چپتر 372: فلس وارونه (۲)
چپتر 372: فلس وارونه (۲)
«اول آرام باش، گونگجا. چشمهایت پر از نیت قتل است.»
راویل به آرامی به صندلی کنارش ضربه زد.
بادبزنی که با آن به دسته صندلی ضربه میزد، یک آیتم باکیفیت بود که من به او هدیه داده بودم.
لبم را گاز گرفتم.
این فقط یک هدیه گرانقیمت نبود. این آیتم محبوب استادم بود؛ بادبزنی که نامگونگ وون، رهبر سابق اتحاد هنرهای رزمی که به عنوان تسانگ هوبوپ فرقه چن مو-مون بازنشسته شده بود، با تمام وجود و قلبش آن را ساخته بود.
راویل حتماً حدس زده بود که با عصبانیت وارد میشوم. او خردمند بود. او راهی برای سرکوب احساساتم پیدا کرده بود که بسیار مؤثرتر از این بود که فقط بگوید آرام باشم.
در واقع، نیت راویل دقیقاً به هدف خورد. دیدن شیئی که حتی از دور به استادم ربط داشت، روی قلب سوزانم آب یخ ریخت.
هرچند این کار فقط مثل انداختن یک تکه یخ درون مواد مذاب بود.
اگر الان نه، پس کی باید نیت قتل داشته باشم؟
«هر زمانی که بخواهد باشد، حتی اگر همین لحظه باشد، واضح است که مکانی که در آن نیت قتل در سر میپرورانی نباید جلوی چشمهای من باشد. این مسئله زمانبندی نیست، بلکه مسئله مکان است.»
«میفهمم. اما نمیخواهم خشمم کند شود. راویل، هرچه بیشتر با تو صحبت کنم، منطقم بیشتر احساساتم را مهار میکند.»
این را به نرمی گفتم.
نه، از لحظهای که متوجه مرگ راویل شدم، صدایم فقط به آرامی جریان داشت. نه برای حفظ خونسردی، بلکه کاملاً برعکس.
نمیخواستم حرارت خشمی که قلبم را لکهدار کرده بود، از طریق صدایم به بیرون درز کند. حتی یک ذره.
«میخواهم با خشم خالص، با احساساتی خام، دستهایم را به خون آغشته کنم. لطفاً اول به من بگو، چه کسی جرئت کرد روی تو دست بلند کند... راویل.»
«به گوش من که فقط اینطور میرسد که میخواهی دیوانه شوی.»
«درست شنیدی.»
«...»
راویل گوشههای لبش را بالا برد.
به نظر میرسید راضی است، گویی اسباببازی جدیدی پیدا کرده باشد، و برای لحظهای کوتاه، به نظر رسید از امواج احساساتم به لرزه افتاد.
با دیدن انحنای لبهایش که روی چهره رنگپریدهاش نقش بسته بود، متوجه شدم.
کار از کار گذشته بود.
راویل بیشتر از خود مرگش، به واکنش من که از مرگ او خشمگین شده بودم، علاقه نشان میداد.
«میخواهی کسی که مرا کشته است را بکشی؟»
«بله.»
طعم خون در دهانم پیچید. دندانهایی که بر لبهایم فشرده بودم، در گوشت سرخ فرو رفته بودند.
«چطور میخواهی او را بکشی؟»
«میخواهم او را تکهتکه کنم و بکشم.»
میدانستم این مکالمه به کجا میرود و به کدام دریا سرازیر میشود. با آگاهی از این موضوع، دندانهایم را به چرخ سرنوشت و زبانم را به جریانی تبدیل کردم و پاسخ دادم.
نمیتوانستم در برابر سؤال معشوقم سکوت کنم. هرگز.
«میخواهم لبهایش را در امتداد خط دندانهایش به ظرافت برش دهم. باید ببینم که چطور صدایش از میان شکاف دندانهای شکسته و لبهای پارهپارهاش، مخدوش و شنیع میشود.»
«و چشمهایش؟»
«آنها را از حدقه درمیآورم و رگهای خونی و اعصاب قطعشده را با هاله خودم به هم متصل میکنم. سپس، آنها را دوباره در کاسه چشم قرار میدهم. هر بار که پلک میزند، کاری میکنم دردی را حس کند که آرزو کند کاش کور بود.»
«...»
لبخند راویل عمیقتر شد.
حالا دیگر حتی با چشم هم قابلمشاهده بود. اسپاسم خفیفی زیر گوش چپش، خط باریک گردنش که منقبض شد. راویل در حال چشیدن منظره نادری از جنون شوهرش بود که عقلش را کاملاً از دست داده بود.
«...راویل.»
«همین است. ملاحظه من به اندازه کافی عمیق نبود. در را ببند.»
