چپتر 72: [اهریمن آسمانی. (۳)]
چپتر 72: [اهریمن آسمانی. (۳)]
۳.
کیمیاگر گفت: «متأسفم. تو این وضعیت نمیتونم درمانش کنم.»
او در حال معاینه ارباب موریم بود. در طول معاینه، چهره کیمیاگر درهم و گرفته بود. شبیه دکتری بود که از قبل میدانست بیمار هیچ امیدی ندارد، اما مجبور بود معاینه را انجام دهد تا فقط این موضوع را به او ثابت کند.
«...»
اهریمن آسمانی در سکوت به ارباب موریم خیره شد.
به هر حال آنها انتظار هیچ درمانی را نداشتند.
سپس، اهریمن آسمانی با چهرهای بیحالت لب به سخن گشود.
«بلند شو.»
«متأسفم.»
«نمیخوام عذرخواهیت رو بشنوم. بلند شو. ارباب موریم، قدیس تبر.»
غار تاریک بود.
نفسهای اهریمن آسمانی آرامتر شد.
گویی رایحهای زهرآگین از دهانش به بیرون میتراوید.
«مگر با منِ بزرگ عهد نبستی؟ مگر لاف نمیزدی که با فرقه صالح خودت، فرقه شیطانی رو به چالش میکشی؟ مگر سعی نکردی با متحد کردن نُه مکتب بزرگ و پنج خاندان اصیل به جنگ بیایی؟ نمیتونی همینطوری تو بستر مرگ بمیری. تو چنین اجازهای نداری.»
«متأسفم.»
«بلند شو.»
بوی زهر کمی غلیظتر شد.
«بلند شو و سلاحت رو بردار. حتی نیازی نیست اون تبر بیمزهات رو دستت بگیری. از یه شمشیر چوبی استفاده کن. هر چیزی باشه قبوله. نیزه، شلاق، یا حتی یه تیکه چوب. برش دار. محکم تو دستت بگیرش و با منِ بزرگ بجنگ.»
«متأسفم.»
«بهت گفتم بلند شو.»
«ارباب اهریمن.»
ارباب موریم نفسنفس میزد.
او فقط در یک شب، بهشدت پیر شده بود.
«متأسفم که از تو ضعیفترم.»
«...»
«سعی کردم یک روز دیگه هم دووم بیارم، اما حالا، دیگه سخته. حتماً خودت هم حسش کردی. اینکه انرژی درونیم از قبل ته کشیده بود. چیِ من تموم شده. منم خستهام. اگه تو باشی، شاید بتونی یک سال دیگه هم دووم بیاری... اما کار من دیگه تمومه.»
سکوت برقرار شد.
پیرمرد در حالی که دراز کشیده بود، زیر لب زمزمه کرد: «من از تو ضعیفتر بودم.»
«من رو بکش.»
«...»
چهره اهریمن آسمانی درهم رفت.
«نمیخوام مثل راهب اعظم شائولین بشم. قبل از اینکه بدنم بپوسه و متلاشی بشه، من رو بکش. وقتی تبدیل به یک جیانگشی بشی، حتی اگه ببینی، در واقع نمیبینی، و حتی اگه زنده باشی، زندگی نمیکنی. پس...»
«پس میخوای تو رو که تو بستر افتادی بکشم؟»
گاز زهرآگین به اوج خود رسیده بود.
«این چیزیه که الان داری در موردش حرف میزنی؟»
بدن اهریمن آسمانی کوچک بود. از آن بدن کوچک، آتشی سیاه زبانه کشید. چیِ او شکل گرفت و با شدت شعلهور شد.
نیت قتل.
انرژی او هنگام شعلهور شدن بوی دوده میداد. بویی بود که از زندگیای که زیسته و تحمل کرده بود حکایت داشت. رایحه اهریمن آسمانی مانند علفهای هرز لهشده، تند و نافذ بود.
«این همون پایان جنگیه که قولش رو داده بودی؟ این؟»
«...»
«ما باید قبل از اینها همدیگه رو از پا درمیآوردیم. برای چه افتخاری تا الان این وضع رو تحمل کردیم؟ باید به تمام پیروان فرقه و مکتب دستور میدادیم که با هم بمیرند. برای کدوم آینده روشن اینقدر سرسختانه عمل کردیم؟»
ارباب موریم نتوانست پاسخی بدهد. رد اشکهایی که پیرمرد ریخته بود روی گونههایش خشک شد.
«من...»
