چپتر 69: نبرد خیر و شر (۴)
چپتر 69: نبرد خیر و شر (۴)
در حالی که من و به هو-ریونگ گپ میزدیم، پادشاه دارو آب معدنیِ شبیه به اویان را جوشاند. در همین حین، در طرف دیگر، یک ماهیتابه و تخته خردکن چید و شروع به آشپزی کرد.
بویی اشتهاآور غار را پر کرد.
«هوف، هوف.»
دستهای پادشاه دارو فرز و سریع بود. سوپ صدف، ماهی سفیدی که مثل یک استیکِ برشته تا حد ترد شدن کباب شده و روی مارچوبه سرو شده بود، یک خوراک تفتدادهشده شامل یک ماهی مرموز و صدفهای دراز تزیینشده با جعفری، یک غذای حلیممانند با صدف و قارچهای خردشده، و حتی یک ران گوسفند که درسته پخته شده بود—تمام این غذاها تنها در عرض ۱۵ دقیقه پخته و سرو شدند.
«هی، همگی! چیز زیادی نیست، اما بخورید. جوونها باید زیاد بخورن تا جون بگیرن. تسک.»
با دیدن غذاهایی که جلویش ردیف شده بودند، چشمان ارباب موریم گرد شد.
«اوه، نه، آخه من بیش از هزار سال سن دارم...»
«چیه، نکنه چیزی خوردی که بهت جوونی ابدی داده؟ آه، اگه اینجا سیلیکونولی بود، حتماً ثبت اختراعش میکردم! اگه پیری، به اندازه سنت بخور! اینطوریه که قوی میمونی.»
تصویر پادشاه دارو که در حین ریختن سوپ صدف توی یک کاسه بزرگ حرف میزد، شبیه به یک پدربزرگ یا مادربزرگ بددهن بود.
من هم یک کاسه سوپ صدف گرفتم. بوی خوبی میداد. به هر حال، سوپ صدف، سوپ صدف بود، اما درست وقتی که داشتم به این موضوع فکر میکردم—
خدای من.
«چرا اینقدر خوشمزهست!؟»
نکنه به خاطر این بود که تا الان مثل کسانی که با هوا زندهاند، فقط تهمانده غذا میخوردم؟
اول از همه، هیچ اثری از بوی زهم همیشگی غذاهای دریایی نبود. و سوپ فقط با آب جوشیده نشده بود. آب گوشت قرمز بود، انگار که سبزیجات زرشکیرنگی به آن اضافه شده باشد، و کمی ترش و لذیذ بود، طوری که آبِ سوپ به تنهایی هم طعم بینظیری داشت. گوشت صدف هم جویدنی و نرم بود، بنابراین گاز زدن آن و حس کردن انفجار آب صدف در دهانم که ترکیب فوقالعادهای با آب سوپ میساخت و دور زبان و دندانهایم میپیچید، محشر بود.
این مثل اوج طعم و مزه بود.
حتی بعد از برنده شدن در لاتاری سانگریون، من فقط خودم را به تجملات یک وایت موکا فراپوچینو ونتی کوادرا شات با جاوا چیپ و سس شکلات نصفنصف محدود کرده بودم، که همان هم برایم شوک بزرگی بود.
به نظر میرسید کیمیاگر که هنوز معروف نشده بود و در زاغهها پرسه میزد هم در وضعیتی مشابه من قرار داشت. چشمانش گشاد شد.
«خدای من. چقدر خوشمزهست...»
کیمیاگر از طعم غذا لذت برد و شروع به توضیح دادن کرد.
«این میگو. گوشتالو و سفته. و با اینکه طعم میگو میده... بوی زهم نداره... چـ، چطور یه میگو میتونه همچین طعمی داشته باشه؟ علاوه بر این، میلفویی که برای دسر سرو شده، طعم اصالت نونهدین رو میده. اونم نه یه اصالت معمولی، بلکه یه نجیبزاده عالیرتبه. بستنی ماستیِ زیرش تازهست و به نظر میرسه با آب پشنفروت مخلوط شده، برای همین یه ترشیِ طراوتبخشی داره... چـ، چطور ممکنه اینقدر خوشمزه باشه؟»
بینی پادشاه دارو با غرور بالا رفت.