راویل با چشمانش به در کاملاً باز اتاق خواب در پشتم اشاره کرد.
«نمیتوانم اجازه دهم صدای تو و این چهره احتمالاً توسط دیگران تحسین شود. این تجملی است که فقط باید به من اجازه داده شود.»
«ببندش، گونگجا.»
در را بستم.
هوای اتاق خواب سمیتر شد.
این سم، عطر زنبقهای آبی بود.
«دستها چطور؟ مچها؟ پشت دستها. انگشتها. ناخنها. قصد داری چه کار کنی؟»
منبع این سم، چشمان سرخ او بود.
«میخواهم بشنوم.»
دهانم را باز کردم.
«گوش کن. عشق من.»
به او گفتم.
هر جهنم قابلتصوری که حتی خود جهنم آن را ولرم میپنداشت و به آن پوزخند میزد، برزخی با حرارت سفید، از دهانم جاری شد؛ در حالی که گرمای قلبم و زهر خونم را در خود داشت.
راویل تا جایی که قلبش میخواست، در گرما و زهر من غرق شد. منصفانه است اگر بگویم او آن را بلعید.
هرچه خشم من بیشتر تشنه خون سرخ میشد، چشمان سرخ راویل درخشانتر میگشت. آنها به روشنی میدرخشیدند. زهر من برای او شیرین بود، همچون نیروی حیات.
«پس، آنها را اینگونه خواهی کشت؟»
راویل با بیحالی پرسید، مانند شیری سیر، گویی تمام ضیافتش را به پایان رسانده بود.
«بله.»
«در میان سایههایی که جمع کردهای، کسانی که قاتل نیستند نادرند. برخی قاتلاند و برخی دیگر حتی قتلعام کردهاند.»
«آه...»
«هر کسی که مرا کشته است، به حق سزاوار پرداخت تاوان آن است، گونگجا. من هیچ قصدی برای متوقف کردن تو از اینکه مطمئن شوی آنها این تاوان را میدهند ندارم، عشق من. با این حال، مطمئن نیستم که آیا وزن این تاوان عادلانه سنجیده خواهد شد یا نه.»
پیشانیام را فشار دادم.
راویل از من انصاف میطلبید. من، کسی که استل را پذیرفته بودم و حتی یو سو-ها را بخشیده بودم. راویل میگفت استانداردهایی که هنگام پذیرش آنها تعیین کرده بودم، باید این بار هم به همان شکل اعمال شود.
«راویل، اما...»
«فکر میکنی اگر تو مرده بودی، من همین خشم را احساس نمیکردم؟»
ضربان قلبم کند شد.
«بعد از اینکه با من حلقه رد و بدل کردی، فکر میکنی چند بار مردهای؟»
«فکر میکنی من چند بار خودم را مهار کردهام؟»
«گونگجا.»
راویل لبخند زد.
«تو هم باید به اندازهای که من تحمل کردهام، تحمل کنی.»
نمیتوانستم چیزی بگویم.
راویل خشم من و راه سرکوب آن را میدانست. او همچنین کلمات دقیقی را میدانست تا مطمئن شود من هرگز آن خشم را رها نخواهم کرد.
حتی اگر حرف دیگری برای گفتن داشتم، نمیتوانست از دهانم خارج شود.
راویل مچم را کشید و لبهایم را با لبهایش پوشاند. داغ بود. آنقدر که زبانم را بسوزاند. واضح بود که او تمام حرارتی که از قلبم فوران کرده بود را به خود گرفته بود.
درِ بسته، باز نشد.
۴.
سرانجام، وقتی آرام شدیم و شروع به صحبت آرام کردیم، خورشید غروب کرده بود و ماه نقرهای از پشت پنجره سوسو میزد.
«کار ولیعهد است.»
راویل با صدایی که به طرز قابلتوجهی سرد شده بود، صحبت کرد. لحن پایین صدای او همیشه این حس را میداد که در دریایی یخی غوطهور است. این همان صدای راویلی بود که من عاشقش بودم.
«لعنتی.»
با این حال، اطلاعاتی که راویل فاش کرد شامل شخصیتی میشد که من هرگز نمیتوانستم از او خوشم بیاید.
«آن حرومزادهی رشتهفرنگیِ رامن. همین که موهاش شبیه رشتهفرنگی است کافی نیست؟ حالا مغزش هم مثل رشتههای اودون ورم کرده؟»
«همم. من همیشه منتظرم ببینم ولیعهد را به چه چیزی تشبیه میکنی. مثل همیشه راضیکننده است...»
خشم من که به سختی در طول چهار ساعت فروکش کرده بود، دوباره شعلهور شد.
