چپتر 404: (۲) یادداشت نویسنده
چپتر 404: (۲) یادداشت نویسنده
«اهریمن آسمان فریادزن، آیا هنوز هم بر سر تصمیمت برای منصوب شدن به عنوان یک ستون هستی؟»
«بله.»
قل، قل، قل... همانطور که نوشیدنی را میریختم، ادامه دادم.
«نه تنها این، بلکه هنوز هم مصممم تا جایگاه ارباب برج را هدف بگیرم.»
«اوهوم. خب، این بین همه کارمندهای تازهوارد رایجه که برای جایگاه مدیرعاملی دندون تیز کنن. آرزوی بهجاییه.»
ارباب برج در حالی که به بالا آمدن نوشیدنی نگاه میکرد، گفت:
«مراقب باش که این آرزو رو به باد ندی. تو تازه فقط برای مدیریت [عالم اموات] از بین تمام وظایفی که زیر نظر ستونهاست، منصوب شدی.»
«...»
«اهریمن آسمان فریادزن، اگه میخوای من رو به چالش بکشی، قلمروهایی که در دست تمام ستونهاست رو غارت کن.»
لیوانها حالا پر شده بودند.
بطری را پایین گذاشتم.
«ستونهای دیگر چه قلمروهایی دارند؟»
«این چیزیه که خودت باید در آینده متوجه بشی. جاهطلبی چیز خوبیه، اما بیا دیگه تو مهمونی خوشآمدگویی از کار حرف نزنیم؛ حال و هوا رو خراب میکنه.»
«خب، منطقیه.»
لیوانی که توسط ارباب برج پر شده بود را بلند کردم.
ارباب برج نیز لیوانی که من پر کرده بودم را بلند کرد.
«لطفاً کمی صبر کنید.»
«صبر میکنم.»
لیوانهایمان به هم خوردند.
با صدایی شفاف و زنگدار، انعکاس تصویرمان بر سطح مواج مایع لبخند زد. اینگونه، الکلی که ارباب برج برایم ریخته بود را نوشیدم. نوشیدنی که در ابتدا سرد بود، با پایین رفتن از گلویم، خونم را به جوش آورد. احساسی از کمال، آرامش و انتظار برای فردا.
هیچ پیام خاصی ظاهر نشد، اما فهمیدم که به یک ستون تبدیل شدهام و اکنون رسماً مسئولیت مدیریت تمام عالم اموات این برج را بر عهده دارم.
در حالی که غرق در این افکار بودم، ارباب برج برای امپراتور شمشیر هم نوشیدنی ریخت.
«ممنون که اومدی.»
امپراتور شمشیر بطری را گرفت و در عوض لیوان ارباب برج را پر کرد.
«حرفش رو هم نزن.»
بطری روی سینی قرار گرفت.
لیوانهای پرشان را به هم زدند و نوشیدند. پس از آهی آغشته به تندی الکل، ارباب برج گفت:
«اهریمن آسمان فریادزن به مقام یک ستون منصوب شد. تو هم جایگاهی که بهت واگذار شده بود رو پذیرفتی.»
«تبریک میگم، گونگجا. تو به عنوان یک مدیر اجرایی به یک شرکت بزرگ ملحق شدی.»
«اما امپراتور شمشیر. هیچ وعده خاصی به تو داده نشده.»
ارباب برج مستقیماً به امپراتور شمشیر نگاه کرد.
چشمان ارغوانیاش همچون آینهای، تصویر امپراتور شمشیر را بازتاب میداد.
«چه خواستهای داری؟»
«چیز خاصی نیست.»
امپراتور شمشیر به سادگی پاسخ داد.
«اگه فرقی بین یه برج و یه کوه باشه، فقط تو اینه که کسی اون رو ساخته یا نه. اما کاری که آدمها بعد از رسیدن به قله انجام میدن، چه برج باشه چه کوه، یکیه، مگه نه؟»
امپراتور شمشیر دوباره بطری را برداشت و لیوان ارباب برج را پر کرد.
«حالا دیگه وقتشه که برم پایین.»
ارباب برج مکث کرد.
در پاسخ، امپراتور شمشیر گفت:
«[مجوز خروج از برج] رو به من بده.»
«آه.»
ارباب برج آهی کشید.
«میدونستم این رو میگی.»
