چپتر 386: باغبان گلهای پژمرده (۴)
چپتر 386: باغبان گلهای پژمرده (۴)
لطفاً مسئولیت مدیریت این باغ را به عهده بگیرید.
اولین کسی که به حرفهایم واکنش نشان داد، نه مدیر پرورشگاه بود و نه کیم یول. بلکه استل بود که تازه از چکش سیلویا جاخالی داده بود و با تعجب فریاد زد.
«ارباب خاندان، این غیرممکنه!»
به استل نگاه کردم. مشاور خاندانم بلافاصله شروع به نصیحت کرد:
«اول اینکه، سایه خاندان از قبل وظایفی به عهده داره. مگه کتابدار گوشه نمیخواست که سایه خاندان دنبال کار دیگهای نره؟ علاوه بر این، سایه خاندان اخیراً خیلی غیبت داشته و این باعث نارضایتی کتابدار گوشه شده. تغییر مکان کامل محل اقامت سایه خاندان ممکنه سیگنال اشتباهی به کتابدار گوشه بفرسته.»
سیلویا از این حرفها جا خورد:
«این دیگه چیه؟ چرا داری مثل یه مشاور حرف میزنی؟»
«چون من یه مشاورم. تو سرپیشخدمتی، پس باید به نظافت، آشپزی و دم کردن چای برسی.»
«اگه تمیز کردن خاندان وظیفه سرپیشخدمته، پس اولین کاری که باید بکنم پاک کردن توئه...»
«اولین کاری که باید بکنی تطهیر کردن خودته. میخوای ببلعمت؟»
قبل از اینکه دوباره شروع به سنجش نیت قتل یکدیگر کنند، سریع گفتم:
«حرفهای مشاور ارزش فکر کردن داره. یکی که خوب میشناسمش یه بار گفت وقتی یه صورت فلکی کینه به دل میگیره، انواع و اقسام اتفاقات عجیب و غریب میافته.»
به هو-ریونگ پشت سرم دست به سینه ایستاد و از بینیاش خرناسی تمسخرآمیز کشید. استل که قادر به دیدن او نبود، چانهاش را به دستش تکیه داد و آهی کشید.
«بله، اگه بخوایم دقیق بگیم، کتابدار گوشه دیگه یه صورت فلکی نیست، اما...»
«اون هنوزم از کسانیه که به احتیاط و مراقبت نیاز داره. فقط بحث جلوگیری از خطرات نیست، بلکه اون کسیه که من باید در قبالش مسئولیتپذیر باشم. حق با توئه.»
سرم را تکان دادم.
«بعداً به اون رسیدگی میکنیم. مشکل بعدی چیه؟»
«...شاید برای سایه خاندان نه، اما برای بزرگترت، ممکنه بار سنگینی باشه.»
لحنش محتاطانه بود.
مدیر پرورشگاه نیز با این موضوع موافق بود.
«از پسش برمیام؟»
مدیر پرورشگاه با صدایی مملو از احساسات سرکوبشده گفت:
«گونگجا. من ضعیفم. نمیتونم از تکنیکهای هنرهای رزمی استفاده کنم، چه هاله باشه چه کی، و از جادو هم سر درنمیارم. تنها چاقویی که بلدم دست بگیرم، چاقوی آشپزخونهست.»
گفتم: «راستش رو بخوای، حتی همون رو هم خیلی خوب دست نمیگرفتی.»
مدیر پرورشگاه لبخند کمرنگی زد و سپس با صدایی سبکتر ادامه داد:
«درسته. کار با تیغهها همیشه برام سخت بوده. پشت یه قاشق، نهایت چیزیه که میتونم بدون دردسر از پسش بربیام.»
«برنجی که مخلوط میکردی و سیبهایی که قاچ میزدی خوشمزه بودن.»
«ممنونم... اما مهارتهایی که برای محافظت از خونهت لازمه اینا نیستن، مگه نه؟»
صدای مدیر پرورشگاه دوباره تحلیل رفت.
تشخیص این موضوع که این سنگینیِ خردکننده، احساس درماندگی و ناتوانی بود، کار سختی نبود.
