چپتر 41: لقب یک جنگجو (۳)
چپتر 41: لقب یک جنگجو (۳)
بزرگتر شد.
یک قورباغه... بله. حالا میدانست چیزی که خورده، یک قورباغه بوده است. خیلی بیشتر از قبل میدانست. درباره قورباغهها، مارها و عقابها میدانست.
لذت لمس باران، وقتی که یک قورباغه بود.
لذت خزیدن روی زمین، وقتی که یک مار بود.
لذت سپردن پیکرش به آسمان، وقتی که یک عقاب بود.
از لذت آسمان و زمین آگاه بود.
-گرررر.
و به یک شیر تبدیل شد و لذت کشتن را درک کرد.
گوشت گوزن لذیذ بود. عطرش دلپذیر بود. لحظهای که دندانهایش را در گردن گوزن فرو برد، آه، میتوانست با خوشحالی همینگونه بمیرد.
-آه...
اگر با...
-هیک!
...یک موجود زنده پر سر و صدا روبرو نمیشد.
-کیاااا!
موجود زنده در حالی که پشت سرش را نگاه میکرد، پا به فرار گذاشت.
به طور غریزی، به دنبال موجود زنده دوید.
-کـ-کمکم کن...! بابا! بابا! کمکم کن!
موجود زنده پر سر و صدا و کند بود. حتی خودش را روی زمین انداخت.
داشت چه کار میکرد؟
مفهوم «افتادن» را نمیدانست. نباید هم میدانست. چرا که در آسمان پرواز کرده و روی زمین خزیده بود. این اولین باری بود که با موجود احمقی روبرو میشد که روی پاهای خودش میافتاد.
-نمیخوام بمیرم! بابا! کمک...
پیش از آنکه موجود پر سر و صدا بلندتر فریاد بکشد، دندانهایش را در بدن او فرو برد. خون از میان دندانهایش فواره زد. وقتی دهانش پر از خون شد، لحظهای مکث کرد. شوکه شده بود.
چه عطر لذیذی!
این دیگر چه عطری بود؟!
معتاد و مستِ این خون شد. دندانهایش را در بدن موجود زنده فرو برد و سعی کرد همه چیز را ببلعد. خون... پوست... استخوان! حتی رودهها. همه چیز دلپذیر بود. هر چه دندانهایش عمیقتر فرو میرفت، پاهای عقبش کوتاهتر و پاهای جلویش بلندتر میشدند.
پاهای عقبش تبدیل به پا، و پاهای جلویش تبدیل به دست شدند. یال شیر به مو تبدیل شد.
همه چیز در یک لحظه رخ داد. با آرامش بقایای موجود زنده را خورد. وقتی حتی آخرین تکهها را بلعید، خاطرات موجود زنده در ذهنش جاری شد.
-...
انسان.
این چیزی بود که موجود زنده میگفت.
این انسان در یک روستای دورافتاده به دنیا آمده بود. او با عشق خانوادهاش بزرگ شد. هیچ کمبودی از نظر محبت نداشت. اما هنوز چیزی کم بود. سلامتی انسان رو به وخامت گذاشته بود.
بیماری.
در این روستای دورافتاده راهی برای درمان بیماری این کودک وجود نداشت. حتی اگر بود هم، پولی نداشتند. انسانها یکی یکی در خانوادهاش میمردند. و این انسان جوان حاضر نبود در حالی که روی تخت دراز کشیده است، بمیرد.
-میخوام اونقدر راه برم تا دیگه نتونم!
-میخوام هوای بیرون رو نفس بکشم، حتی اگه شده فقط یه ذره.
این یک اشتباه بود.
انسان خیلی دور شده بود. او امتحان کرده بود که قبل از مرگ تا کجا میتواند پیش برود.
و با مرگ روبرو شده بود. در معده این هیولا.
-بچه! استل!
نه.
-تو اینجایی!
او دیگر خودش نبود.
-مگه نگفتم تنهایی بیرون نرو! نزدیک جنگل خطرناکه. معلوم نیست کِی ممکنه یه جانور وحشی پیدا بشه. تنهایی بیرون نـ... ولی چرا لباست اینطوری شده!