«حدس زده بودی؟»
«از همون اول، دلیلی که وارد این برج شدی این بود که با من یه نوشیدنی بخوری.»
بخار ارغوانی نفسهایش، همچون اولین برف زمستانی بر روی سفیدی بیکران انباشته میشدند.
«من انحصارطلبم. دلم نمیخواد هیچکدوم از گنجینههایی که به دست آوردم رو رها کنم. به معنای واقعی کلمه، حتی اگه پوستم بپوسه، گوشتم فرو بریزه و استخونهام پودر بشن، دلم میخواد درون جعبهی خودم با هم مخلوط بشن، حتی اگه با خاک قاطی بشن.»
این چیزی بود که من هم وقتی فهمیدم یک عالم اموات درون برج وجود دارد، به آن پی برده بودم.
«اما با این حال...»
ارباب برج در حالی که جرعهای از نوشیدنیاش مینوشید، با نگاهی رو به پایین زمزمه کرد:
«نمیشه یه جنگجو رو به بند کشید.»
چهرهی ارباب برج که پشت لیوان پنهان شده بود، دیگر آن صلابت و قدرتی را که چند لحظه پیش هنگام صحبت از قلمرو ستونها نشان داده بود، نداشت.
در عوض، بینهایت ضعیف و تنها به نظر میرسید.
متوجه شدم که این صحنه به طرز عجیبی برایم آشناست.
«آه.»
مدیر (مدیر پرورشگاه) بود.
حالت چهرهی کنونی ارباب برج، مرا به یاد مدیر (مدیر پرورشگاه) انداخت؛ زمانی که یتیمخانه را ترک میکردیم و او از پشت سر رفتنمان را تماشا میکرد.
«...»
حالا که به گذشته نگاه میکردم، آمتیست در دنیای داستان فرعی هم وقتی مرا بدرقه میکرد، دقیقاً همین چهره را داشت.
شاید تمام والدینی که فرزندانشان را راهی میکنند، همین حالت چهره را به خود میگیرند.
«هر از گاهی بهت سر میزنم.»
امپراتور شمشیر پس از اینکه نوشیدنیاش را یکنفس سر کشید، با دست بزرگش چند بار روی سرم کوبید.
«میام تا به باغ خاکستری این یارو سر بزنم، و اگه این بچه دوباره داشت برای خودش دلسوزی میکرد و زانوی غم بغل گرفته بود، باید یه لگد حسابی نثارش کنم.»
«آه، منظورت چیه که زانوی غم بغل میگیرم...»
امپراتور شمشیر با نادیده گرفتن زمزمههای من، به ارباب برج نگاه کرد.
«پس هر از گاهی میام تا همینطوری باهات یه نوشیدنی بزنم، پس نگران نباش.»
«بله.»
ارباب برج این را گفت، در حالی که با وجود تمام تلاشهایش برای پنهان کردن آن، تنهاییاش کاملاً مشهود بود.
«لطفاً هر از گاهی سر بزن.»
برای ارباب برج، کسی که دنیاهای بیشماری را درون جعبهای به نام برج در آغوش گرفته بود و بر مرگ و زندگیهای بینهایتی نظارت داشت، خداحافظیها همیشه خاری تازه و دردناک بودند.
به روباه فکر کردم. در طول صعودم از طبقات دهه نود، روباه به همراه بانو و مار بزرگ (افعی)، خودش را پنهان کرده بود و داشت از خفگیِ تنهایی جان میداد. عنکبوت خاکستری، امپراتور شمشیر که اینجا کنارم بود و حتی استادم و راویل؛ بزرگترین دشمن آنها کسی با قدرت بیشتر نبود، بلکه این حقیقت بود که هیچکس را در کنار خود نداشتند.
در حقیقت، حتی قویترینِ ما نیز با تیغ برنده تنهایی روبهرو میشوند.
عمیقاً احساس میکردم که ارباب برج در حال دست و پنجه نرم کردن با همان تیغ است.
سرم را پایین انداختم.
«ممنونم.»
ارباب برج به بالا نگاه کرد.
با چهرهای که هنوز ردپای تنهایی بر آن نقش بسته بود، به من نگاه کرد و درست مانند زمانی که پیشتر از او تشکر کرده بودم، گفتم:
«به لطف شما که این برج را ساختید، ما توانستیم تا اینجا پیش بیاییم.»
