چپتر 62: جنون کتاب. (۳)
چپتر 62: جنون کتاب. (۳)
۴.
کتابی پیدا کنید که شانس بالایی برای داشتن یک پیرنگ داستانی محبوب داشته باشد.
این چیزی بود که از شکارچیها خواسته بودم انجام دهند.
«همهتون متوجه شدید؟»
بین شکارچیها پرسه زدم و گفتم:
«اگه درجه سختی خیلی بالا باشه، به درد نمیخوره. اما نباید خیلی هم آسون باشه. یک آخرالزمان با درجه سختی مناسب! علاوه بر اون، چیزی رو انتخاب کنید که پاداش مناسبی بهمون بده.»
با پیروی از دستوراتم، ۲۵۰ شکارچی شروع به خواندن آخرالزمانها کردند.
انگار که ردپای خود جهان را ثبت کرده باشند، حجم هر آخرالزمان به شدت زیاد بود. حتی با وجود اینکه تمام شکارچیها در حال خواندن بودند، تمامنشدنی به نظر میرسید.
«پادشاه مرگ، این موضوع عجیب است.»
تنها استثنا مفتش بدعتکار بود که حتی یک کتاب هم برای خواندن نداشت.
روی پشت دست آن روانی دیوانه، هنوز نوشته شده بود «قصه پریان».
«چی عجیبه؟»
«من تنها کسی هستم که هیچ آخرالزمانی ندارد. آیا قصه پریان یک ژانر فرعی است؟»
«ای بابا، امکان نداره. شاید کسانی باشن که تا حالا فانتزی نخونده باشن، و بعضیها هم ممکنه هرگز عاشقانه نخونده باشن، اما مطمئنم همه قصه پریان به گوششون خورده. این ژانر حتی بین ژانرهای اصلی هم در اکثریته.»
«حق با شماست. هوم. اما پس چرا حتی یک کتاب هم برای من نمیآید...؟»
روانی دیوانه سرش را کج کرد.
'چون تو دنیاهای نابودشده هیچ پایان قصه پریانی وجود نداره. ای روانی مادرزاد.'
این کلمات تا نوک زبانم آمدند، اما جلویشان را گرفتم.
و وانمود کردم که چیزی نمیدانم.
«کی میدونه؟ فقط یکم دیگه صبر کن. بین این همه کتاب، حداقل باید یکی باشه که ژانرش قصه پریان باشه.»
«هوم. قطعا همینطور است. فکر کنم کمی بیصبری کردم. با آرامش منتظر میمانم!»
روانی دیوانه به گوشهای رفت و همانجا نشست. من میدانستم روزی که به او یک کتاب قصه پریان داده شود هرگز نخواهد رسید، جادوگر هم میدانست، و بقیه شکارچیها هم میدانستند.
«هی، بچه مذهبی.»
بذارید اصلاحش کنم.
به نظر میرسید که امپراتور لایتناول نمیدانست.
«بله، ارباب چن مو-مون؟ مرا صدا زدید؟»
«به نظر میرسه این یکی قصه پریان باشه. یه کتاب قاطی گروه هنرهای رزمی شده بود.»
«اوه هووو! از شما سپاسگزارم!»
مفتش بدعتکار یک آخرالزمان از مار سمی (افعی) دریافت کرد. لبخندی درخشان، انگار که از چرخ کردن فرشتگان و قدیسان با هم ساخته شده باشد، روی لبانش نقش بست.
کمی ترسناک بود.
«پس پادشاه مرگ، من هم شروع به خواندن میکنم! آهاا، کنجکاوم بدانم این چه نوع آخرالزمانی خواهد بود!»
«آههه، آره... اون، اسم اون آخرالزمان چیه؟»
«اسمش [من و قربانی ما] است!»
اسمش هم کمی ترسناک بود.
در نهایت، تمام گروهها کتاب دریافت کردند. و شروع به خواندن کردند.
مدتی گذشت و بعد وقت غذا رسید.
«اوغغغ.»
«آی... فکر کنم چشمهام دارن از کاسه در میان.»
