چپتر 71: [اهریمن آسمانی. (۲)]
چپتر 71: [اهریمن آسمانی. (۲)]
کیمیاگر به آرامی چشمانش را بست.
پس از مدتی، لبهایش از هم باز شد.
«...پادشاه مرگ، اگه تو نبودی، من هنوز تو کوچهپسکوچههای زاغهنشین بودم. تمام تجهیزاتم رو دزدیده بودن... راستش، حتی نمیتونم تصور کنم چه بلایی سرم میاومد.»
کیمیاگر به آرامی چشمانش را باز کرد.
از پشت عینک، چشمانش بسیار شفافتر از قبل بود.
«آره. میخوام کاری که برام کردی رو جبران کنم. بدون هیچ فکر دیگهای، تمام وجودم رو وقف ساختن این دارو میکنم... اما وقتی غرق کارم میشم، دیگه واقعاً اطرافم رو نمیبینم. آدم مؤدبی هم نیستم. احتمالاً خیلی هم مغرور میشم. با این حال...»
«مهم نیست.»
سرم را تکان دادم.
«لطفاً تا جایی که دلت میخواد مهارتهات رو به رخ بکش.»
الان وقت نگرانی برای رعایت ادب و نزاکت نبود.
من فقط به بازدهی خوب سرمایهگذاریام در آینده نیاز داشتم.
«...فهمیدم.»
کیمیاگر عینکش را روی صورتش جابهجا کرد.
سرش را چرخاند و به پادشاه دارو نگاه کرد.
«آقا.»
«همم؟ چیه.»
«از الان به بعد، لطفاً با تمام توانتون ازم پشتیبانی کنید.»
پادشاه دارو اخم کرد. چین و چروکهای پیرمرد به اندازه لجبازیاش عمیق بود.
«پشتیبانی؟ پشتیبااانی؟ تا حالا همچین چیز مزخرفی دیدی؟ آره، همینه. حتی آب خوردن هم حساب و کتاب داره! بزرگتر کوچیکتری گفتن! چطور این جوجه تازهکار جرئت میکنه از پادشاه دارو بخواد پشتیبانیش کنه...»
«باز شدن کارت مهارت.»
«...ها؟»
کارتهایی از دست کیمیاگر بیرون پرید.
یک کارت طلایی. سه کارت نقرهای.
کیمیاگر چهار مهارت به دست آورده بود که دستیابی به آنها برای یک شکارچی معمولی بسیار دشوار بود. علاوه بر این، او فقط مهارتهای پیشرفتهای داشت که رتبه B یا بالاتر بودند.
چشمان پادشاه دارو از تعجب گرد شد.
«ایـ... این دیگه چیه؟ داری سعی میکنی مهارتهات رو به رخم بکشی؟ هی. شما جوونها فکر میکنید همه کار رو میشه فقط با مهارتها انجام داد. شما اصلاً نمیدونید توانایی واقعی چیه...»
کیمیاگر جواب داد:
«میتونید نگاه کنید.»
«چی؟»
«میتونید نگاه کنید که مهارتهام چی هستن.»
پادشاه دارو جا خورد و نتوانست بلافاصله جوابی بدهد.
طبیعی بود. مهارتها سلاحهای مخفی شکارچیها بودند. هر شکارچی باهوشی میدانست که هرگز نباید اجازه دهد دیگران از مهارتهایش مطلع شوند. فاش کردن مهارتها نه تنها به معنای اعتراف به نقاط قوت، بلکه اعتراف به نقاط ضعف خود بود.
در یک کلام، این کار حماقت محض بود. یک عمل احمقانه و ابلهانه.
«یا اینکه خودم مستقیم بهتون نشون بدم؟»
با این حال، کیمیاگر هیچ تردیدی نکرد.
«اسم این مهارت [بیمارستان سیار]ـه.»
او کارت را برگرداند و آن را به پادشاه دارو نشان داد.
«همه چیز، از آزمایش خون گرفته تا نوار مغزی، به صورت در لحظه امکانپذیره. همچنین میتونم داروهایی که از قبل ذخیره کردم رو بیرون بیارم و استفاده کنم. با این حال، ۲ درصد احتمال تشخیص اشتباه وجود داره. این یکی [تشخیص حیات]ـه. وضعیت بیمار رو از نظر ژنتیکی بهم نشون میده. میتونم این دو مهارت رو با هم ترکیب کنم تا احتمال تشخیص اشتباه رو به حداقل برسونم...»
