چپتر 396: زمانی که او منتظر ماند، زمانی که او قدم زد (۵)
چپتر 396: زمانی که او منتظر ماند، زمانی که او قدم زد (۵)
او شکافت.
[شمشیر آمیتابا. زندگی جدید همواره با شمشیرهای کسانی که عاشقاند ساخته میشود. از زمانی که چهارمین ضربه شمشیر این جهان را نقش زد، قانون همین بوده است. تو محصول هنرهای شیطانی هستی که هارمونی این جهان را برهم میزند! من تو را با شمشیرم از پا درمیآورم و به آرامش میرسانم.]
او شکافت.
[امپراتور شمشیر الهی که بر بزرگترین قاره شمشیر حکومت میکند، مرا فرستاده است! در سکوت سرت را فرود بیاور، ای پادشاه پست جیانگشی!]
او شکافت.
چیزهای زیادی برای شکافتن وجود داشت. تنها راه رفتن و نفس کشیدنش، کوههایی از اجسادِ تکهتکهشده به دست او را به جا میگذاشت. گویی هر آنچه در این جهان وجود داشت، تنها برای این خلق شده بود که با شمشیر او شکافته شود.
نباید اینگونه میبود.
[ای شمشیر ازلی!]
نمیتوانست اینگونه باشد.
[بار دیگر، شمشیر ازلی ما را نجات داد!]
باید چیز دیگری هم وجود داشته باشد.
[شمشیر ازلی! شمشیر ازلی! شمشیر ازلی!]
[آغاز ما! پایان ما! منجی ما!]
باید وجود میداشت.
[پسر ما، پسر همه ما!]
او در جستجوی آن چیز به راه افتاد.
او غار را ترک کرد. [تو،] در جهان سرگردان شد. [که میگویند توسط شیاطین غار یین بزرگ ساخته شدهای،] او در انتهای دریای شرقی سوار بر قایقی شد و برای اولین بار طلوع خورشید را دید، [شمشیری که به سوی جهان تاب میخورد.] با عبور از چندین قاره به سمت غرب، قدم به شهری از برج گذاشت که هیچکس از سرزمین مادریاش تاکنون به آنجا نرفته بود. [همه چیز در این جهان،] او حتی اژدهایی را که در کوههای شمشیر الهی در حال نوشیدن نور بود از پا درآورد، [منتظر بود. از این سو—] و همچنین با زاهدانی ملاقات کرد که زیر آسمانِ همیشهدرخشان چهارزانو نشسته بودند.
[نوچ نوچ. چه مرد نادانی.]
رهبر زاهدان گفت.
[چرا اینچنین نگرانی در تمام چهرهات نقش بسته است؟]
او به رهبر زاهدان نگاه کرد.
در حالی که بیشتر آنها در مقایسه با جثه او کوچک بودند، رهبر زاهدان نیز ریزنقش بود. آن چهره که با رنگ آبی کمرنگی میدرخشید، تنها یک طرح کلی داشت و هیچ چشم، بینی یا دهانی روی آن دیده نمیشد. آنها نژادی به نام انسان حقیقی یا انسان الهی بودند و او پیش از این نیز چندین بار با چنین موجوداتی شمشیر زده بود.
آنها نژادی به طرز وحشتناکی قدرتمند بودند.
با این حال، همیشه یک قدم از او ضعیفتر بودند.
او از این حقیقت دوم احساس اندوه میکرد. انسانهای حقیقی، به طور خاص، او را بسیار غمگین میکردند.
او گفت.
[من تنها هستم.]
[هه هه.]
انسان حقیقی خنده تلخی کرد. سپس گفت:
[دیگر چه جای تنهایی است؟ تمام کسانی که در غار یین بزرگ گرد هم آمدند تا تو را بسازند، والدین تو هستند. و از آنجا که هر کسی که در آنجا جمع شده بود توسط این جهان ساخته شده است، در نهایت، تو پسرِ تمام جهانی! چقدر تو خوشبختتر از یتیمانی هستی که پدرانشان آنها را مخفیانه مانند دزدان جلوی در خانه یک خانواده اشرافی رها میکنند، یا به سینه سرد مادرشان میچسبند در حالی که نمیدانند او از قبل مرده است؟]
او این را هم میدانست. افراد زیادی بودند که شمشیرهایشان را به سوی او نشانه میگرفتند، اما افراد زیادی هم بودند که آغوششان را برای او باز میکردند. او به خوبی میدانست که وقتی به جای بادهای تند، به آغوشی گرم نیاز دارد، باید به کجا برود.