اما در جایی که آتش پیش از این در آن زبانه کشیده بود، تنها خاکستر باقی میماند. راویل دقیقاً همین را میخواست و دیگر خشمی در آن سطح در من بیدار نشد.
رطوبت به جاهایی که اخگرها نسوزانده بودند، نفوذ کرد. این رطوبت، منطق بود. قضاوتی سرد بود. منطق مانند نم و رطوبتی کهنه به جمجمهام چسبید و من تقریباً از روی عادت، اجازه دادم قضاوتهایم جریان پیدا کنند.
در واقع، اگر پای خانواده سلطنتی در میان نبود، چه کسی جرئت میکرد به دوک ایوانسیا آسیب برساند؟
وقتی چرخدندههای ذهنم به حرکت درآمدند، بقیه ماجرا ساده بود.
افکارم بهسرعت میچرخیدند.
«با این حال، امپراتور فعلی حاکم خردمندی است. او میداند که قدرت در امپراتوری به سمت خاندان ایوانسیا متمایل شده. پس این باید اقدام خودسرانه شخص ولیعهد باشد، نه دسیسه کل خانواده سلطنتی.»
«همم.»
راویل چانهاش را روی دستش تکیه داد.
او از این کار لذت میبرد و با چشمانش اشاره کرد که به حرفهایم ادامه دهم.
«اما اگر راویل بمیرد، همه بلافاصله به خانواده سلطنتی مشکوک میشوند. امپراتور ادعای بیگناهی خواهد کرد، اما خواباندن سوءظن مردم دشوار خواهد بود. آنوقت است که ولیعهد شورشی علیه امپراتور به راه میاندازد.»
تق.
حتی در حالی که دندانهایم را روی هم میفشردم، استدلالم را به زبان آوردم.
«امپراتور که کورِ قدرت شده بود، یکی از رعایای وفادار امپراتوری، یعنی دوک ایوانسیا را ترور کرد. من بهعنوان ولیعهد، نمیتوانم دست روی دست بگذارم و فروپاشی امپراتوری را تماشا کنم. بنابراین، با اشک خونین، دست به شورش میزنم. هرچند ممکن است این کار بیوفایی به پدرم باشد، اما اگر فقط من بتوانم برای نجات امپراتوری این ننگ را به دوش بکشم، با کمال میل شمشیر به دست خواهم گرفت.»
راویل حرفهایم را نقض نکرد.
واکنش او به من اطمینان خاطر داد. حرومزاده روانی. یک حرومزاده با مغز نودلی که کورِ قدرت شده. بعد از اینکه چون وارث امپراتوری بود از جانش گذشتم، بعد از اینکه به خاطر امپراتور و شأن خانواده سلطنتی چشمپوشی کردم... چه جسارتی.
«با اینکه دیگر با تو نامزد نیست، اما ولیعهد زمانی نامزد راویل بود. "حتی با وجود اینکه پایان ناخوشایندی داشت، نمیتوانم از مرگ نجیبزادهای که زمانی نامزدم بود چشمپوشی کنم." او قصد دارد با این توجیهِ بهظاهر موجه، حمایت خاندان دوک را به دست بیاورد.»
«چقدر مایه تأسف است.»
راویل با شیرینی آهی کشید.
«مردم همیشه از بیعملی تو شگفتزده میشوند. هیچکدامشان نمیدانند که در سر تو هم شمشیرِ بهخوبی پنهانشدهای وجود دارد. اما آنها چه میدانند، مگر نه؟»
...
با معذب بودن سرفهای کردم.
«اگر ولیعهد حمایت خاندان دوک را به دست بیاورد، عملاً به این معناست که اشراف را در کنار خود دارد. حتماً با خودش حساب کرده که کودتا شانس موفقیت بالایی خواهد داشت. بله، البته در ذهن خودش.»
به راویل نگاه کردم.
«برای موفقیت این نقشه، او باید این باور را در مردم ایجاد کند که "امپراتور همان قاتلی است که دوک ایوانسیا را کشته است". راویل. فردا کجا چشمهایت را میبندی؟»
«ماه ایوانسیا بسیار خردمند است؛ مردم امپراتوری باید خوشحال باشند.»
راویل استدلال من را کاملاً تأیید کرد.
«من در کاخ امپراتوری منتظر دیدار با اعلیحضرت بودم.»
البته که همینطوره.
این یک ترور مستقیم نبود، بلکه مسمومیت بود. آن احمقی که راویل را رها کرد و با بانوی ابریشم طلایی رابطه برقرار کرد، با آن چهره زیبایش حتماً یکی دو نفر از پیشخدمتهای کاخ امپراتوری را هم فریب داده است.