نالههای دردناک از اینجا و آنجا به گوش میرسید.
کار به جایی رسیده بود که این بار همه ساندویچها و چای سیاهی را که خدمتکارانِ نشانگر کتاب آماده کرده بودند، بدون حتی یک کلمه شکایت گرفتند و خوردند.
«پادشاه مرگ...»
جادوگر که مسئول گروه [عاشقانه] بود هم از این قاعده مستثنی نبود.
«من، من میتونم درک کنم اون صورت فلکی چه حسی داره.»
«ها؟»
«دارم درباره این آخرالزمانها حرف میزنم. همهشون درست تو نقطه اوج داستان متوقف شدن.»
جادوگر خسته به نظر میرسید.
«به محض اینکه نقش اول زن به نقش اول مرد اعتراف میکنه، یه شهابسنگ سقوط میکنه. به محض اینکه دست هم رو میگیرن و همدیگه رو میبوسن، یهو فضاییها حمله میکنن. همهچیز به هم ریختهست! حالا شهابسنگها به کنار، اما آخه حمله فضاییها تو یه کمدی عاشقانه درباری چه غلطی میکنه؟»
جادوگر گفت: «از این گذشته،»
«بدترش اینه که تا قبل از متوقف شدن، به شدت جذابه. شخصیت اصلی دلنشینه و حتی داستان هم جالبه... فقط پایانش آشغاله! مثل یه وعده غذایی کامل میمونه، اما وقتی کتلت رو از غذای اصلی میبُرم، حس میکنم یه چیزی قراره از توش بپره بیرون...»
«نه، لازم نیست بهم بگی قراره چی بپره بیرون. نمیبینی الان دارم ساندویچ تونکاتسو میخورم؟»
«آهه، ببخشید. پادشاه مرگ. حق با توئه، متاسفم که موقع غذا خوردنت مراقب حرفهام نبودم... نه، ولی، باید بهت بگم این چه حسیه!»
«همهی اینا داره زنده پخش میشه. جادوگر-نیم، پخش زنده، باشه؟»
جادوگر خندید و دهانش را بست. این آدم واقعا... حتی وقتی چند وقت پیش سعی کرد با زامبی غولپیکر یکچشم ارتباط چشمی برقرار کند، همیشه در لحظات عجیبی از کوره در میرفت.
به هر حال، جای شکرش باقی بود که به محض اینکه آخرین لقمه ساندویچ تونکاتسو را تمام کردم، جادوگر به اطراف نگاهی انداخت و لبانش را به گوشم نزدیک کرد.
«این حس اینطوریه که...»
آیا بینندگان در وسط میدان بابل، در حالی که زمزمه کردن جادوگر در گوشم را تماشا میکردند، نفسهایشان را در سینه حبس میکردند؟
وقتی زمزمهاش را شنیدم، به سختی میتوانستم نفس بکشم. چیزی بود که باعث شد حداقل تا یک ماه نخواهم به ساندویچ تونکاتسو نگاه کنم.
اوه، خدای بزرگ. لطفا نجاتم بده...
پنجره اطلاعات
[شاینی تمام تلاشش را میکند تا تو را نجات دهد.]
آرزو کردم الههای که حتی نتوانست دنیای خودش را نجات دهد، فقط ساکت بماند...
البته، خدای کتابخانه بزرگ هم مرا نجات نداد. در عوض، کتابدار بانگ گو-سوک، در حالی که در هوا شناور بود لبخندی زد.
«بالاخره، به نظر میرسد شما جماعت دردی را که منِ بزرگ کشیدهام درک میکنید.»
ظاهر کتابدار شبیه یک کودک بود. اما خندهای که اکنون روی صورت آن صورت فلکی نقش بسته بود، اصلا کودکانه نبود. این لبخندِ یک لذیذخوار بود که ذائقهاش را از دست داده بود، زیرا نتوانسته بود بر ترکیب شیرین و شور زندگی غلبه کند.
