چپتر 53: چگونه در برابر دنیا بایستیم (۳)
چپتر 53: چگونه در برابر دنیا بایستیم (۳)
«نـ-نور...؟»
فرمانده شوالیههای مقدسِ معبد خدا، به لکنت افتاد.
درخشش سفید و خیرهکنندهای که از جواهر ساطع میشد، کمی فروکش کرد.
سپس به حدی رسید که دیگر نیازی نبود چشمانم را بپوشانم.
«منظورت چیه که اون نوره؟»
«همونطور که گفتم... اون فقط... اون خود نوره...»
جادوگر لیزاردمن با گریه گفت.
خیلی به تواناییام در خواندن چهرهی یک لیزاردمن اطمینان نداشتم، اما حداقل میتوانستم حالتی که به خود گرفته بود را تشخیص دهم. او تحت تأثیر قرار گرفته بود. چشمان مار مانندش پر از شبنم اشک شده بود.
«نمیبینی این روح چقدر خیرهکنندهست...؟»
«مـ-من نمیدونم.»
«چرا نمیدونی؟ مشکل بینایی داری؟ یا مغزت ایراد داره؟»
فرمانده شوالیههای مقدس دلسرد به نظر میرسید. ناگهان میزان هوش او زیر سؤال رفته بود.
«نه. منظورم اینه که فقط نمیفهمم وقتی میگی نور، منظورت چیه.»
«آه.»
جادوگر لیزاردمن نالید.
سپس به سرعت به فرمانده شوالیههای مقدس نگاه کرد.
«برای همینه که احمقهای معبد خدا انقدر...!»
«چـ-چی؟»
«اصلاً میدونی الان داری به کی نگاه میکنی؟ اون نوره! چرا وقتی نور به این خیرهکنندهست، اینو نمیفهمی؟ چشم نداری؟ مغز نداری؟ سفیدِ خالص... این فقط یه پرتو نور معمولی نیست، نوری که ازش ساطع میشه سفید خالصه!»
«نـ-مگه پرتو نور همیشه سفید نیست؟»
«آه! برای همینه! حرفهای من تو کت این انسانهای کوتهفکر نمیره!»
جادوگر لیزاردمن از روی حرص به سینهاش کوبید. بوم بوم. اگر کمی بیشتر روی اعصابش میرفت، به جای سینهی خودش، محکم به سر او میکوبید. حتی فرمانده شوالیههای مقدس هم این را حس کرد، بنابراین خودش را جمع کرد.
«کسی که چنین روحی داره هرگز به ما دروغ نمیگه!»
جادوگر لیزاردمن با قاطعیت تأکید کرد.
«حتی اگه دروغ هم بگه، به خاطر خودمون دروغ گفته! ای انسانهای احمق. کسایی که مثل شما روحهای فاسدی دارن فقط باید در سکوت ازش اطاعت کنن. این مرد فرستادهی امپراتور بنیانگذاره... نه. اون باید فرستادهی الهه باشه!»
جادوگر لیزاردمن به من نگاه کرد.
نگاهش طوری بود که انگار به دنبال تأیید من میگشت.
فقط جادوگر نبود. تمام ارتشی که در دشتهای اقاقیا جمع شده بودند، نفسهایشان را حبس کردند و به من خیره شدند.
«بله.»
با افتخار دستهایم را به سینه زدم.
«درسته.»
با جدیترین و باشکوهترین حالت چهرهام.
«من، فرستادهی الهه هستم.»
«میدونستم!»
همهمهای به پا شد.
سربازان در همهجا شروع به پچپچ کردند. پس از ژنرال امپراتوری، حتی جادوگر آبشار پریان دریایی هم هویت مرا تضمین کرد. وقتی سه نفر از ببر حرف بزنند، ببر واقعی میشود. حتی اگر ببری وجود نداشت، با طرز بیان آن سه نفر، به نظر میرسید که واقعاً ببری در کار است.
«ظاهراً اون نوره.»
«منظورت از نور چیه؟»
«به نظر میرسه که اون یه نور خیرهکنندهست. شمشیرش هم خیلی پرزرقوبرقه...»