گفتم:
«من تونستم برای خودم کسی بشم.»
از چیزهایی که یاد گرفته بودم حرف زدم.
«امپراتور شمشیر تنها نبود.»
از چیزهایی که یاد گرفتم صحبت کردم.
«استل مجبور نشد به یه پادشاه اهریمن تبدیل بشه.»
یکی پس از دیگری.
«شاینی برای تأسیس اون کشور اشتباه نکرده بود. کیم یول یه آشغال به دنیا نیومده بود. استاد،»
یکی پس از دیگری.
«استاد تونست از یه مرگ بیمعنی فرار کنه. راویل تونست کمی خوشحالتر باشه و سیلویا تونست بدون آسیب زدن یا تحقیر دیگران، خوشبختی رو پیدا کنه. آناستازیا تونست از ته دل لبخند بزنه و جنگجوی صلیبی تونست عدالت رو بدون اینکه واقعاً کسی رو بکشه، دنبال کنه. بامبولینا یه هیولای غیرقابل درک نبود. لیائو فان،»
هر نام، همچون قطرات بارانی از سرزمینی دوردست، بر وجودم میبارید. با هر کلمهای که از قلبم لبریز میشد، چهرهی کسانی که ملاقاتشان کرده بودم جان میگرفت. من،
«لفانتا اِگیم،»
«هاموسترا،»
«روباه،»
«موج اول،»
«مدیر (مدیر پرورشگاه)،»
«یو سو-ها،»
گفتم.
«هیچکدوم از ما اشتباه به دنیا نیومدیم.»
در حالی که لیوان ارباب برج را پر میکردم، سرم را به نشانه احترام عمیقاً خم کردم.
«به لطف شما که این برج رو ساختید، تمام این حقایق تونستن ثابت بشن.»
نوشیدنی از لیوان سرریز شد. چهرهام در نوشیدنیِ ریختهشده روی سینی بازتاب یافت.
اما طولی نکشید که تصویرم محو شد.
قطرات اشکی که از چانهام میچکیدند، تصویر را در هم شکستند.
«ممنونم، مادر.»
به ارباب برج گفتم.
«ممنونم، برادر.»
به امپراتور شمشیر گفتم.
«من خوشبختم که با هر دوی شما آشنا شدم.»
سکوت برقرار شد.
«همم.»
سکوت توسط ارباب برج شکسته شد.
«همم.»
ارباب برج در حالی که دست به سینه نشسته و سرش را پایین انداخته بود، این صدا را چند بار تکرار کرد.
همم، همم.
و سپس.
«من راضیام!»
چهرهی ارباب برج هنگام گفتن این حرف، درخشانتر از خورشیدی بود که بر فراز تاج گل اهدایی امپراتور شمشیر میتابید.
ناگهان، دستی روی پیشانیام نشست. امپراتور شمشیر با لحنی که به اندازهی همان لمس گرم بود، گفت:
«هر وقت خواستی بهم خبر بده.»
«چشم.»
اشکهایم را پاک کردم و سرم را تکان دادم.
«حتماً.»
زمان گذشت.
چند جام دیگر هم با هم نوشیدیم.
وقتی برنج سرخشده تمام شد، طبیعتاً بطری هم خالی شده بود.
«پس...»
«بله.»
من و امپراتور شمشیر، هر دو به آرامی از جا بلند شدیم.
ارباب برج از جایش تکان نخورد. او درست همانطور که هنگام نوشیدن نشسته بود، سر جایش ماند؛ چرا که اینجا خانهی او بود.
چون آنجا جایگاه او بود.
اما ارباب برج در حالی که دستانش را در هم گره کرده بود، رفتن ما را تماشا کرد.
«امیدوارم بخت و اقبال همیشه یارتان باشد.»
و سپس ما را بدرقه کرد.
۳
دربارهی اتفاقاتی که بعد از آن افتاد، چیز خاصی برای گفتن وجود ندارد. هرچه بود را گفتم.
من یک ستون شدم.
فوراً کارم را شروع نکردم. بالاخره من هم به استراحت نیاز دارم، مگه نه؟ ارواحی که در طول صعودم به طبقهی صدم منتظرم مانده بودند... متأسفم، اما آنها باید کمی بیشتر صبر میکردند. قصد داشتم اول به دیدن کسانی بروم که هنوز زنده بودند و انتظارم را میکشیدند.
