چپتر 63: سفر اکتشافی بدون امید یا رویا (۱)
چپتر 63: سفر اکتشافی بدون امید یا رویا (۱)
یک سرویس بهداشتی از قبل در کتابخانه بزرگ تعبیه شده بود.
«بسیار خب.»
بعد از شستن صورتم توی روشویی، گفتم:
«قبل از اینکه بریم به موریم... بیا اول با یه بار مردن شروع کنیم.»
سکوت در فضا پیچید. هیچکس جز من توی دستشویی نبود. اما یک روح و یک شمشیر آنجا بودند و به من جواب دادند.
- منظورت از بسیار خب چیه؟
پنجره اطلاعات
شاینی متوجه نیت شما نمیشود.
به هو-ریونگ پلک زد و نور شمشیر مقدس سوسو زد.
«لفانتا اِگیم. اولین امپراتورِ امپراتوری و کسی که الهه محافظت رو تبدیل به شاینی کرد.»
پنجره اطلاعات
شاینی خاطرنشان میکند که شما کسی بودید که نام «شاینی» را روی او گذاشتید...
«نمیدونم چه جور آدمیه، اما میتونسته بین دنیاهای مختلف رفتوآمد کنه.»
پالتویم را پوشیدم. این یک کتوشلوار سفارشی بود که جادوگر قبل از کنفرانس مطبوعاتی به من هدیه داده بود. با نگاه به تصویرم در آینه، شبیه یک کارمند تازهکار به نظر میرسیدم که آماده رفتن به سر کار است.
عجیب بود، اما این ظاهر به من احساس ثبات روانی میداد.
«بهش فکر کن. شاینی، تو توی دنیای امپراتوری اِگیم بودی، درسته؟ اما اون یکی شمشیر توی دنیای موریمه. این یعنی لفانتا اِگیم توانایی عبور از دنیاها رو داشته.»
- هوووووه.
«باید از اون آدمای بیشازحد قوی باشه.»
قبضه شمشیر مقدس را روی کمرم لمس کردم.
«اونقدر توانمند بوده که یک امپراتوری تأسیس کنه و اونقدر قوی بوده که یک صورت فلکی رو تکهتکه و مهروموم کنه. حتی توانایی عبور و ورود به این دنیا رو هم داره. ایده خوبی نیست که بدون هیچ نقشهای کورکورانه بپریم توی موریم تا دنبال قطعات شمشیر مقدس بگردیم.»
باید کمی محتاطتر عمل میکردم.
«من هم که شکستناپذیر نیستم.»
درست است.
راستش، اخیراً... کمی عصبی و نگران بودم.
باید بگویم نگران خودِ فعلیام بودم؟
نگران بودم که اگر حتی کمی به خودم استراحت دهم و شل بگیرم، «اعتمادبهنفس»م به «غرور و تکبر» تبدیل شود.
«توی رتبهبندی شکارچیها تا رتبه سوم بالا اومدم. تقریباً بهتنهایی پادشاه اهریمن رو شکست دادم. توی شهر، مردم فقط درباره من حرف میزنن و حالا حتی دارم به شکارچیهایی که لقب دارن دستور میدم.»
- خب که چی؟
«میترسم اگه اشتباهی بکنم، گارد و احتیاطم رو از دست بدم.»
برج تا ۱۰۰ طبقه داشت.
در حال حاضر، من فقط شکارچیای بودم که تنها تا طبقه ۲۱ رسیده بود.
خیلی زود بود که فقط به خاطر موفقیتهای فعلیام خیالم راحت شود.
'امپراتور شعله هم به این خاطر توسط من شکار شد که احتیاطش رو از دست داد.'
چون او مهارتی داشت که حتی در صورت مرگ هم او را «زنده» میکرد؛ [ساعت کوکی بازگشته]. این یک مهارت تقلب دیوانهوار بود که به نظر میرسید هیچ راهی برای غلبه بر آن وجود ندارد. با این حال، چه بلایی سر یو سو-ها، امپراتور شعله که چنین مهارت تقلب دیوانهواری داشت، آمد؟
'اون مرد.'
