قبلیام بود.
اما واکنش من مثل دفعه قبل نبود. در عوض، طوری حرف زدم که انگار از قبل انتظارش را داشتم.
«داری سعی میکنی دست چپت رو پشت سرت قایم کنی.»
«...»
«میخوای ازم بپرسی چند تا انگشت رو بالا گرفتم. کشتن من اینجا راحته. اما اینطوری نمیتونی مرحله طبقه دوازدهم رو پاکسازی کنی. آدمهای زیادی جونشون رو از دست میدن.»
«...صبر کن.»
قدیس شمشیر به حرف آمد.
«این کافی نیست. ممکنه مهارت دیگهای داشته باشی...»
بسیار خب.
یک بار کافی نبود.
از قبل انتظار این را هم داشتم.
پنجره اطلاعات
شما مردهاید.
پنجره اطلاعات
شما در حال بازگشت به ۲۴ ساعت قبل هستید.
البته که متقاعد کردن یک نفر قرار نبود کار راحتی باشد.
«این مدرک کافیای نیست. ممکنه...»
«داری فکر میکنی که ممکنه مهارت دیگهای مثل روشنبینی یا یه چیز دیگه باشه.»
اما مشکلی نبود.
اگر میخواست من را امتحان کند، میتوانست به کارش ادامه دهد.
پنجره اطلاعات
شما مردهاید.
پنجره اطلاعات
شما در حال بازگشت به ۲۴ ساعت قبل هستید.
میتوانست تا جایی که دلش میخواست به من شک کند.
پنجره اطلاعات
شما مردهاید.
پنجره اطلاعات
شما در حال بازگشت به ۲۴ ساعت قبل هستید.
مهم نبود اگر یک هفته یا یک ماه طول بکشد.
پنجره اطلاعات
شما مردهاید.
پنجره اطلاعات
شما در حال بازگشت به ۲۴ ساعت قبل هستید.
مطمئن بودم که میتوانم متقاعدش کنم.
مرگ من، از زندگی تو طولانیتر است.
«...»
سپس، قدیس شمشیر دهانش را بست.
به تمام شک و تردیدهایش پاسخ داده شده بود.
با آرامش گفتم.
«جناب قدیس شمشیر. لطفاً بهم اعتماد کن.»
«...»
«نمیتونی من رو اینجا بکشی. آدمهای بیگناه بیشماری توی مرحله طبقه دوازدهم میمیرن. واقعاً میگم. نمیگم که من بیگناهم، و ازت هم نمیخوام که برای همیشه جونم رو ببخشی.»
«...پس چی؟»
«۵ روز.»
انگشتانم را بالا آوردم.
«لطفاً فقط برای چند روز آینده من رو نکش. دنبالم بیا و با دو چشم خودت قضاوت کن که آیا لایق مرگ هستم یا نه.»
قدیس شمشیر ساکت بود.
میدانستم که دارد تردید میکند.
به آخرین ضربه نهایی نیاز بود.
و من میدانستم آن «ضربه نهایی» چیست.
«تو هنوزم حرفم رو باور نمیکنی.»
«...»
«تو در آینده چیزی به من میگی. گفتی اگه این کلمه رو بگم، میفهمی که واقعاً یک پیامبرم.»
«...اون چیه؟»
جواب دادم.
«امپراتور شمشیر.»
چشمان پیرمرد گشاد شد.
بدون توجه به واکنش او، به حرفم ادامه دادم.
«نمیدونم اون کیه، اما خودت گفتی اگه اینو بگم حرفم رو باور میکنی.»
«...»
سکوت برقرار شد.
صدای تشویقها همچنان از شهر دوردست به گوش میرسید. حتی میتوانستم تصویر پایین آمدن الهه را هم ببینم.
وقتی الهه آرامآرام شروع به محو شدن کرد، قدیس شمشیرِ پیر به حرف آمد.
«۵ روز. جوون.»
«بله.»
«بسیار خب.»
قدیس شمشیر به چشمانم خیره شد.
«قراره ۵ روز دنبالت بیام. هر چیزی که میگی و انجام میدی رو بدون جا انداختن هیچ جزئیاتی زیر نظر میگیرم. بعد از اون، تصمیم میگیرم که پیامبر هستی یا نه.»
«...»
«خوبه؟»
خیلی.
«...بله. خوبه. همین کافیه.»
سرم را خم کردم.
«واقعاً ازت ممنونم.»
تمام شرایط فراهم شده بود.
اول، گرفتن قول از اربابان گیلد.
دوم، متوقف کردن قدیس شمشیر از کشتنِ در جای من.
سوم، جلب اعتماد قدیس شمشیر برای مدتی کوتاه.
«بالاخره.»
حالا، بالاخره، حتی اگر به طبقه دوازدهم هم صعود میکردیم، قدیس شمشیر و اربابان گیلد با هم درگیر نمیشدند.
و شکارچیان بیگناه هم کشته نمیشدند.
«پس، قدیس شمشیر. توی مرحله بعدی میبینمت.»
بهسختی توانستم از میان گلوی فشردهام این کلمات را به زبان بیاورم.
قدیس شمشیر با نگاهی عجیب به من خیره شده بود، اما الان نمیتوانستم نگران این موضوع باشم. باید کاری را که لازم بود، انجام میدادم.
«انتقال.»
نوری سفید مرا در بر گرفت.
در حالی که تپش تندتر قلبم را احساس میکردم، با خودم فکر کردم.
«حالا تنها چیزی که باقی مونده، شکار پادشاه اهریمنه.»
دنیا تغییر کرد.
«صبر کن. پادشاه اهریمن.»
و قرار بود کمی بیشتر هم تغییر کند.