چپتر 61: جنون کتاب. (۲)
چپتر 61: جنون کتاب. (۲)
شکارچیها در کتابخانه دور هم نشسته بودند.
«امم...»
شکارچیها دایرهوار و با فاصله نشسته بودند. در وسط آنها، صدها [آخرالزمان] روی هم تلنبار شده بود. از حالا به بعد، باید یکی از آن همه کتاب را انتخاب میکردند، اما هیچکس با عجله به آن توده نزدیک نشد.
کاملاً طبیعی بود. همین چند لحظه پیش، همراهانشان توسط کتاب بلعیده شده بودند. آن هم ۵۰ نفر. همه ترسیده یا افسرده بودند.
اگر کسی میتوانست در این وضعیت با انرژی بخندد، احتمالاً یک دیوانه تمامعیار نبود؟
«هاهاهاها!»
در کمال تعجب، چنین دیوانهای در جمع حضور داشت.
«باورم نمیشود که به محض شروع کار ۵۰ نفر حذف شدند! این یک ضربه بزرگ در همین ابتدای کار است!»
یک پسر مو بلوند. یک دیوانه تاییدشده و سرآمد تمام دیوانههای دنیای ما. مفتش بدعتکار چانهاش را نوازش کرد.
«اما برای پیشروی همیشه به فداکاری نیاز است. بیایید فداکاری آنها را فراموش نکنیم! ما باید برای پاکسازی برج سختتر تلاش کنیم!»
«بیایید روحیهمان را حفظ کنیم! ما خوششانسیم که تا الان فقط ۵۰ نفر را از دست دادهایم، در حالی که ممکن بود نزدیک به ۱۰۰ نفر باشند. به جای غصه خوردن برای آنچه از دست رفته، باید برای آنچه باقی مانده خوشحال باشیم!»
هر چه مفتش بدعتکار بیشتر دهانش را باز میکرد، فضا سنگینتر میشد.
خدمتکارهای نشانک هنوز در اطراف ما پرسه میزدند. آنها قهوه داغ و چای سیاهی سرو میکردند که هیچ ایدهای نداشتیم از کجا آمده است و از بین ۲۵۰ شکارچی، فقط مفتش بدعتکار گفت: «آه! سپاسگزارم!» و بلافاصله آن را پذیرفت.
«همم؟»
مفتش بدعتکار جرعهای از چای سیاه نوشید و سرش را کج کرد.
«همگی، شما قصد ندارید بنوشید؟ با این حال بسیار خوشمزه است!»
«اول از همه...»
حرف مفتش بدعتکار را قطع کردم.
اجازه دادن به یک سایکوپت برای اینکه طولانیمدت حرف بزند، هیچ فایدهای نداشت.
«مفتش بدعتکار، لطفاً یه مدت دهنت رو بسته نگه دار.»
«ها؟ برای چه باید این کار را بکنم؟»
«هر چی بیشتر حرف میزنی، روحیهمون بیشتر افت میکنه. داریم انگیزهمون رو از دست میدیم. اگه از این به بعد روحیهمون بیشتر از این افت کنه، دردسر بزرگی میشه، پس لطفاً خفه شو تا وقتی که بگم مشکلی نیست.»
«اوه. اگر چنین اتفاقی بیفتد، مشکل بزرگی خواهد شد.»
مفتش بدعتکار لبخند گشادی به من زد.
«بسیار خب، پادشاه مرگ! با کمال میل سکوت میکنم!»
شکارچیها با نگاهی گیج و سردرگم به من و مفتش بدعتکار خیره شدند.
اونطوری بهم نگاه نکنید. من فقط فهمیدم چطور باید با این دیوانه کنار بیام.
«خب.»
عمداً صدایم را بالا بردم تا حال و هوا را عوض کنم.
«همگی. مطمئنم حالا دیگه همهتون میدونید. نمیتونید همینطوری بیگدار به آب بزنید و با اون صورت فلکی دربیفتید. در حال حاضر، چارهای نداریم جز اینکه دست از پا خطا نکنیم و مأموریتی رو که کتابدار بهمون داده دنبال کنیم.»