اما او چیز بیشتری میخواست.
[من میخواهم برادران خودم را داشته باشم.]
لحظهای سکوت گذشت.
[حرفهای غمانگیزی میزنی.]
انسان حقیقی نیزاری چید و آن را به صورتش نزدیک کرد. شکافی به شکل لبها روی صورت صاف او ظاهر شد و نی را گاز گرفت، گویی که پیپی در دهان دارد.
[بله.]
انسان حقیقی مدتی نی را جوید و سپس آهی کشید.
[بله. یک شمشیر تنها زمانی معنا پیدا میکند که هر کس شمشیرِ خودش را داشته باشد.]
انسان حقیقی زیر لب زمزمه کرد: «شمشیری که تنها در یک سو نگه داشته شود، فقط یک سلاح مرگبار است.»
در حالی که نوک نی برای مدتی بالا و پایین میرفت، او در سکوت منتظر ماند.
سرانجام، انسان حقیقی به حرف آمد.
[تکنیکی که تو را ساخته است، قدرتمند و در عین حال عمیق است. میتوان گفت که آسمانها، زمین، زندگی و اصول این جهان همگی در تو متمرکز شدهاند. این واقعیت که این کار به صورت مصنوعی انجام شده، به این معناست که نقصهای انسانی نیز به آن اضافه شده است. تو عمری طولانی خواهی داشت، غیرقابل مقایسه با هر کس دیگری، اما با وجود این، در طول زندگی طولانیات، از نوع تو تنها خودت وجود خواهی داشت.]
[....]
[با این حال، نیازی نیست این فرضِ شوم را به عنوان یک پیشگویی در نظر بگیری.]
انسان حقیقی نی را تف کرد و به سمت او قدم برداشت.
تاپ، تاپ.
او مردد شد. با هر قدمی که انسان حقیقیِ آشکارا کوچکتر برمیداشت، به نظر میرسید بزرگتر میشود. تاپ، تاپ. صدای قدمهایش بلندتر و سنگینتر شد. بوم، بوم. او آن را پیش از شنیدن صدا به شکل یک ارتعاش احساس کرد، و آن را همچون حس سایهای که مانند یک پتوی خیس از باران به سنگینی روی او افتاده باشد، حس کرد.
[سرت را فرود بیاور.]
پیش از آنکه متوجه شود، انسان حقیقی که اکنون از بالا به او نگاه میکرد، مشتش را بالا برد.
[ببینیم چند ضربه را میتوانی تحمل کنی.]
آن روز، روزی بود که او به فرقه پیوست.
۵.
خون پاشید.
<کهوک!>
مرد فریادی ناامیدانه سر داد.
با چشمانی خیس از خون و لرزان، مرد چنان فریاد زد که گویی در حال بالا آوردن خون است.
<ارباب اژدهای سیاه... چطور توانستی...!>
زنی که به عنوان ارباب اژدهای سیاه شناخته میشد، در حالی که بادبزنش را باز کرده بود، زیر خنده زد.
<اوهوهوهوهوهوهو! نقشه دقیق من به موفقیت کامل رسید! کیم گونگجا! ممنون که تلاش کردی او را به من تقدیم کنی!>
<کوک... آیا تو... به من خیانت کردی...؟>
<اگر این کار را به تنهایی انجام میدادم، خیانت بود. اما!>
به محض اینکه ارباب اژدهای سیاه بادبزنش را بست، مردم مانند یک گروه انبوه به سمت او هجوم آوردند.
