چپتر 385: باغبان گلهای پژمرده (۳)
چپتر 385: باغبان گلهای پژمرده (۳)
یک باغ با جنگل فرق دارد و یک باغچه گل با یک دشت یکی نیست.
درون غنچههای گلهای پژمرده، هیچ دانهای رشد نمیکند و هیچ زنبوری برای انتقال گرده وجود ندارد، بنابراین تمام گلهایی که در این باغچه وجود دارند، یکییکی با دستهای خودم کاشته شدهاند.
«حالا همهچیز کاملاً سر جای خودش است.»
عصای اعصار در بالای تپهای چهارزانو نشسته بود و عصایش را میمکید.
«اگر این ساختن یک خانه بود، تو زمین را پاکسازی کردهای، ساختمان را بنا کردهای و کاغذدیواری و آسترکشی را کاملاً انجام دادهای. بهعلاوه، نصب مبلمان توکار، نورپردازی و حتی سیستم تهویه مطبوع را هم تمام کردهای.»
«جادوگرها هم از تهویه مطبوع استفاده میکنند؟»
«در دنیایی که جادو وجود دارد، چرا نباید تهویه مطبوع وجود داشته باشد؟ فکر میکنی چرا جادوگرها اینقدر عجیبوغریباند؟ همهاش به خاطر این است که تهویه مطبوع ندارند.»
«پس حتماً یک صورت فلکی وجود دارد که بر تهویه مطبوع حکومت میکند.»
«میخواهی معرفیت کنم؟»
نمیتوانم تشخیص دهم شوخیهایش کجا تمام میشود و حقیقت از کجا شروع میشود. این یکی از آن چیزهایی است که درباره او واقعاً جادوگرانه است.
«خب، کِی میخواهی مهمانی خانهنویی بگیری؟»
«مهمانی خانهنویی؟»
«بله. یا یک جلسه احیا؟ کدام را ترجیح میدهی؟»
بار دیگر، جادوگر چنین حرفهای جادوگرانهای زد.
برای کسی مثل من، که فقط از شمشیر و هنرهای رزمی سر در میآورد، تنها کاری که میتوانستم بکنم این بود که با چشمهایی که خواستار توضیح بودند به جادوگر خیره شوم.
عصای اعصار آهی کشید و عصایش را از روی لبهایش برداشت.
«صورتهای فلکی که به این مرحله رسیدهاند، معمولاً به دو گروه تقسیم میشوند.»
«حتماً زنده ماندن سخت است.»
«اول، صورتهای فلکیای که پناهگاههایشان را به عزیزانشان نشان میدهند و برای یک آینده شاد برنامهریزی میکنند. دوم، آنهایی که پیروانشان را جمع میکنند و درباره آینده، نقشههای پرطمطراق و بزرگ سر هم میکنند.»
«حتی صورتهای فلکی هم در کارهایشان فرقی با بقیه ندارند...»
اولی مثل شوهری است که خانهای خریده، و دومی مثل رئیس شرکتی است که ساختمان مرکزی بنا کرده است.
عصای اعصار در سکوت به من خیره شد. همم. نگاهش انگار میگفت: "تو هم یک صورت فلکی هستی، و با این حال داری چنین جوکهای بیمزهای میپرانی."
عصای اعصار با همان نگاه در چشمهایش به حرف آمد.
«حدس میزنم تو جزو گروه اول باشی.»
«به من میآید اینطور باشم؟»
«بله. آیا همسرت را صدا نمیزنی تا پز بدهی؟ [این خانه ماست، راویل. استراحتگاهی برای اینکه با هم در آن زندگی کنیم. این دریا را مشاور خلق کرده و این رشتهکوه بلند، ردپای پسرمان است که در خانه ویرانی به بار آورده...] یک چیزی شبیه به این.»
واقعاً همینطور است.
«اوه، چرا این را میگویی؟ خودت باید خوب بدانی که من نمیتوانم اینطور باشم.»