«این همون شمشیریه که امپراتور اگیم یا یه همچین کسی قبلاً ازش استفاده میکرد.»
«پس این یعنی اون نجیبزادهایه که از یه خانوادهی برجسته اومده.»
بیشتر سربازان وقتی برای اولین بار شمشیر محافظت مقدس را دیدند، مشکوک بودند. اما حالا نگاههایشان تغییر کرده بود و طوری به نظر میرسیدند که انگار با تعجب میگفتند: «امکان نداره!»
البته، هنوز به یک نفر دیگر نیاز بود تا اثرِ «وقتی سه نفر از ببر حرف بزنند، ببر واقعی میشود» کامل شود.
«نه! همونطور که انتظار میرفت، من مطمئن نیستم!»
فرمانده شوالیههای مقدس قدمی به جلو برداشت.
«گیرم که تو فرستادهی امپراتور بنیانگذار و خود نور باشی! اما چرا این مرد جوان... منظورم اینه که، چرا چنین شخصی به تنهایی تا اینجا لشکرکشی کرده و چرا راه ما رو بسته؟! همهتون فراموش کردید؟ ما یه مأموریت داریم!»
فرمانده شوالیههای مقدس با سرسختی به جایی پشت شانه من اشاره کرد.
«ما باید اونجا رو بسوزونیم!»
زادگاه استل.
همان بهشتی که شبح انتقامجو از آن صحبت کرده بود.
«عالیجناب، پاپ فقط نگران جادوگر نبود. بدعتگذارانی که از جادوگر پیروی کردن! نمیتونیم بذاریم از مجازات الهی قسر در برن! اگه تو واقعاً... فرستادهی الهه هستی، در اجرای مجازات آسمانی پیشقدم شو!»
«...»
آخ. کسی از پشت لبهی لباسم را چنگ زد. شبح انتقامجو بود. حتی بدون اینکه به عقب نگاه کنم، میتوانستم وحشت او را حس کنم.
'همهچیز مرتبه.'
با آرامش دستهایم را به سینه زدم.
'بهترین دروغها، به عبارت دیگه، از نود درصد حقیقت و ده درصد دروغ ساخته شدن!'
با یادآوری نصیحت به هو-ریونگ، به آرامی دهانم را باز کردم.
«شوالیههای مقدسِ معبد خدا. مراقب حرف زدنتون باشید. این به شما ربطی نداره که تصمیم بگیرید مجازات الهی چطور باید اجرا بشه. هر مجازاتی که برای این گروه شیطانی در نظر گرفته بشه، کاملاً بر عهدهی منه.»
«تو چی...؟»
«من تمام شرارتها را جمعآوری کردهام و مجازات الهی پیش از این اجرا شده است.»
با ملایمت گفتم.
«این وظیفهی من است که مجازات الهی را برای انسانها به ارمغان بیاورم.»
«وظـ-منظورت از وظیفه چیه...؟»
«بهتون نشون میدم.»
دست راستم را بالا بردم.
سایهها به خود پیچیدند.
در یک چشم به هم زدن، سایههای من در سراسر دشت اقاقیا پخش شدند.
-گووووووو!
اسکلتها شروع به بیرون خزیدن از درون سایهها کردند.
سربازان جیغ کشیدند. رنگ از رخسار فرمانده شوالیههای مقدس پرید و در افکارش غرق شد، و سایر فرماندهان آنقدر غافلگیر شدند که دست به سلاح بردند. در این میان، تعداد اسکلتها از دهها به صدها، و از صدها به هزاران نفر افزایش یافته بود.
پیش از آنکه متوجه شوند، ارتش قاره کاملاً محاصره شده بود.
تناسخ صد شبح.
اسکلتهایی به تعداد حدود چهار هزار نفر برخاستند.
-گووووووو!
-اووووو! اووووووووو!
هیولاها با درندهخویی غرش کردند و منتظر دستورات من ماندند.
همانطور که از حضور آشکار شبح انتقامجو مشخص بود، من هنوز مهارت [تناسخ صد شبح] را در حالت فعال نگه داشته بودم. میتوانستم هر تعداد شبح که میخواستم احضار کنم.