«به خاطر اینه که وقتی تو دهه ۵۰ زندگیم بودم، به عنوان مالک و سرآشپز یه رستوران، سه ستاره میشلن گرفتم! هی. اگه به جای اینجور چیزا یه اجاق درست و حسابی داشتم، چیزی براتون درست میکردم که واقعاً شکمتون رو سیر کنه.»
یعنی ممکن بود پادشاه دارو فقط در ساختن دارو مهارت نداشته باشد و واقعاً آدم شگفتانگیزی باشد؟
یعنی در مورد سیلیکونولی، والاستریت و قهرمان بوکس بودنش بلوف نمیزد؟
«چرا همچین آدم بزرگی اومده تو برج؟»
مار سمی (افعی) هم در حالی که دهانش پر از حلیم غذای دریایی بود (که به نظر میرسید نام رسمیاش ریزوتو ترافل آبالون باشد)، با کنجکاوی پرسید.
پادشاه دارو خرناسی کشید.
«چرا؟ ورود آدمی مثل من به برج ممنوعه؟ اون مارکوس هم اومد تو برج!»
حرفش منطقی بود.
«شما از بیرون همدیگه رو میشناختید؟»
«میشناختم؟ ها. اون فقط یه آدم کثیف و زننده بود که تو یه خانواده فوقالعاده پولدار به دنیا اومده بود. در مقایسه با یه آدم خودساخته تو سیلیکونولی مثل من، اون فقط یه آدم خوششانسه. شانس اون یارو تو سالهای آخر عمرش ته کشید و با یه شمشیر اومد تو برج...»
حرفهایش که با خرناس شروع شده بود، به زمزمهای ختم شد.
من، کیمیاگر و مار سمی (افعی) طوری به پادشاه دارو نگاه کردیم که انگار داشتیم در نظرمان نسبت به او تجدید نظر میکردیم. شاید این نگاه آزارش میداد، چون پادشاه دارو ملاقهاش را طوری تکان داد که انگار میخواست پرندهای را بپراند.
«فقط بخورید!»
پس ما هم خوردیم. واقعاً خوشمزه بود.
این همان لحظهای بود که مدیر (مدیر پرورشگاه) آشپزیِ تاریخچه اهریمن آسمانی تعیین شد.
«واقعاً بهترین طعمیه که چشیدم.»
اهریمن آسمانی، قهرمان تاریخچه اهریمن آسمانی، در حالی که بیوقفه غذاها را در دهانش میگذاشت، این را گفت.
«شما نگهبانان امپراتوری هستید؟ هوم، نه. این با غذاهای چینی متفاوته.»
ارباب موریم در حالی که پاستای خامهای را مثل جاروبرقی بالا میکشید، آب دهانش را به اطراف پاشید.
«منظور منم دقیقاً همینه. من به عنوان یه ارباب غذاهای مختلفی خوردم، اما این اولین باریه که همچین چیزی میخورم.»
«چنین غذاهای عجیبی، و این ظاهرِ فراوانی... برام جای سواله که از کجا اومدید و چرا به اینجا اومدید...»
«آیا راه جدیدی برای درمان بیماری جیانگشی (زامبیهای شرقی) پیدا کردید؟»
چشمان آن دو رزمیکار برق زد.
طبیعی بود. از دیدگاه آنها، ما اولین انسانهایی بودیم که در این سالها ملاقات کرده بودند. البته که ما برایشان جذاب بودیم، و البته که در این فکر بودند که آیا ما درمانی داریم یا نه.
دلم برایشان سوخت، اما سرم را تکان دادم.
«پیدا نکردیم. ما هم هنوز دنبال یه درمان هستیم.»
«هوم. حدس میزدم همینطور باشه...»