«صـ... صبر کن ببینم! فقط یه لحظه صبر کن!»
پادشاه دارو با تأخیر توانست افکارش را جمعوجور کند.
«تو! چرا داری مهارتهات رو به من نشون میدی!؟ اگه اینا رو پیش قلعه کیمیاگری یا شرکای تجاریم فاش کنم چی!»
کیمیاگر گفت: «مشکلی نیست. من قسم خوردم که دیگه به این افکار پیشپاافتاده اهمیت ندم. اگه میخواید علنیش کنید، بکنید. اما لطفاً این بار تا زمانی که درمان رو بسازیم، ازم پشتیبانی کنید.»
«نه، آخه چرا از من میخوای...»
«چون بهتون نیاز دارم تا زمان توسعه رو سرعت ببخشیم، حتی اگه فقط یک روز باشه.»
«...»
«از دیدن من متنفرید، مگه نه؟»
کیمیاگر به پادشاه دارو نگاه کرد. نگاهی آرام و سرد بود. کیمیاگر قبلاً اغلب دستپاچه میشد، اما حالا چهرهاش کاملاً بیتفاوت و بیحالت بود.
«عصبانی هستید چون این "جوجه" حد و مرز خودش رو نمیدونه؟ حتماً خیلی روی اعصابتونه که یکی مثل من استعداد داره، نه؟ دارید از عصبانیت دیوونه میشید چون میدونید من قراره بیشتر از شما عمر کنم و مدت طولانیتری نسبت به شما مورد تحسین مردم قرار بگیرم، درسته؟»
«...»
صدای انسان اغلب به صدای پرندگان تشبیه میشود. اما شرط میبندم صدای کیمیاگر توسط هیچ جانوری قابل تقلید نبود. راستش را بخواهید، اینطور بود: صدایش مرا یاد یک حشره میانداخت.
شبیه به صدای جلز و ولز کلونی مورچههای آتشین بود.
«اگه این بار بتونید با تمام توانتون کمکم کنید.»
کیمیاگر عینکش را جابهجا کرد.
«دستورالعملهای دارویی که تا الان ساختم. همهشون رو بهتون میدم. هیچجا نمیرم و به کسی نمیگم که اینا دستورالعملهای منن. میتونید برای خودتون بردارید. ازشون استفاده کنید. به مردم بگید که این دستورالعملیه که خودتون اختراع کردید...»
در همان لحظه، عینک کیمیاگر لیز خورد و روی زمین افتاد.
پیرمرد سیلی محکمی به گونهاش زده بود.
«...»
کیمیاگر عینکش را برداشت. سپس، در سکوت عینک را با آستینش پاک کرد. رد قرمز رنگ یک دست روی گونه چپش باقی مانده بود. کیمیاگر دوباره عینکش را به چشم زد و سپس در سکوت به پیرمرد خیره شد.
پیرمرد میلرزید.
«ای دخترهی گستاخ...»
«من ویروس زامبی رو تجزیه و تحلیل میکنم.»
«خواهی فهمید که دست بالای دست بسیار است.»
«آقا، لطفاً کارهایی که بهتون میگم رو انجام بدید.»
«روزی میرسه که غرورت خرد میشه و بوی گندیدگی ازت بلند میشه.»
«چیزهایی که نیاز دارم رو مینویسم و بهتون میدم.»
«یه روزی تو هم...»
«اون زمان، آقا...»
پیرمرد و زن همزمان صحبت کردند.
«با کسی بهتر از خودت روبرو میشی.»
«پیداش کنید و به من بدید.»
و دو شکارچی ساکت شدند.
کیمیاگر در سمت چپ و پادشاه دارو در سمت راست، در دو طرف جسد رهبر فرقه نشستند. وقتی کیمیاگر چیزی زمزمه میکرد، پادشاه دارو آن را مینوشت. فضایی خنثی و بیصدا حاکم بود. آن دو که بیشتر شبیه به یک تابلوی طبیعت بیجان شده بودند تا یک پرتره، فقط درباره کار صحبت میکردند.
کیمیاگر در حالی که با چاقوی جراحی سر جسد را میشکافت، زمزمه کرد: «جناب پادشاه مرگ. متأسفم، اما لطفاً برید بیرون.»
