چپتر 56: بهشت پس از پایان (۳)
چپتر 56: بهشت پس از پایان (۳)
۳.
از میان جمعیت عبور کردیم و بالاخره تونستیم به کافه برسیم.
در کافه، آدمهایی با چهرههای مشتاق و منتظر حضور داشتند که چشمبهراهم بودند.
«هاهاها، خوش آمدید!»
مفتش بدعتکار. ارباب گیلد معبد ده هزار بازوی راستم را تکان داد.
«هیچوقت فکرش را نمیکردم که واقعاً بتوانید طبقه ۲۰ را فقط در پنج روز پاکسازی کنید! این بزرگترین دستاوردی است که از زمان ساخته شدن برج اتفاق افتاده است. من صمیمانه به شما احترام میگذارم، شکارچی کیم گونگجا! نه. از این به بعد باید شما را پادشاه مرگ صدا بزنیم!»
«همین الانش هم شک دارم که این یک خواب است یا نه، اما...»
جنگجوی صلیبی جرعهای از قهوه یخیاش نوشید.
«راستش رو بخوای، فکر میکردم شما سه نفر، جادوگر اژدهای سیاه، قدیس شمشیر و تو، توی این حمله شکست میخورید و میمیرید. اما تو حتی طبقه ۲۰ رو هم تنهایی پاکسازی کردی؟ شگفتانگیزه. اگه فوتوفن مخفیانهای داری، لطفاً به ما هم بگو.»
«کدوم راز؟»
در یک طرف میز نشستم.
«فقط کافیه آدم خوبی باشی و درست زندگی کنی، مگه نه؟»
«نصیحت به شدت کاربردیای بود.»
جنگجوی صلیبی لبخند تلخی زد.
«به هر حال، خوشحالم که بعد از این مدت طولانی میبینمتون. همگی. حالتون چطور بوده؟»
«خب، از آخرین باری که همو دیدیم فقط پنج روز میگذره.»
پوف. کنت در حالی که پیپی در دست داشت، کمی تنباکو دود کرد.
«اولش همونطور که قول داده بودیم توی اتاق تاج و تخت موندیم. قول، قوله. اما بعد از مدتی، یهو انپیسیهای امپراتوری شروع کردن به حرکت کردن. غافلگیرمون کردن!»
«آه.»
زمانی بود که پادشاه اهریمن را در طبقه ۱۲ شکست دادم.
من پادشاه اهریمن را شکست دادم و یک مأموریت دریافت کردم. همان موقع بود که زمانی که متوقف شده بود، دوباره به جریان افتاد.
«تا اونجاش رو فکر نکرده بودم. اوضاع چطور پیش رفت؟»
«انپیسیهای امپراتوری فکر کردند ما متجاوزانی هستیم که به کاخ امپراتوری حمله کردهایم!»
مفتش بدعتکار تلوتلو خورد.
«شخصی با لباسهای فاخر فریاد زد: "آن متجاوزان را بگیرید!". سپس شوالیههای امپراتوری و سربازان نخبه برای دستگیری ما آمدند. وای، وای، وای، لرزه بر انداممان انداخت!»
«اما این بچه حقههای زیادی تو آستینش داشت.»
مار سمی (افعی)، ارباب گیلد چن مو-مون.
شکارچی یکچشم، موهای مفتش بدعتکار را به هم ریخت.
«اولش مطیعانه تسلیم شدیم و بعدش از زندان فرار کردیم. منظورم این بود. کاملاً جدی میگم.»
«آها ها ها! مگر سرگرمکننده نبود؟ از کجا باید میدانستیم که چنین گذرگاه مخفیای در زندان زیرزمینی پنهان شده است! احساس میکردم به روزهای کودکیام بازگشتهام!»
«هممم؟ شنیده بودم وقتی بچه بودی گیر مافیای بلغارستان افتاده بودی.»
«بله!»
مفتش بدعتکار معصومانه خندید.
«برای همین است که اوقات خوش کودکیام را به یاد آوردم. زندان! زیرزمین! فرار! آه، اینها همه "تزئیناتی" بودند که کودکیام را به زیبایی درخشان کردند! اکنون همهچیز برایم به یک خاطره نوستالژیک تبدیل شده است.»
«عوضیِ دیوونه...»
مار سمی (افعی) آه عمیقی کشید.
در حالی که من سخت مشغول تکهتکه کردن نوچههای پادشاه اهریمن بودم، به نظر میرسید گروه اربابان گیلد هم حسابی فعال بودهاند.
«اوهوم. خیلی خوب میدونم که همهمون زندگی فوقالعادهای اون بیرون تو دنیای واقعی داشتیم.»
جادوگر شانهای بالا انداخت و پشت میز نشست.
«کنت توی یکی از روستاهای زاغهنشین هند به دنیا اومده. مار سمی (افعی)، پدر و مادرت رهبران باند خلافکارها بودن. جنگجوی صلیبی هم توی ونزوئلا سختیهای زیادی کشیده.»