آیا به همان اندازهای که امیدوار بودند، ناامید شده بودند؟
چهرههایشان در هم رفت.
«خب. تمام پزشکان و متخصصان کانگ هو شتافتند و سعی کردن این بیماری مرموز رو درمان کنن، اما هیچکدوم موفق نشدن.»
«از اونجایی که حتی متخصصان جیانگشی (زامبیهای شرقی)، یعنی اساتید فرقه موسان هم مبتلا شدن، حتی اگه الان اینجا بودن هم شرایط تفاوتی نمیکرد...»
گفتم: «واقعاً هیچ درمانی وجود نداره؟ ما لاف نمیزنیم. شما همین الان نتیجه آشپزی ما رو دیدید. ما دانش متفاوتی نسبت به شما داریم. مخصوصاً این کیمیاگر که اینجا نشسته، تو درمان بیماریها و ساخت داروها از هر کسی برتره.»
کیمیاگر که داشت گوشت گوسفند را با لقمههای بزرگ میخورد، سرخ شد.
زمزمههای پادشاه دارو که میگفت "اون فقط خوششانسه" و در کنارمان به گوش میرسید... خب، بعد از اینکه چنین غذای خوشمزهای به ما داد، کمی دلم برایش سوخت.
«این شخصی که اونجاست برای کمک به کیمیاگر بیشتر از حد کافیه. اگه شما کمی به ما کمک کنید، میتونیم یه درمان بسازیم.»
«......»
اهریمن آسمانی و ارباب موریم به یکدیگر نگاه کردند.
«درمان... چی دارید میگید...؟»
«خب. اینطور نیست که هیچ راهی وجود نداشته باشه...»
صورت کیمیاگر قرمز شد.
«چـ، چیه؟»
«...همینجا منتظر بمونید.»
پس از مدتی، اهریمن آسمانی و ارباب موریم یک تابوت بزرگ بیرون آوردند.
وقتی تابوت را باز کردند، یک زامبی آنجا دراز کشیده بود.
-......
درست مثل زمانی که درباره بدن گرم ارباب موریم صحبت میکرد، امپراتور شمشیر لبهایش را محکم روی هم فشار داد و اخم کرد.
زامبی به قدری آرام بود که انگار زیر نور خورشید قرار داشت. شاید به این خاطر بود که با زنجیر محکم بسته شده بود یا به خاطر سوزنهای طب سوزنیِ نوکتیزی که در هر مفصلش فرو رفته بود، اما زامبی کاملاً بیحرکت دراز کشیده بود.
سرم را بالا آوردم.
«این...؟»
اهریمن آسمانی با لحنی بیتفاوت گفت: «یکی از راهبان فرقه صالح.»
«درست بعد از اینکه توسط جیانگشی (زامبیهای شرقی) گاز گرفته شد، بدنش رو برای مطالعه به ما سپرد. اما ما فقط به یه چیز پی بردیم. اونم مسدود کردن چیِ کل بدن با سوزن بود.»
اهریمن آسمانی دستش را داخل تابوت برد.
«مراقب باشید.»
اهریمن آسمانی سوزن بزرگی را از گردن زامبی بیرون کشید.
-آآآآآآه!!
درست در همان لحظه، زامبی که طوری ساکت بود که انگار خوابیده، چشمانش را باز کرد.
«واااه!؟»
کیمیاگر جا خورد و به عقب افتاد. زامبی دهانش را باز کرد، انگار که میخواست کیمیاگرِ وحشتزده را گاز بگیرد. چل-کونگ! چل-کونگ! به خاطر زنجیرها، حمله زامبی بینتیجه ماند، اما کیمیاگر نتوانست جلوی عرق کردنش را بگیرد.
«همونطور که میبینید.»
پوک!
اهریمن آسمانی دوباره سوزن را در گردن زامبی فرو کرد. سپس، زامبی یک بار دیگر به آرامی چشمانش را بست. چهره زامبی آرام شد، انگار که هرگز دست و پا نزده بود. «اگه جریان چی رو بین مغز و نخاع مسدود کنید، میتونید جیانگشی (زامبیهای شرقی) رو آروم کنید. این نقطهایه که گردن به ستون فقرات متصل میشه. با این حال، این بیشتر یه راهحل موقتیه تا یه درمان.»