اما برای ارتش قاره که نمیدانستند چه خبر است، داستان کاملاً متفاوت بود.
«آه، اینا شیاطینن!»
سربازان با دیدن منظرهی پیش رویشان در سردرگمی فرو رفتند. چهار هزار هیولا ناگهان در همهجا ظاهر شدند. و این هیولاها طوری از زمین بیرون میآمدند که انگار از جهنم بالا میکشیدند.
این به معنای واقعی کلمه صحنهای از برزخ بود.
«خدـ... ای خدای قادر متعال.»
فرمانده شوالیههای مقدس به لرزه افتاد.
«این موجودات وحشتناک دیگه چه کوفتی هستن...؟»
«این وظیفهی من است.»
دستم را روی سر شبح انتقامجو گذاشتم.
شبح انتقامجو از جا پرید، اما ساکت ماند.
«نگاه کنید. چطور ممکن است این جادوگر تنها موجود شرور در این دنیای پهناور باشد؟ تکتک این اشباح، بدکاران شروری هستند که من آنها را مطیع خود ساختهام. شیاطینی که در شرارت، دستکمی از این جادوگر ندارند.»
«همـ-همهی این هیولاها...؟»
«دقیقاً.»
با چشمانی نیمهباز به آسمان دوردست خیره شدم.
گویی قهرمانی بودم که به سرنوشتی غمانگیز محکوم شده است.
«الهه به من دستور داد. به نیابت از او، شرارت لبریز شدهای را که جهان را فاسد کرده، مجازات کنم! مجازات کنم و به زانو درآورم! به همین دلیل است که او این توانایی را به من اعطا کرد.»
صدایم به طور طبیعی حزنانگیز شد.
«این رسالت من است، مأموریت من این است که تمام شرارتهای جهان را سرنگون کنم. وظیفهی من است که این شیاطین را به جهنم بکشانم. چیزی که شما اکنون میبینید، جهنمِ من است.»
«خدای من...»
جادوگر لیزاردمن با ناله گفت.
دوباره اشک از چشمانش سرازیر شد.
«اینها همه بدکاران شروری هستن که با جادوگر قابل مقایسهان...؟»
سرم را تکان دادم.
«درسته.»
«بدـ-بدون اینکه ما بدونیم... آیا فرستادهی الهه به تنهایی، شرارتی رو که تو این دنیا بیداد میکرد مجازات میکرده؟؟؟»
«درسته.»
«خدای من. هیچکس حتی جناب فرستاده رو نشناخت... چطور میتونی چنین جهنمی داشته باشی؟ چطور تو که چیزی جز یه انسان نیستی، به تنهایی... ای فرستادهی الهه، حالت خوبه...؟»
«ممم.»
در حالی که دست به سینه بودم، سرم را تکان دادم.
«این وظیفهی من است!»
جدی، مشتاقانه و باوقار.
«نیازی نیست که شما جادوگر را جداگانه مجازات کنید. همچنین نیازی به مجازات پیادهنظامهای جادوگر نیست. من از قبل تمام کسانی را که شرور بودهاند مطیع خود کردهام. این بدکاران برای همیشه زیر سایهی من اندوهگین خواهند بود و در عذاب رنج خواهند برد. به عبارت دیگر، من جهنمِ آنها هستم!»
«آه... ای نور مقدس...!»
جادوگر لیزاردمن در حالی که هقهق میکرد، از شدت احساسات از هم فرو پاشید.
«چطور متوجه نشدم که نور تو چقدر مقدس و سفیده؟ منِ احمق بالاخره نورت رو درک کردم! بدون اینکه ما بدونیم، تو بدون استراحت به نجات قارهی ما ادامه دادی!»
دوباره سرم را تکان دادم.
«دقیقاً همینطوره!»
بزرگترین دروغها از نود درصد حقیقت و ده درصد دروغ تشکیل شدهاند.
اگرچه این روند پر از یکسری دروغ بود، اما پایان آن درست بود.
در واقع، از آنجا که نتیجهی نهایی درست بود، دیگر اهمیتی نداشت، مگر نه؟
-ای حرومزادهی...