<این را بگیر! کیم گونگجا!>
<کوک! جنگجوی صلیبی، تو هم...!؟>
<این هم یک ضربه!>
<مفتش بدعتکار...!>
<هی، هی. شمشیر من را هم فراموش نکن.>
<مار سمی...!>
<با این کار، من جایگاه رتبه ۱ را پس میگیرم!>
<حتی تو، قدیس شمشیر...!>
به این ترتیب، کیم گونگجا پس از دریافت یک ضربه از هر کدام، خون بالا آورد و به زمین افتاد.
ارباب اژدهای سیاه دوباره با صدای بلند خندید و دهانش را با بادبزن پوشاند.
<هو! هو! هو! از آنجا که اراده همه بر این است، این خیانت نیست، بلکه یک اجماع جمعی است!>
کیم گونگجا نتوانست به آن کلمات بیرحمانه پاسخی بدهد. کسانی که زمانی رفقای او نامیده میشدند، اما در حقیقت هرگز رفیق او نبودند، تا مدتها به پایانِ کیم گونگجا خندیدند.
درست در همان لحظه.
<ها... اینجا کجاست...!؟>
با چهرهای پر از کینه تلخ، کیم گونگجا ناگهان از جا برخاست.
پیش روی او، یک آرایش درخشان به شکل صلیب میدرخشید و عصایی به آن تکیه داده شده بود.
<من ارباب برج هستم.>
<ارباب برج...!؟ چرا...!؟>
<گونگجا. تو در اصل قرار نبود بمیری... با این حال، از آنجا که چنین بدبختیای را تجربه کردهای، میخواهم فرصت دیگری به تو بدهم.>
همانطور که ارباب برج صحبت میکرد، نور شروع به برخاستن از بدن کیم گونگجا کرد.
کیم گونگجا در حالی که به دستان خودش نگاه میکرد، به لرزه افتاد.
<اوه... اووووه... این، این قدرت...!؟>
<این پتانسیل توست.>
<این قدرت من است...! احساس میکنم حتی میتواند یک صورت فلکی، نه، حتی خود برج را هم نابود کند، این قدرت مال من است...!؟>
<و این تمام ماجرا نیست. پنجره وضعیتت را باز کن.>
کیم گونگجا دقیقاً همین کار را کرد و خیلی زود توانست ببیند که جایگاه مهارتهایش با ۹۹ مهارت رتبه SSS پر شده است.
ارباب برج با نوری خیرهکننده درخشید.
<اکنون تو را به زمانی که آرزویش را داری بازمیگردانم.>
<فهمیدم.>
کیم گونگجا در حالی که با نگاهی عمیق به ارباب برج خیره شده بود، پاسخ داد.
طولی نکشید که کیم گونگجا در شکاف فضا-زمان محو شد و با قاطعیت اعلام کرد:
<در زندگی قبلیام، برای دیگران زندگی کردم و به من خیانت شد. این اشتباه را دوباره تکرار نخواهم کرد.>
کیم گونگجا با لحنی استوار اعلام کرد:
<این زندگی را فقط برای خودم زندگی خواهم کرد!>
کیم گونگجا.
این همان لحظهای بود که مردی که بعدها در تاریخ بهعنوان کسی که حتی قادر به نابودی خدایان است ثبت میشد، بازگشته بود...
«آه! عالیه!»
دستنویس با صدای کوبش خفهای روی میز افتاد.
یک طراح کمیک گابلین، سر طاسش را خاراند.
«وا... واقعاً؟»
ویراستار الف سر تکان داد.
«آره، آره. واقعاً خوبه! مخصوصاً این قسمت. [قدرتی که شاید حتی برج را هم نابود کند] کارگردانی این صحنه واقعاً حماسیه. واو. میدونستم تو طراحی ماهری اما... این یکی واقعاً تأثیرگذاره.»
«خب، یه مدتی هست که تو این صنعتم...»
«آره. حالا دیگه وقتشه که کار موفق خودت رو منتشر کنی، مگه نه؟ نمیتونی تا ابد دستیار بقیه بمونی. سر و سامون بگیر! یه خونه بتنی بساز. واقعاً یه خونه بساز. مگه نه؟»
طراح کمیک که از حرفهای ویراستار دلگرم شده بود، لبهای کلفتش را تکان داد، اما خیلی زود خندهای توخالی کرد و سر تکان داد.