نگاه شکارچیها آرامآرام روی من متمرکز شد.
غریزتاً احساس سنگینی کردم، اما آب دهانم را به سختی قورت دادم.
«من الان رتبه ۳ هستم.»
سومین شکارچی قدرتمند اینجا با حقِ حرف زدن!
باید به جلب توجه مردم عادت میکردم، درست مثل نفس کشیدن.
در حالی که بهترین چهره بیتفاوت خودم را به خود گرفته بودم، دهان باز کردم.
«اما فقط به این خاطر که داریم مأموریت رو دنبال میکنیم، به این معنی نیست که تو موقعیت ضعیفتری هستیم. همگی، لطفاً به پنجره مأموریت نگاه کنید.»
نگاه شکارچیها همراه با حرفهایم در هوا خیره ماند.
همان هولوگرامی که من دیده بودم، باید در چشمان آنها هم منعکس شده باشد.
پنجره اطلاعات
[بازسازی جهان. جلد ۱.]
درجه سختی: نامشخص
هدف مأموریت: همانطور که جهانهای بیشماری وجود دارند، نابودیهای بیشماری نیز در حال رخ دادن است. صورت فلکی «کتابدار بانگ گو-سوک» این را به عنوان یک سریال متوقفشده توصیف میکند. کتابدار بانگ گو-سوک میخواهد داستان جهانهایی که به دلایل ناعادلانه متوقف شدهاند، دوباره ادامه یابد.
اول، یکی از آخرالزمانهای متوقفشده را انتخاب کنید!
اگر در نجات جهان موفق شوید، آن جهان به عنوان طبقه ۲۲ شما ثبت خواهد شد.
※ با این حال، اگر مأموریت شکست بخورد، طبقه ۲۲ باز نخواهد شد.
«همهش رو خوندید، درسته؟»
شکارچیها سر تکان دادند. حتی بعضی از آنها جواب دادند: «بله.» آیا این از اثرات خفه کردن مفتش بدعتکار بود؟ فعلاً، به نظر نمیرسید هیچ شکارچیای بخواهد اقتدارم را زیر سؤال ببرد.
«مهمترین چیز در اینجا بخش آخره. [اگر در نجات جهان موفق شوید، آن جهان به عنوان طبقه ۲۲ شما ثبت خواهد شد.] همهتون میدونید این یعنی چی؟»
شکارچیها گیج شده بودند.
آنها هنوز نمیدانستند این پاداش چقدر بزرگ است.
گفتم:
«پاداشها بسته به اینکه چه نوع جهانی رو نجات بدید تغییر میکنه. خب، بیایید فرض کنیم جهانی رو نجات دادیم که پر از الماسه! اونوقت، اون جهان میشه طبقه ۲۲ ما.»
«...»
چهره شکارچیها شروع به تغییرات شدیدی کرد.
«الماس فقط یه مثاله. برای آدمهایی مثل ما که توی برج زندگی میکنن، نیازی به انتخاب اون آشغالها نیست. اما اگه جهانی باشه که پر از منابع فراوان غذا، آب و انواع سنگهای معدنی باشه چی؟»
«خودکفایی...»
جادوگر زیر لب زمزمه کرد.
«پس واقعاً خودکفا شدن ممکن میشه.»
«دقیقاً همینه.»
از جایم بلند شدم. و تودهای از کتابها در وسط. به سمت آخرالزمانهایی رفتم که کتابدار به ما گفته بود «از بین این کتابها انتخاب کنید».
«هـ-هی صبر کن! پادشاه مرگ!»
فریاد مار سمی (افعی) از پشتم به گوش رسید.
«اگه بیگدار بهش دست بزنی، اونوقت هیولای شاخکدار...!»
یک کتاب را بهطور تصادفی از روی توده برداشتم. هوووک! شکارچیها جیغ کشیدند و چشمانشان را بستند. حتی شکارچیای بود که از ترس اینکه هیولای شاخکدار دوباره بیرون بپرد، فرار کرد.