علاوه بر این، بعد از مرگش حتی جلوی ارتش دنیا یک دور کامل رقص کوزاتسکی انجام داد.
این نمونه بسیار خوبی بود که نشان میداد یک شکارچی هر چقدر هم قوی باشد، نباید احتیاط را کنار بگذارد.
- نه. اون به خاطر اینه که زامبی، تو یه حرومزاده کاملاً شیطانی هستی...
«بههرحال، قرار نیست بدون هیچ اقدام متقابلی بپرم وسط [تواریخ اهریمن آسمانی]. باید بدونم لفانتا اِگیم چه جور عوضیای بوده. در حال حاضر، واقعاً هیچ اطلاعاتی در موردش ندارم.»
آمادگی، خطر را دفع میکند.
چرا باید یکدفعه یک قطعه از شمشیر مقدس در موریم پیدا شود و در دنیای قاره اِگیم نباشد؟ آن یاروی بیشازحد قوی به نام لفانتا اِگیم اصلاً به چه چیزی فکر میکرد و با چه هدفی [الهه محافظت] را تکهتکه و پراکنده کرده بود؟
میخواستم حداقل پیش از ورود به مرحله بعدی، کمترین میزان اطلاعات ممکن را به دست بیاورم.
- خب، طرز فکر بدی نیست که قبل از پریدن، خوب به عواقبش فکر کنی.
به هو-ریونگ سرش را کج کرد.
- دقیقاً چطوری میخوای آماده بشی؟ همونطور که خودت گفتی، تو هیچی در مورد یارویی به اسم لفانتا یا هر کوفت دیگهای که هست نمیدونی. هیچ راهی هم برای فهمیدنش وجود نداره.
«در مورد اینکه هیچی نمیدونم حق با توئه. اما...»
با انگشتم ضربه آرامی به شمشیر مقدس زدم.
«در مورد اینکه هیچ راهی برای فهمیدنش وجود نداره، اشتباه میکنی.»
- چی؟
«حتی اگه اینطوری به نظر برسه، این شمشیر [الهه محافظت]ـه. با اینکه به پنج قطعه تقسیم شده، اما بدون شک یک صورت فلکی محسوب میشه.»
پوزخند شیطنتآمیزی زدم.
«حالا یه سؤال. اگه خودم رو با این شمشیر خنجر بزنم، خودکشی به حساب میاد؟ یا قتل توسط صورت فلکی؟»
چشمان به هو-ریونگ گشاد شد.
طوری نگاه میکرد که انگار این کار غیرقابلتصور بود.
- ها؟ هاااااااا؟
«میتونه خودکشی باشه یا قتل. بیا بگیم احتمالش پنجاه-پنجاهه و هنوز نمیدونم کدومه، اما... ارزش امتحان کردن رو داره.»
شینگ!
شمشیر مقدس را از غلاف بیرون کشیدم. سپس صدای درماندهای شنیدم.
پنجره اطلاعات
شاینی صمیمانه از جنگجو میخواهد که یک بار دیگر در تصمیم خود تجدیدنظر کند.
«چرا؟»
پنجره اطلاعات
شاینی با قاطعیت ادعا میکند که دیدن گذشتهاش توسط شخص دیگری خجالتآور است و او میخواهد از حریم خصوصی خود محافظت کند.
گوشههای لبم را بالا بردم.
«ای بابا، بین ما که چیزی به اسم حریم خصوصی وجود نداره، مگه نه؟ من هم دارم زندگی شخصیم رو به تو نشون میدم، اونم با پخش زنده ۲۴ ساعته. باید منصف باشی.»
پنجره اطلاعات
شاینی به شما التماس میکند که متوقف شوید...