«دیگر پنهانش نمیکنم. این ۶۸۳ جلد آخرالزمان که به شما اجازه دادم لمسشان کنید. حتی در کتابخانه بزرگ من، اینها گریمورهای جادویی هستند که به قدرت مخرب ویژهای میبالند.»
«گریمورهای جادویی؟»
«درست است. در حالی که به شدت هیجانانگیزند، آنقدر جذابند که خوانندگان چارهای جز عاشق شدن این کتابها ندارند.»
خنده کتابدار به طرزی دلگیر طنینانداز شد.
«اما همهاش همین است! با وجود اینکه اینقدر جذاب است، شما جماعت هرگز از آن راضی نخواهید بود. نه، حتی مایه تاسف بیشتری است چون اینقدر جذاب است! چون تمام این گریمورهای جادویی یک پایان مزخرف دارند!»
جادوگر آب دهانش را قورت داد.
«نگو که عمداً فقط اینجور کتابها رو انتخاب کردی؟ تا همون درد رو به ما هم تحمیل کنی...؟»
«میتوانید اینطور فکر کنید.»
«این تنها چیزیه که میتونم بهش فکر کنم...»
«بسیار خب! امیدوارم شما جماعت در این جهنم کتابهای متوقفشده سقوط کنید و مثل منِ بزرگ با دردی ابدی دست و پنجه نرم کنید! یالا! عجله کنید و زجر بکشید!»
کتابدار خندید.
برخی از شکارچیها از ترس به خود لرزیدند.
«نکنه تو یه اهریمنی؟»
«باورم نمیشه عمداً گذاشتی فقط شاهکارهایی رو بخونیم که متوقف شدن. تو دیوانهای.»
«این مستحق عذاب الهیه...!»
بعداً معلوم شد که همه آنها از قبل سرگرمیِ خواندن رمان را داشتهاند. من واقعاً نمیدانستم، اما برای عاشقان رمان، حرفهای کتابدار بسیار ترسناک بود.
در آن لحظه بود.
«آهه. شـ-، شکارچی-نیم.»
«هوم؟»
صدای آشنایی را از جایی شنیدم.
وقتی سرم را چرخاندم، یکی از اعضای گروه [فانتزی] داشت دست تکان میداد. برای لحظهای با خودم فکر کردم آن زن دارد برای چه کسی دست تکان میدهد، و کمی بعد چهرهاش را به خاطر آوردم.
«این چیه؟ شما رئیس نیستید؟»
شکارچیای که بعدها رشد میکرد تا به ارباب وزارت کیمیاگری تبدیل شود.
کیمیاگری که برایم یک اکسیر ساخته بود، اینجا بود.
«رئیس هم لقب دریافت کرده؟»
«تـ-، تصادفی اتفاق افتاد. هرچند یه لقب بیمزهست مثل "کیمیاگر"... اههه.»
کیمیاگری که تبدیل به یک «کیمیاگر» شده بود، با معذب بودن لبخند زد.
کمی غافلگیر شدم.
'ارباب وزارت کیمیاگری از همین الان لقبش رو دریافت کرده؟'
هر چقدر هم که شکارچی فوقالعادهای بود، زنی که روبهرویم قرار داشت تا همین اواخر در زاغهها پرسه میزد. «لقب». کمی زود بود که او به چنین دستاورد تحسینبرانگیزی رسیده باشد.
حتی من که به مهارتهای تقلبگونه مسلح بودم، تنها بعد از انجام مکرر کارهای دیوانهوار توانستم یک «لقب» بگیرم. همانطور که انتظار میرفت، سالی که نکوست از بهارش پیداست؟
«شما واقعا فوقالعادهاید، رئیس. چطور تو این مدت کوتاه یه لقب گرفتید؟ همونطور که انتظار میرفت، چشمهای من هرگز اشتباه نمیکنن. همون نگاه اول میدونستم که رئیس موفق میشه. من یه سرمایهگذاری پرسود کردم.»
«نـ-، نه! من اصلا فوقالعاده نیستم!»
کیمیاگر دست راست خشکش را تکان داد.