«...»
«پس همهمون وقتی تو دنیای بیرون بودیم یه مشت آشغال بودیم. همگی موافق نیستین؟»
حال و هوای کافه فوراً تیره و تار شد.
تنها صدای هورت کشیدن قهوه جنگجوی صلیبی به آرامی در فضا میپیچید.
«...این چیزی نیست که بخوایم اینجا در موردش حرف بزنیم.»
جنگجوی صلیبی بیصدا نگاهی به من انداخت.
«منظورت اینه که حالا با پادشاه مرگ به عنوان یکی از اعضای "خودمون" رفتار کنیم؟»
«آره.»
جادوگر این را گفت.
«شماها احتمالاً نمیدونید، اما پادشاه مرگ نقش تعیینکنندهای توی پاکسازی برج داشته.»
«این چیزیه که ما هم میدونیم.»
«نه. هیچکدومتون نمیدونید.»
جادوگر سرش را تکان داد.
«توی حمله این بار، ما حتی یک تلفات هم نداشتیم. حتی توی طبقه ۱۱، جایی که شکارچیهای زیادی با هم مشارکت داشتن. اینا همه به لطف پادشاه مرگ بود که استراتژیها و تاکتیکهای پاکسازی طبقات رو به من یاد داد.»
نگاه تمام شکارچیها روی من ثابت ماند.
بله.
«حقیقت داره.»
«من.»
جادوگر دهان باز کرد.
«این مرد، من میخوام اونو تبدیل به قهرمانی کنم که نماینده برج ما باشه.»
سکوت بر کافه سایه افکند.
جادوگر یکییکی به شکارچیهایی که دور میز نشسته بودند نگاه کرد.
«کنت. تو بیش از حد ثروتت رو به رخ کشیدی.»
«حقیقت داره، نمیتونم انکارش کنم.»
«مفتش بدعتکار. تو آدمهای خیلی زیادی رو کشتی.»
«بله! این یک فداکاری ضروری بود!»
«جنگجوی صلیبی. تو اصلاً از اینکه مورد توجه بقیه قرار بگیری خوشت نمیاد.»
«شخصیتم اینطوریه دیگه.»
«و مار سمی (افعی). تو...»
«ها؟ چی؟»
«...متأسفم. تو خیلی زشتی.»
«...»
مار سمی (افعی) لبولوچهاش را آویزان کرد. با چهرهای درهمشکسته. اما خیلی زود سرش را پایین انداخت.
این پرترهای از یک مرد میانسالِ غمگین بود.
«قدیس شمشیر، همونطور که همهمون میدونیم، پیرمردیه که فقط دیوانه شمشیره.»
«اوهوم.»
«و من، من باید دائماً پشت پرده فعالیت کنم، پس نمیتونه من باشم.»
پس از اینکه یکییکی به افراد دور میز نگاه کرد، جادوگر در نهایت دوباره به من خیره شد.
«از طرف دیگه، پادشاه مرگ هنوز هیچ تصویر ذهنیای برای عموم نساخته. اگه به اندازه کافی تلاش کنیم، میتونیم کاری کنیم که هرچقدر دلمون میخواد به یه قهرمان بینقص تبدیل بشه. این یه فرصته. فرصتی برای بازسازی تصویر قبلی برج.»
«واقعاً اینطور خواهد شد؟»
مفتش بدعتکار چانهاش را نوازش کرد.
«ما همگی افرادی هستیم که مدت زیادی است اینجا حضور داریم، بنابراین درست است که تأثیر حضورمان کمی ضعیفتر شده است! ما به چاپ مجلاتی که حاوی اخبار فعالیتهای شکارچیهاست ادامه دادهایم، اما در دنیای بیرون، حجم فروش به طور پیوسته در حال کاهش است!»
«آره. منظورم همینه.»
«پس باید از همین امروز شروع به "ساختن" تصویرمان کنیم!»
مفتش بدعتکار از جا بلند شد.
و درست مثل یک تولهسگ، شروع به چرخیدن دور من کرد.
«همم. شما کمی قدکوتاه هستید. اما اشکالی ندارد! همانطور که از نمونه خودم میبینید، عکسها میتوانند تمام اینها را پوشش دهند!»
«اوه...»
نه. مگه اون فقط تأکید نمیکرد که قدش نقطه جذابیتشه؟
لبخند بزرگی روی صورت کوچک این شکارچیِ قدکوتاه نقش بسته بود.
«"یک مرد کوتاه اما پرشور، پادشاه مرگ". اگر از چنین شعاری استفاده کنید، حتماً جواب میدهد!»
بدون اینکه فرصتی برای گفتن چیزی داشته باشم، شکارچیها دورم جمع شدند.
جادوگر. کنت. مار سمی (افعی). جنگجوی صلیبی.
صرفنظر از اینکه از کدام گیلد بودند، همگی به من نزدیک شدند و با دقت تمامِ بدنم را برانداز کردند.
