چپتر 75: دنیای صورت‌های فلکی مرده. (۳)
چپتر 75: دنیای صورت‌های فلکی مرده. (۳)
۶.
زمستان.
سو بک-هیانگ وارد کوهستان شد.
او ۱۱ ساله بود.
-بچه.
-هیچکس مجبورت نمیکنه کاری انجام بدی.
پایگاه اصلی فرقه شیطانی.
مکانی که پیرمرد او را به آنجا برد، شبیه بهشت بود. حتی وقتی هیچ کاری نمیکرد، باز هم صبح و عصر به او غذا میدادند. یک رختخواب گرم به او داده شد. حتی کسی نبود که آنها را تنبیه و تربیت کند.
-هر وقت دلت خواست غذا بخور. هر وقت خواستی بخواب. هر وقت خواستی بازی کن.
-...
-بک-هیانگ. فقط همونطور که دوست داری زندگی کن.
سو بک-هیانگ مبهوت مانده بود.
این مکان شاید همان بهشتی بود که در افسانهها دربارهاش شنیده بود.
-همه بزرگترای اینجا خیلی خوبن!
کودکانی که همسن و سال او بودند، با لبخندهای گشادی میخندیدند.
-مجبورمون نمیکنن هیچ کاری بکنیم.
-نکنه میخوان ما رو به عنوان برده بزرگ کنن؟
-احمق! یه ساله که اینجام و هیچ کار اینجوری نکردن.
علاوه بر او، یتیمان زیادی در این بهشت حضور داشتند. خیلی زیاد. حتی با یک نگاه گذرا، بیش از ۲۰۰۰ نفر از آنها آنجا بودند. علاوه بر این، هر روز یکی دو کودک وارد کوهستان میشدند. یک بار، در طول قحطی، دهها نفر از آنها در یک روز وارد شده بودند.
آیا اینهمه یتیم در دنیا وجود داشت؟
-...بچهها.
سو بک-هیانگ لب به سخن گشود.
-شماها چطوری اومدین اینجا؟
سکوتی برقرار شد.
بچهها به او خیره شدند.
سپس، در یک لحظه، دهان باز کردند.
-وضع کشاورزی خیلی خراب بود!
-مادرم تو محله بدنام کار میکرد...
-نمیخوام در موردش حرف بزنم. چرا باید به تو بگم؟
-اوم. شبا، دزدای شمشیر به دست به شهر حمله میکردن!
-روستاییا همه یهو مریض شدن.
-هی کتکم میزدن. منم فرار کردم.
گرسنگی. مأموریت. فرزند نامشروع. راهزنان. بیماریهای همهگیر. سوءاستفاده و آزار.
هر بار که کودکان دهان باز میکردند، زهر جاری میشد.
-...
سو بک-هیانگ سرگیجه گرفته بود. زهر آغشته به گرسنگی، تلخ بود. زهرِ کینه از سرنوشت، سوزان بود. زهر یک فرزند نامشروع، درنده و وحشی بود. زهرِ خنجر خوردن از راهزنان، سرد بود. زهری که از طاعون ریشه میگرفت، زننده و پلید بود. زهرِ نمکسود شده با آزار و کتک، پوسیده و متعفن بود.
-شماها...
آیا اینهمه زهر در دنیا وجود داشت؟ آیا تمام تلخیها، حرارتها، دردها و پوسیدگیهای جهان در اینجا جمع شده بودند؟ پس، این مکان چه بود؟ چطور میتوانست بهشت باشد؟
سو بک-هیانگ به یاد آورد.
-شماها الان خوشحالین؟
این یک خمره انزوا بود.
-الان حالتون خوبه؟
وزغها، افعیها، رتیلها، هزارپاها، مورچههای آتشین، زنبورها و انواع حشرات سمی را درون خمرهای بیندازید. سپس، درِ آن را مهر و موم کنید. افعی وزغ را نیش میزند، وزغ رتیل را میخورد و زهرها یکدیگر را میبلعند تا در نهایت، تنها یکی زنده بماند.