'مدیر پرورشگاه به چشم دیده که خشونت چطور کار میکنه.'
اولین گلی که در این دنیا کاشته شد، دوستی بود که او نتوانست از آن محافظت کند.
همچنین، به عنوان ارباب این دنیا، من زمانی کودکی بودم که نیاز داشتم مدیر پرورشگاه از من محافظت کند. دشمنان زیادی مرا هدف قرار داده بودند. از صورتهای فلکی یا ستونها که بگذریم، حتی بدون در نظر گرفتن شکارچیان دنیاهای دیگر، تعداد قابلتوجهی از رسانهها در طبقه ۱ برج دست به دست هم داده بودند تا مرا زمین بزنند.
همانطور که یک بار با آناستازیا بحث کردم، این یک امر ضروری است. اگر یک چیز باشد که در آن با ارباب برج موافق باشم، این است که افراد زیادی در دنیا وجود دارند که به کسی نیاز دارند تا انگشت اتهام را به سویش نشانه بگیرند.
ارباب برج، هم با میل خود و هم از روی ضرورت، به چنین هدفی تبدیل شده است.
با این حال، دیدن چنین ارباب برجی برای ستونها و صورتهای فلکی دردناک خواهد بود.
احتمالاً اتفاق مشابهی برای مدیر پرورشگاه نیز در حال رخ دادن است. حتی اگر این ذهنیت را داشته باشی که پای مسئولیتهایت بایستی، وقتی هر روز صبح مجبوری مقالات انتقادی تند درباره فرزندت بخوانی، آیا قلب یک والد میتواند به همین سادگی آرام بماند؟
تصمیم گرفتم با چیزی شروع کنم که باید اول گفته میشد.
«مدیر. من حالم خوبه.»
حالت چهره مدیر پرورشگاه کمی آرام شد.
ادامه دادم:
«و اشکالی نداره که نمیتونی شمشیر به دست بگیری. چیزی که من از تو انتظار دارم خشونت نیست.»
کاملاً برعکس.
امیدوارم که مدیر پرورشگاه همیشه از آن فاصله بگیرد.
«من کاری میکنم که هرگز نیازی به دست گرفتن شمشیر نداشته باشی.»
حرفهایم را عملی کردم.
اول به کیم یول نگاه کردم.
«آقای کیم یول.»
کیم یول هم داشت به من نگاه میکرد. از زمانی که خودش را بریده بود، دنیایی که در چشمانش منعکس میشد شفافتر شده بود.
رو به دنیای منعکسشده در چشمانش گفتم:
«میتونی از مدیر پرورشگاه و این باغ محافظت کنی؟»
«تمام تلاشم رو میکنم.»
کیم یول بلافاصله پاسخ داد.
کیم یول در حالی که به زنبق درهای که زمانی خودش بود نگاه میکرد، و سپس به دوستی که آنسوی زنبق دره ایستاده بود، اعلام کرد:
«من از چیزی که باید محافظت بشه، محافظت میکنم.»
«بله.»
حرفهایش را پذیرفتم... و شمشیر مقدس را بیرون کشیدم.
'شاینی.'
شمشیر مقدس الهه را که از زمان به دست آوردنش در امپراتوری اِگیم در دست داشتم و هرگز رهایش نکرده بودم، درست در وسط باغ کاشتم.
نور فوران کرد.
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت تجلی مییابد!]
الهه محافظت، شاینی، خود را نمایان کرد.
بالهایی از جنس نور گشوده شدند. مانند غروبهای زنگزدهای که در آغوش باد پیچیده شده باشند، تمام باغ را به رنگ زرشکی درآوردند.
«شاینی.»
گلها پژمرده بودند، اما هنوز هم گل بودند. با وجود اینکه نور سرخ غالب بود، دنیایی که در اصل پر از گل بود، از ابتدا تا انتها هیچ رنگی کم نداشت.