به هو-ریونگ حالت مغرورانهای در چهرهاش داشت.
-میبینم که دیگه چیزی نمونده که بتونم بهت یاد بدم! حالا میتونی بری پی کارت!
«اوه، همهاش به لطف نصایح شما بود، استاد. چطور این شاگرد نالایق میتونه بره پی کارش.»
-نه، نه، نه. زامبی، بیاخلاقیِ تو همین الانشم از من فراتر رفته...
به هو-ریونگ در حالی که آه میکشید، ناله کرد.
-این استادِ تو مثل یه بچه معصومه، برای همین اصلاً نمیتونم با یه حرومزادهای مثل تو کنار بیام...
«شما خیلی شکستهنفسی میکنید. من هنوز خیلی چیزا باید از شخصیت شرور استاد یاد بگیرم. حرفتون رو پس بگیرید.»
-هی عوضی. تا حالا شنیدی میگن شاگرد روی دست استاد بلند شده؟
«تا حالا شنیدید که میگن هیچ شاگردی بهتر از استادش نمیشه؟»
شاگرد و استاد داشتند از شخصیت همدیگه تعریف و تمجید میکردند.
در روزی مثل امروز، که روابط داشتند نابود میشدند.
اما در واقع، این صحنهای زیبا و گرم بود که به شکلی نامحسوس در حال رخ دادن بود.
«-به هر حال.»
من تناسخ صد شبح رو غیرفعال کردم.
فوووش.
چهار هزار اسکلت در یک چشم به هم زدن ناپدید شدند. ارتش قاره با بهت و حیرت به صحنه جذب شدن هیولاها زیر سایهام خیره شده بودند، انگار که کشتیای در حال غرق شدن باشد.
«نیازی نیست نگران جادوگر و پیادهنظامش باشید. تا زمانی که من اینجا هستم، اونها برای همیشه توی جهنمِ من عذاب میکشن. این ارادهی الههست، و این مجازات الهیِ الههست.»
«...»
«آیا واقعاً قصد دارید ارادهی باشکوه الهه رو رد کنید؟»
فرمانده شوالیههای مقدس تلوتلو خورد.
«اگـ... اگه جسارت نباشه... ای حواری مقدس. آیا واقعاً مطمئن هستید که این شیاطینِ بیرحم در بند هستند؟ چیزی که این حقیر سعی داره بگه اینه که... اگه این شیاطین به دنیای بیرون فرار کنن، آسیبی که به بار میارن فراتر از تصور ما خواهد بود...»
«دقیقاً.»
با دقت سرم رو تکون دادم.
«در واقع میخوای مطمئن بشی که آیا این شیاطین واقعاً توسط من زندانی شدن یا نه.»
«عذرخواهی میکنم، اما بله، درسته...»
«بسیار خب.»
بشکن!
بشکن زدم.
سپس یک اسکلت بیرون آمد. این همان اسکلتی بود که احضارش هنوز لغو نشده بود. او با قامتی بلند بین من و فرمانده شوالیههای مقدس ایستاد.
فرمانده شوالیههای مقدس که شوکه شده بود، چند قدم به عقب برداشت.
«حـ... ای حواری مقدس. چرا این اسکلت...؟»
«شبهاتت رو به درستی برطرف میکنم.»
روی شانه اسکلت زدم.
«ای صد شبح، خاطراتت رو به یاد بیار.»
صدای لولیدن!
فاضلاب از سایهی اسکلت بالا آمد. فاضلابی که از استخوانهای سفید بالا رفته بود، به شکل اسکلت در آمد. عضله ساخت. گوشت ساخت. لباسها را شکل داد.
در یک چشم به هم زدن، به جای آن اسکلت استخوانی، مردی خوشقیافه ظاهر شد.
«ارررغ! چـ... چه خبره! چه گهی...؟!»
او مرد خوشقیافهای بود با دهانی کثیف.
«چه خبره... اخ، پسر، ای حرومزاده! چه کینهای از من داشتی که منو به این روز انداختی؟ لعنت به من! آخه من چه غلطی کردم؟!»