بگذارید بماند و دم بکشد.
تا زهر نهایی را بسازد.
-آره!
کودکان با نشاط خندیدند.
-چون هر روز میتونم برنج بخورم.
-مجبور نیستم برای مادرم کار کنم.
-من همیشه حالم خوبه.
-آره. اینجا دزدی نیست، مگه نه؟
-حتی اگه دردم بیاد، دکتر خوبش میکنه.
-هیچکس کتکم نمیزنه. خوشم میاد.
وزغ. افعی. رتیل. هزارپا. مورچه آتشین. زنبور.
کودکان دهان باز کردند و خندیدند، اما در چشمان سو بک-هیانگ، همسن و سالهایش درست مانند جانوران و حشرات سمی به نظر میرسیدند. درست بود. این مکان شبیه بهشت نبود. تنها خمرهای بود برای پرورش تنهاییِ یک نفر.
-...
سو بک-هیانگ آرام دستش را روی سینهاش گذاشت.
سرد بود.
چیزی نبود که با فرنی گرم صبحانه، سوپ شام یا یک پتوی ضخیم گرم شود. یخی که هرگز آب نمیشد در میان قلبش دفن شده بود. این قلب او بود.
مادرش در حال رفتن بود.
برف در حال باریدن بود.
مادرش از دور شدن دست نکشید.
مانند او، برف نیز متوقف نشد.
-...
از آن روز به بعد.
سو بک-هیانگ با همسن و سالهایش اخت نشد.
«هر وقت دلت خواست غذا بخور.»
هر صبح و عصر، غذایی که میخورد کمتر میشد.
«هر وقت خواستی بخواب.»
او زود به رختخواب میرفت و حتی زودتر بیدار میشد.
«هر وقت خواستی بازی کن.»
او بازی نمیکرد. در حالی که کودکان میخندیدند و بازی میکردند و زهر خود را با خنده خنثی میکردند، سو بک-هیانگ با آنها معاشرت نمیکرد.
کودکان پچپچ میکردند.
-بک-هیانگ عجیبه...
-همیشه داره با کشاورزا بازی میکنه!
-عجیبه.
-آره. اون برنج نخورد، از قصد!
-چرا با کشاورزا میگرده؟
-نمیدونم.
او نادیده میگرفت.
«فقط همونطور که دوست داری زندگی کن.»
زمان گذشت.
یک روز، پیرمردی آمد. او همان استاد پیر فرقه شیطانی بود که او را به اینجا آورده بود. با وجود گذشت زمان، پیرمرد از آن روز زمستانی هیچ تغییری نکرده بود.
-خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم، بک-هیانگ.
-بله. مدتی میشه.
-باید چیزی ازت بپرسم.
تق. تق.
استاد پیر عصایش را به زمین کوبید.
-شنیدم با بچههای همسن و سالت نمیجوشی.
-بله.
-شنیدم به کشاورزا کمک میکنی تا غذایی که میخوری رو بکارن و برداشت کنن.
-بله.
-شنیدم تمام لباسایی که میپوشی و پتوهایی که استفاده میکنی رو خودت درست میکنی.
-بله.
-چرا؟
پیرمرد سرش را کج کرد.
-اگه بخوای، میتونی تو فراوانی زندگی کنی، حتی اگه مجلل نباشه. اینجا چشمه شکوفههای هلوئه. بزرگترا برات کشاورزی میکنن و میوه میچینن. تو فقط یه بچهای، پس چرا اینقدر سخت کار میکنی؟
سو بک-هیانگ لب به سخن گشود.
-فرماندار دو تا دختر خانواده مو که تو قسمت پایین کوهستان کشاورزی میکنن رو با خودش برد.
