چپتر 68: نبرد خیر و شر (۳)
چپتر 68: نبرد خیر و شر (۳)
۳.
دنیایی که میشناختند در حال فروپاشی بود، با این حال آن دو نفر از فرقه صالح و شیطانی هیچ قصدی برای پایان دادن به جنگشان نداشتند.
همین به تنهایی کافی بود تا زبانم بند بیاید، اما... صحنه دیگری وجود داشت که حتی از این هم شوکهکنندهتر بود.
صحنه مبارزه آن دو نفر.
«عالم قلمموی خود را نمیپوشاند و جنگجو شمشیرش را پنهان نمیکند.»
اهریمن آسمانی این را به ارباب موریم گفت.
تکه چوب هنوز در دستانش بود.
«اگرچه منِ بزرگ به خاطر فراموش کردن شمشیرم فقط یک تکه چوب در دست دارم، اما هنوز هم میتونم پیرمردی مثل تو رو به آن سوی رودخانه زرد بفرستم.»
«پس بیا جلو!»
ارباب موریم عصایش را محکم گرفت و با حرارت فریاد زد.
«بیا برای آخرین بار بجنگیم و یک بار برای همیشه مشخص کنیم چه کسی فرقههای صالح و شیطانی رو رهبری میکنه!»
به این ترتیب، دو عضو فرقههای صالح و شیطانی با هم درگیر شدند.
شاید کلمه «درگیری» کمی برایش زیاد بود.
تاکتیکهای این دو نفر چیزی بیشتر از یک کتککاری ساده نبود.
«گام نزول اهریمن آسمانی!»
«هاه! ماه زرد شکافنده آسمان!»
اهریمن آسمانی و ارباب موریم با کلماتی نسبتاً پرطمطراق رو در روی هم قرار گرفتند. اما همه چیز به همین ختم میشد.
چیزی که آن دو نفر در دست داشتند فقط عصاهای چوبی بود و صدای برخوردشان ریتمیک و شاد بود.
تق! تق! تق!
عصاهایشان حتی قبل از رسیدن به نقطه اوج مبارزه شکست. سپس اهریمن آسمانی و ارباب موریم با نگاهی درنده در چشمانشان به سوی یکدیگر هجوم بردند. اهریمن آسمانی ریش ارباب موریم را گرفت و او هم موهای اهریمن آسمانی را چسبید.
زبانم بند آمده بود.
«این دیگه چه کوفتیه...»
و بعد ماجرا جالبتر هم شد.
در حالی که همه ما مات و مبهوت مانده بودیم،
-اوه، عجیبه.
به هو-ریونگ واکنش غیرمعمولی نشان داد.
-حالت بدنشون درسته. اون دو تا.
«چی؟»
-دارن با حرکات درست و اصولی نفس میکشن. حتی تو دنیای من هم اونا رو استاد به حساب میآوردن.
دوباره به دوئل نگاه کردم. ارباب موریم میخواست چشمان اهریمن آسمانی را دربیاورد و او هم با عجله صورتش را با هر دو دست پوشانده بود.
«اون دو تا؟»
-اون اصل اساسی رو نمیدونی؟ اون پنجه اژدهای الهی که میخواد چشما رو دربیاره، در واقع داره سعی میکنه مروارید اژدهای شرور رو بدزده، به این حرکت میگن نبرد دو اژدها برای مروارید. و اون یکی که داره از صورتش دفاع میکنه، شبیه بوداست که صورت بشریت رو میپوشونه و بهش میگن مشاهده هزاران صدا...
این توضیحات به هو-ریونگ بود.
یک دستم را بالا آوردم تا جلوی ادامه حرفهایش را بگیرم.
«پس چرا دارن اینقدر شلخته مثل سگ و گربه به هم میپرن؟»
-برای همین عجیبه دیگه. اگه به اون مرحله رسیدن، باید از جریان کی پیروی کنن، پس باید سرشار از انرژی باشن.
دلیلش اینه که هیچ انرژیای تو حرکاتشون نیست، برای همینه که نمیتونن حتی یک ذره هاله احضار کنن و اینطوری شلخته دست و پاشون رو تکون میدن. وگرنه، حتی اگه دانتیانهاشون هم نابود شده بود، نباید اینطوری میشدن...