«من جدی میگم. فروتنی نمیکنم یا هر چیز دیگهای... تنها کاری که کردم این بود که بیحرکت موندم و یه لقب گرفتم.»
«چی؟»
«مـ-منم نمیدونم چی شد. چند روز پیش، ناگهان صدایی شنیدم،
پنجره اطلاعات
[آیتمی که تولید کردهاید به نجات جهان کمک کرده است]
و یک لقب به من داده شد. اوه. متأسفم. احتمالاً حسابی گیج شدی، نه...؟»
'آاااه.'
کیمیاگر طوری به نظر میرسید که انگار حتی بعد از گفتن این حرف هم نمیدانست دارد درباره چه چیزی صحبت میکند. اما من فرق داشتم. با شنیدن حرفهایش به حقیقت ماجرا پی بردم.
«به خاطر اون اکسیریه که برام ساختی!»
دلیلش همان اکسیری بود که موقع مبارزه با پادشاه اهریمن خورده بودم.
در آن نبرد خونینم با پادشاه اهریمن، بهخوبی تأثیرات اکسیر را حس کردم. از آنجا که حواسم را به بالاترین حد ممکن رسانده بود، توانستم تاب دادن شمشیرِ پادشاه اهریمن را در حالت حرکت آهسته تماشا کنم.
'چی؟ پس...'
به عبارت دیگر.
'یعنی تمام این مدت داشتم یهتنه بالا میکشیدمش؟'
انگار ناخواسته به کسی مفتسواری داده باشی.
کیمیاگر که از این موضوع بیخبر بود، با انگشتانش بازی کرد.
«در-در واقع اونی که فوقالعادهست من نیستم، بلکه شمایید، شکارچی-نیم! آه. الان دیگه باید شما رو پادشاه مرگ صدا کنم... پادشاه مرگ-نیم واقعاً محشره. تا همین چند روز پیش اصلاً توی ردهبندی نبودید، اما یهو تا رتبه ۳ بالا رفتید! آشنایی با کسی مثل شما برای من افتخار خیلی خیلی بزرگیه، پادشاه مرگ-نیم! واقعاً میخواستم اینو بهتون بگم!»
«ای بابا، این چه حرفیه؟ من فقط شانس آوردم، همین...»
کیمیاگر در حالی که با خجالت پشت سرش را میخاراند، «هه هه»ای کرد و دستهایش را پشت سرش به هم گره زد.
«پادشاه مرگ-نیم، اگه چیزی نیاز داشتید، لطفاً به من بگید! تا جایی که از دستم بربیاد، با تمام وجود کمکتون میکنم!»
واو.
این دیگه کیه؟
نکنه فرشتهست؟
- هی زامبی. نمیتونی معیار فرشته دونستن آدمها رو یکم ببری بالاتر؟
'آقای امپراتور شمشیر، من فقط به آدمها اعتماد میکنم. مهم نیست چقدر بهم خیانت بشه، نمیتونم دست از باور داشتن به آدمها بردارم. داشتن یه قلب به این گرمی که گناه من نیست.'
- امروز هم داری چرتوپرت میگی. به قول معروف داری صدای هاتداگ از خودت درمیاری.
بیایید وانمود کنیم که این چرتوپرت آخر را نشنیدم.
۵.
چهار روز از زمانی که خواندن را شروع کردیم میگذشت.
بالاخره موفق شدیم تکتک جلدهای آخرالزمان را بخوانیم.
هر شکارچی اعلام کرد که خواندنش را به پایان رسانده است.
«در گروه [عاشقانه]، ما در مجموع چهار کتاب رو پیشنهاد میکنیم.»
«گروه [علمیتخیلی] دو کتاب رو پیشنهاد میده.»
«در گروه [معمایی]...»
هر گروه شاهکار پیشنهادی خود را اعلام کرد.
درجه سختی متوسط. پاداش مناسب.
پیشنهادهایی که با این دو معیار مطابقت داشتند، فهرست شدند.
«گروه [افسانه پریان] من این رو پیشنهاد میده! هرچند این تنها کتابیه که دارم!»