«محض احتیاط میپرسم، اما در حال حاضر با کسی رابطه داری؟»
«اوه... نه، ندارم.»
«از وقتی وارد برج شدی چطور؟ دوستدختر سابقی چیزی؟»
«نه.»
«این یعنی نیازی نیست نگران هیچ رسواییای باشیم. این عالیه!»
نمیدونستم کجای این قضیه عالی بود.
شکارچیهای ردهبالا شروع کردند به پچپچ کردن با یکدیگر.
«من از دور زیر نظرش داشتم، این مرد وقتی میخنده، یه حس زیرکانه و مکارانه به آدم میده. برای همین فکر میکنم بهتره با مفهوم عرفانی و مرموز جلو بریم. بقیه چیزها مهم نیست چون فقط کافیه یه پوکر فیس خوب به خودش بگیره.»
«اما یه مشکلی هست، اون تا حالا با هیچکس قرار نذاشته.»
جنگجوی صلیبی این را گفت.
«ما باید یه رسوایی و شایعه عاشقانه که وجود خارجی نداره بسازیم. وگرنه آدمهای اون بیرون خودشون شروع میکنن به پخش کردن شایعات دروغین...»
«نگران نباشید. من ترتیبش رو میدم.»
«اوه! آیا سناریویی خواهد بود که در آن، عشق در حالی که پنج روز دوشادوش هم میجنگیدید شکوفا شده است؟ هاهاها، خوشم آمد! من میتوانم داستانی بسازم که مردم قطعاً عاشقش شوند!»
«نظرتون در مورد سناریویی که اون بیشتر پولی رو که تا الان به دست آورده به یه یتیمخونه اهدا کرده چیه؟ برای اینکه ممکنه یه همچین اتفاقی بیفته، من به طور منظم و ناشناس کمکهای مالی میکردم. بیاین فقط بگیم که این کمکها در واقع از طرف پادشاه مرگ بوده.»
«اوهوم. اینو میسپارم به تو، کنت.»
این دیگه چیه؟
اینجا چه خبره؟
«برای شروع، بیایید یک عکاس خبر کنیم! بیایید چندتا عکس بگیریم!»
مفتش بدعتکار لبخند درخشانی زد.
«به تمام طراحان هم زنگ بزنید. به هر حال باید تا پایان امروز حداقل یک عکس به مطبوعات بدهیم. ما قبلاً از نبرد طبقه ۱۱ فیلم گرفتهایم، بنابراین در زمان مناسب آن را در اینترنت آپلود خواهیم کرد!»
نه.
وایسا.
«هی، بچهها...»
«نگران نباش.»
جادوگر جلوم را گرفت و لبخند زد.
لبخندی بود که از تجربیات عمیق و بیشمارش خبر میداد.
«پادشاه مرگ. لازم نیست هیچ کاری بکنی. ما به همهچیز رسیدگی میکنیم. تو... درسته. تو فقط باید همون کاری رو بکنی که تا الان همیشه میکردی.»
«نه، خودت گفتی که این یه مفهوم مرموزه. فکر میکردم نیازی به کسی مثل طراح نداریم؟»
«فقط همین امروزه، لطفاً.»
جادوگر به آرامی دستهایش را به هم فشرد.
«همه توی دنیا میخوان در مورد تو بدونن. یه دونه عکس. بیا فقط یه عکس بگیریم و به مردم نشونش بدیم. باشه؟ نگران نباش، پادشاه مرگ. طراحهایی که با ما قرارداد انحصاری بستن فوقالعادهان.»
۳۰ دقیقه بعد به این درک رسیدم که قرار نبود فقط یک عکس باشد.
«اینجا رو نگاه کن!»
چیلیک!
تا ده نفر طراح آمدند و به من لباس پوشاندند. موهایم را حالت دادند. هر بار که لباس میپوشیدم و موهایم درست میشد، فلاشهای دوربین عکاس شروع به چشمک زدن میکرد.
«بله، عالیه. این بار خنجر رو نگه دار! مثل گرگی توی بیشهزار که منتظر شکار طعمشه!»
«نه... وایسا...»
«بسیار عالی!»
چیلیک!
شکارچیها پشت سر عکاس جمع شده بودند. در حالی که با نگاههای شاهینمانندشان ژست مرا بررسی میکردند، پچپچ میکردند.
«پوشیدن کتوشلوار به طرز غیرمنتظرهای بهش میاد.»
«شاید بهتر باشه یکم حالوهوای شیطنتآمیز بهش بدیم.»
«امکان ندارد! چون مفهوم شیطنتآمیز اول از همه مال من است!»
«درسته. پس باید چیکار... پس نظرتون در مورد یه جوون پرشور با روحیه ماجراجویانه چیه؟»
«با همون پیش میریم.»
چیلیک!
«بسیار عالی!»
بسیار عالی و زهر مار.