«صدای نفس کشیدنتون مزاحممه. خیلی زیاد. خیلی خیلی آزاردهندهست.»
«حالا که دارید میرید بیرون، برید و شش تا زامبی دیگه هم بگیرید.»
پادشاه دارو به داخل دهان تاریک جسد خیره شد. پادشاه دارو زبان زامبی را که به رنگ بنفش و سیاه درآمده بود، با انبرش گرفت.
«به نمونههای بیشتری نیاز دارم. یه بچه. یه جوون. یه پیرمرد. هر کدوم با جنسیتهای مختلف. و اگه گیاهان دارویی خاصی گفتم که نیاز دارم، اونها رو هم برام گیر بیار.»
سرم را تکان دادم.
«بسپاریدش به من.»
از آن روز به بعد.
ما وارد حالت جنگی شدیم.
حتی غذا خوردن هم اتلاف وقت بود. شستن بدن یک تجمل محسوب میشد. با وجود اینکه یک حمام روباز درست در کنارمان بود، کیمیاگر و پادشاه دارو حمام نکردند. شب یا روز فرقی نمیکرد، این دو شکارچی در حالی که گوشه دیوار کز کرده بودند، فقط روی زامبیها مطالعه میکردند.
«اوهوم... فضا به شدت عوض شده.»
اهریمن آسمانی با کنجکاوی به گروه ما نگاه کرد.
«دارید سعی میکنید به اشراق برسید؟ جوونها واقعاً پرشورن.»
«چرا اون سوپ صدف یا ریزوتو رو درست نمیکنی؟»
ارباب موریم سعی کرد پادشاه دارو را راضی کند.
«اونقدر ماهرانه بود که حتی سرآشپز خانواده سلطنتی هم به گریه میافتاد. اگه اوضاع دنیا روبهراه بود، تو رو به عنوان سرآشپز قصر دانام منصوب میکردم.»
پادشاه دارو بدون اینکه سرش را بلند کند، جواب داد: «سرم شلوغه. بزن به چاک.» او فقط یک دستش را داخل جیب زیربعدیاش برد و یک بطری آب پرت کرد.
«اگه گرسنهتونه، شکمتون رو با آب پر کنید.»
«هومم.»
آیا اینقدر مایه تأسف بود که نمیتوانست طعم غذاهای پادشاه دارو را بچشد؟ ارباب موریم ملچوملوچی کرد. با این حال، بطری آب بلینگ را که پادشاه دارو پرت کرده بود گرفت و همه آن را سر کشید.
«پیرمرد. مزاحم آدمهای پرمشغله نشو. بیا بریم.»
«باشه، باشه. آه، این روزها خیلی بهم سخت میگذره چون بدنم دیگه ازم فرمان نمیبره.»
ارباب موریم با خستگی غرولند کرد.
«امروز هم باز جیانگشیها چقدر پراکنده شدن...»
«نکنه اونایی که دور شدن میرن بهشت؟ حرف زدن رو تموم کن و بیا بیرون.»
«اومدم.»
ارباب موریم غرولندکنان به همراه اهریمن آسمانی از غار خارج شد.
درست مثل دیروز، آنها در تلاش بودند تا زامبیها را جمع کرده و به صف کنند. تا نهصد و نود و یکمین روز از جنگ بزرگ را سپری کنند.
یک روز گذشت.
روزی که این جهان به پایان خود میرسید، یک روز نزدیکتر شد.
یک روز دیگر گذشت.
روزی دیگر.
و باز هم، روز دیگری سپری شد.
شمارش معکوس.
روزهایی که تنها در انتظار نابودی بودند.
جهانی درون یک جعبه موسیقی که هنوز از نواختن باز نایستاده بود.
«همم.»
یک هفته.
تنها یک هفته از سقوط ما به این آخرالزمان میگذشت.
آن روز، اهریمن آسمانی به سقف غار چشم دوخت.
«...امروز نمیتونیم بریم بیرون.»
در بیرون، کولاکی بیرحم بیداد میکرد. باد میوزید و میخروشید، چنانکه هیچ تمایزی میان بالا و پایین، و آسمان و زمین وجود نداشت.
جهان به دشت برفی تاریکی بدل شده بود.
این اولین باری بود که میفهمیدم چیزی به این سفیدی، میتواند تا این حد تاریک باشد.
«خب. بعضی روزها همینطوریه.»