-همم؟
-آقای چوی که تو باغ کار میکنه، برای ساختن دیوار احضار شد و پسر دومش وقتی اون نبود مرد. اون این بیعدالتی رو پیش فرماندار برد، اما به توطئه متهم شد و حتی پسر اولش هم کشته شد. چوی و همسرش بعد از دفن جسد دو تا پسرشون تو زادگاهشون، خودشون رو وقف این مکان کردن.
-...
سو بک-هیانگ همه اینها را یکییکی برشمرد.
کشاورزانی که برای یتیمان محصول میآوردند، همگی از دنیا زخم خورده بودند. حتی یک نفر در میان آنها نبود که داستان دردناکی نداشته باشد. حتی یک نفر.
-اینجا بهشت نیست.
سو بک-هیانگ پس از بررسی دقیق شرایط کشاورزان گفت.
-اونا از روی حماقت به ما غذای مجانی و لباس نمیدن.
-پس چی؟
پیرمرد پرسید.
-فکر میکنی چرا مجانی میخوری و میخوابی؟
-چون میخوان ما براشون انتقام بگیریم.
-به خاطر حسرت و کینه. چون نتونستن فرماندار و شهرایی که زندگیشون رو نابود کردن ببخشن. اونا میخوان انتقام بگیرن، اما قدرت انتقام گرفتن رو ندارن.
سو بک-هیانگ گفت.
-شنیدم. میگن برای موفقیت باید هنرای رزمی رو از سن خیلی کم یاد بگیری و توش استاد بشی. اون کشاورزا، آدمایی که به ما غذا میدن و لباسمون رو تأمین میکنن، برای عمیق کردن درکشون از هنرای رزمی خیلی پیرن.
اما.
-اما، اونا میتونن برای کودکانی که میتونن هنرای رزمی یاد بگیرن کشاورزی کنن.
-ما مجانی نمیخوریم و نمیخوابیم.
بهشت اینگونه بود.
-برای اینه که از طرف اونا از دنیا انتقام بگیریم.
این پایگاه اصلی فرقه شیطانی بود.
پیرمرد ساکت بود.
پس از مدتی سکوت، استاد پیر پرسید.
-بک-هیانگ.
-بله.
-حرفی برای گفتن به دنیا داری؟
سو بک-هیانگ سر تکان داد.
-بله.
درباره سرما.
درباره کولاک زمستانی. درباره آن روز، که به دنبال مادری از یک دشت برفی گذشت. درباره مادری که در حالی که صدای فریاد فرزندش را میشنید، به دور شدن ادامه داد. درباره کودکی که جا مانده بود. درباره سرما.
درباره قلب یک نفر.
-دارم.
درباره گرسنگی. درباره کودکی که در محله بدنام متولد شد. درباره فرزندان نامشروع. درباره کودکی که خانوادهاش را به خاطر دزدان از دست داد. درباره کودکی که روستایش به خاطر طاعون ناپدید شد. درباره کودکی که مورد آزار و ضرب و شتم قرار گرفت.
درباره زهر آنها.
-حرفای زیادی برای گفتن دارم.
دنیا پهناور بود.
-چیزای خیلی زیادی هست.
آنچه باید گفته میشد، بینهایت بود.
استاد پیر به آرامی چشمانش را بست.
-که اینطور... گمان میکنم همینطوره.
همهجا ساکت بود.
-اگه اینطوره، دنیا باید به حرفات گوش بده.
پیرمرد چشمانش را باز کرد.
-من یکی از هفت ارشد فرقه شیطانیام. من رو به عنوان بودای شیطانی میشناسن.
-تو جهنم هم بودا هست؟
-اگه تو جهنم بودایی نباشه، پس به چه دردی میخوره؟
با وجود اینکه سو بک-هیانگ این مکان را جهنم نامید، پیرمرد او را سرزنش نکرد. در عوض، طوری پاسخ داد که گویی این امری طبیعی است. تنها در آن زمان بود که سو بک-هیانگ فهمید مسیر درستی را انتخاب کرده است.