«اوه، واقعاً؟ چرا که نه؟»
«خب، در آن صورت طبیعتاً به چیزی شبیه به این ختم میشود: [حالا که حرف این گل شد، تصور کن. در مکانی که اینجا نیست، در زمانی که اکنون نیست، گروهی از قایقنشینان بودند که با فرا رسیدن عصر یخبندان به فلاکت افتادند...] تقریباً یک چیزی شبیه به این.»
عصای اعصار در حالی که عصایش در دهانش بود، شانهای بالا انداخت.
تظاهر به نادانی میکرد. همانطور که انتظار میرفت، او با آگاهی کامل از همهچیز این موضوع را پیش کشیده بود. من دستش را خوانده بودم، اما با این حال مچم را تکان دادم و سر هسیمیت کریچ را که از آنجا آویزان بود، لرزاندم.
«یک بار وقتی داشتم پوست این مار بزرگ (افعی) را میکندم، به او گفتم.»
- انسانها عروسک نیستند که در باغ شیشهای تو به نمایش گذاشته شوند.
- هیچکس برای این زندگی نمیکند که توسط دیگری به نمایش درآید، و هیچکس حق ندارد دیگری را به نمایش بگذارد.
«قطعاً منی که چنین حرفهایی زدهام، نمیتوانم همان کار را انجام دهم.»
هسیمیت کریچ خودش را جمع کرد و صدای جیرجیری از خود درآورد.
مچم را عقب کشیدم و حرفهایم را به پایان رساندم.
«من این بچهها را نکاشتم تا به کسی نمایششان دهم.»
عصای اعصار دوباره عصایش را از روی لبهایش برداشت.
«حتی اگر آن شخص راویل باشد؟»
«حتی اگر راویل باشد.»
نه.
«مخصوصاً به خاطر اینکه او راویل است.»
قطعاً، فکر میکنم لذتبخش خواهد بود.
گرفتن دست راویل و توضیح دادن درباره این دنیایی که خلق کردهام. صحبت کردن درباره اینکه چه برنامههایی داشتم و هنگام ساختن این مکان به چه افکاری میاندیشیدم.
یک بار دیگر به راویل توضیح میدادم که چه جور آدمی هستم، و راویل هم یک بار دیگر آن را تأیید میکرد. اینکه در اعماق قلبم به رسمیت شناخته شوم که چنین آدمی هستم، قطعاً به شیرینی ذوب شدن قلبم خواهد بود.
آیا او شگفتزده میشد؟ "در واقع، تو همسر من هستی." آیا همدلی میکرد؟ "من واقعاً خوشحالم که انسان بافضیلتی را به عنوان همراهم دارم." آیا با من همراه میشد؟ "بله، شما گلهای زخمی. من هم در کنار گونگجا، از شما مراقبت خواهم کرد."
چقدر خوشحالکننده میشد؟
دقیقاً به همین دلیل است که این کار را نمیکنم.
«من راویل را به پناهگاهم دعوت نخواهم کرد.»
این کاری است که نباید انجام شود.
«هیچوقت.»
جادوگر یک بار دیگر عصایش را مکید.
«این کمی زیادهروی نیست؟ آسمان فریادزن، تو حتی من را که یک ستون بودم در هم شکستی. چرا کمی بیشتر به خودت ایمان نداری؟ شاید آنقدرها که فکر میکنی ترسناک نباشد.»
«به خاطر این است که میترسم.»
به حرفهایم ادامه دادم؛ هم قاطعانه و هم صادقانه.
«البته که من قوی هستم. راستش را بخواهی، در کل برج تنها انگشتشمار افرادی هستند که از من قویترند.»
«اما، راویل [استثنای] من است.»
هر چقدر هم که عزمم را جزم کنم که این کار را نکنم، تا کِی میتوانم دوام بیاورم؟
اگر راویل را به اینجا دعوت کنم، اگر با راویل در این مکان قدم بزنم، ممکن است ناخودآگاه با این گلهای کاشتهشده مانند نمونههای نمایشی کمیاب رفتار کنم.
این واقعاً، واقعاً ترسناک است.
