چپتر 55: بهشتِ پس از پایان (۲)
چپتر 55: بهشتِ پس از پایان (۲)
«از این به بعد، تو هم باید یکم بیشتر حواست به کارات باشه!»
جادوگر این را گفت.
او مدام با روزنامههای لولهشده به ساعدم میکوبید. تق! تق! آنقدر هیجانزده بود که نمیتوانست خودش را کنترل کند.
«کارای من؟»
«اوهوم. الان تو عضو هر ۵ گیلد برتر هستی. اما در واقعیت، هیچ فرقی با یه شکارچی تکرو نداری. حالا که همهچیز اینقدر خوب پیش رفته، بد نیست یه گیلد جدید برای خودت تاسیس کنی.»
جادوگر با خوشحالی خندید.
«از اونجایی که شکارچی رتبه ۳ هستی، باید لقب ‹استاد گیلد› رو داشته باشی. حتی اگه به هر ۵ گیلد برتر هم ملحق شده باشی، اصلاً بهت نمیاد که فقط یه عضو عادی باشی.»
حس واقعی بودن نداشت.
«استاد گیلد بودن.»
من، رهبر یک گیلد باشم. نه تنها غیرواقعی به نظر میرسید، بلکه حتی قابلتصور هم نبود. اصلاً در وهله اول، نیازی بود که شکارچیهای دیگر را زیر پر و بال خودم بگیرم؟
من همین الانش هم یک ارتش اسکلت دارم.
«آره.»
جادوگر که متوجه شد رنگ و رویم چندان خوب نیست، شانهای بالا انداخت. از روی شانهاش، امپراتور شمشیر در سکوت به من خیره شده بود.
«شاید تو هم مثل اون پدربزرگ باشی، احتمالاً شخصیتت بیشتر به تکروی میخوره. برخلاف انتظار، آدمای زیادی هستن که علاقهشون اینه که همهچیز رو با تکروی مطلق و به روش خودشون نابود کنن. اگه هیچ فکری برای انجامش نداری، مجبورت نمیکنم.»
«اوهو، حالا دیگه پشت سر من حرف میزنی؟»
«بگذریم...»
جادوگر سرش را چرخاند و قدیس شمشیر را نادیده گرفت.
«اونا چین؟»
در آنسوی دشت اقاقیا.
در دشت کوچک، سربازان قاره در حال ساختن چیزی بودند. یک پادگان بود. آنها از حمله به بهشت روح کینهتوز دست کشیده بودند و در عوض، امروز را استراحت میکردند و پس از آن نیروهایشان را عقب میکشیدند.
«آه.»
چانهام را نوازش کردم.
«این سربازا از سراسر قاره جمع شدن.»
«از سراسر قاره؟»
«برای اینکه در جریان قرار بگیری...»
به توضیح دادن ادامه دادم. البته، داستان روح کینهتوز را از قلم انداختم. فقط درباره اینکه چطور ارتش قاره را فریب دادم صحبت کردم.
جادوگر و قدیس شمشیر با هم داستان را شنیدند و هرچه توضیحاتم جلوتر میرفت، حالت چهرهشان عجیبتر میشد. یک جمله از جادوگر، بازتاب افکار هر دو شکارچی بود.
«پادشاه مرگ... میبینم که وقتی پای دروغ گفتن وسط باشه، استعداد خیلی خوبی داری.»
«خب، به لطف تو، مرحله بدون ریختن هیچ خونی پاکسازی شد.»
«نه، سرزنشت نمیکنم. برعکس، خیلی هم خوب عمل کردی.»
نگاه جادوگر تیز شد.
این نگاهِ تاجری بود که نقشهای زیرکانه به سرش زده است.
«این یعنی از این به بعد میتونیم اینجا تو قاره تجارت کنیم. دیگه مجبور نیستیم جلوی اون پیرمردهای دنیای بیرون چاپلوسی کنیم. اون آدمای عوضی! همیشه با استفاده از منابع غذاییشون قیمتا رو میارن پایین. حالا میبینیم تو آینده هم میتونن این کار رو بکنن یا نه.»
کینه از صدایش میبارید.
قدیس شمشیر گفت: «اساساً، تجارت بین برج و دنیای بیرون ناعادلانه بود.»