با دیدن به هو-ریونگ که مدام سرش را کج میکرد، به یک احتمال فکر کردم.
شاید تنها احتمال ممکن.
«داری مسخرهام میکنی، امپراتور شمشیر، مگه نه؟»
-هی، تو ای زامبی. من که مریض نیستم، با اینجور چیزا شوخی نمیکنم.
امپراتور شمشیر پسگردنیای به من زد.
-نه، لعنتی، واقعاً نمیتونی ببینی؟ از بین این همه کار، من مجبور شدم برم تو تزکیه درهای بسته و فرم و افکارم رو با هاله تخلیهشدهام بیرون بکشم. نوچ نوچ. خب، فکر کنم برای همین از همون اول بهت نیاز داشتم...
سپری کردن سالهای طولانی در تزکیه درهای بسته پس از مبارزه با پادشاه اهریمن باران پاییزی کاملاً طبیعی بود. به هر حال، امپراتور شمشیر جدی بود.
و یک نفر دیگر هم بود که کاملاً جدی به نظر میرسید.
«اون پیرزن... کارش خیلی درسته.»
مار سمی (افعی) چشمانش را ریز کرده بود.
«اون گاز گرفتن داره از اصل جیوانگسا پیروی میکنه و اون ضربه دست از اصل اونوولیونگ.»
-هیاا، میگه «واقعیه»، اما فکر کنم یه جنگجو همیشه یه جنگجوعه. آره، مثل یه مار غولپیکر که پادشاه زمین رو گاز میگیره و بعد با پوستی شبیه اژدها به کارش ادامه میده. دیدی زامبی؟ برخلاف تو، من چشمایی دارم که میتونن همهچیز رو ببینن.
در سکوت افکار مار سمی (افعی) را مرور کردم.
ارباب چن مو-مون با دستهای به سینه گرهخورده، عمیقاً در فکر فرو رفته بود.
«اگه بخوام با مهارت [بیرقیب در زیر آسمان] خودم تحلیلش کنم... باید بگم درسته.»
«اون حرکات رو میشه اینطور هم توضیح داد: [خوبه که به عنوان سگ جهنمی متولد بشی و از دروازههای قلعه پادشاه اهریمن محافظت کنی، اما هر دو طرف تناسخ دردسرسازها و مبصر کلاس بودن، پس منم که این وسط گیر افتادم] و [قهرمان بازی آنلاین، یک دانشآموز پسر دبیرستانی به همراه همکلاسیهای کوچکترش که جهشی خوندن و یک کارتونیست محبوب، تصمیم گرفته یک جنگجوی واقعی باشه]. مطمئنم.»
امپراتور شمشیر مات و مبهوت مانده بود.
کیمیاگر ناشناس سرش را کج کرد.
«واقعاً... اینطوره، ارباب؟ فقط شبیه یه دعوای بچگانه بین بچههای کوچیک به نظر میرسه...»
«لعنت. اگه قرار بود برای همه واضح باشه، پس فرق بین استاد و پیرو چیه؟ این فقط برای چشمهای آدمایی مثل من واضحه.»
«اوه، خدای من. اونا دقیقاً چند تا مهارت دارن؟ با این حساب، اون دو تا حتی از پدربزرگ قدیس شمشیر هم بالاترن.»
«احساس میکنم فقط با نگاه کردن بهشون دارم لول آپ میشم. وقتی برگردم چیزای زیادی برای یاد دادن به شاگردام دارم.»
اوم.
«امپراتور شمشیر.»
-بله، زامبی...
«همه رودخونهها به اقیانوس میریزن، مگه نه؟ فرمولهای زیادی برای رسیدن به یه جواب یکسان وجود داره. نکته هنرهای رزمی هم همینه.»
-آره، ممنون...
خوشبختانه، این صحنه عجیب که در آن ارباب موریم و اهریمن آسمانی مثل سگ و گربه به جان هم افتاده بودند، امپراتور لایتناولها با تماشای آنها به درک جدیدی میرسید و بالاتر از همه، این صحنه عجیب که من در آن امپراتور شمشیر را دلداری میدادم، زیاد طول نکشید.