«آیا تحمل چنین وسوسههایی از نزدیک، دقیقاً وظیفه تو نیست؟ ضربالمثلی هست که میگوید ایمان واقعی در میانهی آزمایشها متجلی میشود.»
«اگر چیز ممکنی بود، در واقع یک آزمایش محسوب میشد. اما اینکه در یک موقعیت غیرممکن اینطور رفتار کنی، حماقت است.»
«همم.»
عصای اعصار نوچی کرد.
با حالتی مات و مبهوت به او نگاه کردم که میشد آن را اینطور تفسیر کرد: [این روش جواب نمیدهد].
«جادوگر. تو واقعاً یک جادوگر تمامعیار هستی.»
«اوه؟ داری بیمقدمه از من تعریف میکنی؟»
«موتیا گفت که در زندگی یک خدا نباید هیچ استثنایی وجود داشته باشد. ارباب برج گفت که اگر به یک صورت فلکی تبدیل شوی، باید ابدیت را تحمل کنی، پس قبل از قفل کردن مجموعه مهارتهایت با دقت فکر کن.»
در حالی که پشت سرم را میخاراندم، ادامه دادم.
«پس این استنتاج ممکن میشود. من هنوز بیتجربهام، اما شاید صورتهای فلکی بیشتری باشند که نه به خاطر مغلوب شدن، بلکه به دلیل ناتوانی در عمل به قولشان، از عرش به فرش میافتند. و حالا تو اینجایی و با وسوسههایی هوشمندانه، سعی داری تلهای برای سقوط من پهن کنی. واقعاً که تو یک جادوگر تمامعیار هستی.»
«بله، این واقعاً یک تعریف است.»
«حتی وسوسهی چندان هوشمندانهای هم نبود. خیلی تابلو بود. سعی داری چه کار کنی؟»
مستقیم به عصای اعصار خیره شدم.
«تو گفتی که اگر از بالا رفتن از برج منصرف شوم یا در این مسیر شکست بخورم، باید جایگاه ستون را پس بدهم. به خاطر همین است؟ اینقدر دلت یک مسابقه برگشت میخواهد؟»
عصای اعصار هم مستقیم به من نگاه کرد.
«اگر دلم بخواهد چه؟»
«در آن صورت، جادوگر، با وجود اینکه خودت یک ستون بودهای اما هنوز نتوانستهای از خواستههایت فرار کنی، آدم حقیر و پستی محسوب میشوی. و دانستن اینکه چنین آدم حقیری تا الان یک ستون بوده، حرفهای زیادی درباره سایر ستونها و سطح برجی که از آن حمایت میکنند، برای گفتن دارد. اما تو که چنین چیزی را نمیخواهی، مگر نه؟»
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
«چون تو یکی از ستونهای برج بودی.»
گفتم.
«چون باید به همون اندازه وقار داشته باشی.»
عصای اعصار عصایش را روی آستینش مالید و لبخند محوی زد.
«در نهایت، این یه تعریفه. شنیدنش از زبون کسی که باعث شد از مقام ستون کنار گذاشته بشم، بد نیست.»
«چرا این کار رو میکنی؟»
«آرزو دارم به طبقه ۱۰۰ برسی.»
عصای اعصار گفت.
«امیدوارم آرزوی امپراتور شمشیر برآورده بشه، دلم میخواد تو رسماً تبدیل به یه ستون بشی و میخوام بقیه ستونها هم جلوت رو نگیرن.»
«پس چرا...»
«چون برای اینکه این اتفاق بیفته، نباید احمقی باشی که پاش به یه سنگریزه گیر میکنه.»
این جملهای پر از کنایه و مفاهیم پنهان بود.
عصای اعصار آستینش را تکان داد و به حرفش ادامه داد:
«مخصوصاً یه سنگریزه به این تابلویی، مهم نیست چقدر مثل طلا برق بزنه، باید ازش دوری کنی.»
انگار تقریباً میتوانستم این کلمات را بشنوم: «وگرنه، از همون اول هم نمیتونستی به طبقه ۱۰۰ برسی.»