—پوهاهاهاهاهاها! پوها، پوهاهاها! کوهاهاهاهاهاهاها!!
به هو-ریونگ از مدتی پیش داشت توی هوا از خنده غلت میزد.
۱ ساعت گذشت، و بعد ۲ ساعت سپری شد، اما به نظر نمیرسید که عکاسی به این زودیها تمام شود، بنابراین صبرم به سر رسید.
«دیگه انجامش نمیدم! بیاین تمومش کنیم!»
کتوشلواری را که پوشیده بودم درآوردم و روی زمین انداختم.
«شکارچیها فقط باید با پشتکار از برج بالا برن! تصویر رسانهای دیگه چیه؟! عکاسی چه صیغهایه؟! به خاطر اینکه همیشه همین چیزای بیفایده تو ذهنتونه، چند سال بود که هیچکدومتون نتونستین حتی طبقه ۱۰ رو پاکسازی کنین!»
سکوت.
آیا حرفهای از ته دلم اثر کرد؟ فضا معذبکننده شد. تمام شکارچیها، از جمله جادوگر، به صورتم خیره شدند.
و سر تکان دادند.
«...سخنرانی خیلی خوبی نبود؟»
«اوهوم. احساس میشد که تو واقعاً یه جوون پرشور با روحیه ماجراجویانه هستی!»
«تیتر مجله این دفعه میشه "شکارچیای که از برج بالا رفت".»
«ما هم توی دهه بیست سالگیمون همین شور و اشتیاق رو داشتیم...»
اصلاً اثری نداشت.
«آه، نه ممنون! من اومدم اینجا تا در مورد طبقه ۲۰ حرف بزنم. من تمام حقوق طبقه ۱۰ تا ۱۹ رو به شما میدم، پس مطمئن بشید که طبقه ۲۰ مال منه!»
شکارچیها دوباره سر تکان دادند.
«من از مفهوم بیطمع بودنت هم خوشم میاد.»
«این برای تیتر روزنامه فردا چطوره؟ "پادشاه مرگ، اعلامیهای تکاندهنده. او اعلام میکند که حقوق طبقات ۱۰ تا ۱۹ را بین تمام شکارچیان دیگر توزیع میکند. او اظهار میدارد که از توانایی پاکسازی برج راضی است."»
«موافقم!»
«مناسب خواهد بود که در صفحه دوم مقالهای به این شکل بنویسیم: "پادشاه مرگ، که به دلیل کمکهای مالی منظم به یک یتیمخانه شناخته میشود".»
«آره. بیاین فقط بگیم که ما طبقه ۲۰ رو به نشونه قدردانی و احترام به پادشاه مرگ، بهش تقدیم میکنیم.»
«عالی است! آه، چه پایان زیبایی!»
اشتباه میکردم.
اونا به هیچکدوم از حرفام گوش ندادن.
این آدما الان بیش از حد درگیر ایده تبدیل کردن من به یه قهرمان بودن.
«فقط تسلیم شو، جوون.»
قدیس شمشیر با لحنی رک و راست حرف زد.
شمشیرزن پیر در حالی که به ستون ساختمان تکیه داده بود، ایستاده بود.
«وقتی من هم رتبه ۱ بودم، همین اتفاق افتاد. میگفتن چیزهایی مثل پیر بودن تأثیر مطلوبی روی مردم دنیا میذاره و ازم میخواستن ریشم رو جور دیگهای بلند کنم. اون موقع انواع و اقسام حرفها رو شنیدم.»
خدای من.
«این همون چیزی بود که اونا میخواستن به دنیای بیرون نشون بدن. "ما هم داریم شرافتمندانه زندگی میکنیم". این یه جور عقده حقارته.»
پیرمرد زیر لب زمزمه کرد.
«به هر حال اونا همهچیز رو تو دنیای بیرون رها کردن و اومدن به برج. کجای این قضیه اینقدر رقتانگیزه...»
قدیس شمشیر از آنجا دور شد.
«بیا بریم.»
«بله؟»
«اگه اینجا بمونی، تمومی نداره. بعد از اینکه عکاسی رو تموم کردی، بهت میگن یه ویدیو بگیری و بعد از اون، بهت میگن برای یه کنفرانس مطبوعاتی آماده بشی. اونا اینجور آدمهایی هستن. اگه الان فرار نکنی، کل روزت همینطوری هدر میره.»
وحشتناک به نظر میرسید.
بدون اینکه حتی نیازی به فکر کردن داشته باشم، گفتم.
«بیا سریع فرار کنیم!»
«تصمیم خوبیه.»
با متمرکز کردن هاله روی نوک پاهایمان، دویدیم. فریادی از پشت سرمان شنیده میشد: «آه!» اما ما توقف نکردیم.
«پادشاه مرگ!»
جادوگر فریاد زد.