-بک-هیانگ، تو آزمون ورودی رو گذروندی. تو حتی با وجود فراوانی غذا و یه تخت راحت، خودت رو گم نکردی. بنابراین، زهر تو برنده خواهد بود. من رو به عنوان معلمت بپذیر و استاد صدام کن.
استاد.
-در آینده، شمشیر تو به جای فریادهای بیشماری طنینانداز خواهد شد.
پیرمرد عصایش را بالا برد.
سپس، آن را روی شانههای اهریمن آسمانی جوان قرار داد.
-تعظیم کن. تو از این به بعد شاگرد منی.
آن روز.
سو بک-هیانگ وارد فرقه شد.
او ۱۳ ساله بود.
۷.
«بلند شو.»
سپیدهدم بود که از خواب بیدار شدم.
صدایی بود که انگار در گوشم زمزمه میکرد.
وقتی چشمانم را باز کردم، صورت اهریمن آسمانی درست جلوی بینیام بود.
«اوهو. دیگه نمیتونی روی پاهات وایسی؟»
«...»
او واقعاً درست روبروی من بود. آنقدر نزدیک بود که میتوانستم تکتک مژههایش را ببینم. وقتی پلک میزد، مژههایش مانند پردههای سیاه باز و بسته میشدند.
من روی زمین دراز کشیده بودم. اهریمن آسمانی در همان حالت به من خیره شده بود.
«ببین. جناب اهریمن آسمانی.»
به خاطر این بود که تازه بیدار شده بودم؟ دهانم آنقدر سنگین بود که نمیتوانستم درست حرف بزنم.
«اگه هنوز اونجایی... میخوام بلند شم، اما نمیتونم. احساس میکنم سرم میخوره بهت؟»
«همم. با توجه به اینکه بعد از بیدار شدن اینقدر بلبلزبونی میکنی، بدنت باید خوب باشه.»
اهریمن آسمانی کمرش را صاف کرد.
«به چشمه آب گرم برو و غسل کن. ذهن و جسمت را با تمام وجود بشوی.»
«بله؟»
«من در ورودی غار منتظر میمانم.»
اهریمن آسمانی چرخید و دور شد. حرفی برای گفتن نداشتم. قامت کوچک اهریمن آسمانی در سمت دیگر ناپدید شد.
من مبهوت و خشکزده در غار ماندم.
بقیه اعضای گروه هم که خواب بودند، آنجا حضور داشتند.
«نننگ، اونیاانگ...»
«اوهوم، همم...»
«هووو...»
آیا تا دیروقت غرق در تحقیق روی ویروس بودند؟ ابزارها دور و بر پیکر خوابآلود کیمیاگر و پادشاه دارو پراکنده شده بود. مار سمی دست به سینه با لبخندی گشاد خوابیده بود، انگار که در رویایی بسیار شیرین به سر میبرد.
چه خوابی میدید که اینقدر شیرین خوابیده بود؟
سه پنجره وضعیت روانی را همزمان باز کردم.
«آره، حق با منه. نه، اصلاً چرا باید این چیز ساده رو توضیح بدم؟ حتی اگه توضیح هم بدم نمیفهمید. به هر حال، حق با منه، پس کاری که میگم رو بکنید. دارید دیوونهام میکنید. شماها به اندازه یه کک آبی خنگید، احمقها... نـ، نه، منظورم این نبود، اما... اگه فقط یکم تو اون کلهتون حلاجیاش کنید، اگه فقط یکم بیشتر فکر کنید، میتونید این منطق ساده رو بفهمید... آه، ببخشید، معذرت میخوام...»
«ها، این صدمین پیروزی منه، مارکوس... تازه، ۹۹۹,۹۹۹ بار هم جلوی اون جوجه که مثلاً کیمیاگره یا یه همچین چیزی برنده شدم. اوهو، واقعاً هیچکس نیست که سر راه پیروزیهای شان مککالیستر بایسته؟ چقدر غمانگیزه که میفهمم تو این دنیا چقدر از بقیه برترم...»