چاک!
شمشیر مقدس بدنم را شکافت.
لحظه بعد، مطمئن شدم که در قمار پنجاه-پنجاه موفق شدهام.
پنجره اطلاعات
شما مردهاید.
پنجره اطلاعات
مرگ شما شرایط مهارت را برآورده کرده است.
پنجره اطلاعات
مهارت الهه محافظت در حال حاضر مهروموم شده است و قابل اکتساب نیست.
کمی ناامیدکننده بود که نمیتوانستم مهارتهایش را کپی کنم.
اما چیزی که در حال حاضر سعی داشتم به دست بیاورم، یک مهارت نبود.
پنجره اطلاعات
شما در حال حاضر یک شکارچی رتبه D هستید.
پنجره اطلاعات
به دلیل مهارت خود، یک مجازات دریافت خواهید کرد.
پنجره اطلاعات
تروما دشمن شما در حال بازآفرینی است.
پنجره اطلاعات
شدت آن متوسط است. جاده روح انتقامجو.
شینگ!
صحنهای که به آن امید داشتم، در برابر چشمانم گشوده شد.
- سفر طولانی شما سرانجام به پایان رسید.
میتوانستم صدایی زیبا را بشنوم.
- میدانستم که از پس آن برمیآیید، جنگجو-نیم.
زنی بود که هرگز او را ندیده بودم. اما به نحوی بلافاصله متوجه شدم که او کیست.
[الهه محافظت] که درون تیغه مهروموم نشده بود.
او یک صورت فلکی بود که میتوانست قدرت خود را به طور کامل کنترل کند.
- بله.
یک مرد. نجیبزادهای مو نقرهای، که احتمالاً همان کسی بود که الهه او را به عنوان جنگجو خطاب میکرد، بر روی تختی از یشم تراشنخورده نشسته بود. از چانه به بالا، اثری از خستگی در چهرهاش نمایان بود. این اولین امپراتورِ امپراتوری، لفانتا اِگیم بود که به او پاسخ داد.
'اون یارو لفانتا اِگیمه؟'
مرد لبهایش را گشود.
- به نظر میرسد همین چند روز پیش بود که از احضار ناگهانیام غافلگیر شدم. پیش از آنکه متوجه شوم، به امپراتوری تبدیل شدم که قاره را متحد کرده است. زندگی پر از شگفتیهاست.
- هورهور. من هم احساس تازگی میکنم. در ابتدا، شما یک انسان معمولی بودید که واقعاً هیچچیز نمیدانست. اکنون، شما از من قویتر هستید. نه، حتی بیشتر خدایان هم نمیتوانند در برابر شما قد علم کنند...
در آن زمان بود که...
- ها؟ این دیگه-
به هو-ریونگ که همراه با من به صحنه تروما نگاه میکرد، صدایی از خود درآورد.
- احساس میکنم این عوضی رو قبلاً دیدم؟
'ها؟'
- منظورم اون یارو مو بلوندهست. حتی با یه نگاه هم میتونم تشخیصش بدم، اون قطعاً قاتل صورتهای فلکیه.
به هو-ریونگ طوری زمزمه کرد که انگار برایش عجیب بود.
از این واقعیت که به هو-ریونگ قبلاً لفانتا اِگیم را ملاقات کرده بود، شگفتزده شدم.
'قاتل صورتهای فلکی یعنی چی؟'
- این لقب اون عوضیه. این لقب رو گرفت چون یه حرومزاده دیوانه بود که فقط اینطرف و اونطرف میرفت تا صورتهای فلکی رو پیدا کنه و درهم بشکنتشون.
درهم شکستن صورتهای فلکی؟
- نمیفهمی؟ برج به دنیاها متصله. از طبقه ۵۰ به بعد، باید با شکارچیهایی از سراسر دنیا رقابت کنی.