اما حتی پس از گذشت یک، دو و سه ثانیه، هیچ اتفاقی نیفتاد.
آخرالزمان مطیعانه و بیحرکت در دستانم قرار داشت، گویی یک کتاب معمولی بود.
«آه، هــــا؟»
چشمان مار سمی (افعی) در سکوت گشاد شد.
«هیچ اتفاقی نمیافته...؟»
«هور هور.»
کتابدار که در هوا شناور بود، خندید.
«درسته! تا زمانی که منِ بزرگوار قدرتهایم را فعال نکنم، آخرالزمانها فقط کتابهای قدیمی و سادهای هستند. البته، کتابهای ممنوعهای هم وجود دارند که فقط دست زدن به آنها میتواند خطرناک باشد. آن کتابها در جای خلوتی مهر و موم شدهاند، پس نگران نباشید.»
«بله.»
سرم را تکان دادم.
و وقتی کتابِ توی دستم را باز کردم، هولوگرام دیگری ظاهر شد.
اطلاعاتی درباره کتاب بود.
پنجره اطلاعات
[افسانههای آکادمی سورموین]
ژانر: عاشقانه، فانتزی
سطح دشواری: کلاس D
محدودیت بازیکن: ۴ تا ۵ نفر
※ در حال حاضر انتشار سریال متوقف شده است.
مقدمه: سورموین یک آکادمی جادوی تاریخی است. این یک آکادمی معمولی است که در آن دوستی و رقابت، عشق و حسادت در جریان است. این آخرالزمان میتوانست به عنوان یک آکادمی معمولی باقی بماند؛ اگر و تنها اگر آن آرتیفکت در سطح نابودی جهان، در زیرزمین آکادمی مهر و موم نشده بود!
دلیل توقف: بانوی شرور نامزد خود ولیعهد را به دختر مدرسهای که دو بار تناسخ یافته بود، باخت. سپس او به سمت تاریکی تغییر کرد و مهر و موم آرتیفکت را شکست، شیاطین بزرگ را آزاد کرد و باعث نابودی جهان شد.
دلیل توقف، یا به طور خلاصه، علت نابودی جهان، بسیار رقتانگیز بود.
خیلی بهتر میشد اگر جهان به خاطر شهابسنگها یا سونامیها نابود میشد.
«چه مایه تأسف. جهان به خاطر دعواهای عاشقانه بچهها نابود شده.»
کاملاً واضح بود که چرا کتابدار عصبانی شده است.
بیایید بهش فکر کنیم.
یادداشت مترجم: خوانندگان عزیز، این قطعاً رمان شکارچی انتحاری کلاس SSS است، لطفاً گیج نشوید و به خواندن ادامه دهید.
«آهههه.»
همچون ترکی بر پیکرهی یک جواهر آبیرنگ، چشمان سرد و یخی ولیعهد شروع به درک حقیقت کرد.
آن سوءتفاهم طولانی که در تمام این مدت میان آن دو فاصله انداخته بود، سرانجام پس از زندگی دوم ذوب شد و فرو ریخت.
«نیمهی گمشدهام اینجا بود. سیلویا عزیز. او نیمهی من بود.»
ولیعهد در حالی که زیر لب زمزمه میکرد، آهی کشید و روی یک زانو نشست. سیلویا در سکوت هقهق میکرد، گویی نفسش را در سینه حبس کرده بود.
آن دو ناخودآگاه دریافتند که تا لحظهی مرگ، هرگز این لحظه را فراموش نخواهند کرد.
درست در همان لحظه.
با صدای انفجاری مهیب، ولیعهد به طور کامل متلاشی شد.
«ایــــک؟»
لحظهای بعد، سیلویا نیز متلاشی شد.
آنچه در لحظهی از هم پاشیدن به هوشیاری سیلویا خطور کرد، موجی از جیغ و فریاد بود.
«کیااااااااک!»
«این شیطان است! شیطان ظاهر شده است!»
«چه بدشانسیای.»
جهان.
این لحظهای بود که همهچیز به پایان رسید.