«سرمایه، منابع، تکنولوژی. هرچی که بود، دنیای بیرون در مقایسه با برج منابع غنیتری داره. البته، بعضی از اکسیرها و مواد داخل برج رو هم نمیشه از دنیای بیرون به دست آورد.»
«آذوقه! غذا همیشه یه مشکله!»
جادوگر پایش را روی زمین کوبید.
وقتی اولین بار او را دیدم، فکر میکردم آدم نامهربانی است. آیا به این خاطر بود که ما سه نفر با هم از طبقه ۱۲ تا ۱۹ را پشت سر گذاشته بودیم؟ او احساساتش را به وضوح در مقابل ما ابراز میکرد.
این یعنی ما به همان اندازه به هم نزدیکتر شده بودیم.
«به هر حال، جادوگر اژدهای سیاه، منظورت اینه که میخوای تجارت با مردم قاره رو شروع کنی؟»
«همم؟ البته. دنیای بیرون هم باید بفهمه طعم تلخی چجوریه.»
«پس.»
پوزخندی زدم.
سپس به اردوگاه نظامی که در دشت برپا شده بود اشاره کردم.
«از این به بعد باید با اونا صحبت کنی. اگه فقط بگی ‹بیاین تجارت کنیم›، جواب نمیده. برای مردم قاره، ما غریبهایم و برای ما، اونا آدمایی از یه دنیای دیگهن.»
«درسته.»
این را گفتم: «من اسمم رو بهت قرض میدم.»
«من فرستادهی امپراتور بنیانگذار و فرستادهی الهه تو این دنیا هستم. اگه طوری نشون بدی که انگار تو هم یه فرستاده از طرف الههای، حداقل برای شروع تجارت باهاشون برات مفیده.»
«...»
نگاه جادوگر دوباره تیز شد.
«پیشنهادیه که بابتش ممنون میشم. حرکت موثری هم هست. اما قطعاً اسمت رو مجانی بهم قرض نمیدی، پس... چی میخوای؟»
«طبقه ۲۰ رو.»
«چی؟»
به اطراف نگاه کردم.
دشتهای اقاقیا. یک دشت کوچک. زادگاه استل.
این دنیای کوچک تمام چیزی بود که در طبقه ۲۰ وجود داشت.
«من طبقه ۲۰ رو میخوام.»
برای لحظهای، جادوگر کلمهای برای گفتن پیدا نکرد.
«...صبر کن. منظورت از طبقه ۲۰ چیه؟ نگو که میخوای کل طبقه ۲۰ رو برای خودت داشته باشی؟»
«آره. اگه بخوام دقیق بگم، میخوام مالک تمام زمینهای طبقه ۲۰ باشم.»
«این...»
«در عوض، هیچچیزی برای پاکسازی طبقات ۱۱ و ۱۹ قبول نمیکنم. میتونی سود تجارت با قاره رو با بقیه شکارچیها تقسیم کنی.»
دوباره، لبهای جادوگر محکم بسته شد.
این یک پیشنهاد بیسابقه بود.
معمولاً وقتی شکارچیها به یک مرحله یورش میبردند، شرکتکنندگان ابتدا دستاوردهایشان را بین خودشان تقسیم میکردند. مالکیت یک آیتم. و فراتر از آن، مالکیت منابع. اما حدود نیمی از حقوق برای اشتراکگذاری بین تمام شکارچیهای دیگر باقی میماند.
اینکه کسی کل یک طبقه را برای خودش داشته باشد، بیسابقه بود.
«این... چیزی نیست که بتونم به تنهایی حل و فصلش کنم.»
جادوگر چهرهای سردرگم داشت.
«باید بقیه استادهای گیلد رو خبر کنیم تا در موردش بحث کنیم.»
«خب، من تو ۲۴ ساعت آینده کاری برای انجام دادن ندارم، پس منتظر میمونم.»
«...واقعاً میخوای کل این مرحله رو برای خودت داشته باشی؟»
جادوگر نگاهی به اطراف انداخت.
«این زمین، اصلاً به نظر نمیرسه خیلی باارزش باشه. مسیر گلهای اقاقیا... قشنگه، اما زمین کافی برای کشاورزی وجود نداره. اندازه مرحله هم کوچیکه.»
