چپتر 49: نام پادشاه اهریمن (۳)
چپتر 49: نام پادشاه اهریمن (۳)
۴.
ترس.
احساسی که بیش از هر چیز دیگری انسانی بود.
«هی...»
اضطراب از آینده. وحشت از اینکه او، یک صورت فلکی سقوطکرده، ممکن است اینگونه بمیرد.
«او» از من میترسید. وقتی یک قدم دیگر به جلو برداشتم، نالهای از سر ترس سر داد. اما یک ناله هرگز جلودار کسی نبوده است.
این را گفتم:
«واقعاً خوشحالم که انسانی.»
«بهش فکر کن. اگه یک هیولا بودی، شرایط احضار شدن با [احضار صد شبح] رو نداشتی، مگه نه؟ نه، فکر کنم الان شده [تناسخ صد شبح]. هرچند اسم مهارت...»
«آآآآآآه!»
تزلزل.
برای آخرین بار با ترسش مقابله کرد. شمشیر سرخ پادشاه اهریمن. دیگر حتی قادر نبود آن را درست بالا بیاورد. با هزار زحمت شمشیر را به سمتم تاب داد.
«ممم.»
محال بود با چنین چیزی از پا دربیایم. به نرمی از آن جاخالی دادم. یک بار، دو بار، سه بار، در حالی که شمشیر را تاب میداد، میلرزید.
به هو-ریونگ زیر لب غرولند کرد:
-هیچی نیست.
ابروهایش در هم گره خورده بود.
-گاردش بیثباته. پاهاش هم درست روی زمین قرار نگرفته. حتی به جلوش نگاه نمیکنه. هیچ قطعیتی تو مسیر شمشیرش نیست، اه. بعد از اینکه اون شمشیر رو تاب داد میخواد چیکار کنه؟ داره چه غلطی میکنه؟
به هو-ریونگ غر زد:
-تچ. این شمشیرزنیه که فقط به هاله و مهارتهاش متکیه. نه، اصلاً شمشیرزن هم نیست.
بعد از اینکه طبقه ۱۹ را پاکسازی کردم، او ساکت شده بود، اما به نظر میرسید امپراتور شمشیر از دیدن حرکات این موجود به شدت ناراضی است.
-ببین. زامبی. اون رو ببین. برای همینه که مدام اهمیت پایهها رو بهت گوشزد میکنم. در آخرِ آخرش، تنها چیزی که انسانها باید بهش تکیه کنن، دست و پاهاشونه.
به هو-ریونگ گفت:
-پردهها رو بکش.
همین کار را کردم.
تنها با یک ضربه، شمشیرش را شکستم. با برخورد تیغه به تیغه، صدا طنینانداز شد. چشمان صورت فلکی سقوطکرده گشاد شد.
«آه،»
شمشیر سرخِ روبهرویم به دو نیم تقسیم شد.
«آه، اوه... آآآه...»
آخرین عزم صورت فلکی سقوطکرده نیز همراه با شمشیرش فرو ریخت. آن جانور لاغراندام روی زمین افتاد. گلهای اقاقیا زیر بدنش له شدند.
«یعنی همونطور که پادشاه اهریمن گفت؟»
با آرامش به ظاهر ناامیدش نگاه کردم.
«چیزی که مرگ رو جمعآوری میکنه...»
ناگهان به یاد حرفی افتادم که برج هنگام دادن لقبم به من زده بود. ادای احترام به پادشاهی که مرگ را درو میکند. این چیزی بود که برج گفت. عجیب بود، چون به نظر میرسید دقیقاً با این وضعیت همخوانی دارد.
«آره. فکر کنم اشتباه نیست.»
به آرامی نیروی بیشتری به شمشیرم وارد کردم.
درست در لحظهای که میخواستم شمشیرم را بر سر صورت فلکی سقوطکرده فرود بیاورم...
-اوه. زامبی؟ یه لحظه صبر کن.
«...»
-ببخشید که وسط کارت میپرم، اونم درست وقتی که داشتی آماده میشدی تا چیزی رو که نداری به رخ بکشی. راستش، زیاد هم متأسف نیستم. فقط چون حوصلم سر رفته بود اینو گفتم. به هر حال، یه لحظه صبر کن.
و مثل همیشه، امپراتور شمشیر شروع به موشکافی کرد.
«اه. چیه؟»
از روی کلافگی، به جای اینکه در ذهنم حرف بزنم، با صدای بلند گفتم. به هر حال قدیس شمشیر و جادوگر اینجا نبودند. هیچ شکارچیای هم اطرافم نبود که فکر کند دیوانه شدهام.
-هیچی. فقط چون به نظر میرسه خیلی مطمئنی.