تصور کنید رمان عاشقانهای که میخواندید به خاطر چنین چیزی متوقف میشد. هر خوانندهای از کوره در میرفت.
حتی در یک رمان هم وضع اینطور بود، پس اگر دنیای واقعی بود، اوضاع خیلی بدتر میشد.
«به هر حال.»
این موضوع الان اهمیتی نداشت.
«همگی! بیایید اینجا و یه نگاهی به این کتاب بندازید.»
بر سر شکارچیها فریاد زدم.
«هر کتاب سطح دشواری و محتوای متفاوتی داره. در بین این کتابها، سطوحی هستن که میتونیم راحتتر پاکسازیشون کنیم. ما باید از بین اینها، کتابهایی رو انتخاب کنیم که بیشترین نفع رو برامون دارن!»
چند نفر از شکارچیها از جای خود بلند شدند.
اما هنوز، اکثریت فقط به یکدیگر خیره شده بودند.
-احمق. اونا اینطورین چون داری با احترام باهاشون حرف میزنی. هنوز نفهمیدی چقدر سخته که این حرومزادههای شکارچی به حرفت گوش بدن؟
به هو-ریونگ گفت.
-الان ۲۵۰ تا شکارچی هستن که باید باهاشون سر و کله بزنی. ۲۵۰ نفر. باید اون لحن محترمانه رو بذاری کنار تا حداقل به حرفت گوش بدن.
«واقعاً؟»
-هر بار که سطح میگیری، میشنوی [حضور شما واضحتر شده است]، درسته؟ میدونی این یعنی چی؟ یعنی [غرور شما قویتر شده است]. ذاتاً، هر چی سطح یه شکارچی بالاتر باشه، غرورش هم قویتره. اونا عمراً به حرفت گوش بدن.
در واقع همینطور بود.
سخنرانی قاطعانهای ایراد کردم که سرشار از هالهام بود.
«صدها آخرالزمان اینجا ریخته، چطور میتونم همهشون رو تنهایی بخونم؟! پاشید بیاید بخونید!»
یکه خوردند.
تازه آن موقع بود که شکارچیها باسنهای سنگینشان را از روی زمین بلند کردند.
«همه گوش کنن!»
بدون وقفه به دستور دادن ادامه دادم.
«بیاید به چند گروه تقسیم بشیم. اونایی که چند تا رمان یا کتاب تاریخی خوندن، برن سمت چپ! اونایی که واقعاً هیچی از رمان یا تاریخ نمیدونن، برن سمت راست! یالا بجنبید! سریعتر!»
قدمهایشان تندتر شد.
تاپ تاپ تاپ!
جمعیت به دو دسته تقسیم شدند.
«کسایی که کتاب خوندن، بر اساس ژانرهای مورد علاقهشون تقسیم بشن! عاشقانههای رمانتیک برن تو گروه عاشقانه! طرفداران فانتزی برن تو گروه فانتزی! اگه طرفدار رمانهای معمایی هستید، برید تو گروه معمایی! یالا، یالا، همین الان انجامش بدید!»
سرانجام، فضای کتابخانه کمی شلوغ و پرجنبوجوش شد.
شکارچیان تحت فرمان من شروع به حرکت به اینطرف و آنطرف کردند.
«خب. از الان به بعد، همهمون قراره کتاب بخونیم!»
یک آخرالزمان را برداشتم و روی آن ضربه زدم.
«ما این صدها کتاب رو به ژانرهای مختلف تقسیم میکنیم. گروه [عاشقانه] کتابهای عاشقانه رو میخونه. گروههای دیگه هم، کتابها رو بر اساس ژانر خودتون بخونید! کتاب رو بخونید و خودتون تصمیم بگیرید که شاهکاره یا آشغال.»
«هوپ! هوپ!»
مفتش بدعتکار بازویش را محکم تکان داد.
او هنوز دهانش را بسته نگه داشته بود و از دستوراتم پیروی میکرد.
«...بله، میتونی حرف بزنی.»