«این خیلی بیشتر از چیزیه که بتونم بهش امید داشته باشم...»
«آه، اتفاق میافته. این چیزا الان خیلی محبوبه، کاملاً رو بورسه. کیمسولام رو که میشناسی، نه؟ همون نویسنده نژاد حلزون که دو سال پیش کارش رو شروع کرد! اولین کارش که تبدیل به نمایشنامه نقاشی آتش شد، حسابی ترکوند. شنیدم حتی یه ساختمون کامل ساخته، اونم نه تو بابل، بلکه تو اون مکان بهشتی تو طبقه ۲۰.»
«واقعاً...؟»
«البته که واقعیت داره. چرا باید دروغ بگم؟ مگه نه؟»
حرفهای بیش از حد مطمئن ویراستار الف باعث شد قلب طراح کمیک به تپش بیفتد. یک ساختمان! او حتی جرئت نکرده بود به چنین چیزی امید داشته باشد. اشاره به طبقه ۲۰ و بابل خیلی دور از ذهن و تقریباً غیرواقعی بود. اما شاید، فقط شاید، میتوانست از پس خرید یک خانه بربیاید.
'دیگه نگران اجارهخونه نیستم...'
طراح کمیک با چهرهای ناراضی به دستنویسی که کشیده بود نگاه کرد. با وجود اینکه ۱۵ سال سابقه کار داشت، کیفیت کار به نظرش مضحک میآمد، اما اگر این به معنای رسیدن به رویای دیرینه ثبات مالی بود، باید آن را تحمل میکرد... این چیزی بود که داشت به آن فکر میکرد تا اینکه:
«اما، آقای نویسنده.»
«بله؟»
حرفهای ویراستار الف او را به واقعیت بازگرداند.
«یه بخشهایی هست که اذیتم میکنه.»
طراح کمیک مکث کرد و به دستنویس خیره شد. رطوبتی شوم انگار در اعماق قلبش نفوذ کرد. هر بار که چنین حرفهایی میشنید، هیچ اتفاق خوبی در پی آن نمیآمد.
«کدوم بخشها...؟»
«خودت چی فکر میکنی؟»
لعنتی، چرا این رو از من میپرسی؟ اینجا که کلاس درس مدرسه دولتی نیست، فقط بگو چی اذیتت میکنه... طراح کمیک این را در دلش گفت، هرچند آن را به زبان نیاورد. در عوض، مثل همیشه دست به سینه شد و تماشا کرد که ویراستار با احتیاط به او اشاره میکند و میگوید:
«خب... شاید اینکه خدای کیم گونگجا رو شخصیت اصلی قرار بدیم خیلی مستقیم و بیپرده باشه؟»
«اصلاً. خدای کیم گونگجا مالکیت عمومیه، یه دارایی عمومی. اون لوح سنگی با نتایج رأیگیری رو که میشناسی. طبق تفسیر بابلی، استفاده ازش به هر شکلی که بخوای کاملاً آزاده.»
«پس... امم... شاید داشتن ۹۹ مهارت رتبه SSS خیلی زیادهروی بود...»
«هوف. این هم اشتباهه. شما واقعاً درک و سلیقه ندارید، آقای نویسنده. اینجا. اینجا رو ببینید.»
طراح کمیک در حالی که ویراستار الف به بخش خاصی اشاره میکرد، با گیجی نگاهش کرد.
آن صحنه، مربوط به حضور ارباب برج بود.
ویراستار الف با چهرهای پر از تأسف گفت:
«چرا ارباب برج باید اینطوری باشه... این دیگه چیه؟»
«اون، یه تسرکت (ابر مکعب)ـه... یه شکل چهاربعدی...»
«چرا چهاربعدی؟ چون ذهن خودت چهاربعدیه؟ چرا اینطوری طراحیش کردی؟»
طراح کمیک با سری پایینانداخته زیر لب چیزی گفت. ویراستار الف با گوشهای بزرگش به جلو خم شد و پرسید: «بله؟» «چی گفتی؟» مدتی طول کشید تا جوابی بگیرد.