«نامگونگ وون. از زمان کنفوسیوس، تو به خاطر تولد با بنیه بدن آسمانی مورد تحسین و حسادت بسیاری از مردان قدرتمند قرار گرفتی، و در سن ۲۰ سالگی به اوج آمادگیات رسیدی. حتی قبل از اینکه ۳۰ ساله بشی، رهبر خاندان نامگونگ شدی. وقتی دنیای شیطانی قدرت گرفت، تو بهعنوان ارباب انتخاب شدی تا برای عدالت بجنگی. جوهره فرقه صالح در تو نهفته است و کینههای مسیر حق بر دوش تو سنگینی میکنه. اما... حالا اینطور منفعلانه گردنت رو برای منِ شرور برهنه میکنی؟»
«...»
«بسیار خب. میکشمت.»
اهریمن آسمانی ایستاد.
«اما نمیتونی مرگ راحتی داشته باشی.»
او به سمتی رفت. حتی پس از رفتن آن زن، بوی سوختگی دوده در فضا باقی ماند. آنقدر غلیظ بود که میتوانست کسی را خفه کند. کیمیاگر و پادشاه دارو که هیچ مهارتی در هاله نداشتند، چهرههایی بهشدت آشفته و دردمند پیدا کرده بودند.
پس از مدتی، اهریمن آسمانی بازگشت.
تبری در دست داشت.
«پیرمرد خاندان نامگونگ. این همون تبرزین بلوطیه که اینقدر نازش رو میکشیدی. که فراموشش نکردی، مگه نه؟»
«سو بک-هیانگ...»
«حرف بزن.»
اهریمن آسمانی تبر را بالا برد.
«جنگ، جوانمردی را از یاد برده است و جوانمردی، جنگ را.»
«...»
«اگه این رو بگی، همونطور که میخوای میکشمت.»
جنگ، یعنی مو، جوانمردی را از یاد برد.
جوانمردی، یعنی هیوپ، جنگ را از یاد برد.
این بدان معنا بود که این پایان کار فرقه صالح است.
ارباب فرقه شیطانی اینگونه گفت. اگر خودِ ارباب موریم به نابودی فرقه اعتراف میکرد، اگر میتوانست آن را بپذیرد، قادر میشد از جان خود بگذرد. آنگاه، با عشقی زاده از نبردها و احترام متقابل، گلوی او را میبرید.
«حرف بزن.»
«چرا نمیتونی بگیش؟!»
لبان پیرمرد اندکی تکان خورد. دهانش باز شد و دندانهایش از هم فاصله گرفتند. اما نتوانست فراتر از آن برود. کلمات بعدیاش بر زبان جاری نشد. به نظر میرسید پیرمرد زبانش را گم کرده است. بارها دهانش را باز و بسته کرد، اما هر بار نتوانست کلمات را شکل دهد.
پیرمرد با سرفه گفت: «نمیتونم این کار رو بکنم. نمیتونم... نمیتونم بگم...»
اشکها دوباره بر روی رد اشکهایی که پیشتر ریخته بود، جاری شدند. بر روی چین و چروکهایش، رد اشکها مانند لایههایی روی هم انباشته شده بود.
تشخیص لایههای اشکِ خشکشده از پوست چروکیده پیرمرد دشوار بود. گویی گوشت تن پیرمرد از اشکهایش ساخته شده بود و اشکها نه از چشمانش، بلکه از گوشت او میجوشیدند.
«نمیتونم بگم...»
«...»
«متأسفم. من رو ببخش، بک-هیانگ...»
اهریمن آسمانی تبر را تاب داد.
تیغه تبر گردن ارباب موریم را نشکافت.
تنها در هوا چرخید و در زمین فرو رفت.
تبر درست در کنار صورت ارباب موریم کوبیده شد. سنگ سخت کف غار به راحتیِ پنیر توفو ترک برداشت. برای من دشوار بود که حدس بزنم اهریمن آسمانی، که حتی بلند کردن یک شلاق برایش سخت بود، چقدر انرژی صرف کرده تا آن سنگ را بشکافد.
اهریمن آسمانی زیر لب زمزمه کرد: «گفتی وقتی تبدیل به یه جیانگشی بشی، حتی اگه زنده باشی هم زندگی نمیکنی؟»
«به هر حال، همهچیز بیربط شده. حتی اگه الان بمیری، واقعاً نمیمیری. چه فرقی بین زندگیای که زندگی نیست و مرگی که مرگ نیست وجود داره؟ منِ بزرگ نمیتونم تفاوتی قائل بشم. هیچ فایدهای نداره. همهچیز بیمعنیه...»