+
پنجره اطلاعات
[من و قربانی ما]
ژانر: افسانه پریان
درجه سختی: رتبه A
محدودیت بازیکن: ۲ نفر یا بیشتر
※ انتشار سریالی در حال حاضر متوقف شده است.
مقدمه: بشریتِ این جهان موفق به ایجاد یک آرمانشهر شده بود. اما برای حفظ این آرمانشهر به یک منبع انرژی خاص نیاز بود. منبع انرژی مورد نیاز، فریادهای رنجآور یک کودک بیگناه بود که هیچ جرمی مرتکب نشده است. اگرچه مایه تأسف بود، اما برای خوشبختی بینقص ۱۷ میلیون نفر، ۱ کودک بیگناه باید آن را تحمل میکرد، درست است؟ به لطف تکنیکهای شکنجه که با دقت توسعه یافته بودند و درمانهای نجاتبخش، حدود پنج سال فریاد از هر کودک استخراج میشد. چه بازدهی بالایی!
دلیل توقف: ۱۱۸,۰۰۰ سال از ایجاد آرمانشهر گذشته بود. در نهایت، تمام کودکان بیگناه مصرف شدند. آرمانشهر که منبع انرژی خود را از دست داده بود، از حرکت ایستاد.
+
فارغ از سطح سختی یا پاداشی که داده میشد، باید سری به آن آخرالزمان میزدم.
با این حال، آخرالزمان دیگری وجود داشت که در حال حاضر توجهها را به خود جلب کرده بود.
قدیس شمشیر گفت: «گروه [هنرهای رزمی] با قدرت این شاهکار رو پیشنهاد میده.»
قدیس شمشیر رهبر تیم ژانر هنرهای رزمی بود. برخلاف کسی که در ظاهر عاشق هنرهای رزمی بود اما در عوض مثل یک امپراتور لایتناول زندگی میکرد، قدیس شمشیر واقعاً یک خبره در هنرهای رزمی بود.
پیرمرد یک آخرالزمان را ورق زد و باز کرد.
«کتاب اینه.»
+
پنجره اطلاعات
[تواریخ اهریمن آسمانی]
ژانر: هنرهای رزمی، تلفیقی
درجه سختی: رتبه B
محدودیت بازیکن: ۲ تا ۴ نفر
※ انتشار سریالی در حال حاضر متوقف شده است.
مقدمه: موریم. دنیای کسانی که به «مو» احترام میگذارند، کسانی که از «مو» استفاده میکنند و کسانی که برای رسیدن به «مو» تلاش میکنند! یک اهریمن آسمانی به اینجا نزول کرد و سعی در متحد کردن موریم داشت. یک فرقه شیطانی با محوریت اهریمن آسمانی گرد هم آمدند. نیروهای مخالفی که در برابر این فرقه شیطانی ایستادند. مبارزه بر سر کنترل جهان... این کاری بود که آنها باید انجام میدادند.
البته اگر آن همهگیری فوقالعاده و ناگهانی رخ نمیداد.
دلیل توقف: یک بیماری همهگیر ناشناخته در جهان شیوع پیدا کرد و باعث مرگ اهریمن آسمانی شد. فرقه شیطانی نابود شد. سایر نیروها نیز از بین رفتند. پایان.
+
قدیس شمشیر گفت: «دلیل اینکه [تواریخ اهریمن آسمانی] رو پیشنهاد میدم سادهست.»
«شخصیتی به نام اهریمن آسمانی توی این دنیا وجود داره. اینجا موریمه، جایی که قویترینِ قویترین متون هنرهای رزمی در اون جمع شدن. بنابراین، باید یه خزانه مخفی عظیم توی پایگاه فرقه شیطانی وجود داشته باشه. خب. خلاصه بگم، احتمالاً یه کتابخونهای چیزی اونجا ساخته شده.»