'اوه، واقعاً؟'
- اوهوم. و اون [قاتل صورتهای فلکی] یه عوضی بود که توی طبقه ۵۰ چپیده بود.
به هو-ریونگ گفت:
- اون هیچوقت از برج بالا نمیرفت و تمام مدت خودش رو توی طبقه ۵۰ حبس کرده بود، و وقتی خبر میرسید که یه صورت فلکی اونجاست، بلافاصله میافتاد دنبالشون. مطمئنم حداقل چند صد صورت فلکی هستن که به دست اون کشته شدن.
'...پس لفانتا اِگیم هم یه شکارچیه؟'
- درسته. همیشه برام سؤال بود که همچین دیوانه روانیای توی چه دنیایی به دنیا اومده، اون تولهسگ. پس مال اِگیمه.
به هو-ریونگ زمزمه کرد.
- هیچوقت فکر نمیکردم یه آشنای قدیمی رو توی همچین جایی ببینم. پوف.
'آاااه. رابطه بین شما دو تا چی بود...؟'
- رابطهمون میتونست چی باشه؟ ما یه دعوای حسابی با هم داشتیم، رابطهمون این بود. اون قوی بود، این رو بهش اعتراف میکنم، اما جرئت نداشت با من دربیفته.
صحنه تروما حتی در میان پچپچهای ما همچنان در حال گشایش بود.
الهه محافظت دهانش را باز کرد.
- از حالا به بعد قصد دارید چه کار کنید، جنگجو-نیم؟ دیگر هیچ خدا و اهریمنی وجود ندارد که بتواند مسیر جنگجو-نیم را مسدود کند. سفر طولانی شما اکنون...
- صورت فلکی.
- بله؟
- نه خداست و نه اهریمن. صورت فلکی است.
لفانتا اِگیم از روی تخت یشمی خود برخاست.
- جهان متعلق به انسانهاست، نه به صورتهای فلکی.
لفانتا اِگیم به الهه نگاهی انداخت.
یک هاله قرمز تیره از بدن امپراتور شعلهور شد.
- ...جنگجو-نیم؟ چرا ناگهان دارید از هالهتان استفاده میکنید...؟
امپراتور بنیانگذار امپراتوری، با چهرهای خسته، به نظر میرسید در حال عذاب کشیدن است.
اما این حالت زیاد طول نکشید.
- تو رو نمیکشم. چون تا الان کمکم کردی.
یک هاله سرخرنگ به سمت الهه هجوم برد.
- موجودیتت رو میشکافم و مهر و موم میکنم. اگه این کار رو بکنم، دیگه نمیتونی قدرتت رو پس بگیری. و وقتی صورت فلکی از بین بره...
بخش آخر حرفهایش به خاطر جیغی کرکننده شنیده نشد.
موجودیت الهه داشت جلوی چشمان ما از هم دریده میشد.
- متأسفم.
لفانتا اِگیم گفت.
- اما این راه درستیه.
پس از آنکه صدای جیغ الهه محو شد، تروما در یک چشم به هم زدن از ما دور شد.
پنجره اطلاعات
بازسازی تروما به پایان رسید.
پنجره اطلاعات
تأیید میشود که روان (خودآگاه) سوژه حفظ شده است.
پنجره اطلاعات
مجازات در حال پایان است.
«...این دیگه چه وضعشه، این یارو چشه؟»
پس از بازگشت به روز قبل، در دستشوییای که دوباره به آن برگشته بودم، زیر لب زمزمه کردم.
«فکر میکردم با دیدن گذشتهاش از طریق تروما میفهمم چه جور آدمیه... اما حالا با دیدن این صحنه بیشتر گیج شدم. هی، شاینی. چرا ارباب قبلیت تو رو مهر و موم کرد؟»
[شاینی با ناراحتی پاسخ میدهد و میگوید که او هم نمیداند.]
شمشیر مقدس به آرامی درخشید.