«خب... درباره چی؟»
-مطمئنی که این دیگه یه هیولا نیست. اما آیا این باعث میشه که یه انسان باشه؟ منظورم اینه که، داری باهاش مثل یه انسان رفتار میکنی، درست مثل خودت. این میتونه فقط یه NPC معمولی باشه.
«خب که چی...»
-مطمئنی که NPCها هم میتونن از طریق [تناسخ صد شبح] احضار بشن؟
شمشیرم را متوقف کردم.
«اوه... نمیتونه اینطور باشه؟»
-تو یه بازنده لعنتی هستی، برای همین تا حالا هیچ NPCای رو نکشتی. قطعیه که [تناسخ صد شبح] روی هیولاها جواب نمیده. اما نمیدونیم در مورد NPCها هم همینطوره یا نه.
«...»
-اگه همینطوری کار خودت رو بکنی و بعد بگه «متأسفیم! این مهارت نمیتواند روی NPCها اعمال شود!» چی؟ هان؟ میخوای فضای سردی که یهو به وجود میاد رو جمع کنی؟
«نه، ولی...»
-هی. کیم زامبی. حواست رو جمع کن! من چون تجربهاش رو دارم میدونم، برج وقتی پای اینجور چیزها وسط باشه خیلی سختگیره.
لعنت به این وضع.
صورت فلکی سقوطکرده از قبل با ترس به من خیره شده بود.
چشمانش مملو از وحشت مرگ بود.
در حالی که ناسزا میگفتم، دوباره کارت مهارت را بررسی کردم.
+
پنجره اطلاعات
[تناسخ صد شبح]
رتبه: SSS
تأثیرات: آنچه را که کشتهاید به عنوان هیولا احضار خواهند شد. مردگان نمیتوانند از تواناییهای زمان حیات خود استفاده کنند. اما در صورت تمایل شما، مردگان قادر خواهند بود خاطرات و ظاهر زمان حیات خود را حفظ کنند. اگر نخواهید، آنها فقط به عنوان هیولا احضار خواهند شد.
※ با این حال، شما فقط یک بار در هفته میتوانید آنها را احضار کنید.
-دیدی؟ نوشته «آنچه» را که کشتهاید.
به هو-ریونگ به کارت اشاره کرد.
-از کجا میدونی انپیسیها هم جزو اون «چیزی» که میگه هستن؟ هان؟ میتونی مطمئن باشی؟
«ا-انپیسیها هم آدمن. آدم.»
-اوهو. این فقط نظر خودته، آقای کیم زامبی.
به هو-ریونگ با چهرهای جدی گفت.
-قبل از اینکه اون یارو رو بکشی، اول با برج یه معامله بکن.
«معامله با برج...»
-چرا؟ که چی؟ که قبلاً داشتی خوب انجامش میدادی. یه بار انجامش دادی، بازم میتونی.
«همم...»
راست میگفت.
با چهرهای کمی معذب به آسمان نگاه کردم.
«امم. آقای برج...؟»
پنجره اطلاعات
برج به آنچه میگویید گوش میدهد.
خوشبختانه، نادیده گرفته نشدم.
پیشتر شنیده بودم که قدرت یک فرستاده به من داده شده است. آیا به خاطر همان بود؟ به نظر میرسید حداقل فعلاً میتوانم آزادانه با برج ارتباط برقرار کنم.
«یه چیزی هست که میخوام بپرسم، لطفاً.»
-هی. قبلاً با برج خودمونی حرف میزدی، حالا این همه احترام برای چیه؟ چه آدم عجیبی هستی.
«چون تو اون لحظه خیلی جوگیر شده بودم، تصادفی خودمونی حرف زدم و... ای بابا، بیخیال. ساکت شو!»
حتی در حالی که داشتیم بحث میکردیم، برج با آرامش پاسخ داد.
پنجره اطلاعات
برج در حال بررسی سؤال شماست.
«بذار ببینم. همم. خب، آیا مهارت تناسخ صد شبح، یک انپیسی رو هم به رسمیت میشناسه؟ یا فقط برای شکارچیهایی مثل من صدق میکنه؟»
و در پاسخ، جوابی غیرمنتظره دریافت کردم.
پنجره اطلاعات
برج در حال قضاوت است.
پنجره اطلاعات
این سؤال فراتر از اختیارات برج است.
«ببخشید؟»
و این پایان ماجرا نبود.
صداهایی که در پی آن آمدند، حتی بیشتر از انتظاراتم فراتر رفتند.
پنجره اطلاعات
برج در حال تأیید اختیارات پرسشگر است.