با این حال، درخشش آن ضعیف بود. تمام گلبرگها رنگباخته، شستهشده یا به نازکی شناور بودند. نور چنین مکانهایی را پر کرد. گلبرگهایی که با درخششی سفید پوشیده شده بودند، یکییکی متمایز شدند. گلها در این دنیا نه با تلالو، بلکه با سوسو زدن وجود داشتند.
«بله، قهرمان.»
«میخوام مدیریت این باغ رو هم به تو بسپرم. خوب میشه اگه بتونی به آقای کیم یول کمک کنی.»
با اشاره به شخصیتی که او زمانی احضار کرده و به کار گرفته بود، ادامه دادم:
«مشکلی که نداره؟»
الهه محافظت، شاینی، به شریک پیشین خود نگاه کرد که زمانی او را به پنج مهر پاره کرده بود. درست مانند زمانی که برای اولین بار نام لفانتا اِگیم به میان آمد، هیچ کینهای در نگاهش نبود.
«بله.»
اما نگرانی و دلواپسی در آن دیده میشد.
آن نگاه که حامل هر دو احساس بود، روی کیم یول چرخید و سپس به سمت من برگشت.
«شما مشکلی نخواهید داشت؟»
لبخند تلخی زدم.
«حسرتبار خواهد بود.»
«بله، شما باید یه شمشیر جدید پیدا کنید. شمشیری که در ذهن دارید...»
«یکی دارم. اما مسئله فقط شمشیر نیست.»
سرم را پایین انداختم.
«ممنونم که تمام این مدت همراهم بودی.»
شاینی لبخند زد. لبخندش روشن و سبک بود.
«چه حرفهای بزرگی. اینطور نیست که برای همیشه از هم جدا بشیم.»
«خب، درسته، اما...»
«پس مشکلی نیست. هر چی نباشه، من یه محافظ هستم.»
الهه محافظت، به معنای واقعی کلمه و کاملاً برازنده، بالهایش را گشود و گفت:
«من از خانه شما محافظت خواهم کرد.»
سپس شاینی به آرامی به سمت کیم یول چرخید. نوری که از بالهای در حال بستهشدنش میتابید، دیگر گستره وسیعی در سراسر جهان نمیافکند، بلکه اکنون تنها روی کیم یول متمرکز شده بود.
«دوباره درخواست میکنم، لطفاً مراقب من باش. قهرمان پیشین.»
مانند بازیگر تازهکاری که ناگهان برای اولین بار زیر نورافکن قرار میگیرد، کیم یول دستپاچه شد. پیش از آنکه آرام بگیرد، حالت پیچیدهای در چهرهاش موج زد.
«راستش، این منم که باید این رو بگم.»
درست مانند مدیر پرورشگاه و کیم یول، کیم یول و شاینی نیز قطعاً گفتگوی طولانیای در پیش داشتند. شاینی و مدیر پرورشگاه هم احتمالاً حرفهای زیادی برای گفتن داشتند.
با این حال، این کاری بود که میشد در زمان دیگری انجام داد، نه در این لحظه.
رو به استل کردم.
«مشاور. میخوام امنیت این مکان رو به تو هم بسپرم.»
استل که با حالتی پیچیده به شاینیِ تجلییافته و کیم یول نگاه میکرد، مکثی کرد و سپس به من خیره شد.
«...من؟»
«چرا که نه؟ مگه نمیخواستی یه باغبان باشی؟ اگه تو باغی باشی که ازش محافظت میکنی، میتونی قویتر از...»
«دوباره بهش فکر کردم، و به نظرم ایده کاملاً خجالتآوری بود.»
بدین ترتیب، خوانندگان لایتناول در جهان یک نفر کاهش یافتند. استل مانند یک سگ پامرانین که آب را از موهایش میتکاند، سرش را تکان داد تا خود را از شر هرگونه ردپای باقیمانده از مار سمی بودن خلاص کند.
«من... از خیلی جهات، اصلاً برای این دو نفر مناسب نیستم.»
«دقیقاً به همین دلیله.»
«گمونم از دید شما منطقی باشه، ارباب خاندان. اما لطفاً موقعیت من رو هم در نظر بگیرید.»