«پادشاه مرگ! من نمیدانم منظور از یک اثر افتضاح چیست! لطفاً معیار آن را به من بگویید! آیا اگر داستان خوب باشد یعنی شاهکار است، و اگر داستان بد باشد یعنی افتضاح است؟»
«نه. اصلاً اینطور نیست.»
یک آخرالزمان را باز کردم و به او نشان دادم.
«مثلاً، این یکی یه افتضاحه.»
پنجره اطلاعات
[از آتشفشان جان سالم به در ببر!]
ژانر: بقا، عاشقانه
سطح دشواری: رتبه D
محدودیت بازیکن: ۲ نفر
※ انتشار در حال حاضر متوقف شده است.
مقدمه: این دنیا بر اثر جنگ هستهای ویران شده است. اما سرزندگی بشریت شگفتانگیز است! حتی روی زمینی که در آن جنگ هستهای درگرفته، شخصیت اصلی و معشوقهاش زنده ماندهاند. پس از غلبه بر تمام ناملایمات و سختیها، زوج اصلی داستان عهد میبندند که آدم و حوای جدید باشند.
دلیل توقف: از بین تمام مکانهای ممکن، زوج اصلی داستان مجبور شدند آخرین شب خود را در منطقه آتشفشان فعال بگذرانند. آتشفشان در طول شب فوران کرد. شخصیت اصلی و معشوقهاش با سنگی که از آتشفشان پرتاب شد، له شدند و جان باختند. بدین ترتیب بشریت نابود شد.
با لحنی درمانده گفتم:
«این فقط یه افتضاحِ معمولی نیست، یه آشغالِ خالصه.»
مفتش بدعتکار سرش را کج کرد و پرسید: «چرا؟»
«آدم و حوای جدید. مگر رمانتیک و زیبا نیست؟!»
«نجات دادن این دنیا هیچ فایدهای نداره. این دنیاییه که همین الانش هم توش جنگ هستهای شده.»
آهی کشیدم و کتاب را بستم.
«اگه یه دنیای پر از تشعشعات رادیواکتیو بشه طبقه ۲۲، ما میتونیم چی کار کنیم؟ میخوای همهمون از آلودگی رادیواکتیو بمیریم؟»
«آها.»
برای مثال، در گذشته، امپراتور شعله کتابخانه بزرگ را به روشی حیرتانگیز پاکسازی کرده بود.
از طبقه ۲۲ تا ۲۹، او فقط دنیاهایی را هدف قرار داده بود که [مواد مذاب] یا [آتشفشان] داشتند.
'عجب عوضی روانیای.'
امپراتور شعله در برابر آتش مصون بود. حتی در یک دنیای فاجعهبار که در آن مواد مذاب جریان داشت و آتشفشانها فوران میکردند، او میتوانست با خیال راحت قدم بزند.
او آخرالزمانها را صرفاً بر اساس معیارِ [چقدر راحت میتواند حمله کند] انتخاب میکرد.
او واقعاً حتی ذرهای هم به این فکر نمیکرد که باید چه نوع آخرالزمانی را نجات دهد تا برای همه ما مفید باشد.
'اگه کارش رو درست انجام میداد، این شانس وجود داشت که بتونه هشت گنجینه به دست بیاره!'
در هر صورت، مردی که از غرور خودش تغذیه میکنه، هیچ کمکی نمیکنه.
در نهایت، این به ضرر بقیه افرادی بود که توی برج زندگی میکردند.
'این بار، من فقط بهترین آخرالزمانهای ممکن رو انتخاب میکنم تا به نفعمون باشه.'
آخرالزمانهایی که هیولاهایی از آنها بیرون میآمدند که میتوانستند به شکارچیها در کسب تجربه جنگی کمک کنند، یا آخرالزمانهایی که پر از مواد معدنی کمیاب بودند، یا آخرالزمانهایی که در ویرانههایی پر از گنجینه جریان داشتند، یا آخرالزمانی که در آن مرغهای طعمدار و گوشتهای ترش و شیرین در جنگل میدویدند و میگوهای سوخاری در دریا میرقصیدند.
نه. بیخیال آخری بشیم. اگه واقعاً وجود داشته باشه خیلی ترسناک میشه.