«مواهاهاهاها! پففف هی هی هی سژفکلاسژکلفسژد هوهاها!»
بسیار خب.
«نباید بیدارشون کنم.»
مخصوصاً با خودم فکر کردم که اصلاً نباید به آخری دست بزنم.
بدنم را با دقت شستم و بیرون رفتم. شاینی و به هو-ریونگ تمام مدت نفسشان را حبس کرده بودند. آسمان سفید بالای سرمان سایه انداخته بود، در حالی که سپیدهدم با برفِ روی افق در هم میآمیخت...
۸.
به محض خروج از غار، دنیایی پوشیده از برف را دیدم.
اهریمن آسمانی در وسط دشتی برفی ایستاده بود. دست به سینه، از سر تا پا نگاهم کرد و براندازم نمود.
«همهجایت را شستی؟»
«بله. اونقدر خودم رو شستم که حس کردم حتی ذهنم هم پاک شده.»
«از آدمهای چربزبان متنفرم.»
زن اخم کرد و ابروهایش را در هم کشید، گویی از من ناراضی بود.
«و تو در حرف زدن زیادی ماهری. زبانت بیش از حد سبک است. نگرانم که مبادا ذاتت بیشتر شبیه یک شیاد باشد تا یک مرد نیک.»
«اوه.»
واقعاً اینطور بود؟
هیچوقت واقعاً فکر نمیکردم استعدادی در حرف زدن داشته باشم. با این حال، جادوگر سیاه که رتبه دوم را داشت هم یک بار سرزنشم کرد و گفت که «خوب حرف میزنم». یعنی با استعدادی به دنیا آمده بودم که خودم از آن بیخبر بودم؟
در حالی که غرق این افکار بودم، اهریمن آسمانی با نارضایتی چشمانش را برایم ریز کرد.
من هم پنجره وضعیت روانیاش را باز کردم.
«با وجود زبان چرب و نرمش، قیافهاش بعد از حمام کردن هم هنوز احمقانه است، پس اصلاً بامزه نیست. دقیقاً شبیه یکی از اعضای هائو مونجو است.»
هائو مونجو دیگر چه بود؟
«دنبالم بیا.»
به دنبال اهریمن آسمانی راه افتادم و او را در تیررس نگاهم نگه داشتم.
در حالی که از دشت برفی میگذشتیم، اهریمن آسمانی گفت:
«اگر میخواهی لباس فرقه شیطانی را به تن کنی، باید از آزمونهای متعددی عبور کنی. با اینکه شایستگیات را ثابت کردهای، اما این به معنای قبولی در آزمون نیست. اولین امتحان ما...»
«همان آزمون راحتی است؟»
«...»
تق.
شاید خیالاتی شده بودم، اما به نظر میرسید قدمهای اهریمن آسمانی برای لحظهای لغزید.
«شما بچهها رو میپذیرید، بزرگشون میکنید و مجانی بهشون غذا میدید. بچههایی که به این وضعیت عادت میکنن و بهش راضی میشن، توسط کشاورزها، صنعتگرها و بقیه بخشهای پشتیبانی فرقه بزرگ میشن. اونا بزرگ میشن و از فرقه شیطانی حمایت میکنن.»
«اما اگه از آزمون راحتی عبور کنن، قضیه فرق میکنه. اونوقت به عنوان شاگرد فرقه شناخته میشن. اینا همون بچههایی هستن که رسماً هنرهای شیطانی رو یاد میگیرن. تو این مرحله است که میگن واقعاً وارد فرقه شیطانی شدن.»
«...تو اینها را از کجا میدانی؟»
در بازگشت قبلیام توسط تو کشته شدم و تروما و گذشتهات را دیدم.
اما نمیتوانستم این را به زبان بیاورم، پس فقط لبخند زدم.
«چیزهای زیادی میدونم.»