«هر کسی که توسط جیانگشی گاز گرفته بشه، آلوده به تاکگی میشه که از طریق خون و مجاری تنفسی پخش میشه.»
تاکگی، یا همان انرژی ناپاک.
منظورش همان ویروس بود؟
«این تاکگی رو هر چقدر هم که مراقبه کنی یا به خودت گرسنگی بدی، نمیشه شکست داد. حتی اهریمنهایی که از همون اول قدرت جادویی پرورش دادن، و اساتید هنرهای رزمی که روحشون مثل چشمه زلاله، به محض اینکه گاز گرفته بشن کارشون تمومه. کل بدن مثل آتیش داغ میشه و خیلی زود تبدیل به جیانگشی میشن.»
اهریمن آسمانی به آرامی درِ تابوت را بست.
«این راهب شائولین بیشتر از همه دوام آورد. با اینکه بازوش رو جیانگشی گاز گرفته بود، یک سال تمام ذهنش رو شفاف نگه داشت. اما این یکی از استثناهاست و معمولاً مهم نیست مهارتت چقدر بالا باشه، سخته که بیشتر از ۱۵ روز دوام بیاری.»
اهریمن آسمانی آهی کشید.
«بچههای دنیای بیرون. واقعاً میتونید درمانی پیدا کنید؟»
«...»
کیمیاگر نتوانست جوابی بدهد. حتی پادشاه دارو هم که اخلاق تندی داشت، زبانش بند آمده بود.
وقتی هیچکداممان نتوانستیم جوابی بدهیم، اهریمن آسمانی تلخند زد.
«اشکالی نداره. فکر میکردم تو این دنیا فقط دو نفر باقی موندن، این پیرمرد و من، اما همین که آدمهای جدیدی رو میبینم باعث میشه این پیرزن دلش بخواد ازتون مراقبت کنه. تا هر وقت که دلتون میخواد اینجا بمونید.»
ارباب موریم سر تکان داد.
«براتون چند تا جای خواب آماده میکنم، پس بیاید برای امروز همینجا تمومش کنیم. با اینکه دلم میخواد درباره خیلی چیزها باهاتون حرف بزنم، میتونیم فردا بهشون برسیم.»
اولین روز در آخرالزمان.
مجبور بودیم شب را بدون اینکه دستاورد خاصی داشته باشیم، سپری کنیم.
۵.
«امم... دیگه نمیتونم بخورم...»
«مارکوس، ای حرومزاده، اگه اینطوری بری من تا آخر عمرم فقط تو جایگاه دوم میمونم...»
نیمهشب. اعضای گروه در حالی که زیر لب هذیان میگفتند و آب دهانشان راه افتاده بود، به خواب رفتند.
نزدیک حمام روباز یک تخت وجود داشت، بنابراین با وجود اینکه کمی نمدار بود، نیازی نبود نگران سرما خوردن باشم.
- زامبی. چرا نمیخوابی؟
به آسمان نگاه کردم. سقف غار باز بود، برای همین میتوانستم آسمان سیاه شب را به خوبی ببینم.
«باید یه چیزی رو بررسی کنم.»
امپراتور شمشیر به جای اینکه بپرسد میخواهم چه چیزی را بررسی کنم، دهانش را بست. حتماً خودش حدس زده بود.
حدس او احتمالاً همان حدس من بود.
پتو را تا روی صورتم بالا کشیدم. بعد، چشمانم را بستم و وانمود کردم که خوابم برده است.
شب از نیمه گذشت.
خش—.
حس کردم کسی دارد نزدیک میشود. فقط یک نفر نبود. دو نفر بودند. بیآنکه چشمانم را باز کنم، بیصدا نفسم را حبس کردم. آن دو نفر اطراف ما پرسه زدند و با صداهای بسیار آرامی پچپچ کردند.