نگاهی آتشین.
درسته.
من خاطرات امپراتور شعله، «یو سو-ها» رو بهش برگردونده بودم.
«ای حرومزادهی روانی! میکشمت! چطور جرئت میکنی، ای آشغالِ عوضی! هر اتفاقی هم که بیفته دهنتو سرویس میکنم!»
«همونطور که میبینید.»
در حالی که شانهی یو سو-ها رو نگه داشته بودم، به افسران فرمانده نگاه کردم. یو سو-ها سعی کرد دست و پاش رو تکون بده، اما بیفایده بود. چون هر کاری هم میکرد غیرممکن بود بتونه از من سرپیچی کنه، چرا که من «ارباب» او بودم.
«این مرد هم انسان شروری بود که میشد با جادوگر مقایسهاش کرد.»
نگاه تلخی توی چهرهام داشتم.
«نه، میتونم بگم که او حتی از جادوگر هم شرورتر بود. جادوگر از همون اول به عنوان یه هیولا به دنیا اومد، اما این مرد انسان متولد شد، ولی دست به هر نوع کار شرورانه و وحشتناکی زد. او هر چیزی رو که سر راهش قرار میگرفت میسوزوند...»
«میکشمت! قراره بکشمت!»
نیازی به توضیح بیشتر نبود.
«— لعنتـ...ـ! هی! تیکهتیکهات میکنـ...ـ!!»
صدای فحشها در دشت اقاقیا طنینانداز شد. یکی از صد شبح، یعنی «یو سو-ها» دهانش را باز کرد و تمام فحشهایی که میتوانست در این دنیا وجود داشته باشد را به بیرون تف کرد.
با ادامهی فحاشیها، رنگ از رخسار فرماندهان پرید. در کمتر از ۶۰ ثانیه، یو سو-ها ۱۵ روش مختلف برای کشتن من رو توصیف کرد. واقعاً مسخره بود.
«نه وایسا، لعنت بهش، اینا دیگه کین! هی، مارمولک! گوشدراز! به چی نگاه میکنی؟ شماها هم میخواین دهنتون رو سرویس کنـ...»
شصت ثانیه بعد، او شروع کرد به فحش دادن نه تنها به من، بلکه به همه کسانی که اونجا حضور داشتند. کمی بعد، او حتی به والدین و خانوادهی افراد حاضر هم فحش داد. سپس حدود ۱۰ روش دیگه برای اینکه چطور قراره همهی اون افراد رو بکشه، لیست کرد.
«چقـ... چقدر چندشآور...! چه تاریکیِ مطلقی...!»
جادوگر مردِ مارمولکی شوکه شده بود.
«حتی نیازی نیست از جواهر ملکه استفاده کنم. اون مرد، واقعاً روح یک شیطان رو در بدن داره!»
«قطعاً...»
کاپیتان تکاوران الف ناله کرد.
«در طول این سالها انسانهای احمق زیادی دیدم، اما... خیلی وقته که چنین مرد چندشآور و شروری ندیده بودم...»
اوووه.
خوشحال باش، یو سو-ها.
بالاخره عظمتت شناخته شد، اون هم توی همین دنیا.
-هی زامبی. این کارت بیحرمتی به مردهها نیست؟
«درسته.»
-یه کم زیادهروی نیست؟
«حتی اگه این کار رو هم میکردم، بازم برای یو سو-ها مجازات ناچیزی بود. علاوه بر این، آقای امپراتور شمشیر. خودت گفتی من پادشاه زامبیهام. پادشاه زامبیها میخواد یه عوضیِ زامبیصفت رو اذیت کنه، مشکلی داره؟»
-هوممم.
به هو-ریونگ با موافقت سر تکان داد.
-حالا که به حرفات گوش دادم، میبینم حق با توئه. از نظر منطقی نمیتونم ردش کنم...
«مگه نه؟»
-همونطور که انتظار میرفت، زامبی، بیاخلاقیِ تو خیلی از من فراتر رفته.
این فقط نظر او بود.
بشکن!
یک بار دیگه بشکن زدم.
«برقص.»
«چی، لعنتـ... چه خـ...»