«عصای اعصار» باورش نمیشد و تعجب کرده بود که چطور میتونم همون روز اول جیم بشم. با شوخی ازش پرسیدم که اگه از همین الان سر این موضوع ناراحته، چطور میخواد روزهای طولانیِ پیش رو رو با من تحمل کنه؟ عصای اعصار فقط آهی کشید.
من از امپراتور شمشیر جدا شدم.
امپراتور شمشیر [مجوز ترک برج] رو دریافت کرد. در کمال تعجب، این مجوز برای «تمام دنیاهایی که برج در بر میگرفت» صدق میکرد. در واقع، امپراتور شمشیر نه تنها میتونست به «دنیای هزاران شمشیر» که زادگاه اصلیش بود برگرده، بلکه میتونست به زمین مدرن که من توش به دنیا اومده بودم، به بیرون از برج که عنکبوت خاکستری توش زندگی میکرد و حتی به دنیایی که ارباب برج توش متولد شده بود هم بره.
به خاطر اتفاقی که توی طبقه ۱۰ افتاد، امپراتور شمشیر که در کمال تعجب روحیه رقابتطلبی بالایی داره، موقع خداحافظی گفت که میخواد به دنیای ارباب برج سر بزنه. قبلاً، وقتی «بانویی که در سراب راه میرود» به سوال قدیس شمشیر جواب داد، او میخواست موجودی به نام «استاد مطلق شمشیر» رو به چالش بکشه؛ کسی که به عنوان قدرتمندترین شمشیرزن در تمام دنیاها شناخته میشد.
با این حال، به نظر میرسید تا عملی شدن این نقشه کمی زمان ببره. از اونجایی که امپراتور شمشیر برای مدت طولانی توی طبقه ۹۹ گیر افتاده بود، کارهای تلنبار شده زیادی داشت. اول از همه، میخواست به زادگاهش در «دنیای هزاران شمشیر» سر بزنه تا با آشنایان زندهاش دیدار کنه. بعد از اون، میخواست به بابل در طبقه اول برج ما بیاد تا با قدیس شمشیر نوشیدنی بخوره. اگه افراد دیگهای هم بودن که باهاشون صمیمی بود، احتمالاً با اونها هم نوشیدنی میخورد. بعد از اون، میخواست به باغ من بیاد تا به عنکبوت خاکستری ادای احترام کنه. تازه بعد از همه اینها بود که میخواست به دنیای ارباب برج سفر کنه.
دروغ بود اگه میگفتم به این رفتار بیدغدغه و آزادانه امپراتور شمشیر حسودی نمیکنم. اما همونطور که اون انتخاب خودش رو کرده بود، من هم انتخاب خودم رو کرده بودم. من مسئولیت این رو داشتم که زندگی خودم رو بکنم.
من با همکارانم صحبت کردم.
راستش رو بخواید، هیچوقت تصور نمیکردم... نه، اگه بخوام صادقانهتر بگم، تصور میکردم که توی زندگیم اینقدر مورد انتقاد قرار بگیرم. به نظرم این کاملاً منصفانهست که به خاطر منتظر گذاشتن و نگران کردن بقیه، ازم انتقاد بشه. این هم بخشی از مسئولیت زندگی کردن منه.
با وجود ناراحتی ناشی از حرفهای تند و بیشماری که شنیده بودم، به لطف لمس کردن پشت کرکی روباه که جلوم ظاهر شده بود، تونستم خودم رو آروم کنم. اینکه بعداً روباه انگشتهام رو گاز گرفت، رازیه که فقط بین خودمون میمونه. در حین صحبت با همکارانم، تجربیاتی که از سر گذرونده بودم رو باهاشون در میون گذاشتم. همکارانم هم اتفاقاتی که توی این مدت براشون افتاده بود رو تعریف کردن. با توجه به چیزهای زیادی که موقع بالا رفتن از طبقات دهه ۹۰ دیده و تجربه کرده بودم، تونستیم خیلی سریع اوضاع رو سر و سامان بدیم. مار بزرگ (افعی) که توسط روباه احضار شده بود، به نظر میرسید در غیاب من با جمعآوری الوهیت به چیزی شبیه به یک آناکوندا تکامل پیدا کرده بود، و افشاگریهای پراکندهاش از رازهایی که میدونست کمک کرد تا جاهای خالی پر بشن. واقعاً ازش ممنونم.