او روی برگرداند.
«تمام دنیا پوچ و توخالی شده.»
روز بعد.
نامگونگ وون، ارباب موریم، در سپیدهدم درگذشت.
علت مرگ او ویروس بود.
۴.
این دهمین روز از زمانی بود که ما به درون آخرالزمان سقوط کرده بودیم.
روز نابودی این دنیا فرا رسیده بود.
کیمیاگر گفت: «...یه نمونه باارزش به دست آوردم.»
«آنالیز ویروس از روی کسانی که دو یا سه ساله تبدیل شدن، محدودیتهایی داره. به لطف این نمونه، تونستیم پیشرفت عفونت رو در لحظه مشاهده کنیم. این یه قدم بزرگ رو به جلو بود.»
در مقابل کیمیاگر، ارباب موریم دراز کشیده بود.
بدنی بود که حتی تکان هم نمیخورد.
بدن پیرمرد با زنجیر بسته شده بود.
«بلافاصله بعد از مرگ تبدیل به زامبی نمیشید... به نظر میرسه تا زمان بیداری یه تأخیر جزئی وجود داره. حدس میزنم کمی طول میکشه تا عوامل عفونی به مغز سرایت کنن.»
«من نتایج تحقیق رو گردآوری کردم.»
پادشاه دارو پرونده را تحویل داد.
او نوچنوچ کرد.
«این بچه شاید تو ساخت دارو مهارت داشته باشه، اما تو توضیح دادن روند کار به بقیه هیچ مهارتی نداره. اصلاً مهارت نداره. واقعاً. هومف، به خاطر همینه که آدمهای مغرور اینقدر...»
کیمیاگر بدون اهمیت دادن به توهینی که به شخصیتش شده بود گفت: «من با تمام توانم روش تحقیق کردم. اما همونطور که انتظار میرفت، ساختن یه درمان غیرممکن بود.»
«زمان کافی نبود؟»
«بله. حداقل به ۹۰ روز دیگه نیاز داشتم. اگه ممکن بود، حدود ۱۲۰ روز...»
جرینگ!
-گوووه.
با برخورد زنجیرها به هم، صدای خراشیدهای به گوش رسید. ما همزمان سرهایمان را چرخاندیم. جسد ارباب موریم در حال لرزیدن بود.
-گوووه... اوغ، اووه...!
برای مدتی، در سکوت به ارباب موریم نگاه کردیم—نه، به چیزی نگاه کردیم که زمانی ارباب موریم بود.
با دهانی باز، مدام تقلا میکرد تا خودش رو از غل و زنجیر رها کنه.
«...»
در همون لحظه بود که اهریمن آسمانی به سمتش رفت.
تق. تق.
زن با قدمهایی بیصدا و لرزان نزدیک شد. زن سیاهپوش. اهریمن آسمانی، با موهای سیاه، جامهای سیاه و چشمانی سیاه، شمشیری سیاه در دست داشت. شمشیرش از سایهاش هم تاریکتر بود.
«—رقتانگیزه.»
اهریمن آسمانی به جسد ارباب موریم خیره شد.
«دههها تلاش بیهوده، کاملاً بیثمر.»
ما بهطور غریزی از اهریمن آسمانی فاصله گرفتیم.
قدرت زهرآگینش چنان شدید بود که اصلاً با دیروز قابل قیاس نبود.
چی او فوران کرد و تمام بدنش رو پوشوند.
«در نهایت، ذات تمام انسانها همینه. هیچ فرقی با یه جانور ندارن. میخورن، میخورن و میخورن تا جایی که بدنشون دیگه نتونه تکون بخوره، فقط برای اینکه خیلی زود محو بشن. جنگ، جوانمردی را از یاد برده و جوانمردی، جنگ را.»
اهریمن آسمانی دست چپش رو دراز کرد.
«بخور.»
زامبی دهانش رو باز کرد و دستش رو گاز گرفت.
شلپ!
خون به اطراف پاشید.
گوشتش پاره شد و استخوانهایش در هم شکست. اهریمن آسمانی با بیتفاوتی به قامت ارباب موریم که مثل یه سگ دست چپش رو گاز میگرفت، نگاه کرد.
«هـ، هی.»
مار سمی یک قدم نزدیکتر رفت.
«ببینم. داری... داری چیکار میکنی؟ اگه تو هم تبدیل به یه جیانگشی بشی چی...؟!»
«نزدیکتر نرو.»