به محض اینکه دستورم رو دادم، یو سو-ها شروع به رقص تپ کرد. پاشنههای یو سو-ها با خوشحالی روی مسیر پر از گل ضربه میزدند. تق، تق تق! رقص یو سو-ها کاملاً ماهرانه بود، انگار که در روزهای گذشتهاش سهم خودش رو از خوشگذرونی توی کلوبها برده بود.
«نه، این، صبـ... صبر کن!؟ این دیگه چیه؟ لعنت—»
«به رقصیدن ادامه بده.»
تق!
رقص یو سو-ها از رقص پا به جیترباگ تغییر کرد. خوب یا بد، او استعدادی در رقصیدن داشت. بعد از اینکه رقص جیترباگ رو تموم کرد، بلافاصله شروع به رقص کازاتسکی کرد.
«میکشمت!»
یو سو-ها در حالی که رقص کازاتسکی میکرد، فریاد زد.
«میـ... میکشمت! حرومزاده! تو، عوضی، تو! چطور جرئت میکنی، با من! من باید!»
در حالی که داشت حرف میزد، همچنان به رقص کازاتسکی ادامه میداد.
همونطور که هر کسی که اونجا حاضر بود میتونست با چشمهای خودش ببینه، حرفهایی که او حین رقص کازاتسکی میزد اصلاً ترسناک نبود، مهم نبود اون فحشها چقدر کثیف یا وحشتناک باشن.
حتی اگه هیتلر هم زنده میشد و شروع به حرف زدن میکرد، اگه در حال رقص کازاتسکی بود هیچکس او رو جدی نمیگرفت.
این قدرت رقص کازاتسکی بود.
«لعـ... لعنت...! لعنت، لعنت...!»
آیا یو سو-ها هم میتونست قدرت رقص کازاتسکی رو حس کنه؟
یو سو-ها با درک اینکه هیچ چیزی فایده نداره، فقط به فحش دادن و گفتن کلمه لعنت ادامه داد. و با اشتیاق روی قدمهای رقص تمرکز کرد. این یک موسیقی پسزمینه فوقالعاده و یک صحنهی بینظیر بود.
«مممم.»
به فرمانده شوالیههای مقدس نگاه کردم.
«هنوز هم نگرانی؟»
فرمانده شوالیههای مقدس دهانش رو باز کرد اما چیزی نگفت.
«شیاطین هرگز نمیتونن از دستورات من سرپیچی کنن. خیالت راحت باشه.»
در نهایت.
فرمانده شوالیههای مقدس آرامآرام زانو زد.
«ای حواری الهه... میتونم اسمتون رو بپرسم...؟»
او با صدایی لرزان صحبت کرده بود.
همه افراد ارتش قاره داشتند به من نگاه میکردند.
با افتخار نگاههای خیرهشون رو پذیرفتم و دوباره دستبهسینه ایستادم.
«اسم من گونگجاست.»
فرمانده شوالیههای مقدس سرش رو خم کرد.
«من از دستورات شما پیروی خواهم کرد، گونگجا-نیم...!»
فرماندهای که تا آخر فریاد میزد و اصرار داشت روستا رو بسوزونه، از حمله دست کشید.
سپس.
پنجره اطلاعات
تبریک میگوییم.
صدای دلپذیری شنیده شد.
پنجره اطلاعات
پاکسازی مرحله عادی.
پنجره اطلاعات
ماموریت مخفی، «جنگجوی دنیای متوقف شده» پاکسازی شد!
صدای ناخوشایندی هم وجود داشت.
-بازم تو، ای حرومزادهی روانی!
صاحب صدا با کلافگی روی زمین غلت میزد.
-حرومزادهی روانی! تو احتمالاً اولین نفری هستی که یه ماموریت رو اینجوری پاکسازی میکنی! نه، قطعاً اولین نفری! واو، این یاروی روانی از کجا پیداش شده؟ هی، باید اعتراف کنم! کیم گونگجا!
«به چی اعتراف میکنی؟»
-تو... نورِ امیدی برای تمام احمقهایی!
این یک نظر کاملاً بیربط بود.