مدتی ساکت ماندم. در این مکان که پستی و بلندیهای زمین، موجهای آب و اختلاف دمای هوا وجود داشت، تنها چیزی که بیحرکت مانده بود، گلها بودند. در سکوت به صدای وزش بادی گوش سپردم که سطح آب سرخرنگ را نوازش میکرد و گلبرگها را در عطر خود غرق میساخت.
پرسیدم:
«چرا آرزو داری به طبقه ۱۰۰ برسم؟»
«سه تا دلیل براش دارم.»
عصای اعصار دو سر عصای شکستهاش را در دهانش گذاشت و مثل یک چوبشور شکسته آن را جوید.
«اولیش یه دلیل سادهست. اگه پسری که من رو شکست داده حتی به طبقه ۱۰۰ هم نرسه و ببازه، همم. یه جورایی خجالتآور نیست؟ تصور کن چقدر بین ستونها و صورتهای فلکی شایعه پخش میشه. برگشتن سر کار تو همچین وضعیتی، همم. انگار هر روز مدیر طردشدهی یه شعبه از برج جادو باشی، مگه نه؟»
«دارم فکر میکنم بپرسم آیا بین ستونها هم غیبت و شایعهپراکنی هست، یا اینکه تو برج جادو هم چیزی به اسم طرد کردن وجود داره...»
«خودت بودی که گفتی صورتهای فلکی همه مثل همن. چه فرقی میکنه ستون باشی یا جادوگر؟»
عصای اعصار یکی از عصاها را از روی لبهایش برداشت.
نوک خیس و براق عصا به سمت گلهایی که کاشته بودم نشانه رفت.
«دومین دلیل به خاطر این بچههاست.»
«...»
«اینکه تو یه ستون باشی برای این بچهها بهتره. و در نتیجه، برای همه بهتره.»
باز هم، همیشه در رفتار عصای اعصار حال و هوایی جادوگرانه وجود داشت.
فریب. رازها. حرفهای ناگفته.
حتی در کلماتی که با بیخیالی به زبان میآورد، استخوانی نهفته بود، یا دستکم چند تیغ ماهی در آن پنهان شده بود.
با این حال، کلماتِ همین الانش خالص بودند. مثل گوشت ماهیای بودند که با دقت برای بچهای که تازه دندان درآورده بیاستخوان شده باشند؛ آنقدر امن که میشد بدون جویدن قورتشان داد.
و وقتی نمیدانستم چه بگویم، فقط حقیقت را به زبان آوردم.
«حداقل یه تلاشی کردی.»
«این الان قراره مایه تسلی باشه؟ دلم میخواد یه قوری جدید چای جو دم کنم و مستقیم بریزم تو سوراخهای دماغت.»
«درسته. همم. ...و دلیل سوم؟»
«به خاطر ارباب برج.»
آن کلمات نیز به طرز باورنکردنیای ملایم بودند.
جادوگر با چهرهای آرام و صدایی نرم گفت:
«برای من غیرممکن بود. احتمالاً برای ستونهای فعلی هم غیرممکن باشه.»
همان دلیلی که شاهزاده خانم به من اشاره کرده بود.
جادوگر با مهربانی دلیلی را بیان کرد که از همان ابتدا چشمش مرا گرفته بود.
«بنابراین، یه نفر دیگه باید این کار رو انجام بده.»
«چه تو باشی، چه امپراتور شمشیر، یا کلاً یه نفر دیگه. کسی که یه ستون نباشه. اما ترجیحاً، تو.»
لبهای جادوگر بسته و سپس باز شد.
«امیدوارم تو...»
آرزو داشت که کار را برای ارباب برج آسانتر کنم.
صدای عصای اعصار، سبک و آرام، مانند برگی در باغ این گلهای پژمرده فرود آمد.
۷.
ما یک مهمانی خانهنویی گرفتیم.
رعایایم را صدا زدم. راویل را خبر نکردم.
دربارهی دومی حرف دیگری برای گفتن نیست. مکالمهای که با عصای اعصار داشتم همهچیز را روشن میکند. این باغ جایی است که گلها در آن ارباب هستند، باغ گلی که هیچ بازدیدکنندهای را نمیپذیرد.