اهریمن آسمانی فقط شانههایش را بالا انداخت، گویی میخواست بگوید که هیچ مشکلی نیست.
«در واقع، اینکه چند روز گذشته آفتابی بود، فقط یه شانس و اقبال بود. تو شرایط وخیم، ممکنه بیشتر از ۳۰ روز همهجا کاملاً سفیدپوش بشه و دید کور بشه. هیچ نور خورشیدی در کار نبود، برای همین حتی نمیتونستیم یه قدم هم برداریم.»
گفتم: «پس، جیانگشیها به حرکتشون ادامه میدن.»
«مشکلی پیش نمیاد؟ اگه جیانگشیها خیلی دور بشن، دیگه نمیتونید پیداشون کنید.»
«در اون صورت، کاری از دستمون برنمیاد. اونا رو از دست میدیم.»
اهریمن آسمانی آهی کشید.
«همین سه سال پیش، قدرت فرقه ما به هزار نفر میرسید. این تقریباً همون تعداد آدمیه که اون پیرمرد به فرقهاش آورده بود. اما با گذشت سالها، جیانگشیهایی بودن که اونقدر دور شدن که دیگه اصلاً نتونستیم پیداشون کنیم.»
البته.
اجساد گمشده. نه. نه گمشده، بلکه اجساد از دسترفته. هر بار که کولاکی در آسمان درمیگرفت، اهریمن آسمانی و ارباب موریم تعدادی از جیانگشیهای خود را از دست میدادند.
«این باید ترسناکترین چیز باشه.»
«همم؟»
«اینکه بیدار بشید و برید تو دشت برفی، فقط برای اینکه بفهمید چند تا از جیانگشیها یه جایی ناپدید شدن.»
«...»
اهریمن آسمانی در سکوت به من نگاه کرد.
«فکر میکنی من احساس ترس میکنم؟»
چشمان آن زن تاریک بود.
موهایش نیز همینطور. حتی لباسهایی که بر تن داشت.
ظاهر او که سراسر سیاهپوش بود، گویی ناامیدانه در برابر این جهان که به دشت برفیِ سفید و خالصی بدل شده بود، مقاومت میکرد.
«بله. اینطور فکر میکنم.»
«مطمئناً دنیا خیلی زیر و رو شده. اون زمان، سرِ مردی که اینطوری حرف میزد روی تنش بند نبود. ای فرزندِ دنیای بیرون. باید خودت رو خوششانس بدونی که دنیا نابود شده.»
«اهریمن آسمانی-نیم و ارباب موریم هر دو استاد هستید. شما چنان در هنرهای رزمی تبحر دارید که مقایسه کردنتون با من شرمآوره.»
آرام نگاهم را دزدیدم.
ارباب موریم کنار چشمه آب گرم به خواب رفته بود.
«اما مهم نیست چقدر قوی باشید، انرژی حیات شما بینهایت نیست.»
«داری در مورد چی حرف میزنی؟»
«انرژی چیِ شما کِی تموم میشه؟»
مکث.
«شما دارید نخاعتون رو با انرژی حیاتتون مسدود میکنید. ضربان قلب، تنفس و حرکات اندامهاتون همگی با انرژی حیاتتون کنترل میشه.»
این کار مثل این بود که هر روز و تمام روز، از یک شمشیر چی استفاده کنید.
سرم را تکان دادم.
«مهم نیست چقدر انرژی حیات داشته باشید، نمیتونید این کار طاقتفرسا رو تا ابد ادامه بدید.»
«دوباره میپرسم. انرژی چیِ شما کِی تموم میشه، اهریمن آسمانی-نیم؟»
آن زن چندی پیش گفته بود.
«انسانها همه روزی میمیرند.»
چیزی در آن کلمات طنینانداز شد. آن، صدای درک و آگاهی بود.
تنها یک راه وجود دارد که انسانها بتوانند چیزی را درک کنند.
آنها باید خودشان آن را تجربه میکردند.
«...واقعاً که.»
اهریمن آسمانی نالهای سر داد.
«واقعاً، این بچه خیلی زود متوجه همهچیز میشه.»
«روزهای زیادی براتون باقی نمونده، درسته؟»
«...حرفم رو کمی اصلاح میکنم. این بچه به طرز آزاردهندهای زود متوجه همهچیز میشه.»
این جهان.