به هر حال!
در حالی که کتابها را بین شکارچیها پخش میکردم، فریاد زدم: «یادتون باشه! اصلاً مهم نیست که داستان مزخرفه یا نه!»
«اینکه شخصیت اصلی سرطان داره، یا داستان هیچ جذابیتی نداره، به هیچکدوم از اینا توجه نکنید. فقط بخونیدش! از اول تا آخرش رو بخونید و ارزیابی کنید که آیا نجات دادن این دنیا به نفع همهمون هست یا نه...»
مکث کردم.
وقتی داشتم کتابی را میدادم، متوقف شدم.
یکی از شکارچیها با من ارتباط چشمی برقرار کرد.
«...ببخشید. جادوگر اژدهای سیاه؟»
«همم. مشکلی پیش اومده؟»
او جادوگر بود.
به آرامی دهانم را باز کردم.
«اینجا گروه [معمایی]ـه.»
جمعی از افرادی که در حالت عادی از خواندن رمانهای معمایی لذت میبردند.
به دلایلی، جادوگر با افتخار آنجا نشسته بود.
این شخص، مگه همین الان که پنجره وضعیت کاراکترش باز شد، نشون نداد که طرفدار ژانر عاشقانهست؟
جادوگر طوری که انگار کاملاً طبیعی بود، سر تکان داد: «میدونم.»
«فکر کردی بدون اینکه بدونم کجام، اینجا مینشستم؟»
«اوه... جادوگر اژدهای سیاه. شما همیشه ژانر معمایی رو دوست داشتید؟»
«البته.»
هورت.
جادوگر با متانت کمی از قهوه سیاهش را نوشید.
«من یک زن باهوشم.»
«.........»
دیوانهست.
چرا این رهبر گیلد ناگهان داشت ادای آدمهای عادی رو درمیاورد؟ او درام دوست داشت. او عاشقانه دوست داشت. هرکسی که او را میشناخت حتی با یک نگاه میتوانست بگوید که او خواننده مشتاق رمانهای عاشقانه و بیمحتواست.
'امکان نداره.'
متوجه چیزی شدم.
'نکنه نمیخواد اطرافیانش بفهمن که عقدهی رمانهای عاشقانه رو داره...؟'
حالا که بهش فکر میکنم، گروه [عاشقانه] به طور خاص شکارچیهای بسیار کمی داشت. حتی یک مرد هم بینشان نبود. از طرف دیگر، به دلایلی، گروه [هنرهای رزمی] پر از مرد بود.
به شما اطمینان میدهم که کمتر از انگشتان یک دست در میان آنها واقعاً رمانهای هنرهای رزمی میخواندند.
'واو.'
ذهنم خالی شد.
'این آدما حتی تو این وضعیت هم دارن نقش بازی میکنن!؟'
-بهت که گفتم.
به هو-ریونگ با دلخوری زمزمه کرد.
-شکارچیهای سطح بالا با غرورشون زندهن. تازه، همهشون آدماییان که لقب گرفتن. ترجیح میدن بمیرن تا اینکه آبروشون بره. ندیدی؟ همین الان، اون ۵۰ نفری که یهو با هم خودکشی دسته جمعی زدن؟ همهشون یه مشت روانیان.
این داشت دیوانهام میکرد.
«نه، جادوگر اژدهای سیاه... هر چقدر هم که دلتون بخواد...»
«منظورت از هر چقدر هم که دلم بخواد چیه؟»
جادوگر با آرامش پاسخ داد.
چهرهی آرام او حس یک قلعهی تسخیرناپذیر را داشت.
با استیصال به این فکر کردم که چه بگویم و به آرامی گفتم:
«نه... من فکر میکردم شما آدم کاملاً رمانتیکی هستید... اینطوری فکر میکردم. برای همین دیدن اینکه شما توی گروه [عاشقانه] نیستید، بلکه توی گروه [معمایی] هستید، یه کم غافلگیرکنندهست...»
دستی که با آن قهوه مینوشید، در میانه راه متوقف شد.