«خب.»
«بر اساس تجربه من، پادشاه مرگ. تو اینجور مواقع، خیلی سودآورتره که پاداشهای توزیعشده از طبقات ۱۱ تا ۲۰ که پاکسازی شدن رو دریافت کنی. میتونی یه ثروت هنگفت به جیب بزنی.»
خندیدم.
«من املاک رو به پول ترجیح میدم. زمین بهترین چیزه.»
«قبوله؟»
جادوگر آهی کشید.
«استادهای گیلد رو جمع میکنم. بیا تو طبقه ۱ در موردش بحث کنیم.»
«پس باشه.»
«اوهوم. به هر حال باید حداقل یه بار خودت رو به مردم نشون بدی. اما...»
جادوگر به آرامی نگاهی به اطراف انداخت.
«یه چیزی هست که از قبل میخواستم ازت بپرسم.»
«بله.»
«...اون دیگه چه کوفتیه؟»
به سمتی که جادوگر اشاره میکرد نگاه کردم.
«لعـ...نتی... حرومزادهی... سیاه، این، بس کن... تمومش کن! مگه درخواست خیلی سختیه؟! لعنتی! چه کینهای از من داری، من چه غلطی کردم...؟؟!!»
یک رقصنده درجه یک داشت مهارتهایش را آنجا به رخ میکشید.
عرق و اشکهای رقصنده به زیبایی روی دشتهای اقاقیا جاری بود.
زیبا بود.
«جادوگر اژدهای سیاه.»
لبخند درخشانی زدم.
«جادوگر اژدهای سیاه، تو امروز هیچی ندیدی.»
«ها؟»
«تو امروز هیچی ندیدی. میدونی که باید چیکار کنی، مگه نه؟»
«...»
جادوگر نگاه کنجکاوانهای در چهرهاش داشت.
چهرهاش درست شبیه زیستشناسی بود که با معمای تمام عمرش روبرو شده باشد.
«درسته. انواع و اقسام آدما تو دنیا وجود دارن. درک میکنم.»
جادوگر زمزمه کرد: «اما،»
«همونطور که انتظار میرفت، تو هم عقلت رو از دست دادی...»
این هم یک نظر بیربط بود.
۲.
روح کینهتوز و امپراتور شعله را در طبقه ۲۰ رها کردم و همراه با شکارچیها به طبقه ۱ منتقل شدم.
«مشکلی نداره محل جلسه همون کافیشاپی باشه که دفعه پیش رفتیم؟»
«آره. من مشکلی ندارم.»
مدت زیادی از آخرین باری که به شهرِ طبقه ۱ برگشته بودم میگذشت. بابل.
برای بقیه، شاید به نظر میرسید که فقط بعد از پنج روز برگشتهام، اما برای من اینطور نبود.
به معنای واقعی کلمه صدها روز گذشته بود. این اولین بار در چند سال اخیر بود که به شهر برمیگشتم.
«هااااه.»
«چیزی شده؟»
«هیچی. تازه الان دارم درک میکنم که مرحله رو پاکسازی کردم.»
جادوگر ریز خندید.
«مطمئن نیستم. احتمالاً باید یکم بیشتر درکش کنی.»
«ها؟»
«بهت که گفتم. الان تو برج، تو تنها چیزی هستی که همه دارن در موردش حرف میزنن. خودت رو آماده کن.»
نیازی نبود بپرسم باید چه نوع آمادگیای داشته باشم.
«ها؟»
«اون احیاناً...؟»
طولی نکشید که پس از قدم گذاشتن روی دروازه انتقال طبقه اول، همهمهای پر سر و صدا در اطرافم به پا شد.
عابران پیاده در خیابان. دستفروشانی که کنار جاده بساط کرده بودند. شکارچیانی که تازه داشتند برای رفتن به شکار آماده میشدند، همه یکی پس از دیگری پچپچ میکردند.
«اون جادوگر و قدیس شمشیر نیستن؟»
«پس اون پسره...»
«پادشاه مرگه!»
کسی فریاد زد. و این تازه شروع ماجرا بود.
«پادشاه مرگ پیداش شد!»