«امم... فکر کردم برای یه خدا مناسبتره که هالهای غیرقابلوصف و غیرقابلدرک داشته باشه...»
«هوف~»
ویراستار الف آهی طولانی و کلافه کشید.
«داری در مورد چی حرف میزنی؟ نه، نه. اون رو یه دختر زیبا بکش. یه دختر زیبا با لباسهای چیندار... اوه، نکنه یه دختر زیبای ارباب برج با [افعی هزارساله] نویسنده همسایه تداخل پیدا کنه؟ پس... آه! یه پسر زیبا چطوره؟»
«یه، یه پسر زیبا؟»
«آره، آره. یه پسر زیبا، خیلی خوشگل! یه جوری طراحیش کن که بتونیم اکشنفیگورهاش رو بفروشیم!»
هرچه ویراستار الف بیشتر هیجانزده میشد، چهره طراح کمیک بیشتر در هم میرفت. با این حال، ویراستار الف بیتوجه به او، با یک چوبشکر به دستنویس ضربه میزد و انتقاد میکرد.
«و این چیه، همینطوری نفرستش بره... یه چیزی بهش اضافه کن. حالا که داریم اون رو تبدیل به یه پسر زیبا میکنیم، یه چیزی رو توصیف کن. مثلاً پسر زیبای ارباب برج روی پیشونی کیم گونگجا رو میبوسه. بعد نور فوران میکنه! زوم! چطوره، خوانندهها براش آب از لب و لوچهشون آویزون میشه، مگه نه؟»
«...»
«من بهعنوان یه ویراستار نباید این ایدهها رو مجانی در اختیارت بذارم~ باید بابت اینا پول بگیرم. واقعاً برام ضرره، این کار صلاحیتم رو بهعنوان یه الف زیر سؤال میبره.»
«اون...»
طراح کمیک در حالی که هنوز سرش پایین بود، زمزمه کرد.
«من... در موردش فکر میکنم.»
ویراستار اخم کرد.
«فکر میکنی؟ دیگه چی برای فکر کردن وجود داره؟»
طراح کمیک بدون هیچ پاسخ دیگری از جا بلند شد.
همانطور که از نژاد گابلین او، که اکنون آسورا نامیده میشد، انتظار میرفت، سایه بزرگ طراح کمیک روی ویراستار الف افتاد و او را پوشاند. با این حال، ویراستار الف حتی خم به ابرو نیاورد.
«حالا چی، میخوای بگی بازم قراره کمیکهای سبک خودت رو بکشی؟»
طراح کمیک بدون هیچ جوابی رویش را برگرداند، در حالی که شانههایش افتاده بود.
«اون جواب نمیده! پولی توش نیست!»
ویراستار همچنان از پشت سر طراح کمیک فریاد میزد.
«شما بعد از ۱۵ سال دستوپا زدن دیگه باید این رو بدونید، آقا!!»
این صدا بیشتر شبیه به یک التماس بود تا سرزنش.
«آه! اینطوری پولی درنمیاری!!»
طراح کمیک در حالی که دستنویسش را محکم در آغوش گرفته بود، از کافه بیرون رفت. صدای ویراستار از در کافه فراتر نرفت.
طراح کمیک نفس عمیقی کشید. در حالی که به دستنویس کمیکی که کشیده بود نگاه میکرد، دندانهایش را روی هم فشرد، سپس طوری بدنش را منقبض کرد که انگار میخواست آن را دور بیندازد، اما در عوض آن را به سینهاش فشرد و شروع به راه رفتن کرد.
پنجره اطلاعات
[شکلگیری کلید کامل شد.]
اعلامیه برج طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[ردپای زندگیای که زیستهاید، اکنون به یک اسطوره رایج در این جهان تبدیل شده است.]
پنجره اطلاعات
[طبقه ۹۵ پاکسازی شد.]
البته طراح کمیک این اعلامیه را نشنید. او فقط در سکوت به راه رفتن به سمت استودیواش ادامه داد.
با این حال، شخصی که اعلامیه برج را شنیده بود، در سکوت او را دنبال کرد.
پنجره اطلاعات
[شما در حال ورود به طبقه ۹۶ هستید.]