[تواریخ اهریمن آسمانی] چگونه نابود میشود؟
اگر به آن فکر میکردید، مسئلهای بهطرز شگفتآوری ساده بود.
«اگه انرژی حیاتتون افت کنه، حرکت دادن بدنتون برای هر دوی شما غیرممکن میشه.»
«درسته.»
اهریمن آسمانی به آسمان نگاه کرد.
از سوراخ سقف غار، کولاکی از آسمان به داخل میریخت، گویی در حال خروش و طغیان بود.
«اول، نوک انگشتان پا و دست از بین میرن. بعد، ساق پاها و مچ دستها. زانوها. شانهها. کمر. یکی پس از دیگری، انرژی حیات دیگه نمیتونه اونها رو حفظ کنه، و بدنی که تسلیم بیماری نشده بود، در نهایت میپوسه.»
به معنای واقعی کلمه، این یک بافتمردگی بود.
درست مانند ساختمانی بود که با تمام شدن سوخت، بخشهای مختلف آن یکی پس از دیگری از کار میافتادند.
در نقطهای، آن دو کاملاً بیحرکت میشدند.
«قلب. ریهها.»
زن، قفسه سینه لباس فرمِ مندرس خود را لمس کرد.
«بالاتنه.»
سپس، ضربه آرامی به سرش زد.
«همه قسمتها میپوسن و فقط سه قسمت باقی میمونن. نه. مشکلی نیست اگه بقیه قسمتها بپوسن.»
«...تو که خودت میدونی.»
«راهب شائولین در مجموع یک سال دوام آورد.»
اهریمن آسمانی لبخند تلخی زد.
«اون مخفی شد، از این شرم داشت که بقیه ممکنه ببیننش و فکر کنن اون شایستگی راهب بودن رو نداره. در آخرین لحظات، امم. به جز صورتش، تفاوت چندانی با جیانگشیها نداشت. تمام بدنش در حال پوسیدن و سیاه شدن بود... حتی نمیتونست ذکر آمیتابا رو بخونه.»
«...»
«پرسیدی که آیا میترسم یا نه. درسته. من میترسم.»
صدای انسان اغلب به صدای پرنده تشبیه میشود.
اما شرط میبندم صدای اهریمن آسمانی توسط هیچ جانوری قابل تقلید نبود.
«من میترسم.»
زمزمهای آرام، همچون صدای افتادن گلبرگ یک گل.
«میترسم که چیِ من ته بکشه. میترسم که حتی سماجتم هم به پایان برسه. از این کولاک میترسم. میترسم که نور خورشید بیرون نیاد، و وقتی روز روشن میشه، میترسم که زیردستانم، همونهایی که زمانی زیردستانم بودن، ناپدید بشن. هر بار که نفس میکشم، نگرانم که چند نفس دیگه میتونم بکشم. هر بار که قلبم میتپه، نگرانم که آیا میتونم تپش قلبم رو فقط برای چند بار دیگه در آینده احساس کنم یا نه.»
اهریمن آسمانی آهی کشید.
«میترسم که نتونم اون پیرمرد رو بکشم. میترسم که اون پیرمرد هم نتونه من رو بکشه. میترسم روزی برسه که من و اون پیرمرد نتونیم با هم روی تخت دراز بکشیم. در حالی که روی تخت دراز کشیدم، میترسم که فقط منتظر این باشم که انرژی حیاتم تموم بشه.»
مرگی بیمعنا.
حتی اگر تا پایان تقلا میکردند، باز هم بیمعنا بود. آنها میمردند. در این جهانِ مرده و در حال محو شدن، تنها برف میبارید و میبارید، و چیزی جز نقاشیهای بیرنگ از منظرهها بر جای نمیگذاشت.
«آه.»
این پایانی است که [تواریخ اهریمن آسمانی] با آن روبهرو خواهد شد.
این پایانِ این جهان بود.
«برای همینه که این جهان تا این حد ترسیده.»
روزی دیگر گذشت.
این هشتمین روز پس از سقوط در آخرالزمان بود.
تنها دو روز تا نابودی جهان باقی مانده بود.
ارباب موریم در حالی که روی تخت دراز کشیده بود، زمزمه کرد: «مادو، من دیگه نمیتونم بدنم رو تکون بدم.»
ارباب موریم لبخند بر لب داشت.
و میگریست.
«متأسفم.»
صدایی ضعیف و آرام.
این، صدای سقوط یک جهان بود.