پادشاه اهریمن پیشین، که زمانی دشمن امپراتوریِ تأسیسشده توسط لفانتا اِگیم بود و دنیایی را که الهه محافظت از آن پاسداری میکرد نابود کرده بود، مستأصل شده بود. حتی گربهای که از رفتن به داخل وان حمام امتناع میکند هم بیشتر از این تقلا نمیکرد.
«خواهش میکنم.»
«...اوه.»
استل مردد ماند. آهی کشید. شانههایش را بالا انداخت. و در نهایت، دستهایش را پایین انداخت.
«...اگه به جای این کار بهم دستور میدادید، شاید پذیرفتنش برام راحتتر بود.»
«خواهش میکنم.»
«فهمیدم... بله. باغبان. وقتی دوباره بهش فکر میکنم، اونقدرها هم خجالتآور به نظر نمیرسه... روستایی هست که قبلاً ازش مراقبت میکردم، پس به مرخصیهای زیادی نیاز دارم، اما، امم، به هر حال باید یه مشاور تو اقامتگاه اصلی خاندان باشه... خب، بگذریم.»
استل نفس عمیقی کشید. سپس رو به شاینی و کیم یول سر تعظیم فرود آورد.
«لطفاً هوای من رو داشته باشید.»
«خوش اومدی.»
شاینی در حالی که با گرمی به او خوشآمد میگفت، بالهایش را به هم زد. به راستی که او یک الهه درخشان است.
دلیل اینکه لفانتا اِگیم وقتی قدم در مسیر قاتل صورتهای فلکی گذاشت، شاینی را نکشت، قطعاً فقط به خاطر قدرشناسی قدیمی نبود. شاید به همین دلیل بود که کیم یول نیز برای خوشآمدگویی به استل، یک بار سر تکان داد.
به نظر میرسید استقبال آنها استل را بیشتر معذب کرد، و او مانند ماری که روی یک میدان برفی قرار گرفته باشد، به خود میپیچید. او طعمهاش را پیدا کرده بود.
«بیا به ما ملحق شو.»
سیلویا که با لبخندی شرورانه به استل نگاه میکرد، جا خورد.
«اییک. منم؟ این... جایی که حس میکنم متناسب با زمان موندنم، امتیاز SAN من قراره ثانیه به ثانیه کم بشه؟»
«پس سرپیشخدمت اعظم اگه عمارت خانواده رو نگهبانی نده، باید کجا باشه؟»
«آه... من وظیفه مهمی برای دم کردن چای برای بانوی زنبق نقرهای دارم...»
«میخوای نظرت رو بپرسم؟ دم کردن چای برای اون. تمیز کردن این باغ. فکر میکنی بانوی زنبق نقرهای کدوم رو بیشتر ترجیح میده؟ سادهتر بگم، کدومش بیشتر حس این رو میده که داری به فنا میری؟»
«لعنتی...»
سیلویا آهی کشید.
استل شمشیر بزرگش را روی شانهاش گذاشت و با افتخار چانهاش را بالا گرفت.
«با این حال، اسم تو رو از روی یه گل گذاشتن، مگه نه؟ پس برات مناسبتر نیست که توی یه باغ باشی؟»
سیلویا غرولندی کرد. سپس از لای دندانهای به هم کلید شدهاش زمزمه کرد:
«...این مال خیلی وقت پیشه.»
«حالا که پژمرده شده، حتی مناسبتر هم هست. بیا.»
«لعنتی...»
در نهایت سیلویا تسلیم شد. با قدمهایی سنگین، کنار استل ایستاد و واقعاً شبیه یکی از گلهایی شد که در این دنیا روییده بود.
بسیار خب.
تازه آن موقع بود که دوباره به سمت مدیر برگشتم.
«همونطور که میبینید، بقیه شمشیرها رو به دست میگیرن.»
«...»
«همه اینجا به کمک نیاز دارن.»
منظورم فقط گلها نبود.
جدا از شاینی، کیم یول، استل، سیلویا و تمام افراد خانواده پادشاه مرگ که به اینجا میآمدند، همه به کمک نیاز داشتند. سایهها به اندازه عمق زخمها تاریکتر میشوند و تنها کسانی که از دنیا آسیب دیدهاند میتوانند آموزه سایهها را عمیقاً در وجود خود حک کنند.