شونه مار سمی رو گرفتم و متوقفش کردم.
«ها؟»
«دیگه کار از کار گذشته.»
«کار از کار گذشته؟ منظورت چیه...»
صدای شکافته شدن گوشت در غار طنینانداز شد.
پوک!
تمام اعضای گروه از این صدای بیش از حد وحشیانه به لرزه افتادند.
وقتی آروم نگاه کردیم، دیدیم که دست چپ اهریمن آسمانی متلاشی شده بود.
و همچنین ارباب موریم، که حواسش رو از دست داده بود.
اهریمن آسمانی، چی خودش رو درون دهان ارباب موریم منفجر کرد و سرش رو در هم کوبید.
«هاف.»
در میان تمام این اتفاقات، همه ما زبونمون بند اومده بود.
«هاف، هاها... آهاها.»
اهریمن آسمانی دهانش رو باز کرد و خندید.
«آهاهاها! هاه! ها، آهاهاهاها!»
او واقعاً داشت با قهقهه زوزه میکشید.
کولاک همچنان از سقف غار به داخل میوزید. با این حال، صدای خنده اهریمن آسمانی غرش بوران رو در خودش غرق کرد، تا جایی که به صدایی ناچیز تبدیل شد. خنده، غار رو پر کرد، در آسمان طنینانداز شد و دنیا رو بلعید.
-زامبی. مراقب باش.
به هو-ریونگ با لحنی آروم گفت.
-اون دچار انحراف چی شده.
در همون لحظه.
اهریمن آسمانی سرش رو چرخوند و با ملایمت به ما نگاه کرد. زن با لطافت و فریبندگی لبخند زد. صدای عجیبی از میان لبان بازش جاری شد.
«هوهو.»
موهای پسِ گردنم سیخ شد.
«آیا شما از فرقه راه راست هستید که برای ترور شخص عظیمالشأن من اومدین؟»
همین حالا هم، چشماش روی ما متمرکز نبود.
«چقدر لذتبخشه. بیاین. بیاین شمشیرهامون رو به هم گره بزنیم.»
«همه فرار کنین!»
درست همون لحظهای که فریاد زدم، اهریمن آسمانی شمشیرش رو تاب داد.
چواااک!
فوارهای از خون به بیرون پاشید. این خون پادشاه دارو بود. با گردنی بریده شده، پادشاه دارو حتی نتونست فریاد بکشه و در حالی که زانوهاش پیچ خورده بود، روی زمین افتاد.
مرگی درجا و بیدرنگ بود.
مار سمی با دیدن مرگ همرزمش درست جلوی چشماش، با تأخیر شمشیرش رو بیرون کشید.
«این، لعنتی...؟!»
او نمیتونست با چشماش الگوی شمشیر رو بخونه. بیشتر از اون، حتی نمیتونست حرکتش رو ببینه. فقط میدونست لحظهای که اهریمن آسمانی شمشیرش رو تاب داد، گلوی پادشاه دارو شکافته شد. حتی یک لحظه هم فاصله نبود.
-اون دیوونه شده.
به هو-ریونگ نالید.
-دیگه حتی جنگیری هم روش جواب نمیده. این به خاطر اینه که تمام انرژی و ارادهاش رو تخلیه کرده، اما... الان، حتی اگه موقتی هم باشه، وارد وضعیتی بین مرگ و زندگی شده. حتی اگه من تو دوران اوجم باهاش میجنگیدم، از ۱۰ بار ۴ بار شکست میخوردم.
این اهریمن آسمانی بود.
این قدرت او قبل از این بود که توسط جیانگشی گاز گرفته و ضعیف بشه.
او اولین کسی بود که بر این دنیا حکمرانی کرد.
«این مسخرهست.»
اهریمن آسمانی زیر لب با خودش زمزمه کرد.
«راهب اعظم معبد شائولین. فکر کردی میتونی منِ عظیمالشأن رو با اون قدرت ناچیزت بکشی؟ ای تائویستِ اسبچهره. چقدر مغروری که فکر میکنی میتونی در برابر قدرت این فرقه مقاومت کنی.»
قدم به قدم، اهریمن آسمانی به ما نزدیکتر میشد.
«کوه سونگ در اندوهی که از دنیا سرریز شده، غرق گشته است.[۲] کینه آسمان و زمین، کوهستان را میسوزاند. فرقه شیطانی در قله دنیای موریم است و من در قله فرقه شیطانی هستم. آیا شما لیاقت رویارویی با خدایِ خدایان را دارید؟»
«لعنت بهش!»