«هاپچو! ایگو، دارم از سرما یخ میزنم!»
پادشاه دارو فریاد زد.
«هی، مرتیکه و زنیکه! تا کی میخواین به این دعوا ادامه بدین؟ ما رو جلوتون نمیبینین؟ نوچ نوچ، نگاه کن، عجب زوج کوتهبینی! شما دقیقاً مثل بچههای کوچیکین، دقیقاً مثل بچههای کوچیک!»
آنها با غرش کرکننده پادشاه دارو متوقف شدند.
ارباب موریم با چهرهای خجالتزده پشت سرش را خاراند.
«خب، خیلی وقته که هیچ ملاقاتکنندهای نداشتیم. قطعاً این رفتار مناسبی برای نشون دادن نیست.»
اهریمن آسمانی هم با معذب بودن سرفهای کرد.
«فعلاً شما رو به غاری که منِ بزرگ در اون اقامت دارم، راهنمایی میکنم.»
۴.
طولی نکشید که ابرهای تاریک کنار رفتند. دیگر نیازی نداشتم تا شاینی راه را روشن کند.
زامبیها زیر نور خورشید دوباره مثل سنگ سفت شده بودند و ما توانستیم به سلامت از دشت برفی فرار کنیم.
«هاف، هاف...»
«اوه... هاه...!»
اما اهریمن آسمانی و ارباب موریم. ضعف جسمانی این دو نفر مانع حرکتمان بود.
آن دو مشخصاً از افراد عادی فرقههای صالح و شیطانی نبودند، بلکه رهبران فرقه شیطانی و فرقه صالح بودند. آنها کسانی بودند که باید نشان میدادند قدرتمندترین هنرهای رزمی این دنیا را در اختیار دارند. امپراتور شمشیر و استاد چن مو-مون حتی با بحثهای مختلف، قدرت رزمی آنها را تضمین کرده بودند.
اما با این حال... این دو نفر کاملاً از فرم خارج شده بودند.
با اینکه فقط کمی در برف راه رفته بودند، داشتند نفسنفس میزدند.
«اهم.»
چون دیگر نمیتوانستم این وضعیت را تحمل کنم، با احتیاط گفتم.
«اگه اشکالی نداره، میتونم کولتون کنم؟»
«لطفاً، لطفاً. امروز تمرین روش ذهنی اصلاً کار آسونی نیست.»
در نهایت، درست مثل قبل، من اهریمن آسمانی را کول کردم و مار سمی (افعی) ارباب موریم را به دوش کشید.
مار سمی (افعی) با لحنی جدی گفت:
«پادشاه مرگ. این درست نیست.»
«چی؟»
«باید همینجوری باشه.»
«فقط همین راه درسته.»
«آره...»
حال و حوصله بحث کردن نداشتم، برای همین تصمیم گرفتم با او همراهی کنم.
همان موقع بود.
ها؟
در حالی که ارباب موریم را کول کرده بودم و قدم برمیداشتم، احساس عجیبی به من دست داد.
عجیبه.
به هو-ریونگ سرش را کج کرد.
- چی عجیبه؟
بدنش گرمه.
- هوم؟
...بدنش خیلی گرمه. مگه الان هوا به شدت سرد نیست؟ اگه از هالهمون استفاده نکنیم یخ میزنیم. اما اون خیلی گرمه.
- ......
امپراتور شمشیر متفکر و ساکت به نظر میرسید. من هم از او الگو گرفتم و غرق در افکارم شدم.
آیا او هم مثل ما با استفاده از هاله از بدنش محافظت میکند؟ پس چرا در نبردی که همین چند لحظه پیش رخ داد، حتی یک ذره انرژی درونی از حملاتش حس نکردم؟
قضیه چیه؟ یه جای کار میلنگه.
یک چیزی عجیب بود. اما در حالی که نتوانستم دقیقاً متوجه شوم چه چیزی عجیب است، از دشت برفی عبور کردیم.