به خاطر این بود که ناراحت بود؟
نور شمشیر مقدس به طرز غیرمعمولی ضعیف به نظر میرسید.
[لفانتا اِگیم که او به یاد میآورد، مردی کمحرف، اما جنگجویی صالح بود. شاینی ابراز میکند که هیچ ایدهای ندارد چرا او را مهر و موم کرد و چرا امپراتوریای را که خودش بنا کرده بود، رها کرد.]
این معما فقط پیچیدهتر میشد.
- بهت که گفتم. سطح شکارچیها هرچی بالاتر میره، دیوونهتر میشن، فهمیدی؟
به هو-ریونگ شانهای بالا انداخت.
- سعی نکن این روانیهای دیوونه رو درک کنی. اگه به پرتگاه خیره بشی، خودتم تو پرتگاه میفتی. مثل من قوی شو و هر عوضیای که ازش خوشت نمیاد رو له کن، حالا میخواد قاتل صورتهای فلکی باشه یا هر خَرِ دیگهای!
آهی کشیدم.
«خب. همین که قیافهاش رو شناختم خودش یه دستاورده.»
و از یک واقعیت مطمئن بودم.
لفانتا اِگیم. کسی که به اصطلاح [قاتل صورتهای فلکی] نامیده میشد، به محض دیدن من دشمنیاش را نشان میداد.
چون من قطعات الهه محافظت را که او مهر و موم کرده بود، با خودم حمل میکردم.
«هممم.»
در حالی که به آینه نگاه میکردم، پیشانیام را چین انداختم.
«اگه قراره تو طبقه ۵۰ با هم روبرو بشیم، دلم میخواد از قبل کارش رو یکسره کنم...»
- تند نرو. با توانایی فعلیت اصلاً حریفش نیستی! اون فقط از من ضعیفتره، ولی اون یارو هم واسه خودش استادیه. تازه، اگه وقت داری نگران طبقه ۵۰ باشی، نظرت چیه اول طبقه ۲۲ رو پاکسازی کنی، بیعرضه!
«اهم.»
حرفش اشتباه نبود، برای همین در سکوت همان روز را تکرار کردم.
روز بعد. شکارچیها پس از خواندن تمام آخرالزمانها، «طبقه ۲۲» را انتخاب کردند. [تاریخچه اهریمن آسمانی] بدون هیچ مشکلی انتخاب شد، زیرا کسی نبود جز خود قدیس شمشیر که آن را پیشنهاد داده بود.
«هوووه؟ میبینم که همهتون هنرهای رزمی رو به عنوان اولین ژانرتون انتخاب کردید.»
کتابدار به تصمیمگیری ما نگاه کرد و خندهای معنادار سر داد.
«انتخاب بدی نیست! با اینکه ممکنه دقیقاً همون موریم نباشه که شماها میشناسید، اما از این نظر که هنرهای رزمی و آدمهای قوی توش هستن، یکیه. بسته به اینکه چطور داستان رو پیش ببرید، حتی ممکنه یک برخورد معجزهآسا نصیبتون بشه. هنرهای رزمیای که بیقیمت هستن... طبق اصطلاحی که شماها استفاده میکنید، حتی ممکنه بتونید "مهارت" یاد بگیرید.»
اووووووه، شکارچیها هیجانزده شدند.
همه حسابی سرحال بودند، اما کتابدار بلافاصله ضدحال زد.
«با این حال، هر چیزی ریسک بالا و پاداش بالایی داره! شخصیتهای "دشمن" به همون اندازه قوی هستن. نیازی به گفتن نیست، اما اگه وارد این آخرالزمان بشید و جونتون رو از دست بدید، در واقعیت هم میمیرید. البته، تا زمانی که "پایان" رو به درستی کامل نکنید، نمیتونید از آخرالزمان فرار کنید!»
شکارچیها دهانشان را بستند.
این یک امر بدیهی بود.