«هممم. که اینطور؟»
صدایش دقیقاً مثل همیشه بود.
«آیا من شبیه کسی هستم که با عاشقانه جور درمیاد؟»
«بله. به همین دلیله که عجیبه شما توی گروه [عاشقانه] نیستید و جای دیگهای نشستید... حسش مثل اینه که لباسی پوشیدید که اصلاً بهتون نمیاد...»
«هاا.»
جادوگر فنجان قهوه را پایین گذاشت و ایستاد.
«اگه پادشاه مرگ اینطور میگه، چارهای ندارم. من تو تمام عمرم رمان عاشقانه نخوندم، اما خب. شاید بهتره از این فرصت استفاده کنم تا این بار به یه ژانر جدید عادت کنم؟ به عنوان یک شکارچی، این نگرش درستیه که فارغ از نوع وظیفه، چیزهای جدید رو به چالش بکشم.»
«دقیقاً همونطوریه که میگید...»
«اوهوم. فهمیدم.»
جادوگر با قدمهایی سبک به سمت گروه [عاشقانه] رفت.
مثل یک گاوچران در یک فیلم وسترن بود که به سمت دوردستهای بیابان قدم برمیداشت.
نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و با احساسی بسیار پیچیده به پشت سرش نگاه کردم.
«کارتان عالی بود، پادشاه مرگ!»
مفتش بدعتکار با چشمانی درخشان به من نگاه کرد. او هم در گروه معمایی نشسته بود.
«وقتی جادوگر اژدهای سیاه جایی مینشیند، به این راحتیها بلند نمیشود. آها. واقعاً یک تازهکار شگفتانگیز پیدا شده است!»
«...رهبر گیلد معبد ده هزار. شما هم رمانهای معمایی میخونید؟»
مفتش بدعتکار مانند یک فرشته لبخند زد.
«من شرلوک هلمز را میشناسم!»
«اوه. دکتر واتسون را هم میشناسم.»
فرمان را به آرامی در ذهنم زمزمه کردم.
'پنجره وضعیت کاراکتر.'
شینگ.
پیامهایی جلوی چشمانم درخشیدند.
پنجره اطلاعات
نام: مفتش بدعتکار
میزان علاقه: ۵۰
ژانرهای مورد علاقه: [افسانه پریان] [اسطورهشناسی] [افسانه]
ژانرهای نامطلوب: هیچکدام
شخصیتهای مورد علاقه: [انسان]
شخصیتهای نامطلوب: هیچکدام
پیرنگهای ترجیحی: [بیشترین خوشبختی برای بیشترین تعداد]
پیرنگهای نامطلوب: هیچکدام
وضعیت روانی: 'من شرلوک هلمز را میشناسم! اوه. دکتر واتسون را هم میشناسم.'
دیوانهست.
مو به تنم سیخ شد.
'چطور ممکنه رفتار ظاهری و عمیقترین افکار درونیش دقیقاً یکی باشن؟'
علاوه بر این، هیچ چیزی وجود نداشت که از آن متنفر باشد یا بدش بیاید.
'اون واقعاً یه انسانه؟'
من واقعاً احساس ترس و شوک کردم.
در معنای واقعی کلمه، او خالصانه یک روانیِ دیوانهی مادرزاد بود.
«همم؟ مشکلی پیش آمده، پادشاه مرگ؟»
روانیِ دیوانه سرش را کج کرد.
داشتم به این فکر میکردم که چطور با او برخورد کنم.
سپس خودکاری بیرون آوردم و حروفی را پشت دست مفتش بدعتکار نوشتم.
[افسانه پریان]
با چهرهای جدی گفتم:
«جناب مفتش بدعتکار.»
«بله!»
«شما از این به بعد توی گروه [افسانه پریان] هستید.»
«فرمودید افسانه پریان!»
«درسته. جناب مفتش بدعتکار تنها فردِ این گروهه. شما باید تمام کتابهایی که وارد این گروه میشن رو به تنهایی بررسی و غربال کنید، جناب مفتش بدعتکار.»
«اوووه! چه مسئولیت سنگینی!»