-...
دخترک دهانش را باز کرد.
-بابا.
لبخند زد.
-فکر کنم الان دیگه سالمم.
استل.
این اولین نامی بود که پادشاه اهریمن داشت.
صدایی در سرم پیچید.
پنجره اطلاعات
[مهارت شما در حال فعال شدن است.]
میدان نبرد شروع به دگرگونی کرد.
آغاز تغییر از زیر پاهایم بود. سایهها. سایهها از زیر پایم شروع به گسترش کردند. سایهام میدان نبردِ سوخته را پوشاند.
-گووووو...
چیزی از درون سایه بیرون جهید.
-گووووو!
یک استخوان بود.
یک استخوان کاملاً سفیدِ انسان از درون سایه بیرون آمد. شبیه اهریمنی بود که سعی داشت از زندان فرار کند.
«امپراتور شمشیر.»
در حالی که به سایههای اطرافم نگاه میکردم، در ذهنم حرف زدم.
«میخواستی بدونی چرا [احضار صد شبح] رو انتخاب کردم، مگه نه؟»
-اوه، آره. میخواستم.
«اولش منم یه مهارت دیگه رو میخواستم.»
مهارتی بود که هاله را تقویت میکرد.
مسیر سرخ پادشاه اهریمن واقعاً ترسناک بود. چقدر خفن میشد اگه یه روز منم میتونستم اون کار رو بکنم؟
اما بعد از اینکه یکم بیشتر بهش فکر کردم، نظرم عوض شد.
«کارت مهارت باز شو.»
+
پنجره اطلاعات
[احضار صد شبح]
رتبه: SS
اثرات: کسانی که کشتهاید به عنوان هیولا احضار خواهند شد. مردگان نمیتوانند از تواناییهای زمان حیات خود استفاده کنند. همچنین چیزی از آن دوران به یاد نمیآورند. آنها به شکل گابلینها، اورکها، زامبیها، اسکلتها و غیره احضار خواهند شد.
※ با این حال، شما فقط میتوانید هفتهای یکبار آنها را احضار کنید.
+
یک کارت طلایی درخشان بود.
«احضار کسایی که خودم کُشتم به شکل هیولا...»
در حالی که به کارت نگاه میکردم، با خودم زمزمه کردم.
«ولی یه مشکلی هست. فکر میکنی من تا حالا چند نفر رو کُشتم؟»
-اوه.
به هو-ریونگ ابروهایش را در هم کشید.
-اون طاعون شعله و خودت. روی هم نمیشه ۲ نفر؟
«آره. اینطور به نظر میرسه.»
خندیدم.
«پس چرا فکر میکنی [بصیرت کارآگاه] که قدیس شمشیر داره، میگه آمار قتلهای من ۴۰۰۰ نفره؟»
-چی؟
«راستش خیلی افتضاحه. و عجیب. میدونم که خودکشی برام تبدیل به یه سبک زندگی روزمره شده بود، ولی مگه من آدم رهگذری رو کشتم؟ خداییش، فقط خودم بودم. پس چرا آمار قتلهام بالای ۴۰۰۰ نفره؟ منطقاً باید ۲ نفر باشه.»
-...
«پس معنیش اینه.»
به مقابلم نگاه کردم.
«روش خاصی برای شمارش مرگ تو این برج وجود داره.»
در میدان نبرد سایهها.
«حتی اگه یه نفر دو بار کشته بشه، [۲] حساب میشه، نه [۱].»
هیولاهایی که از درون سایهام بیرون میآمدند.
دستهای از اسکلتها را دیدم که سعی داشتند از زندانم فرار کنند.
«خب. پس بذار دوباره ازت بپرسم.»
این یک ارتش بود.
انبوهی از هیولاها میدان نبرد را پوشانده بودند.
«فکر میکنی آمار مرگهای من به چند رسیده؟»
۴۰۹۷ بار خودکشی. اولین شکار یو سو-ها، و مجبور شدن به کشتن دوبارهاش چون اول توسط قدیس شمشیر کشته شدم.