مگر اینکه مثل من مهارت غیرعادیای داشته باشی، وگرنه مرگ همیشه قدرت این را داشت که آدمها را ساکت کند.
«[تاریخچه اهریمن آسمانی] محدودیت بازیکن ۲ تا ۴ نفر رو داره. حالا! چه کسی قراره بخشی از شخصیتهای این آخرالزمان باشه؟»
نگاه شکارچیها به طور طبیعی به سمت رتبهبرترها چرخید.
در میان آنها، من کسی بودم که بیشترین توجه را به خود جلب میکرد. دلیلش ساده بود. چون در چند روز گذشته، من طوری به شکارچیها دستور میدادم و آنها را هدایت میکردم که انگار نمایندهشان بودم.
قدرت، مسئولیت بزرگی به همراه میآورد.
«من شرکت میکنم.»
و من هیچ قصدی برای فرار از زیر بار مسئولیتهایم نداشتم.
با پاسخ سریع من، اربابان گیلدها با خوشحالی لبخند زدند، انگار میگفتند "میدونستم این کار رو میکنه" و اکثریت شکارچیها با نگاهی غافلگیرشده به من خیره شدند.
«من هم وارد عمل میشم.»
قدیس شمشیر در ادامه گفت.
«نمیتونید کسی رو که این آخرالزمان رو پیشنهاد داده، کنار بذارید.»
ظاهرش جدی بود، اما لبخند محوی گوشه لبش دیده میشد. به وضوح میدیدم که بدنش برای هیجان مورمور میشود. شاید به عنوان خوانندهای که عاشق هنرهای رزمی است، همین که میتواند وارد یک موریم واقعی شود، به خودی خود یک لذت بزرگ نیست؟
«خوشحالم. حداقل تعداد نفرات تکمیل شد!»
کتابدار با خنده گفت.
«میتونیم دو شخصیت دیگه هم با خودمون به اینجا بیاریم... شماها میخواید چهکار کنید؟»
«یک دلیل دیگه هم وجود داره که چرا این آخرالزمان رو پیشنهاد دادم.»
قدیس شمشیر بلافاصله با اعتماد به نفس دهان باز کرد.
«همگی، به دلیل توقف انتشار نگاه کنید.»
+
پنجره اطلاعات
[تاریخچه اهریمن آسمانی]
ژانر: هنرهای رزمی، تلفیقی
سطح دشواری: رتبه B
محدودیت بازیکن: ۲ تا ۴ نفر
※انتشار در حال حاضر متوقف شده است.
مقدمه: موریم. دنیای کسانی که به "مو" احترام میگذارند، کسانی که از "مو" استفاده میکنند، کسانی که برای دستیابی به "مو" تلاش میکنند! یک اهریمن آسمانی به اینجا نزول کرد و سعی در متحد کردن موریم داشت. یک فرقه شیطانی با محوریت اهریمن آسمانی شکل گرفت. نیروهای مخالفی که در برابر این فرقه شیطانی ایستادگی میکنند. جنگ بر سر کنترل جهان... این کاری بود که آنها قرار بود انجام دهند.
اگر به خاطر آن همهگیری ناگهانی و عظیم نبود.
دلیل توقف انتشار: یک بیماری همهگیر ناشناخته در جهان شایع شد و باعث مرگ اهریمن آسمانی گشت. فرقه شیطانی نابود شد. سایر نیروها نیز از بین رفتند. پایان.
+
دوباره که به آن نگاه میکردم، دلیل توقف انتشار واقعاً مسخره بود.
حتی دقیقاً بیان نکرده بود که این بیماری همهگیر چه بوده است.
در متن آخرالزمان، فقط این نوشته شده بود: [اهریمن آسمانی به دلیل یک بیماری همهگیر ناشناخته به طور ناگهانی درگذشت و به زودی، تمام نیروهای دیگر نیز از بین رفتند.]
هیچکس نمیدانست دقیقاً چه اتفاقی افتاده است.