پنجره اطلاعات
تأیید شد. پادشاه مرگ در حال حاضر صلاحیت موقت یک فرستاده را دارد.
پنجره اطلاعات
برج سؤال پادشاه مرگ را به عنوان یک دستور جلسه رسمی میپذیرد.
و.
پنجره اطلاعات
برج درخواست برگزاری یک کنفرانس با اکثریت آرا از شش صورت فلکی دههزار زندگی را دارد.
پات!
نور سفیدی چشمانم را پوشاند.
«-ها؟»
وقتی بعد از گذشت مدتی پلک زدم، در مکان عجیبی بودم. جای ناآشنایی نبود. اما دقیقاً به خاطر همین آشنا بودن، بیشتر غافلگیر شدم.
دنیای مردگان. زندان تاریک من.
همان نقطه آغازی بود که هر بار پس از مرگ به آن بازمیگشتم.
به عبارت دیگر، اینجا جایی بود که تا زمانی که نمیمردم، نیازی نبود به آن بیایم.
«چرا من...؟»
سپس، صدایی طنینانداز شد.
پنجره اطلاعات
در حال تأیید شرکتکنندگان.
نه.
فقط یک صدا نبود.
پنجره اطلاعات
ششمین صورت فلکی. «نویسنده تمام اپراها» شرکت میکند.
پنجره اطلاعات
پنجمین صورت فلکی. «بانویی که در سراب راه میرود» شرکت میکند.
پنجره اطلاعات
چهارمین صورت فلکی. «ماهی که کوری را میاندیشد» شرکت میکند.
پنجره اطلاعات
سومین صورت فلکی. «آنکه بونسان را آفرید» شرکت میکند.
پنجره اطلاعات
دومین صورت فلکی. «خدایی که در پوچی میرقصد» شرکت میکند.
«...»
هر چقدر هم که به اطراف نگاه میکردم، فقط تاریکی بود، بنابراین نمیتوانستم چیزی ببینم. اما حتی اگر نمیدیدم، میتوانستم حس کنم.
حضورها را.
پنجره اطلاعات
تأیید شرکت شش صورت فلکی دههزار زندگی.
پنجره اطلاعات
مشکل فرستاده موقت برج، «پادشاه مرگ»، در حال اشتراکگذاری است.
میتوانستم حضورهایی را در اطرافم حس کنم.
آنها بسیار قدرتمندتر از آن بودند که بتوانم بگویم فقط یک حضور سادهاند.
داشتند از میان تاریکی به من نگاه میکردند.
پنجره اطلاعات
اشتراکگذاری کامل شد.
از همانجایی که نگاهها خیره شده بودند، صداهایی جاری شد.
پنجره اطلاعات
کنفرانس اکثریت آرا درباره دستور جلسه آغاز میشود.
پنجره اطلاعات
آیا مهارت «تناسخ صد شبح» برای انپیسیها نیز صدق میکند؟
پنجره اطلاعات
اگر موافقید که انپیسیها شامل میشوند، لطفاً تأیید کنید.
پنجره اطلاعات
اگر موافق نیستید که انپیسیها شامل میشوند، لطفاً مخالفت کنید.
در سکوت.
حضورهای بیشکل دهانشان را باز کردند.
-گش... لا... زاکوآ چو... دئو...
زبانی بود که برای من ناشناخته بود.
-ساتو، یوولا؟ ولویو-نا ش؟...! دئو فنتا...
-کونتو، نیولا گش-وه-نیل نا؟ نای-گش-نیل نا؟
به نظر میرسید زبانی است که ارتباطی میان تمام سایهها شکل میدهد.
اینجا پر از مارهایی بود که نمیتوانستم ببینمشان. از چپ، از راست، از پایین و بالا، و درست روبهرویم. هیس... هیس... صداهایشان شبیه به صدای هیسهیس زبان مارها بود. زبانهایشان سرخ و دراز بود، و وارد مغزم میشد. آن را میلیسید.
-گش... مولا-گاگامیا... چو گرتهن ولویو...
-نیل.
سرگیجهآور بود.
احساس ضعف میکردم و داشتم از حال میرفتم.
من قطعاً فقط یک آگاهی بدون جسم بودم، اما دلم میخواست پارس کنم. هر چیزی بود فرقی نمیکرد. میخواستم چیزی را تف کنم و بیرون بریزم. روغنی که در معدهام بود... نه، روغنی که به مغزم نفوذ کرده بود.
احساسی بود شبیه به اینکه روحم دارد به اعماق کشیده میشود.
-لایو نا.
سپس، تمام صداها یکپارچه قطع شدند.
-گش. نیل. نای-گش-نیل.
-...
-...
-دئو زاکون.
سکوت.