پس این یعنی ۴۰۹۹ بار مرگ.
ردپای مرگهایم در این دشت وسیع به وضوح پیدا بود.
«عجب...»
سرم را تکان دادم و با رضایت به جزیره مرگی که ساخته بودم نگاه کردم.
«واو، چقدر زیاد مردم.»
همان موقع بود.
-گوووووو!
ارتش استخوانها فریاد برآوردند.
-کاااااا!
اسکلتها دندانهایشان را نشان دادند. همه شبیه هم بودند. بدنها و قد و قامتشان درست مثل من بود. مگر غیر از این انتظار میرفت؟ آنها هیولاهایی بودند که مرگهای مرا اثبات میکردند.
«حتی سلاحشان هم یکی است.»
یک خنجر.
تمام اسکلتها همان خنجر را در دست داشتند.
این همان سلاحی بود که با آن جان خودم را گرفتم و یو سو-ها را کشتم.
«امکان نداره...!»
اما من تنها کسی بودم که با آرامش به سلاحهای اسکلتها نگاه میکردم. جادوگر و قدیس شمشیر با چهرههایی شوکه به اطراف خیره شده بودند.
«این دیگه چیه؟ کیم گونگجا. این مهارت توئه؟»
«آره.»
«شوخیت گرفته؟!»
جادوگر جا خورده بود.
«خدای من. مهارتی که هزاران هیولا رو احضار میکنه! تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم! پس اینطوری طبقه ۱۰ رو تنهایی پاکسازی کردی!»
«آه.»
به نظر میرسید جادوگر درباره نحوه پاکسازی طبقه ۱۰ دچار سوتفاهم شده است. قبل از اینکه بتوانم اشتباهش را اصلاح کنم، با شگفتی ادامه داد.
«نه، قضیه این نیست اما...»
ممم.
بیخیال.
«خب، فکر کنم. آره.»
«میدونستم!»
«بیا بعداً در موردش حرف بزنیم.»
الان نیازی نبود این سوتفاهم را برطرف کنم.
حرف زدن جلوی پادشاه اهریمن باید حد و مرزی میداشت.
-تو... چطور مهارتی شبیه من داری...
پادشاه اهریمن هم غافلگیر شده بود.
سر جایش خشکش زده بود. هیچ حالت چهرهای نداشت، اما از صدایش میتوانستم حس کنم چقدر متعجب شده است.
حیف شد.
اگر میتوانستم چهرهاش را ببینم، حتماً اخم کردنش را تماشا میکردم.
«کنجکاوی؟»
افکارم را جمع کردم و پوزخند زدم.
«اما چیکار میشه کرد؟ دلم نمیخواد بهت بگم.»
-······.
«میتونی به کنجکاویت ادامه بدی. یا شایدم باید درباره وضعیت زندگیت بهت بگم؟ این چطوره؟»
-نمیتونم ببخشمت...! این غیرقابل قبوله!
پادشاه اهریمن مانند شیری زخمی فریاد کشید.
-تا کی میخوای منو به بازی بگیری! الهه! نفرت من! حسرت من! تو قول دادی همه رو بپذیری! چطور تونستی...!
«قدیس شمشیر!»
به حرفهای پادشاه اهریمن گوش ندادم. او کار خودش را داشت و من هم نقش خودم را. پادشاه اهریمن دشمن من بود. اگر دشمن حواسش پرت بود، برای من یک فرصت محسوب میشد.
«لطفاً همراه اسکلتها بجنگید! اگه کمک کنید، عقب نمیمونیم!»
«همم.»
قدیس شمشیر با لحنی آزرده جواب داد.
«خیلی خب. جنگیدن کنار هیولاها چندشآوره اما... بهتر از کمک کردن به توئه.»
«ممنون! و ارباب اژدهای سیاه، لطفاً کمکم کن! ما میتونیم خودمون پادشاه اهریمن رو شکست بدیم!»