قدیس شمشیر نگاه معذبی داشت. دلیلش این بود که تمام کسانی که عضو گروه [هنرهای رزمی] نبودند، در واکنش به حرفهایش میگفتند: «متون هنرهای رزمی؟ خزانه مخفی؟ این داره چه مزخرفی میگه؟» در نهایت، قدیس شمشیر از به کار بردن اصطلاحات هنرهای رزمی دست کشید و از کلماتی استفاده کرد که درکشان آسانتر بود.
«با اطمینان میشه گفت که متون هنرهای رزمی، کتابهایی هستن که رازهای یک مهارت رو در خودشون جای دادن. اگه موفق بشیم این دنیا رو نجات بدیم، میتونیم به کتابخونهای دست پیدا کنیم که بهترین مهارتهای دنیا توش نگهداری میشه. این فرصتیه برای شکارچیهای ما تا یک سطح قویتر بشن.»
چشمان شکارچیها برق زد.
«هنرهای رزمی، هاه.»
«یعنی میتونیم مهارتهای جدیدی به دست بیاریم؟»
«خب. اینکه بتونی مهارت یاد بگیری واقعاً چیز کمیابیه...»
«این یه فرصته تا راه قوی شدن رو یاد بگیریم!»
حال و هوای همه حسابی خوب بود. افرادی که مانند قدیس شمشیر برای قدرت فردی ارزش قائل بودند، واکنش ویژهای نشان دادند. در حال حاضر، اولویت ما قوی شدن بود. این ادعاها قانعکننده بودند.
البته که برای من هم خبر خوبی بود.
'خیلی خوب نیست؟'
چانهام را نوازش کردم.
'باید استادهای زیادی باشن که توی موریم پرواز میکنن. اگه یک بار به دست اون استادها کشته بشم... واو. حتی اگه بدترین انتخاب رو هم داشته باشم، بازم یه مهارت رتبه A گیرم نمیاد؟'
- هی زامبی. میترسی کسی نفهمه که تو یه زامبی هستی؟ چرا این افکار داغون تنها چیزهایی هستن که ذهنت رو پر کردن؟
'دنیایی که میخوام نابودش کنم تازه پیداش شده. اما با قدرت فعلیم کار سختیه.'
امپراتور شمشیر در سکوت دهانش را بست.
در عوض، موجود دیگری به حرف آمد.
پنجره اطلاعات
[شاینی به شما اطلاع میدهد که اثری را حس کرده است.]
شمشیر روی کمرم ناگهان شروع به لرزیدن کرد.
'منظورت از اثر چیه؟ چه اثری؟'
پنجره اطلاعات
[شاینی میگوید که خواهرش بسیار نزدیک است.]
«گفتی خواهر؟»
شاینی... صورت فلکیای که به «الهه محافظت» معروف بود، شکافته شده و درون پنج شمشیر مهر و موم شده بود. یکی از آن شمشیرها روی کمر من بود.
حتی شاینی هم نمیدانست بقیه شمشیرها کجا ناپدید شدهاند.
اما اینکه بتواند اثر شمشیرهای خواهرش را در همین نزدیکی حس کند.
'کجا؟ کجا حسش کردی؟'
به اطراف نگاه کردم.
کتابخانه بزرگ همه چیزها. قفسههای کتابی که تا آنسوی افق امتداد داشتند. هر قفسه کتاب عظیم بود. وقتی به بالا نگاه میکردم، به بلندی یک برج بودند. البته، من به جز کتاب نمیتوانستم چیز دیگری ببینم.
پنجره اطلاعات
[شاینی توصیه میکند به جای اینکه اشتباهی به اطراف نگاه کنید، چشمانتان را به روبهرو متمرکز کنید.]
«جلوی چشمام؟ جلوی چشمام فقط قدیس شمشیر وایستاده... صبر کن ببینم.»
آخرالزمان.
کتابی که شامل یک جهان بود.
'یعنی ممکنه اون تو باشه؟'
شمشیر مقدس لرزید.
پنجره اطلاعات
[شاینی تأیید میکند و میگوید: «بله، جنگجو.»]
[شاینی میگوید که حضور خواهرش را از کتابی که قدیس شمشیر در دست دارد احساس میکند!]
در آن لحظه، مقصد بعدی من مشخص شد.