«من فردا یه کنفرانس مطبوعاتی برگزار میکنم، پس اگه میتونی صبح برگرد! نباید بقیه تو رو ببینن، پس مخفیانه رفتوآمد کن! حتی اگه میخوای فرار کنی، برو روی پشتبام و فرار کن! مراقب باش!»
به هو-ریونگ دیوانهوار خندید.
-هی. اون شخص نه فرشتهست، نه الهه. بیشتر شبیه یه مامان نیست؟
واقعاً هم همینطور بود.
و من حتی نمیدونستم مادر چه جور موجودیه.
۴.
تا به خودم بیام، خورشید غروب کرده بود.
با پیروی از نصیحت جادوگر، به سمت پشتبام رفتیم و دویدیم. وقتی از بالا به پایین نگاه کردم، هنوز صدها نفر جلوی کافه تجمع کرده بودن. دستهای از خبرنگارهای ایستگاههای پخش هم اونجا بودن.
«اگه از در جلویی میرفتیم بیرون، حسابی تو دردسر میافتادیم!»
از روی سقفهای زرشکیرنگ پریدیم و عبور کردیم.
جایی که توقف کردیم، برج ناقوسی بود که تو میدون ساخته شده بود.
نگهبانی که از برج ناقوس محافظت میکرد و داشت با گوشیش ور میرفت، با کمی تأخیر ما رو شناخت.
«هوک! شمـ... قدیس شمشیر-نیم!»
«اوهوم.»
قدیس شمشیر به راحتی روی برج ناقوس فرود اومد.
«ببخشید، اما میشه چند لحظه ما رو تنها بذاری؟»
«آه. این... یعنی...»
«پنج دقیقه کافیه.»
نگهبان جوان دستپاچه شده بود. احتمالاً از اینکه یه افسانه زنده ازش خواسته بود اونجا رو ترک کنه، جا خورده بود. بعد نگاهش با من تلاقی کرد و چشماش از تعجب گرد شد.
«شما احیاناً پادشاه مرگ نیستید؟!»
«آه. بله.»
«اووااا. واو! این اولین باره که شما رو از نزدیک میبینم، واو! محشره!»
نگهبان با عجله کیفش رو زیر و رو کرد. یه رمان عاشقانه از توش پرید بیرون. به نظر میرسید برای وقتگذرونی تو پست نگهبانی، یه سری چیزای متفرقه با خودش آورده بود.
«ایـ... این تنها کاغذی هست که الان دارم! میتونم امضاتون رو داشته باشم، لطفاً؟»
قدیس شمشیر طوری که انگار با این وضعیت آشنا بود، رمان رو گرفت.
«خودکار داری؟»
«بـ... بفرمایید!»
«اسمت چیه؟»
«خب، من هنوز لقبی نگرفتم، پس...!»
شمشیرزن پیر با خطی مرتب امضا کرد.
نگهبان مثل یه پسر معصوم امضا رو گرفت و دوباره به من نگاه کرد.
نمیدونم چرا، اما چشماش خیلی برق میزد.
«پادشـ... پادشاه مرگ-نیم، میتونم امضای شما رو هم بخوام؟!»
«اوه.»
امضای من؟
«ولی من تا حالا به کسی امضا ندادم...»
«این آرزوی زندگیمه! لطفاً!»
در حالی که گیج شده بودم، خودکار و رمان رو گرفتم.
چطور گرفتن امضای من آرزوی زندگیشه؟ مگه زندگیش چقدر سبک بوده؟
با کمی احساس معذب بودن، رمان رو پایین آوردم. امضای قدیس شمشیر از قبل اونجا نوشته شده بود. در حالی که سعی میکردم با خودکار امضام رو بزنم، ناگهان متوجه شدم که این اولین باریه که اسم «پادشاه مرگ» رو مینویسم.
تا به خودم بیام، دستخط من و قدیس شمشیر کنار هم قرار گرفته بود.
+
قدیس شمشیر.
پادشاه مرگ.
+
«...»
«ممـ... ممنونم! خیلی ممنونم!»
نگهبان تعظیم کرد. از ترس اینکه مبادا امضاها ناپدید بشن، سریع رمان رو پس گرفت.
وقتی نگهبان رمان رو گرفت، احساس عجیبی تمام وجودم رو پر کرد، احساسی که حتی تشخیص ماهیتش برام سخت بود.
«با اجازهتون...»
«به عنوان یه میراث خانوادگی ازش نگهداری میکنم! نگران نباشید! هرگز به کس دیگهای نمیفروشمش! اوه، از هر دوی شما خیلی ممنونم! آخر هفته خوبی داشته باشید!»
نگهبان به سرعت از پلههای برج ناقوس پایین رفت. با هیجان گفت: «ایول! چه روز خوشیمنی!» و صدای پرشور او کمکم در پایین محو شد.
وقتی بالاخره صداش قطع شد، از برج ناقوس میشد خورشید زرشکیرنگی رو دید که مثل یک نقطه در حال غروب بود.
و تنها صدای نفسهای بیصدای ما دو نفر باقی موند.