بعد از اینکه اوضاع رو سر و سامان دادیم، بحث این پیش اومد که بعدش باید چیکار کنیم، و همون موقع بود که این کنفرانس مطبوعاتی برنامهریزی شد. این پیشنهاد آناستازیا بود. من هم با کمال میل از پیشنهاد دوستی که از من عاقلتر بود پیروی کردم.
«همهاش همین بود.»
بیشتر این حرفها رو به خبرنگارهایی زدم که از پشت پرده پروژکتور به من نگاه میکردن. چیزهایی که باید پنهان میموندن رو مخفی کردم و چیزهایی که باید حذف میشدن رو از قلم انداختم، اما با این حال، صحبت کردنم زمان قابل توجهی برد.
خبرنگارها احتمالاً تا مدتی برای پیدا کردن سوژه خبری به مشکل برنمیخورن. اینکه این خبر خوبیه یا بد، مطمئن نیستم. اگه کسایی باشن که حس کنن این یه خبر خوبه، شاید کمی خوشحالتر بشن. من حاضر بودم با کمال میل به تمام سوالاتی که توی این کنفرانس مطبوعاتی پرسیده میشد جواب بدم.
در نهایت، یکی از خبرنگارها پرسید:
«حالا قصد دارید چیکار کنید؟»
سرم رو بالا آوردم.
خبرنگارها رو میدیدم که بهم نگاه میکردن، دوربینهایی که تصویرم رو ضبط میکردن و آدمهای بیشماری که قرار بود از طریق اون دوربینها من رو تماشا کنن.
«حالا میخوام چیکار کنم؟»
در وهله اول، قصد دارم در حالی که با راویل وقت میگذرونم، از زنده بودنم لذت ببرم. این برنامه آینده کاملاً صادقانه من بود.
اما این رو به زبون نیاوردم.
چون مطمئناً، کسی شبیه به خودِ گذشته من وجود داشت؛ کسی که توی یه اتاق حبس شده بود و با همون چهرهای که من موقع تماشای امپراتور شعله داشتم، من رو از تلویزیون تماشا میکرد.
چیزی بود که امپراتور شعله اون زمان میتونست بهم بگه. البته، امپراتور شعله اون زمان هرگز توی هیچ مصاحبهای این حرف رو نزد. و حالا، میتونم درک کنم که این چیزی نیست که بخوام به خاطرش کینهای به دل بگیرم. امپراتور شعله به عنوان یک امپراتور زندگی میکرد و بنابراین مثل یک امپراتور هم حرف میزد.
اگه چیزی هست که دلم میخواست بشنوم، پس خودم باید کسی باشم که اون رو به زبون میاره.
«همم.»
حرفی که خودِ سی و سه سالهام دلش میخواست بشنوه.
چیزی که آرزو میکردم الگویم بهم بگه.
«من...»
چیزی گفتم که همه میتونستن باهاش ارتباط برقرار کنن.
«من قصد دارم امروز رو زندگی کنم.»
اون هم، یک برنامه آینده کاملاً صادقانه بود.
-پایان شکارچی انتحاری رتبه SSS-
یادداشت نویسنده:
سلام، من شین نوآ هستم!
داستان شکارچی انتحاری رتبه SSS، که معمولاً با نام [شکارچی انتحاری] شناخته میشه، امروز به پایان رسید. اگه ازش لذت بردید، دیگه چیزی بیشتر از این نمیخوام.
ممکنه در آینده داستانهای فرعیای وجود داشته باشه، اما در حال حاضر، این پایان کاره...!
به عنوان نویسنده، برام آسون نیست که به این سوال جواب بدم که شکارچی انتحاری رتبه SSS دقیقاً چه نوع داستانیه. جدای از این واقعیت که ژانرهای زیادی رو با هم ترکیب میکنه، خود عنوانش هم «شکارچی انتحاری رتبه SSS» هست...