مشتریای که با دقت در حال بررسی سلاحهای دستدوم یک بساط بود، سرش را برگرداند. زوجی که در یک کافه روباز از قهوهشان لذت میبردند، از جا بلند شدند. تاجرانی که گلهای کمیاب میفروختند، شکارچیانی که با همکارانشان گپ میزدند، دهها و صدها نفر، همه به یکباره به این سمت نگاه کردند. به سمت من.
در یک چشم به هم زدن، جمعیتی به دورمان حلقه زد.
«اوووااااه، واو—»
«شایعه شده که طبقه ۲۰ رو تنهایی پاکسازی کردی، حقیقته؟»
«لطفاً اینجا رو نگاه کنید! لطفاً صبر کنید! اینجا، اینجا!»
صدای همهمه از هر طرف به گوش میرسید.
حتی فرصت نداشتم اوضاع را هضم کنم. فقط یک بار پلک زدم و مردم از قبل گروه ما را محاصره کرده بودند. این پایان کار نبود. وقتی برای بار دوم پلک زدم، حلقه محاصره دو برابر شد.
«اوه...»
«هیچی نگو.»
جادوگر با صدایی که فقط من میشنیدم، به آرامی زمزمه کرد.
«هیچ تجربهای تو برخورد با رسانهها نداری، مگه نه؟»
«خب، آره. معلومه که نه.»
«مرموز بودن؟ یا ستاره محبوب؟»
«چی؟»
«دارم درباره وجهه عمومیت حرف میزنم. میخوای یه شخصیت مرموز باشی یا یه ستاره محبوب؟»
در همان حین که جادوگر زمزمه میکرد، جمعیت سه برابر شد. سرعت حرکت گروهمان انگار سی برابر کندتر شده بود. چیلیک! چیلیک! با هر قدمی که برمیداشتیم، فلش دوربینِ گوشیها بیوقفه روشن و خاموش میشد.
خدای من.
احساس میکردم دارم دیوانه میشوم!
«وقتی وجههات شکل بگیره، تغییر دادنش سخته. همین الان باید بهم جواب بدی.»
«اوه. میدونم شخصیت مرموز یعنی چی، اما ستاره محبوب دیگه چه صیغهایه؟»
«یه چیزی شبیه ستارههای سینما.»
جادوگر گفت.
«اول از همه، باید یه حساب جدید تو شبکههای اجتماعی باز کنی. به یه منشی برای مدیریت تصویرت و یه منشی برای ارتباط با رسانهها نیاز داری. البته، باید کسی رو هم استخدام کنی که به ظاهر و لباسهات برسه. اوه، نگران پولش نباش. گیلد اژدهای سیاه همهش رو تقبل میکنه.»
با شنیدن این حرفها بیشتر هوش از سرم پرید.
در کنارمان، قدیس شمشیر اخم کرده بود.
او چند کلمهای زیر لب غرولند کرد.
«از سر و کله زدن با این مزخرفات متنفرم، پس من خودم تنهایی میرم.»
کاملاً منطقی به نظر میرسید.
«دلم میخواد یه شخصیت مرموز باشم...»
«مطمئنی؟ آدم وقتی به خودش برسه تغییر میکنه. طبیعیه که خیلی خوشتیپتر از الانت بشی و راههای جدیدی برای برخورد با بقیه آدمها یاد بگیری.»
«مثلاً همین مفتش بدعتکار، اون مدل مجلههاست و احتمالاً عکاسیهای شخصی هم انجام میده.»
من هم این را خوب میدانستم.
قبل از بازگشت به ۴۰۰۰ روز پیش، مگر خودم آن مجلهها و عکسها را جمع نمیکردم؟ حتی همین جادوگر اژدهای سیاه که مقابلم ایستاده بود، مدل ثابت روی جلد مجلات بود.
«نه، همون مرموز بودن! میخوام یه شخصیت مرموز باشم.»
با این حال، وقتی پای خودم در میان بود، قضیه کاملاً فرق میکرد.
«چرا؟ دلت نمیخواد ازت عکسهای ژورنالی بگیرن؟»
مگر مغز خر خورده بودم که همچین چیزی بخواهم؟!
«از خجالت آب میشم.»