«درست است. حتی اگر در یک برگه امتحانی از ۱۰۰ نمره به تو ۱۲۰ بدهم، هیچکس انتقاد نخواهد کرد.»
«کاملاً مشخصه که خود ولیعهد در آن زمان در کاخ نبوده. او باید از سوءظن دوری میکرده. شاید به شکار رفته بود؟»
«۱۵۰ امتیاز.»
«ها. حتماً با بهانه شکار، چند نفر از گاردهای امپراتوری را هم با خودش برده. لحظهای که خبر مرگ راویل را میشنید، با سربازانش به کاخ یورش میبرد!»
«۲۰۰ امتیاز... این مشکلساز است، گونگجا. حتی اگر من دوک باشم، دادن نمرهای بیش از دو برابر نمره کامل ممکن است باعث شود مردم به انصاف من بهعنوان ممتحن شک کنند. آیا سعی داری من را در معرض قضاوتهای جانبدارانه قرار دهی؟»
«بسیار خب. میرم ولیعهد و کسانی که تو شکار بهش ملحق شدن رو میکشم و برمیگردم.»
«منفی ۱۰۰ امتیاز. و حالا دوباره به نمره ۱۰۰ برگشتی. ملاحظهگری تو واقعاً عمیق است.»
...
به راویل نگاه کردم.
راویل هم به من نگاه کرد.
«حالا که بهش فکر میکنم، پنج ساعت برای سرکوب کردن خشمم خیلی کمه.»
«اوهو.»
«هر چی بیشتر بهش فکر میکنم، میبینم مدتی میشه که من و راویل اینطور با هم تنها نبودیم، و این به شدت رو اعصابه که به خاطر اون ولیعهد لعنتی نمیتونیم کاملاً از این زمان لذت ببریم. حرومزاده!»
«پس؟»
«فقط تمام روز رو با من بازی کن.»
«آیا قصد داری یک روز را به دار و دسته ولیعهد واگذار کنی؟»
«نه. بعد از یک روز بازی کردن، دوباره روز رو برمیگردونیم.»
«نقشهای درخشان است. دلیلی برای رد کردن پیشنهادت نمیبینم.»
ما تمام روز را بازی کردیم.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[شما به ۲۴ ساعت قبل بازخواهید گشت.]
و یک روز دیگر را هم بازی کردیم.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[شما به ۲۴ ساعت قبل بازخواهید گشت.]
همانطور که بازی میکردیم، پیدا کردن دلیلی برای بازی نکردن در یک روز دیگر دشوار شد.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[شما به ۲۴ ساعت قبل بازخواهید گشت.]
دنیا؟ ترورها؟ کشمکشهای قدرت و نبردهای سیاسی؟ همه میتوانند به جهنم بروند.
فعلاً، من قصد دارم با کسی که دوستش دارم بازی کنم.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[شما به ۲۴ ساعت قبل بازخواهید گشت.]
یک هفته تمام طول کشید تا سر عقل بیاییم. ماه نقرهای هنوز در همان نقطه از میان پنجره میدرخشید. من و راویل، در کنار هم، چانههایمان را روی دستهایمان تکیه دادیم، با هم فکر کردیم و با هم زمزمه کردیم.
«یه کم زیادهروی بود؟»
«به نظر میرسد کمی زیادهروی بود...»
«در واقع، یک هفته خیلی طولانی بود...»
«در واقع، یک هفته شاید خیلی طولانی بود...»
«پس فقط یه روز دیگه باید بازی کنیم.»
«بله. بیا فقط یک روز دیگر بازی کنیم و بعد خودمان را کنترل کنیم.»
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
پنجره اطلاعات
[شما به ۲۴ ساعت قبل بازخواهید گشت.]
بنابراین، دو هفته گذشت.
من درباره گندی که تو این دو هفته بالا آوردیم دهنم رو بسته نگه میدارم. اما، اگر میتونستید زمان رو به عقب برگردونید، و مردم کارهایی رو که تو اون زمانِ برگشته انجام دادید به یاد نمیآوردن، فقط تصور کنید چه کارهایی میکردید. ما حدود سه برابر اون چیزی که تصور میکنید رو انجام دادیم.
ما کاملاً راضی بودیم.
«حالا نقشهات چیست، گونگجا؟»
در پاسخ به صدای راویل که تا حد کمال راضی بود، شانهای بالا انداختم.
«اول، میرم ولیعهد رو پیدا کنم.»
«او را نکش. اگر قصد کشتنش را داری، نباید الان باشد، بلکه زمانی که هیچکس اهمیتی نمیدهد، بیسروصدا او را سر به نیست کن.»
«آره. برمیگردم.»
درسته. من اون رو نمیکشم.
فقط دردی بدتر از مرگ رو بهش نشون میدم.