گفتم:
«در آینده، شاید بتونیم مهمانان سوگوار رو بپذیریم.»
«بین این بچهها، ممکنه کسانی باشن که خانواده یا عزیزی داشته باشن. اگه این بچهها آرزوی دیدار دوباره با اونا رو داشته باشن، پس باید بهشون اجازه بدم.»
«درسته. پس اونا مهمانان سوگوار هستن.»
استل، که با یک بار دیگر گریه کردن سطح آب دریا را بالا برده بود، چشمانش را با دستمالی که سیلویا به او داد پاک کرد و ادامه داد:
«اینجا یه جورایی شبیه یه گورستان عمومیه... نه. یه بیمارستان توانبخشی شاید مناسبتر باشه. بهتره به جای مهمانان سوگوار، بهشون بگیم ملاقاتکننده.»
«آه، قطعاً.»
«اما برای اینکه یه بیمارستان توانبخشی ملاقاتکننده بپذیره، به دکتر، پرستار و کارکنان خدمات عمومی نیاز داره.»
استل در حالی که فینش را در دستمال سیلویا خالی میکرد، ادامه داد:
«من طبیعتاً نقش سرپرستار رو به عهده میگیرم... یعنی باغبانِ اینجا. همونطور که قبلاً اشاره کردم، باغبانها تو باغ گلی که ازش محافظت میکنن، قدرت مطلقی دارن که از رئیس خانواده هم فراتر میره...»
«سیلویا. فقط خواستم بدونی، اون تو رو مقصر این میدونه که به این روز افتاده.»
«امکان نداره!»
سیلویا تنها با استفاده از انگشت شست و اشارهاش دستمال را گرفت و قیافهای واقعاً منزجر به خود گرفت.
«نه، نه، نه، نه. این کاملاً مزخرفه! مشاور همیشه همینطور بوده! یه چیزی! یه خورده در موردش عجیب بود!»
«پیشکار اعظم. دلت کتک میخواد؟»
«دقیقاً منظورم همینه! متوسل شدن به خشونت! مشاور، به عنوان کسی که بهش میگن مشاور، فقط راهحلهای فیزیکی برای مشکلات سیاسی بلدی؟»
«همهی جنگها در اصل ادامهی راهحلهای سیاسی هستن. و هر اتفاقی که تو این دنیا میافته فیزیکیه. پس... میفهمی منظورم چیه؟»
«اینکه خودت داری التماس میکنی کتک بخوری!»
«جرم و سرعت ثابتن. فقط جهتشون اشتباه هدایت شده.»
برای لحظهای، سیلویا یک چکش و استل یک شمشیر بزرگ را چرخاندند و هر کدام سر دیگری را هدف گرفتند.
صدای اوبورکا در حالی که پاپکورن نمکی-وانیلیای به سفیدی پوست خودش را میجوید، به گوش رسید:
«اوگور. بابایی، نیازی نیست جلوشون رو بگیرم؟»
«پسرم، قبل از اینکه از من بپرسی، نباید به این فکر کنی که بدون اینکه بهت بگن مثل یه آدم بالغ رفتار کنی؟»
«پدر، فکر میکنی تمام این مدت که نبودی من داشتم چیکار میکردم؟ اوگور. حالا وقتشه پدر سختیهایی رو که من تو زمان بیسرپرست بودن خونهمون کشیدم، تجربه کنه.»
«مهمونی خانهنویی هنوز شروع نشده و خانوادهام از همین الان داره از هم میپاشه.»
آه عمیقی کشیدم.
آه. من فقط آه کشیدم و در واقع جلوی سیلویا و استل را نگرفتم. بچهها قرار است با دعوا کردن با همدیگر بزرگ شوند.
بعد از اینکه به حال خود رهایشان کردم، به بقیه افراد حاضر نگاهی انداختم.
گفتم:
«مدیر. آقای کیم یول.»
«میشه زحمت مدیریت این باغ گل رو بکشید؟»