«...»
هر دو برای مدتی ساکت موندیم.
و بعد...
«اوممم، قدیس شمشیر-نیم.»
«هی، مرد جوان.»
حرفهای من و قدیس شمشیر با هم تلاقی کرد و محو شد. چون هر دو همزمان شروع به صحبت کرده بودیم.
سکوتی معذبکننده حاکم شد، اما زیاد طول نکشید.
گفتم:
«قدیس شمشیر-نیم، از دید شما، حتماً اینطور به نظر میرسه که من آدمهای بیشماری رو کشتم. یه قاتل دستهجمعی که باید مجازات بشه.»
با چهرهای آرام به قدیس شمشیر نگاه کردم.
«اما اگه تو آینه نگاه کنید، شما هم یه قاتل دستهجمعی رو میبینید که آدمهای زیادی رو کشته. اون شخص شمایید، قدیس شمشیر-نیم.»
قدیس شمشیر به جای من، به غروب آفتاب نگاه میکرد.
«اما قدیس شمشیر-نیم، شما خودتون رو به خاطر این موضوع مجازات نمیکنید. دلیلش اینه که برای کشتن یه نفر، معیار مشخصی دارید. و اون معیار اینه: [مجازات کسانی که به افراد زیادی آسیب رسوندن].»
در حالی که گرگومیش همهجا رو فرا میگرفت، به حرفم ادامه دادم:
«من هم معیارهای مشخصی داشتم و به همین دلیل اون کارها رو کردم. و اون معیار اینه: [مجازات کسانی که به افراد زیادی آسیب رسوندن].»
این همون چیزی بود که از زمانی که به قدیس شمشیر دروغ گفتم که یه پیامبرم، از قبل آماده کرده بودم.
«اگه قدیس شمشیر-نیم کسی رو میکشت چون اون شخص قبلاً آدمهای زیادی رو کشته بود، من کسی رو کشتم قبل از اینکه بتونه آدمهای زیادی رو بکشه.»
این یه دروغ دقیق و حسابشده بود که مخصوصاً برای قدیس شمشیر آماده کرده بودم.
«پس، قدیس شمشیر-نیم. من و شما در واقع داریم تو یه مسیر قدم برمیداریم...»
«مرد جوان.»
اما قبل از اینکه بتونم دروغم رو تموم کنم، پیرمرد با ملایمت صدام زد.
«لازم نیست سعی کنی اینطوری خودت رو توجیه کنی.»
بله.
«قدیس شمشیر-نیم، من...»
«مرد جوان.»
وقتی با اون صدای بم صدام زد، دهنم رو بستم.
پیرمرد در حالی که به غروب خیره شده بود، زمزمه کرد:
«من با بقیه شکارچیها فرق دارم.»
در نگاه اول، این حرف کاملاً بیمقدمه به نظر میرسید.
«جادوگر اژدهای سیاه. کنت. مفتش بدعتکار. مار سمی (افعی). جنگجوی صلیبی... اونا همگی بچههایی هستن که تو دنیای بیرون به شدت زجر کشیدن. اما من فرق دارم. من بدون هیچ کمبودی به دنیا اومدم و بدون هیچ کمبودی زندگی کردم.»
مارکوس کالنبوری.
میدونستم پیرمردی که روبهروم ایستاده، از یه خانواده معتبره. در واقع فقط نمیدونستم، بلکه به عنوان یه دشمن، تحقیقات کاملی در موردش انجام داده بودم و آمارش رو درآورده بودم. میگفتن او از یه خانواده اصیل و شناختهشده تو کل اروپای شمالی میاد.
«وقتی برج تو این دنیا ظاهر شد، من از قبل خانواده خودم رو تشکیل داده بودم. یه شرکت رو اداره میکردم، ازدواج کرده بودم، بچه داشتم و حتی نوهدار شدن بچههام رو هم دیده بودم. من به اندازه کافی تو زندگیم موفقیت دیده بودم.»
صدای قدیس شمشیر آرام بود.
«اما برام سؤال شد.»
«منظورتون چیه که براتون سؤال شد؟»
«آیا این موفقیتها فقط به خاطر تواناییهای خودم بوده؟ ناگهان کنجکاو شدم.»
پیرمرد به آرومی شمشیرش رو از غلاف بیرون کشید.
«آیا صرفاً به این خاطر نبود که تو یه خانواده خوب به دنیا اومده بودم؟»
نور غروب میتابید.
شمشیر با اینکه چیزی رو نبریده بود، به رنگ قرمز زرشکی درآمده بود.
«آیا فقط به این خاطر نبود که من "پرندهای" بودم که تو یه خانواده خوب متولد شد، آموزش خوبی دید، دوستان خوبی پیدا کرد و فقط با نوشیدن بهترین چیزها بزرگ شد؟ من به این افتخار میکردم که همهچیز رو خودم به دست آوردم... اما شاید این فقط توهمِ کسی بود که تو یه قفس پرنده گیر افتاده.»