«امیدوارم بتونید کمک کنید.»
این را به عنوان ارباب جوان آسمانهای دوزخی گفتم.
«این کاریه که مدیر میتونه به خوبی انجام بده.»
سکوت مدیر کوتاه بود.
پاسخ او نیز طولانی نبود، درست شبیه به دوستش.
«تمام تلاشم رو میکنم.»
با این حرف، همهچیز سر جای خود قرار گرفت.
پنجره اطلاعات
[نمایندگانی به دنیای شما اختصاص داده میشوند.]
در سکوت، این حکم طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[طبقه ۸۹ پاکسازی شد!]
این مکان جایی است که،
غروبهای زنگزده بر روی دریای سرخ کشیده میشوند.
جایی که گلبرگها، خسته از فریب دادن زنبورها،
و برگها، که از همان ابتدا چنین استعدادی نداشتند،
با افتادگی به خواب میروند.
سرزمینی که توسط الهه محافظت و پادشاه اهریمن باران پاییزی محافظت میشود.
باغی که توسط استادم و دوستش پرورش یافته است.
استراحتگاهی که خانوادهام در آن اقامت خواهند داشت.
پنجره اطلاعات
[از این پس، باغ گلهای پژمرده، پناهگاه «آسمانی که فریادها را جمع میکند» است.]
پنجره اطلاعات
[باشد که شانس با همه شما یار باشد.]
و بدین ترتیب، مسیر رسیدن به طبقه ۹۰ در دنیای من هموار شد.
۹.
مثل همیشه، این داستان هم یک موخره دارد.
«نه نه نه نه! این دیگه خیلی زیاده!»
کتابدار گوشه آستینهایش را مانند پروانهای که بال میزند، تکان داد.
«من به شدت مخالفم! کاملاً مخالفم! اگه کیم یول بره، کی قراره مراقب کتابها باشه! منم باید برم! من قطعاً میرم!»
«خدای من! کتابدار داره بالبال میزنه!»
«برین کنار! این بار من میخوام جلو باشم!»
در کنار کتابدار گوشه که دیوانهوار رفتار میکرد، تعقیبکنندهها، از جمله نویسنده دستیار از طبقه ۵۰، در حال ایجاد هیاهو بودند. چه بلبشویی.
مدیر کافه افلاکنما، پادشاه دارو، طوری که انگار میخواست یک سگ شیبا اینوی دیگر به این هرجومرج اضافه کند، فریاد زد:
«آه، اگه میخواین شلوغبازی دربیارین، برین بیرون! مزاحمت برای کسبوکار هم حدی داره!»
«متأسفم...»
«میبینید، به خاطر همینه که جوونهای امروزی اصلاً نمیتونن... اوه خدای من. چقدر شبیه جوونیهای خودم هستن...»
«اما من این رو چند بار گفتم. اینجا حتی یک نفر هم از تو جوانتر نیست. شاید وقتش رسیده باشه که این اطلاعات رو توی سرت بهروزرسانی کنی؟»
به این ترتیب، تعقیبکنندههای کتابدار شروع به غریدن به پادشاه دارو کردند. این هم یکی از اتفاقات روزمره اینجا بود.
کتابدار گوشه جمعیت تعقیبکنندهها را کنار زد و با نگاهی پر از اندوه به من خیره شد.
«این رو ببین. این وضعیت فلاکتبار رو ببین. میبینی با من چیکار کردی؟»
«اگه بخوام دقیق بگم، این چیزیه که خودت به سر خودت آوردی.»
هاموسترا یکی از معدود کسانی بود که میتوانست لحن غیررسمی من را بشنود. بعید به نظر میرسید که او از اینکه من با او شبیه به یو سو-ها رفتار کنم لذت ببرد، اما هاموسترا در حالی که نگاهش را میدزدید و غرولند میکرد، کمی آسودهخاطر به نظر میرسید.
«همم. خب، درسته. اما با این وجود، بردن کیم یول دیگه زیادهرویه...»