«وقتی واقعاً وارد این دنیا بشیم، میفهمیم.»
در هر صورت، واضح بود که موریم به خاطر این بیماری همهگیر ناشناخته نابود شده است.
قدیس شمشیر سر تکان داد.
«همونطور که میبینید، این بیماری همهگیر بود که این دنیا رو نابود کرد. نیازی به گفتن نیست که ما نه تنها باید شکارچیهای قوی، بلکه باید شکارچیهایی رو هم با خودمون ببریم که دانش گستردهای درباره بیماریها دارن. و من میدونم وقتی پای بیماریها در میون باشه، چه کسی از همه باسوادتره.»
قدیس شمشیر لبخند درخشانی زد و کسی را از گروه [هنرهای رزمی] که خودش از آنجا آمده بود، صدا زد.
«پادشاه دارو. میای جلو؟»
پیرمردی با چهرهای لجباز، در حالی که دستهایش را پشت سرش گره کرده بود، به جلو قدم گذاشت.
این بار هم، امپراتور شمشیر طوری وانمود کرد که انگار او را میشناسد.
- آها! این یارو!
«چرا؟ اون کیه؟»
- منظورت چیه که چرا؟ اون مغازه رو یادته مگه نه؟ همون جایی که اول سعی کردم تو رو ببرم، زامبی. اون صاحب داروخونه موردعلاقه بابابزرگ مارکوسه.
آها، که اینطور.
- اون بابابزرگه تو ساختن دارو کارش درسته. اما، اممم... کارش درسته، ولی...
امپراتور شمشیر در اواخر جملهاش زیر لب منمن کرد.
هیچکس بهتر از من دلیلش را نمیدانست.
«نگران نباشید. من کسی هستم که عمدتاً میجنگه و اگه من کافی نباشم، پادشاه مرگ کمک میکنه. و وقتی این [پادشاه دارو] مسئله مربوط به بیماری رو حل کنه، این آخرالزمان فقط برای ما سه نفر خواهد بود... پادشاه مرگ، چیزی هست که بخوای بگی؟»
در حالی که با اطمینان صحبت میکرد، قدیس شمشیر با دستانی برافراشته به من خیره شد.
«آه. بله. یک نفر هست که دلم میخواد با خودم بیارم.»
دستم را پایین آوردم و به یک شکارچی اشاره کردم.
شکارچی که از هیچکجا به او اشاره شده بود، به نفسنفس افتاد و زبانش بند آمد.
«اِاِاِ، هاه؟ دارید درباره من حرف میزنید...؟»
او کیمیاگر بود.
سرم را تکان دادم.
«بله، درسته.»
کیمیاگر طوری لرزید که انگار در حال راه رفتن در خیابان، صاعقه به او زده باشد.
«پا-، پادشاه مرگ... هنوز حتی یک هفته هم نگذشته که من لقبم رو گرفتم. خیلـ-، من خیلی ضعیفم! حتی اگه کسی مثل من رو با خودتون ببرید هیچ فایدهای نداره، پس چرا...»
«تو تواناترین داروساز و دکتری هستی که من میشناسم، کیمیاگر.»
«هاه؟ بله...؟»
«و خودت هم قبلاً گفتی.»
"پادشاه مرگ-نیم، اگه به چیزی نیاز داشتید، لطفاً به من بگید!"
"تا جایی که از دستم بربیاد، با تمام توانم کمکتون میکنم!"
لبخند گشادی زدم.
«اگه فقط یه حرف توخالی نبوده، پس کمک میکنی. مگه نه، کیمیاگر-نیم؟»
«...»
چشمان کیمیاگر غرق در ناامیدی بود، انگار که داشت به شیطان نگاه میکرد.
«چرا؟ مگه به لطف من لقبش رو نگرفت؟»
اگه کسی تو رو بالا کشیده، باید بهای بالا کشیده شدنت رو بپردازی.