«اینجا خانه منِ بزرگ است.»
غاری که اهریمن آسمانی به آن اشاره کرد، فاصله زیادی با دشت برفی نداشت.
سوراخ بزرگی در سقف غار وجود داشت و درخشش غروب خورشید از آن به داخل میتابید.
«واو...»
دهان کیمیاگر از شدت تعجب باز مانده بود. چشمانش از پشت عینک بخارگرفتهاش برق میزد.
«ا-این یه چشمه آب گرمه، مگه نه؟»
یک حوضچه روباز در غار وجود داشت.
حوضچه عمیقی در کف غار جا خوش کرده بود. بخار آب از سطح حوضچه بلند میشد. این چشمه آب گرم طبیعی قرار بود بر سرمای استخوانسوز غلبه کند و با تسلیبخشیِ غروب خورشید، محیط اطراف را گرم نگه دارد. با جریان آب گرم به سمت پایین، به نظرم منظره زیبایی آمد.
«منِ بزرگ خیلی وقت پیش اینجا رو پیدا کردم.»
اهریمن آسمانی طوری لبخند زد که انگار خوشحال بود.
«انتظار نداشتم از غریبههایی از سه-وائه به عنوان مهمان پذیرایی کنم. اول خودتون رو بشورید. من و این پیرمرد میریم تا علاوه بر آب آشامیدنی، غذایی هم برای پذیرایی از شما پیدا کنیم.»
«هاه. مگه غیر از اون قرصهای انرژیزا چیز دیگهای هم برای پذیرایی داریم؟»
«مگه نگفتم بریم دنبال یه چیزی بگردیم؟ پیرمرد، نکنه با بالا رفتن سنت گوشهات هم سنگین شده؟»
«پیرمرد، پیرمرد، پیرمرد... تو همیشه من رو اینطوری صدا میکنی، اما اگه خوب نگاه کنی، اختلاف سنی زیادی بین من و تو نیست!»
«اگه بهت برمیخوره، پس باید به جای اینکه الکی پیر بشی، یکم عقل و درایت هم به دست میآوردی.»
اهریمن آسمانی و ارباب موریم تلوتلوخوران به سمت دیگر غار رفتند.
ما در چشمه آب گرم ماندیم و با چشمانی کنجکاو به آن دو نگاه کردیم.
«خ-خیلی عجیبه. اونا همین چند لحظه پیش درگیر یه نبرد مرگ و زندگی بودن...»
«اونا سه سال با هم جنگیدن. حتماً تو این مدت محبت یا احترامی بینشون به وجود اومده.»
پادشاه دارو غرولند کرد.
«اما اینجا گرم و خوبه. اَی بابا. به محض اینکه اومدم تو این دنیا، از اینکه دست یه مرد رو بگیرم کلی خجالت کشیدم. حالا یه کم از من فاصله بگیر، استاد چن مو-مون.»
«قدیس شمشیر چطور با یکی مثل تو دوست شد؟»
«اوهو! حرف دهنت رو بفهم. من به مارکوس اجازه دادم باهام دوست بشه!»
«این دیگه چه... خب، فکر کنم تو و قدیس شمشیر هر دوتاتون آدمای عجیبی هستین. لعنتی، سر و ته یه کرباسین.»
بنابراین وارد حوضچه روباز شدیم و کمی استراحت کردیم.
بعد از اینکه حمام کردیم، آن دو نفر از فرقههای صالح و شیطانی برایمان غذا آوردند.
«خب، فکر نمیکنم غذای دیگهای برای پذیرایی از شما داشته باشیم.»
«این دونههای انرژیزاست. زیاد بخورید.»
چیزی که اهریمن آسمانی و ارباب موریم برایمان آوردند، حَبهای مغزدار بود. آنها هوان بودند. هوان، قرصهای دارویی گردی هستند که از مواد طبیعی ساخته میشوند.
ظاهرشان شبیه به چونگسیمهوان بود، اما دانههایشان کمی بزرگتر به نظر میرسید. چونگسیمهوان دارویی است که قلب و ذهن انسان را پاکسازی میکند.