«آه. آسمانها چقدر بیتفاوتاند! این آخرین پیوندی است که برقرار خواهم کرد، و آنها موجودی مکار مثل تو را برایم آوردهاند. آیا واقعاً باید این فرومایه که شبیه اعضای هائو مون است را در فرقه بپذیرم...؟»
به هو-ریونگ از آن کنار سر تکان داد.
-آره. زامبی دقیقاً شبیه یه آشغال هائو مونه! چون اون اهریمن آسمانیه، آدمشناسیش حرف نداره.
«اوه. داری در مورد چی حرف میزنی...؟»
-خب، اگه فقط یه آشغالِ بیمصرف بودی، خیلی زود علاقهات رو به همهچیز از دست میدادی. اما وقتی میزنی به سیم آخر و عجیب و غریب میشی، دیگه ولکن نیستی. برای همین حتی از اونم بدتری!
این الان تعریف بود؟ یا توهین؟ هر وقت شک میکردم که کسی دارد از من تعریف میکند یا به من فحش میدهد، آن را به عنوان یک تعریف و تمجید برداشت میکردم.
زمانه بیرحمی بود. این روزها مردم در تحسین کردن خیلی خسیس شدهاند. آیا حداقل من نباید حرفهای مردم را با حسن نیت بپذیرم؟ درست است. حتی اگر طرف مقابلم یک شبح عجیب، غیرعادی و منفیباف مثل به هو-ریونگ باشد...
-دارم میگم دقیقاً همین ویژگیت شبیه یه آشغاله! ای گنجشکِ بیمغز!
هیچ ایدهای نداشتم منظورش چیست. واقعاً.
«—اینجا باید به اندازه کافی خوب باشد.»
در مکانی که اهریمن آسمانی مرا به آنجا هدایت کرد، یک گودال وجود داشت. گودالی عظیم. مرکزش توخالی بود، کمی شبیه به کولوسئوم، اما چون نور سپیدهدم به آن نمیرسید، به تاریکی نیمهشب بود.
«خوشحال باش.»
اهریمن آسمانی چرخید و به من نگاه کرد.
«این شخصِ بزرگوار حاضر است تو را به عنوان شاگرد بپذیرد. دنیای فرقه شیطانی! آسمانها عضوی را که شایستگی کافی داشته باشد، طرد نخواهند کرد.»
«آه! پس...»
«اما، هنوز نمیتوانم تو را به عنوان یک شاگرد رسمی بپذیرم.»
اِه.
«نه. اهریمن آسمانی-نیم، این خیلی بیانصافیه! من از راه دوری اومدم تا شاگردت بشم. بهت هم نشون دادم که شایستگیاش رو دارم. اما منظورت چیه که هنوز برای تبدیل شدن به شاگرد رسمیت به اندازه کافی خوب نیستم؟!»
«...اول از همه، حرفهایت بسیار مشکوک است.»
اهریمن آسمانی به صورتم خیره شد.
«اینکه از آن سوی دیوار بزرگ آمدهای واقعاً مشکوک است. همچنین شک دارم که از مدتها پیش منِ بزرگ را تحسین میکردهای. بر اساس حواسم، همهچیز شبیه یک دروغ به نظر میرسد... اما ذاتت چندان پلید به نظر نمیرسد، برای همین از تو میگذرم.»
جداً.
چطور این شخص چنین حواس قدرتمندی دارد؟
«راستش را بخواهی، عجیب است چون تو واقعاً قلب پاکی داری. درست است. تو حقیقتاً یک موجود عجیبی. در حال حاضر دشوار است که تعیین کنم آیا تو برای من یک فرصت خواهی بود یا من برای تو یک فرصت خواهم بود.»
«...آزمون چیه؟»
«آنجا.»
اهریمن آسمانی به ته گودال اشاره کرد.