چشمان روانیِ دیوانه برق زد.
سر تکان دادم.
«بله، خیلی مهمه. برای همین این کار رو به دستان توانمند شما میسپارم.»
«آهاهاها. نگران نباشید! پادشاه مرگ. من آنها را به درستی غربال خواهم کرد!»
درسته.
در میان صدها آخرالزمان، حتی یک افسانه پریان هم وجود نداشت.
با دقت جستجو کردم تا ببینم آیا شکارچی دیگری هم هست که سعی کند ادای آدمهای عادی را دربیاورد یا نه. نتیجه غیرقابل باور بود. از بین ۲۵۰ نفر، حدود ۱۰۰ نفرشان در مورد سلیقهشان دروغ میگفتند.
'این عوضیهای روانی...'
در نهایت، فقط سه ساعت طول کشید تا آنها را به گروههای مختلف تقسیم کنم.
در مجموع ۱۱۲ نفر از این نقشبازها به جایگاههای اصلیشان فرستاده شدند.
اما حتی برای او هم...
به عنوان آخرین نفر، چارهای جز سکوت نداشت.
پنجره اطلاعات
نام: مار سمی (افعی)
میزان علاقه: ۳۲
ژانرهای مورد علاقه: [داستان جهانهای دیگر]، [داستان قویترینها]، [داستان نابودی]، [داستان هارم] ...
ژانرهای نامطلوب: [داستان سیاسی]، [داستان جنایی]
شخصیتهای مورد علاقه: [خواهر بزرگتر]، [خواهر کوچکتر]، [زن متأهل]، [پاکدامن]، [خجالتی]، [دختران جوان] ...
شخصیتهای نامطلوب: [مافیا]، [گانگسترها]، [قلدر مو بلوند و برنزه]
پیرنگهای ترجیحی: [من به این دنیا احضار شدهام، و معلوم شد که خون قویترین اژدهای جهان و قدرتمندترین امپراتریس قلمروهای اهریمنی در رگهایم جریان دارد، میخواهم به شما نشان دهم که یک شخصیت چیتِ کاملاً بیرقیب چیست، اما به نظر میرسد مشکلی وجود دارد؟]، [فکر میکنم خواهر کوچکترم به خاطر من تبدیل به خدای آفرینش شد، اما من فقط میخواهم یک دانشآموز دبیرستانی معمولی باشم که دلش یک روز آرام میخواهد، و این فقط دارد برایم دردسر درست میکند] و مواردی از این قبیل [تقلب]، [بیرقیب]، [هارم]، [خب خب، به نظر میرسه چارهای جز پیشقدم شدن ندارم]
پیرنگهای نامطلوب: [خیانت عاشقانه]
وضعیت روانی: 'واو، لعنتی. فاز این اتاق بایگانی قدیمی چیه؟ قضیه این گروه هنرهای رزمی چیه؟ هر بار که یه خط میخونم، حس میکنم چشمام داره درمیاد و انگار یه نشانهست، پر از مردهای عرقکردهست. لعنت. این برای خوانندهها بیش از حد بیملاحظگی نیست؟'
آن شخص چشمبندی داشت که یکی از چشمانش را میپوشاند.
آن شخص شمشیرزنی به نام استاد چن مو-مون بود.
آن شخص... ...امپراتور لایت ناولها بود.
«ها؟»
مار سمی (افعی) به من نگاه کرد.
«چیه، به چی نگاه میکنی؟ سرم شلوغه دارم میخونم.»
و مار سمی (افعی) در گروه [هنرهای رزمی] نشسته بود.
«هیچی...»
دلم نیامد چیزی بگویم.
«ببخشید که وسط خوندنت مزاحم شدم. به خوندنت ادامه بده...»
«باشه.»
پشتم را کردم و با بیحالی قدم برداشتم.
این بار که به طبقه ۲۱ آمدم، با اطمینان متوجه یک چیزی شدم.
شکارچیهای ردهبالا همهشان دیوانه بودند.
و من مجبور بودم جورِ این مجنونهای دیوانه را بکشم.