«یه زمانی میتونستم مثل یه گرگ شکار کنم. این روزها، دیدن حیوونها خیلی سخته، چه برسه به گرفتنشون. اصلاً نمیدونم چطور دنیا به این روز افتاد.»
«نه، از مهماننوازیتون ممنونیم.»
بشقاب را مؤدبانه گرفتم. سه سال از نابودی دنیا میگذشت. امکان نداشت هیچ نوع غذای دیگری در این اطراف پیدا شود.
گروه ما با احتیاط هوانها را جوید.
«بلههه!»
«اوغ.»
مار سمی (افعی) و پادشاه دارو چهرهای درهمکشیده به خود گرفتند. من هم نزدیک بود به سرفه بیفتم. این دانههای کهنه طعم خامی میدادند. به سختی میشد آنها را غذا نامید.
«شما که واقعاً با خوردن اینا زنده نموندین، مگه نه...؟»
کیمیاگر هوان را برداشت و با حیرت به اطراف نگاه کرد.
«تقریباً همینطوره.»
«برای، برای چه مدت؟»
«اهم.»
اهریمن آسمانی به دیوار غار خیره شد. روی دیوار، علامتهای تقویم متعددی حک شده بود. شاید از زمانی که زندگی در این غار را شروع کرده بودند، هر روز با یک خط، تاریخ را ثبت میکردند.
«بیشتر از دو ساله که فقط داریم هوان میخوریم.»
«دو سال...»
کیمیاگر زبانش بند آمده بود. دو سال... آنها میگفتند دو سال تمام فقط از این دانهها خوردهاند.
کیمیاگر طوری ناله کرد که انگار درک این موضوع برایش سخت بود.
«ا-این مسخرهست. اینطوری نمیتونید تغذیه مناسبی داشته باشید. بدون هماهنگی مناسب قندها و چربیها، پروتئینها، ویتامینها و مواد معدنی، بدن انسان...»
«همم؟ نمیفهمم منظورت چیه، اما هنوزم قابل خوردنه.»
«دیگه نمیتونم تحمل کنم!»
پادشاه دارو با فریاد جواب داد.
پادشاه دارو ناگهان از جا پرید و چیزی از جیبش بیرون آورد. او انواع و اقسام چیزها را بیرون کشید؛ مثل اجاق گاز، گوشت، غذاهای دریایی و غیره.
«تماشا کنید و یاد بگیرید، احمقها! نوچ نوچ، شما حتی انرژی عبور از یه دشت برفی رو هم ندارید. اینکه به فکر بدنتون نیستید، دقیقاً مثل دوران جوونی منه. آب پیدا میشه؟»
«اوه، آب رو که ما برف رو آب میکنیم و میخوریم، یا هر از گاهی، وقتی خورشید چند روز پشت سر هم میتابه، آب از بین سنگهای اونجا جریان پیدا میکنه...»
«داره دیوونهم میکنه. دارم دیوونه میشم. هفتاد درصد بدن انسان آبه، اما شما فقط هر از گاهی اونجور آبی رو میخورید. شما باید آبی بنوشید که پر از مواد معدنی باشه...»
پادشاه دارو که اجاق را روشن کرده بود، یک بطری آب معدنی بیرون آورد و آن را داخل قابلمه ریخت.
کیمیاگر با دیدن بطری آب معدنی تعجب کرد.
«داری از بلینگ اچتواو استفاده میکنی، مگه نه؟ اون چیز گرونقیمت...»
«کجای این گرونه؟ برای آشپزی خوبه، پس منم ازش استفاده میکنم. وقتی بیرون برج بودم، حتی نمیتونستم آب رو ببینم. نوچ نوچ، اگه به خاطر مارکوس نبود...»
پادشاه دارو سرش را روی قابلمهای که از هیچکجا بیرون کشیده بود، خم کرد.
- هی زامبی. بلینگ اچتواو دیگه چیه؟
خب، شاید یه چیزی مثل اویان باشه.
- اویان چیه؟ نکنه یه جور اکسیر حیاته؟
اکسیر حیات چیه؟
- یه آب به شدت گرونقیمته.
پس باید یه چیزی تو همون مایهها باشه.