«من یک جیانگشی را آن پایین انداختهام. او زمانی استاد شناختهشدهای در گانگهو بود، یکی از آیندهدارترین افراد فرقه ما. آن جیانگشی را شکست بده. آنگاه تو را به عنوان شاگرد فرقه خواهم پذیرفت. اما.»
اهریمن آسمانی در حالی که دست به سینه ایستاده بود، سرنخی به من داد.
«در حالی بجنگ که گرسنهای.»
«چی؟»
«همانطور که گفتم. با جیانگشی بجنگ، اما تنها با گرسنگی در قلبت. در آن مکان، تنها باید دردِ گرسنگی وجود داشته باشد. اجازه نده هیچ احساس یا افکار دیگری به روانت نفوذ کند.»
صدای اهریمن آسمانی طنینانداز شد.
«میتوانی انجامش دهی؟»
«...»
آن موقع بود که فهمیدم.
او از همین حالا مرا شاگرد خودش میدانست.
اینکه میگفت من شاگرد رسمی نیستم یا اصلاً شاگردش نیستم، تمام این حرفها چیزی جز باد هوا نبود. در قلب اهریمن آسمانی، من شاگردی بودم که قرار بود بر اساس آموزههای فرقه شیطانی تعلیم ببیند. من کسی بودم که قرار بود هنر شیطانی آسمانهای دوزخی را به ارث ببرد.
اهریمن آسمانی گفت: «تمام حرکات شمشیرت باید از گرسنگی سرچشمه بگیرد.»
«به صداها و نالههای گرسنگی، به حرکات دستها و قدمهای افراد قحطیزده فکر کن. به همهچیز. به آن فکر کن و آن را در ذهنت بکار. آن را به ارادهات تبدیل کن. با این اراده که تنها از گرسنگی ساخته شده، شمشیرت را تاب بده.»
«تنها در آن زمان است که هنر شیطانی آسمانهای دوزخی قدرت واقعی خود را آشکار خواهد کرد.»
به پایین گودال نگاه کردم.
-گووووووه!
یک زامبی در اعماق گودال زوزه میکشید. یک یونیفرم سیاه. کهنه و فرسوده بود، اما زامبی قطعاً یونیفرم فرقه شیطانی را به تن داشت.
گودالی شبیه به جهنم.
میشد آن زامبی را شاگرد ارشدِ من نامید.
«اگه...»
دهانم را باز کردم.
«اگه شمشیرم رو فقط از روی گرسنگی تاب بدم، چی میشه؟»
«قادر خواهی بود مردی را که هرگز طعم گرسنگی را نچشیده، با یک ضربه به دو نیم کنی.»
اهریمن آسمانی با آرامش سخن گفت.
«بنابراین، میتوانی تنها با یک حرکت، با نیمی از اعضای فرقه صالح مبارزه کنی.»
پس، به همین دلیل بود که این حرف زده شد.
ناخنهایی که بر جهان چنگ میاندازند.
«ابتدا، راه آسا، مرگ بر اثر گرسنگی را بیاموز. سپس راه گالسا، مرگ بر اثر تشنگی را یاد بگیر. تنها با درکِ تشنگی میتوانی شمشیری به دست بگیری تا به کسانی که هرگز از بیآبی خشک و مچاله نشدهاند، ضربه بزنی. بعدی مرگ بر اثر غرق شدن است. تو بر تمام نُه تکنیک شمشیر مسلط خواهی شد و از طریق آنها، جهان را واژگون خواهی کرد.»
دسته شمشیر را محکم فشردم.
«این...»
قلبم میتپید.
«این واقعاً جذابه.»
گوشه لب اهریمن آسمانی بالا رفت.
فکر کنم این اولین باری بود که در این زندگی لبخندش را میدیدم.
شاید از روحیه جنگندگیام خوشش آمده بود.
«اگر اینطور است، پس چرا تردید میکنی؟ عجله کن و در جهنم سقوط نکن.»
با این حرف، به درون گودال زامبی پریدم.
~~~