«همهشون اولش خجالت میکشن. نه وایسا، مفتش بدعتکار حتی همون اولش هم نمیدونست شرم و حیا چیه... اون یه استثناست. پادشاه مرگ، اگه بحثِ کارای خجالتآوره، اون موقعی که تو امپراتوری اِگیم رفتی بالای عمارت و فریاد زدی، خیلی بیشتر...»
«اگه قرار نیست مرموز باشم، همین الان پنج گیلد برتر رو ترک میکنم.»
این حرف را از صمیم قلب زدم.
جادوگر به آرامی خندید.
«آره. حدس میزنم همین کار رو بکنی. به قیافهت میخوره که واقعاً این کار رو انجام بدی.»
«برای این کانسپت مرموز بودن باید چیکار کنم؟»
«سادهست. فقط باید یه پوکر فیسِ خوب داشته باشی.»
این اولین بار در تمام عمرم بود که میشنیدم کسی به من نصیحت میکند و میگوید: «یه پوکر فیسِ خوب داشته باش.»
«فعالیت تو شبکههای اجتماعی مطلقاً ممنوعه. نه مجلهای و نه پخش زندهای. حتی اگه یه استریمر شخصی یا یه شرکت رسانهای ازت مصاحبه خواست، ردش کن. سالی دو بار مصاحبه کردن ایرادی نداره. من فقط خبرنگارهایی رو برات میفرستم که از قبل تأییدشون کرده باشم.»
هممم.
«...همین؟»
«هنوز نمیدونی چقدر قراره سخت باشه.»
جادوگر ریز خندید.
«توجه، مثل یه مخدره. اعتیادآورترین نوعِ مخدر.»
پس از این حرف او، قدیس شمشیر وارد بحث شد.
«و مخدریه که آدمها رو بیشتر از هر چیزی، به طور کامل نابود میکنه.»
«درسته. اگه فقط ۱۰ نفر به یه نفر توجه کنن، اون شخص احساس خوشحالی میکنه. اما وقتی به این جایگاه میرسی، حتی اگه چند کلمه حرف بزنی، دهها و صدها نفر بهش واکنش نشون میدن. واقعاً آدمهای زیادی نیستن که بتونن در برابر این نوع مخدر مقاومت کنن.»
جمعیت حتی بزرگتری دورمان جمع شد.
انگار تمام جمعیت شهر در اینجا گرد هم آمده بودند.
«همهش پوچ و بیارزشه.»
این چیزی بود که قدیس شمشیر گفت.
«آره. اما قطعاً یه آشغالِ لذتبخشه.»
جادوگر در جواب گفت.
«شاید دونستنِ اینکه چطور باید از این مخدر لذت برد هم یکی از دستاوردهای یه آدم مشهور باشه. تا زمانی که از این مخدر خسته بشن. یا میتونی انتخاب کنی که اونقدر دوام بیاری تا از همراهانت که همین مخدر رو مصرف میکنن، ناامید بشی. تو میخوای چیکار کنی، پادشاه مرگ؟»
به اطرافم نگاه کردم.
پردهای از آدمها.
جمعیت طوری در هم فشرده بود که هیچ جای خالیای باقی نمانده بود. فلش دوربینها مدام روشن میشد، به طوری که مجبور شدم چشمانم را نیمهباز نگه دارم. فلشهای پیدرپی چشم را کور میکرد و شبیه یک سراب به نظر میرسید، و پردهی جمعیتی که دورم را گرفته بود، تقریباً مانند یک سایه بود.
«...هیچکس به اندازه من، درگیر آدمهای دیگه نبوده.»
دهانم را باز کردم.
«چیزی که من میخوام به دست بیارم، به رسمیت شناخته شدنه. و با اینکه دقیقاً نمیدونم... اما فکر میکنم دریافت توجه و به رسمیت شناخته شدن، کمی با هم فرق دارن.»
به امپراتور شعله فکر کردم.
قبل از ۴۰۰۰ بار بازگشت من، او وجود برتری بود که تمام توجهات برج را به خود اختصاص داده بود.
«من به توجه میلیونها نفر نیازی ندارم. فقط توجه آدمهای اطرافم برام کافیه. صدها هزار یا میلیونها نفر، چیزی که من از مردم دنیا میخوام... توجه نیست، به رسمیت شناخته شدنه.»