«نگران نباش.»
فراپوچینوی هاموسترا را هم زدم و به دستش دادم.
«اگه بخوام دقیق بگم، تو نمیخوای کیم یول رو به عنوان یه کتابدار استخدام کنی. تو فقط میخوای باهاش باشی.»
«خب، این درسته، اما... اوم، همم؟ آها، دقیقاً. حتی من به عنوان یکی از باغبانهای اون باغ—»
«نه، این اتفاق نمیافته.»
من حتی به راویل هم اجازه ورود نمیدادم از ترس اینکه گلها به یک مشت وسیله نمایشی تبدیل شوند. محال بود به این بیمار چشمچران اجازه دهم وارد پناهگاه من شود.
«پس...؟»
«قصد دارم یه مسیر به پناهگاهم رو توی این کتابخونه هم متصل کنم.»
به طور خلاصه چارچوبی را که در ذهن داشتم بیان کردم. به عنوان یک صورت فلکی باتجربه که با طبقات برج سروکار داشت، کتابدار گوشه بلافاصله متوجه شد.
«پس... منظورت اینه که اینجا رو به یه جور کافهتریای کارکنان تبدیل کنی؟»
«دقیقتر بگم، یه سالن استراحت.»
در اصل، این کار شبیه به تجهیز کردن یک ساختمان بود.
در آن ساختار، پناهگاه من به باغی تبدیل میشد که روی پشتبام چیده شده بود. طبقاتی مانند طبقه ۲۰، که در ابتدا محل اقامت من بود، و طبقه ۲۲، که بهشت استل و قبر استادم در آن قرار داشت، به طبقاتی تبدیل میشدند که به آن پشتبام منتهی میشدند.
برجی درون برج.
بنابراین، این افلاکنما، جایی که کتابدار گوشه در آن اقامت دارد، به عنوان یک سالن استراحت عمل میکند که باغبانها و بازدیدکنندگان میتوانند در آن به ذهن و بدن خود استراحت دهند.
«اوهوم... خب، اگه اینطوره. حداقل میتونم روزی یه بار صورتش رو ببینم.»
«آره. بد نیست، مگه نه؟»
«اگه بگم هیچ شکایتی ندارم، دروغ گفتم... اما درک میکنم.»
کتابدار گوشه، در حالی که با نگاهی تا حدودی حسادتآمیز به روباهی که دور گردنم پیچیده شده بود نگاه میکرد، آهی کشید.
در حالی که هاموسترا در سکوت فراپوچینو را با نی میمکید، او که تا آن لحظه ساکت بود، ناگهان با چنان حسی پرسید:
«دقیقاً برای چی داری از برج بالا میری؟»
این یک سؤال ناگهانی بود.
«راستش رو بخوای، این چیزیه که از وقتی شنیدم به طبقه ۸۰ رسیدی، برام سؤال شده.»
«...»
«کیم گونگجا. تو هر چیزی رو که لازم بود ثابت کنی، ثابت کردی. به عنوان یک صورت فلکی کامل، تو تقریباً تمام بیعدالتیهای برجت رو به میل خودت اصلاح کردی.»
کتابدار گوشه چانهاش را روی کف دستهایش گذاشت و متفکرانه به من خیره شد.
«میدونی یه صورت فلکی تو چنین موقعیتی معمولاً چیکار میکنه؟»
«اونا دیگه چالشهای بیشتری رو قبول نمیکنن؟»
«دقیقاً. از این نقطه به بعد، اونا فقط روی جمعآوری ایمن پیروان، افزایش قدرت الهیشون و جمعآوری آیتمها تمرکز میکنن. اگه دنیای دیگهای رو ببینن که فتح کردنش آسون به نظر میرسه، ممکنه بهش حمله کنن.»
کتابدار گوشه فراپوچینوی خود را با نی هم زد.
«بعد، وقتی احساس میکنن دیگه محتوایی برای گشتوگذار وجود نداره یا دیگه نمیخوان توی یه اتاق اجارهای زندگی کنن، دست به کار میشن تا مکان خودشون رو به دست بیارن. این اتفاق زمانی میافته که از طبقه ۸۱ به طبقه ۹۰ میرن و پناهگاههای خودشون رو میسازن.»