مار سمی شمشیرش رو بالا برد و به جلو هجوم برد.
«پادشاه مرگ! کیمیاگر رو بردار و فرار کن!»
حتی بدون اینکه اون بگه، داشتم همین کار رو میکردم.
کیمیاگر رو گرفتم و دویدم. فرار کردن غیرممکن بود، اما با این حال، ما گریختیم. این کار رو کردیم تا تا آخرین لحظه تقلا کنیم. برای اینکه این پایان و این مرگ رو بیاهمیت نشمریم.
«شما فرار نخواهید کرد، ای نوچههای راه راست!»
خندههای اهریمن آسمانی از پشت سر تعقیبمون میکرد.
«نامگونگ اون!»
یک بار، دو بار، سه بار.
صدای برخورد دو شمشیر به گوش رسید.
«نامگونگ اون کجاست؟!»
سپس، صدای شمشیرها متوقف شد.
مار سمی پس از تحمل سه تبادل ضربه در برابر او، به مرز توانش رسیده بود.
«خاندان نامگونگ و خاندان تهسانگ رو صدا بزنید! ارباب موریم رو به اینجا احضار کنید! مهم نیست جنگل چقدر انبوه باشه یا آسمان چقدر پهناور، در زیر این دنیای بهشتی تنها یک نفر هست که میتونه شمشیر شخص عظیمالشأن من رو دریافت کنه! چهار ارباب اهریمنی! نامگونگ اون رو به پیشگاه من بیارید!»
صدای خنده، سرسختانه به ما نزدیکتر میشد.
حتی اگه ما یک قدم فرار میکردیم، اون صدا ده قدم به ما نزدیک میشد. نمیتونستیم باهاش رقابت کنیم. در نهایت، وقتی صدای خنده درست به پشت سرم رسید، کیمیاگر که در آغوشم بود، لب به سخن باز کرد.
«جناب پادشاه مرگ.»
کیمیاگر به من نگاه کرد.
«من هنوز بهت ایمان دارم.»
سپس.
چیزی هر دوی ما رو برید.
ما رو شکافت.
«—.»
آسمان کج شد. زمین کج شد. پاهام رو از دست دادم، تمام قسمتهای پایینتنهام رو، و بالاتنهام روی برفها افتاد.
درسته.
دشت برفی، سفید بود.
ما از غار فرار کرده بودیم.
«...»
کمی دورتر، کیمیاگر هم افتاده بود. دشت فقط در نقطهای که او افتاده بود، سرخ بود. در ذهن تاریکشوندهام فکر کردم، درست مثل یخ در بهشتی بود که روش شربت توتفرنگی ریخته باشن.
«آهاها. ها، هاهاها!»
برف به آرومی میبارید.
«آهاهاهاها! ها، آهاهاها...»
با بارش برف، هیچ تمایزی بین آسمان و زمین وجود نداشت. سفیدیِ تاریک. تنها میتونستم سایهای سرد و رنگپریده رو ببینم.
کسی داشت دور میشد و قدمهاش رو روی برف میگذاشت.
به نظر میرسید این قدمها آسمان و زمین رو از هم میشکافن. با این حال، بوران همچنان در حال خروش بود و حتی آخرین ردپاها هم مدفون شدن.
بیصدا.
بدون هیچ ردی.
بدون اینکه حتی بویی به جا بمونه.
حتی دنیایی که مردمانش رو سوزانده بود. حتی مردمانی که توسط دنیا سوخته بودن. بدین ترتیب، دوده سیاه دفن شد و به خاک سپرده شد تا تنها دشتهای برفیِ سفید باقی بمونن. بگذار تنها بورانی بیرنگ، بیبو و خاموش تا ابد ببارد.
دنیا نابود شده بود.
پنجره اطلاعات
[شما مردهاید.]
اما، همه چیز همین بود.
برای من، پایان، آخر خط نبود.
پنجره اطلاعات
[شما به ۲۴ ساعت قبل بازمیگردید.]
حالا.
وقت اون بود که دنیای اونها رو نجات بدم.
~~~
[۱] جنگ، جوانمردی را از یاد برده و جوانمردی، جنگ را: این اشاره به دو واژه "مو" (武 - جنگ/هنرهای رزمی) و "هیوپ" (俠 - جوانمردی) دارد که در کنار هم کلمه "ووشیا" (武俠) را میسازند.
[۲] کوه سونگ: محل قرارگیری معبد شائولین که به عنوان زادگاه بودیسم ذن شناخته میشود.