«میدونم. فقط دست و پاگیرم نشو!»
قدیس شمشیر شمشیرش را تاب داد و جادوگر هاله خود را منفجر کرد. به نظر میرسید این دو تصمیم گرفتهاند تا زمان شکست پادشاه اهریمن از دستوراتم پیروی کنند. سرم را تکان دادم و رو به مرگهایم فریاد زدم.
«صد شبح!»
استخوانها غریدند.
«بهشون نشون بدین تو چه کاری بهترین هستین!»
فرمان دادم.
«بکشید، و کشته شوید!»
ارتش از فرمانم اطاعت کرد.
-گووووو!
اسکلتها به سوی میدان نبرد دویدند. چون فقط استخوان بودند، وزن سبکی داشتند. یکی از آنها روی سر یک اورک پرید و با خنجر سرش را برید.
اسکلت دیوانهوار خنجر را به اطراف تکان میداد. تیغه خنجر، چشمها، دهان و گردن اورک را درید. اورک جیغی کشید و روی زمین افتاد. به خاطر شدت ضربه، دست چپ اسکلت شکست، اما متوقف نشد. فقط مستقیم به سمت شکار بعدی رفت.
-کییییک!
از جای دیگری، یک گابلین از درد فریاد کشید. اسکلتی آنجا بود که آنقدر آسیب دیده بود که فقط جمجمهاش باقی مانده بود. او با دندانهایش بازوی گابلین را کنده بود.
-گوووو!
-کیییی!
دور گابلین، اسکلتهای دیگری هم بودند. همگی اسکلتهایی بودند که از جایی آسیب دیده بودند.
یک دست شکسته. یک پای از دست رفته. یک سر کنده شده.
اما همه آنها خنجر داشتند. کیییک! گابلین دست و پا میزد، اما بیفایده بود. اسکلتها دور گابلین جمع شدند و خنجرها را فرود آوردند.
خون به هوا فواره زد.
-واو، لعنتی.
به هو-ریونگ نوچنوچ کرد.
-ببین چقدر سرسختن. برام سواله به کی رفتن. یه ارتش هیولا که از مرگ نمیترسه. چه کوفتی. این دیگه خیلی ترسناکه!
قتلعامی در سراسر دشت رخ داد.
پادشاه اهریمن از خشم به خود لرزید.
-چطور جرئت میکنی!
سایه پادشاه اهریمن همچنان به تولید پساب ادامه میداد. اگر آن پساب خون بود، فکر میکردم خون پادشاه اهریمن است. پادشاه اهریمن در یأس فرو رفته بود.
-تو صلاحیتش رو نداری!
یأس او در آسمان طنینانداز شد.
-کسی از یک دنیای دیگه.
او ضربهای به زمین کوبید.
-کسی که هیچ زندگی، نیت شوم، یا نفرتی نسبت به این دنیا نداره! چطور جرئت میکنی جلوم رو بگیری؟!
صدایش در آسمان و زمین پژواک یافت.
«چه اهمیتی داره از کجا اومدم؟»
در برابر آن پژواکها لب به سخن گشودم.
«من الان اینجام. اما اگه هنوزم میگی صلاحیت ندارم...»
هنوز پژواکها آرام نگرفته بودند.
صدایی در سرم شنیدم.
پنجره اطلاعات
[برج در حال اعطای یک لقب به شماست.]
گویی کسی که مدتها مرا تماشا میکرد، در حال دعای خیر برایم بود. انگار داشتند آزادیام از زندان زمان را تبریک میگفتند.
پنجره اطلاعات
[لقب شما پادشاه مرگ است.]
صدا طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
[ادای احترام به پادشاهی که مرگ را درو میکند.]
بله.
کسی مرا به یاد میآورد.
با وجود اینکه بارها و بارها مرده بودم.
کسی دلیل حضورم در اینجا را میدانست.
همین کافی بود.
«دخالت نکن.»
شمشیرم را بالا بردم و گفتم.
«برج صلاحیت من رو تأیید میکنه.»
پادشاه مرگ.
این نام دوم من بود.