«درسته.»
«همینه. تفاوت بین یه صورت فلکی پنجستاره و یه صورت فلکی معمولی فقط همینه. فقط همین... اما داشتن خونه شخصی تنها راه زندگی کردن نیست، مگه نه؟»
صدای بحث و جدل پیروان کتابدار گوشه و پادشاه دارو همچنان به گوش میرسید. هاموسترا نگاهی به آنها انداخت و سپس دوباره به من نگاه کرد.
«حتی اگه حدود ۲۰ میلیون سال رو با پوشیدن یه گرمکن ورزشی، فرو کردن سیبزمینی سرخکرده توی میلکشیک و لیسیدن انگشتهات میگذروندی، هیچکس چیزی نمیگفت. با این حال، تو انتخاب کردی که خودت رو به چالش بکشی. شنیدم به خاطر همین، نزدیک بود بمیری—یا بهتره بگم، با چیزی بدتر از مرگ روبرو شدی. آیا ارزش این ریسک رو داشت؟»
شاید این یک سؤال طبیعی بود.
کتابدار گوشه عمیقاً به چشمانم خیره شد و پرسید:
«برای اینکه تبدیل به یه ستون بشی؟»
«این رو از کجا شنیدی...؟»
«هنوز ارتباطات زیادی باقی مونده، برای همین درباره اتفاقات دنیا کموبیش چیزهایی میشنوم. چیز دردسرسازیه... اما به هر حال، به خاطر همینه؟ یا.»
اشاره به انجام این کار برای ارباب برج چیزی بود که کتابدار گوشه نیز آن را پیش خود نگه داشت.
گفتم:
«از دیدگاه تو، بالا نرفتن از برج با شخصیت من در تضاد نیست؟»
«از دیدگاه کسی که داره یه شخصیت رو میفروشه، بالا رفتنت از برج اتفاق خوبیه. اما فندوم و واقعیت با هم فرق دارن.»
کتابدار گوشه پس از اینکه با آرامش صحبت کرد، گفت «آه» و سپس هر دو دستش را روی گونههایش گذاشت.
«همم. البته، اگه تو اینجا میگفتی: ['من تصمیم گرفتم از برج بالا برم... فقط برای اینکه تو رو راضی کنم، طرفدار من!'] اونقدر ذوقزده میشدم که غش میکردم—»
«من به یه نفر قول دادم.»
کتابدار گوشه مکث کرد.
رو به او گفتم:
«که از برج بالا برم.»
«...»
«از اونجایی که کتاب من رو با دقت خوندی، باید بدونی که با کی این قول رو گذاشتم.»
از جایم بلند شدم.
کتابدار گوشه با چهرهای بیحالت به من خیره شد، سپس ناگهان چشمانش گشاد شد. نگاه او به سمت مردی معطوف بود که هرگز نمیتوانست او را ببیند، اما بدون شک در کنار من حضور داشت.
«درسته.»
هاموسترا در حالی که انگار آه میکشید، زمزمهکنان تکرار کرد:
«درسته، پس قضیه اینطور بود.»
دقیقاً همینطور بود.
«خب پس.»
برگشتم.
کمربندی که شاینی دیگر روی آن نبود، تنها با خنجری که از همان ابتدا داشتم بسته شده بود و احساس خالی بودن میکرد، و با این حال حس میکردم بار بزرگی از روی دوشم برداشته شده است.
«بریم؟»
-آره.
مردی که از زمانی که تنها همان خنجر پیچیده شده با نوار چسب آبی را داشتم، نحوه به دست گرفتن شمشیر را به من آموخته بود، به حرفم پاسخ داد.
-بزن بریم.
قدم بعدی در طبقه ۹۰ خواهد بود.
تنها ۱۰ طبقه تا بالاترین نقطه باقی مانده بود.
و، ۹ طبقه تا طبقهای که امپراتور شمشیر در آن شکست خورده بود، باقی مانده بود.