قدیس شمشیر توضیح داد.
«نه، اینطور نیست.»
صداش مثل یه تیغه، تیز و برنده بود.
«امکان نداره اینطور باشه.»
قلبی سرخرنگ، درست مثل غروب آفتاب، در سینه او میتپید.
«مطمئنم که با امتیازات خوبی به دنیا اومدم. با این حال، میخواستم روی پای خودم بایستم و سرم رو بالا بگیرم. میخواستم ثابت کنم که غرورم یه توهم نبوده.»
«...پس به همین خاطر اومدید به برج.»
«بله.»
پیرمرد سر تکان داد.
چین و چروکهای صورتش عمیق و ضخیم بودند.
«کسی که وارد برج میشه، هرگز نمیتونه به دنیای بیرون برگرده. فقط بدن خودم. تو این مکان که نه خانواده معتبری هست، نه اقوامی و نه دستیارانی که ازم حمایت کنن... میخواستم راه و روش زندگیم رو با بدن خودم ثابت کنم.»
با این حال، قدیس شمشیر زمزمه کرد:
«به نظر میرسه ناخواسته گارد خودم رو پایین آوردم.»
«باز کردن کارت مهارت. افشا.»
شینگگگ!
یک کارت نقرهای از دست قدیس شمشیر در هوا شناور شد.
+
پنجره اطلاعات
[بینش کارآگاه (رتبه B-)]
تأثیرات: شما میتوانید تعداد قتلهای حریف را ببینید. این شامل قتلهای غیرمستقیم نمیشود. تنها قتلهایی که با نیت مشخص انجام شدهاند شمرده میشوند.
※ با این حال، شما قادر به دانستن روش قتل نیستید.
+
«من احمق بودم.»
قدیس شمشیر کارت مهارتش رو پایین آورد.
«قرار بود فقط به چشمها و دستهای خودم اعتماد کنم، اما... تا به خودم اومدم، دیدم دارم به [مهارتها] تکیه میکنم. به جای چشمهای خودم، همهچیز رو از طریق این مهارت دیدم و به جای قضاوت خودم، به قضاوت این مهارت ایمان کورکورانه پیدا کردم.»
سپس،
«مرد جوان. برای آخرین بار ازت میپرسم.»
چشمان آبی پیرمرد چرخید و به من نگاه کرد.
«آیا تا به حال حتی یک جان بیگناه رو گرفتی؟»
همش همین؟
پس به خاطر همین بود که گفت لازم نیست سعی کنم خودم رو توجیه کنم. حالا متوجه شدم.
بله. توجیه کردن یعنی انجام دادنش با "سر" و عقل خودت، درست همون کاری که من الان کردم.
مهم نیست یه دروغ چقدر پیچیده و دقیق باشه، اون فقط برای فریب دادن ذهن کسیه، نه برای به دست آوردن قلبش.
«نه.»
ترغیب کردن، نه متقاعد کردن.
«من هرگز چنین کاری نکردم، قدیس شمشیر-نیم.»
درست مثل کاری که به عنوان ستون برج انجام دادم،
با تمام وجودم گفتم:
«تو آینده هم چنین کاری نخواهم کرد.»
قدیس شمشیر به آرومی چشماش رو بست.
انگار داشت روی حالت چهره و صدای من تأمل میکرد.
سکوت طولانیای گذشت.
و بعد.
«هوپ!»
کارت به پرواز درآمد.
کارتی که تو هوا به پرواز درآمده بود، با تیغه زرشکیرنگ بریده شد.
کارتی که به دو نیم تقسیم شد.
پرتو طلاییرنگی از نور غروب، از میان شکاف بریدگی عبور کرد.
«من به چشمهای خودم ایمان دارم.»
طولی نکشید که کارت تبدیل به ذرات نور شد و پراکنده گشت.
مهارت نابود شده بود.
«تو این پنج روز گذشته حسابی سختی کشیدی. ممنون که با لجبازیهای یه پیرمرد راه اومدی.»
قدیس شمشیر شمشیرش رو غلاف کرد.
«شاید الان برای گفتنش یکم دیر باشه، اما تماشای عبور تو از طبقه ۱۲ تا ۱۹ تجربه کاملاً لذتبخشی بود. امروز رو خوب استراحت کن. فردا وقتی کنفرانس مطبوعاتی تموم بشه، طبقه ۲۱ بلافاصله باز میشه.»
پیرمرد پاش رو روی زمین کوبید.
درست قبل از اینکه به سمت سقف ساختمون دیگهای بپره، نگاهی به من انداخت.
«مشتاقانه منتظر دیدن عملکردت تو طبقه بعدی هستم. پادشاه مرگ.»
و در یک چشم به هم زدن، فاصله زیادی از برج ناقوس گرفت.
«...»
برای مدت طولانی، غرق در افکارم همونجا ایستادم.
با بیمیلی دهنم رو باز کردم.