«بسیار خب پس.»
جادوگر لبخند زد.
«فکر نمیکنم تفاوت چندانی با هم داشته باشن. اما اگه جوابت اینه، بهش احترام میذارم.»
«بله.»
«خوشحالم که همچین آدمی هستی.»
قبلاً هم چنین چیزی شنیده بودم.
«خب چطور باید یه پوکر فیسِ خوب بسازم؟»
«رازش رو بهت یاد میدم.»
صدای جمعیت از هر طرف به گوش میرسید.
کمی بعد، سرعت حرکت گروهمان به حدود ۱۰ سانتیمتر در ثانیه کاهش یافت.
«این واقعاً یه خاطره بد رو به یادم مییاره.»
«خاطره بد؟»
«آره. تو مورد من، وقتی تو دنیای بیرون بودم، پدرم تو یه جنگ داخلی کشته شد.»
جادوگر با آرامش گفت.
«هفت سالم بود. داشتم با پدر و مادرم فرار میکردم و احتمالاً سربازها دنبالمون بودن. پدرم عقب موند. بعد، پدرم فریاد زد: "به پشت سرت نگاه نکن و سریع بدو." اما...»
جادوگر در میان جمعیت راه را باز میکرد.
«من واقعاً بدون اینکه به عقب نگاه کنم، دویدم. صدای شلیک گلوله رو شنیدم، اما برنگشتم. فقط به دویدن ادامه دادم.»
چیلیک! چیلیک!
فلش دوربینها متوقف نمیشد.
«این اتفاق وقتی افتاد که تو خیلی کوچیک بودی، درسته.»
«وقتی بچه بودم اتفاق افتاد.»
جادوگر زمزمه کرد.
«اینطور نیست که از فرار کردنم متنفر باشم. من یه بچه بودم. اما، چرا به عقب نگاه نکردم؟ کار خیلی سادهای بود. فقط یه نگاه کردنِ ساده بود.»
«.........»
«وقتی مجبورم پوکر فیس باشم، به اون روزها فکر میکنم. وقتی خاطرهی تپشِ تندِ قلبم رو به یاد مییارم، میتونم یه پوکر فیسِ خیلی خوب به خودم بگیرم. این مثل یه ترفند جادوییِ کوچیکِ مخصوصِ خودمه.»
جادوگر به من نگاه کرد.
«تو هم یکی دو تا از این خاطرهها داری، مگه نه؟»
داشتم.
یک کوچه تاریک.
خاطرهی شبی را به یاد آوردم که امپراتور شعله سرم را در چنگش فشرد و تمام وجودم را به آتش کشید.
«فکر کنم همینطوره.»
حتی بدون نگاه کردن در آینه هم میتوانستم بفهمم.
که چهرهای کاملاً بیتفاوت و بینقص به خود گرفته بودم.
«لطفاً یه لحظه اینجا رو نگاه کنید!»
«لطفاً یه چیزی بگید، هر چیزی!»
«جادوگر اژدهای سیاه، کِی میتونیم بیانیه رسمی رو بشنویم...»
«شما دو نفر چه رابطهای با هم دارید؟!»
«قدیس شمشیر-نیم! نظرتون درباره پادشاه مرگ چیه؟!»
وقتی دوباره به اطرافم نگاه کردم، پیش از آنکه متوجه شوم، به فلش دوربینها عادت کرده بودم، بنابراین میتوانستم محیط اطرافم را بهتر ببینم. تا به حال هرگز در محاصره چنین جمعیت بزرگی قرار نگرفته بودم. همچنین این اولین باری بود که با چنین بارانی از فلشهای دوربین مواجه میشدم.
اما.
«ولی انگار فوراً تأثیرش رو میذاره، نه؟»
دیگر مثل قبل دستپاچه و سردرگم نبودم.
فقط همان آرامش همیشگیام بود.
جادوگر گوشههای لبش را کمی بالا برد.
«زود یاد میگیری، هاه. خیلی زود بهش عادت میکنی.»
دنیا به وضوح در عرض ۵ روز تغییر کرده بود.
اما نه در آن حدی که من هم مجبور باشم همراه با آن تغییر کنم.