«...خوابیدن؟»
«...فکر کنم.»
«...پس بیا همین الان انجامش بدیم. عجله کن.»
«...درسته. بیا زود تمومش کنیم.»
صدای اهریمن آسمانی و ارباب موریم بود.
صدا کمکم از ما دورتر شد. شلپ. صدای آب را شنیدم. آن دو مبارز موریم درست بعد از اینکه همهمان به خواب رفتیم، شروع به حمام کردن کرده بودند.
«همین الانه.»
هوش!
در یک چشم به هم زدن بلند شدم و به سمت حمام روباز دویدم. آنسوی بخار غلیظ. اهریمن آسمانی و ارباب موریم با لباسهای عزاداری سفید در حمام بودند. آنها با چهرههایی آرام از چشمه آب گرم لذت میبردند و از دیدن من که ناگهان به داخل دویدم، غافلگیر شدند.
«ها!؟»
ارباب موریم خودش را در آب فرو برد. پیرمرد نمیتوانست دستپاچگیاش را پنهان کند.
البته که همینطور بود.
با نگاه به بدنهایشان، مطمئن شدم که پیشبینیهایم درست بوده است.
«چـ... چی؟! تو! فکر کردم خوابیدی!»
«...»
اهریمن آسمانی چشمانش را ریز کرد. به نظر میرسید او کمی سریعتر از پیرمرد متوجه اوضاع شده بود. با کشیدن آهی سبک، در سکوت به من نگاه کرد.
«...این بچه خیلی تیزه. کِی متوجه شدی؟»
«از همون اولین باری که دیدمتون فکر کردم یه جای کار میلنگه.»
دهان باز کردم.
«هوا خیلی سرد بود، اما شما دو تا لباسهای نازکی پوشیده بودید. یکیتون فقط یه لباس هنرهای رزمی تنش بود، و اون یکی یه لباس عزاداری سبک.»
هوای بیرون یخبندان بود.
اگر از هاله استفاده نمیکردید، اصلاً نمیتوانستید زنده بمانید.
در چنین آب و هوای بهشدت سردی، مبارزان موریم که روبهروی ما بودند لباسهایی پوشیده بودند که فرقی با برهنه بودن نداشت.
«این یعنی شما داشتید با به گردش درآوردن انرژی حیاتیتون، بدنتون رو در برابر سرما محافظت میکردید. به عبارت دیگه، یعنی شما توی دستکاری انرژی حیاتی مهارت فوقالعادهای دارید... اما چطور ممکنه همچین افراد ماهری با مبارزههای کوچیک یا یکم راه رفتن خسته بشن؟ این عجیب بود.»
به آرامی گفتم:
«فقط یه توضیح براش وجود داره. شما دو نفر دارید تمام تلاشتون رو روی کار دیگهای متمرکز میکنید.»
«همین چند لحظه پیش بهمون گفتید که وقتی کسی توسط جیانگشی گاز گرفته بشه، کل بدنش به تاکگی آلوده میشه.»
از میان بخار آب، مستقیم به اهریمن آسمانی و ارباب موریم نگاه کردم.
«شما دو تا قبلاً گاز گرفته شدید، درسته؟»
«...»
«فکر کنم قضیه اینطوریه. اهریمن آسمانی و ارباب موریم. هر دوی شما مدتها پیش توسط جیانگشی مبتلا شدید. اما با جادو و هنرهای رزمیتون، دارید با تلاشی عظیم جلوی تاکگی رو میگیرید. اشتباه میکنم؟»
سکوت بر حمام روباز حاکم شد.
شلپ.
صدای تکانده شدن آب را شنیدم و کمی بعد، اهریمن آسمانی ایستاد.
«ما، مادو. تو...»
«اشکالی نداره پیرمرد. مگه همین الانش هم دستمون کاملاً رو نشده؟»
اهریمن آسمانی سرش را تکان داد.
«بچه دنیای بیرون. حرفات درسته.»