«امپراتور شمشیر. الان چی...»
-اوووه.
«همین الان، قدیس شمشیر-نیم من رو تأیید کرد، مگه نه؟»
-منم همینطور فکر میکنم.
خیالم راحت شد.
«واااااه...»
زانوهام سست شد و به آرومی نشستم. کف سنگی زمین سرد بود. با نگاهی خالی به آسمون سرخرنگی که داشت کمکم محو و تاریک میشد خیره شدم.
«واو، واقعاً... واقعاً تموم شد. طبقه ۲۰ هم الان مال منه. و اربابان گیلد به مطبوعات رسیدگی میکنن... آره. واقعاً همهچیز تموم شد.»
به هو-ریونگ ریز خندید.
-منظورت چیه که تموم شد؟ یکی دیگه بشنوه فکر میکنه الان طبقه ۵۰ رو پاکسازی کردی یا یه همچین چیزی.
«با توجه به حسی که الان دارم، انگار همین الان طبقه ۹۰ رو پاکسازی کردم.»
-نوچ نوچ نوچ. زامبی، بعضی وقتا گیج میشم که آیا اعصاب فولادی داری یا فقط یه بزدل دیگهای.
«راستش، منم بعضی وقتا گیج میشم...»
به هر حال، تمام کارهایی که تا طبقه ۲۰ انجام داده بودم رو جمعوجور کردم.
وقتی به کارهایی که کرده بودم فکر میکردم، حس عجیبی از رضایت و سیری تمام وجودم رو فرا میگرفت.
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت تحت تأثیر دستاوردهای شما قرار گرفته است!]
صدایی که مدتی بود شنیده نمیشد، طنینانداز شد.
«ها؟»
حالا که بهش فکر میکنم.
با وجود شکست دادن پادشاه اهریمن باران پاییزی، الهه محافظت ساکت مونده بود. نه، به جز زمانی که برای اولین بار از طبقه ۱۲ عبور کردم، الهه محافظت در واقع همیشه ساکت بود.
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت تمام موفقیتهای شما را تأیید میکند!]
انگار که میخواست تمام حرفهایی که تو این مدت سکوتش تو دلش نگه داشته بود رو بیرون بریزه، مجموعهای از صداها شنیده شد.
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت به این نتیجه رسیده است که با وجود اینکه شما در مورد حواری الهه بودن دروغ گفتهاید، اما در واقعیت، کاملاً صلاحیت حواری بودن را دارید.]
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت به شما اجازه میدهد که در آینده از نام او استفاده کنید!]
اما یه چیز عجیب در مورد حرفاش وجود داشت.
«...منظورش از استفاده از نامش تو آینده چیه؟ این یعنی چی؟»
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت از حرفهای شما صدمه دیده است، با توجه به این حقیقت که ما تا به حال با هم به خوبی پیش رفتهایم.]
قضیه داشت بیشتر و بیشتر غیرقابلفهم میشد.
«ما تا به حال با هم به خوبی پیش رفتیم؟»
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت از شما میخواهد که به پایین نگاه کنید.]
به پایین نگاه کردم.
چیزی جز کف سنگی نبود.
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت از شما میخواهد که کمی بیشتر به سمت چپ نگاه کنید.]
نگاهم رو به سمت چپ چرخاندم.
در آن سمت، پاها و کمرم قرار داشتند.
روی کمرم، سلاح افسانهای قرار داشت که توسط الهه به امپراتور بنیانگذار امپراتوری اِگیم اعطا شده بود، به عبارت دیگه، شمشیر محافظ مقدس لفانتا اِگیم، که در غلاف بسته شده بود.
«...صبر کن ببینم. نکنه احیاناً؟»
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت توصیه میکند که توجه خود را روی کمرتان متمرکز کنید.]
احساس عجیبی داشتم.
صحنهای رو به یاد آوردم که تو طبقه ۱۲ داشتم در برابر ارتش پادشاه اهریمن میجنگیدم.
اون موقع، مطمئن بودم صدایی شنیدم که میگفت الهه محافظت داره آخرین قطره از قدرتش رو بیرون میکشه. به محض اینکه این کلمات تموم شد، یه پرتو نور سفید از چیزی که تو دستم نگه داشته بودم فوران کرد.
بعد از اون هیچ معجزه دیگهای رخ نداد.
«نه. صبر کن ببینم. نگو که اون [الهه محافظت] که هرازگاهی تو مبارزه با پادشاه اهریمن بهش اشاره میشد...»
با قلبی پر از ناباوری گفتم:
«تو... تو یه "شمشیر" بودی؟»
بعد از مدتی.
صدا جواب داد.
پنجره اطلاعات
[الهه محافظت سؤال شما را تأیید کرده است!]
خدای من.
فکرش رو بکن، شمشیر محافظ مقدسی که تو تمام این مدت داشتم ازش استفاده میکردم، در واقع یک شمشیر مقدس بود.