حالا که حرف از عنوان شد، قبل از اینکه تبدیل به یک سری پولی بشه، این شانس رو داشتم که اسمش رو به «شکارچی رتبه SSS که میمیرد تا زندگی کند» تغییر بدم. گاهی اوقات فکر میکنم شاید بهتر بود اگه تغییرش میدادم. با این حال، بعد از پولی شدنش، شابک ثبت شد و... دیگه نتونستم تغییرش بدم... (یادداشت ویراستار: البته یک سال بعد به این عنوان تغییر کرد)
از صمیم قلب از خوانندگانی که مدت طولانی رو با رمانی با چنین عنوانی سپری کردن تشکر میکنم...!
شکارچی انتحاری رتبه SSS داستانی درباره تنهایی بود.
داستانی درباره اینکه چطور با تنهایی کنار بیایم، اینکه کسی که میتونه باعث بشه شخص دیگهای احساس تنهایی نکنه چقدر فوقالعادهست، و اینکه آیا منجی همون کسی نیست که وقتی تنهایی در کنارت میمونه؟
شکارچی انتحاری رتبه SSS داستانی درباره زندگی بود.
نیازی به استعداد درخشان، قدرت یا مهارت ندارید. حتی اگه نتونید چیزی رو به دنیا ثابت کنید، حتی اگه در حال شکست خوردن باشید، صرفِ زنده بودن ارزش داره. این همون نوع داستانی بود که میخواستم بگم.
شکارچی انتحاری رتبه SSS داستانی درباره مرگ بود.
داستانی درباره عشق و دوستی. داستانی درباره انتخابها و مسئولیتپذیری.
مطمئن نیستم که آیا تونستم تمام این مضامین رو به اندازه کافی و بلندپروازانه بیان کنم یا نه. وقتی به گذشته نگاه میکنم، همیشه کاستیها و چیزهایی وجود دارن که آرزو میکردم کاش بهتر بودن. اگه این ایرادات برای منِ نویسنده قابل مشاهدهست، پس برای خوانندهها چقدر بیشتر به چشم میاد، و این باعث خجالتم میشه. همه اینها به خاطر ظرفیت ناکافی من به عنوان یک نویسندهست.
با وجود اینکه داستان تا این حد ناقص بود، این خوششانسی رو داشت که به دست افراد زیادی برسه و چنین عشق بینظیری رو دریافت کنه که شاید لایقش نبودم.
از همه اعضای تیم جی-پلاس که از هیچ حمایتی برای اولین اثر نویسنده شین نوآ دریغ نکردن، تا مدیر لیم جونگ-سونگ که در طول انتشار داستان از مقام معاونت به مدیریت ارتقا پیدا کرد، تا کورنکاببیتس که کاور اول رو کشید، تا مینتاکا کیم و فانتوم بیتل که کاور دوم رو کشیدن، و از همه کسانی که از ما حمایت کردن تشکر میکنم.
و البته، از تمام خوانندگانی که این اثر رو خوندن.
اگه شما، عشق و حمایتتون نبود، به پایان رسوندن این سفر برام غیرممکن میشد.
به عنوان نویسندهای که جلوی مانیتور میشینه، خیلی راحته که فراموش کنم همیشه دارم با آدمها زندگی میکنم و برای کسانی مینویسم که در دنیای واقعی زندگی میکنن.
این صداها، نظرات و علاقه شما بود که به زحمت اجازه داد این واقعیت رو به خاطر بیارم. حداقل، بهم این امکان رو داد که تلاش کنم تا فراموشش نکنم.
ممنونم.
به خاطر شما بود که شکارچی انتحاری تونست وجود داشته باشه، و فراتر از اون، من تونستم وجود داشته باشم.
به سخت تلاش کردنم ادامه میدم!
فکر میکنم حداقل یک سال طول بکشه تا نوشتن اثر بعدیام رو شروع کنم. توی این مدت، قصد دارم به مدرسه برم و چیزهایی که توشون کمبود داشتم و میخواستم یاد بگیرم رو بیاموزم. وقتی دفعه بعد با هم ملاقات کردیم، امیدوارم کمی پختهتر و بزرگتر برگردم.
هوا داره گرمتر میشه. انتظار میره که تابستون امسال بدترین موج گرمای تاریخ اخیر رو داشته باشه، و به نظر میرسه که ویروس کرونای جدید هنوز هم در کمین نشسته.
لطفاً مراقب سلامتیتون باشید.
روز فوقالعادهای داشته باشید.
شین نوآ بودم.