او پشتش را به من کرد.
پشتِ کاملاً سفیدِ اهریمن آسمانی.
«من و این پیرمرد سه سال پیش توسط جیانگشی گاز گرفته شدیم.»
آنجا زخمی وجود داشت که در حال پوسیدن و به رنگ بنفش بود.
ارباب موریم هم به آرامی پشت گردنش را نشان داد.
«اما، اگه بخوایم دقیق بگیم، یه بخش از حرفات اشتباهه.»
به همین ترتیب، آنجا هم یک زخم پوسیده وجود داشت.
با این حال، زخم در ناحیه گردن متوقف شده بود.
«ما در حال سرکوب کردن تاکگی نیستیم.»
بالاتر از گردن، یک چهره تمیز و انسانی قرار داشت.
ارباب موریم با همان چهره تمیز گفت:
«ما با مسدود کردن بخش گردنی نخاعمون به کمک انرژی حیاتی، جلوی تاکگی رو گرفتیم.»
امپراتور شمشیر نوچنوچ کرد.
- جنونه. این تلهکینزیه.
«تلهکینزی؟»
- گونگجا. میدونی شمشیر چی چیه؟
«آره، یه تکنیکه که شمشیر رو با انرژی حیاتی میپوشونن و به پرواز درش میارن... نکنه؟»
امکان نداشت...
- درسته. مسدود کردن نقطه گردنی نخاع یعنی حسِ پایینتر از گردن از بین میره. بعدش، طبیعتاً دیگه نمیتونی حرکت کنی. به عبارت دیگه، اونا فلج شدن، اما اینطوری که الان دارن حرکت میکنن... انگار دارن از تکنیک شمشیر چی استفاده میکنن تا کل بدنشون رو با انرژی حیاتی حرکت بدن.
به هو-ریونگ به آرامی گفت.
- حرکت دادن قلب.
وادار کردنش به تپیدن.
- نفس کشیدن از طریق ریهها.
دم و بازدم هوا.
- حرکت دادن مفاصلشون موقع دراز کردن یک دست، و کنترل کردن کمر، زانوها، مچ پاها و کف پاهاشون موقعی که پاهاشون رو به جلو میکشن.
خلاصه بگم، هر چیزی که برای زندگی و حرکت کردن بهش نیاز دارن.
- اینا دارن همه چیز رو دونه به دونه با انرژی حیاتیشون کنترل میکنن.
برای اینکه جلوی پخش شدن ویروس زامبی از طریق نخاع به مغزشون رو بگیرن.
این دو رزمیکار، مغزهای خودشون رو مهر و موم کرده بودن.
من ساکت بودم.
تسک.
- این دقیقاً مثل اینه که ۲۴ ساعته دارن از شمشیر چی استفاده میکنن. برای همین حتی اگه چند قدم بردارن، قدرتشون تحلیل میره. اونا دیوانهان...
اهریمن آسمانی جوری که انگار حرفهای به هو-ریونگ را شنیده باشد، گفت:
«ما اینگونه در حال پیش بردن نبرد عظیم خیر و شر هستیم.»
ارباب موریم دوباره رشته کلام را از او به دست گرفت.
«از آن زمان، سه سال میگذرد.»
~~~
[۱] نوندین: یک میانوعده کرهای-ایتالیایی.
[۲] تکههای غذا: اصطلاح اصلی استفاده شده بیوکگوکدان است، یا همان قرصهای انرژی کروی که برای ماندگاری طولانی طراحی شدهاند. برای درک بهتر، بیوکگوکدان در رمانهای هنرهای رزمی غذایی است که با وجود اندازه کوچکش میتواند شما را سیر کند یا قویتر سازد. در مورد نفسگرایی (Breatharianism)، این یک «رژیم غذایی» خطرناک است که در آن افراد باور دارند میتوانند بدون غذا زنده بمانند.
[۳] بچههای دنیای بیرون: منظور اهریمن آسمانی از «دنیای بیرون»، سرزمینهای فراتر از دیوار بزرگ است.