چپتر 77: آنکه مرگ را گرد می‌آورد (۲)
چپتر 77: آنکه مرگ را گرد می‌آورد (۲)
۲.
گرسنگی.
گرسنگی چیست؟
یک هفته از شروع روزهداریام میگذشت.
«خب.»
روزهای اول و دوم دردناکترین روزها بودند. پس از گذشت سه روز، درد از بین رفت. حرکات رودهام کند شد. افکارم به کندی گرایید. خود زندگیام نیز کمی رنگ باخت.
اگر زندگی یک انسان را به رودخانهای تشبیه کنید، در مورد من میشد گفت که جریان آب تحلیل رفته و مانند رودخانهای در سال قحطی خشک شده بود.
یک خشکسالی.
آرامآرام محو شد و فروکش کرد. جریان آب کوچک و کوچکتر شد و همینطور ادامه یافت تا اینکه روزی، جریان درد، جریان افکار و جریان زندگی، همگی خشکیدند.
آیا «گرسنگی» همین بود؟
آیا اهریمن آسمانی میخواست اینگونه تمرین کنم؟
«...نه.»
از حالت چهارزانو بلند شدم.
زیر لب زمزمه کردم: «منظورش این نبود. اگه فقط بیحرکت بمونم، همهچیز بیفایده میشه.»
شمشیرم را بیرون کشیدم. در ذهنم، حرکات هنر شیطانی آسمانهای دوزخی را مجسم کردم و شمشیر را مطابق با آن تصویر چرخاندم. بدون هیچ فکری.
-داری چیکار میکنی؟
«ورزش.»
زمستان سرد بود. هوای سرد را به درون ریههایم کشیدم و بیرون دادم. آیا به این خاطر بود که در ۷ روز گذشته فقط برف خورده بودم؟ نفسم شبیه به بوران برف شده بود.
«داشتم اشتباه فکر میکردم. یکم احمقم... گرسنگیای که اهریمن آسمانی بهش اشاره کرد، صرفاً غذا نخوردن نیست. اینکه فقط توی حالت لوتوس بشینم و روزه بگیرم که حتی بدتره.»
این اولین بار در طول یک هفته بود که بدنم را حرکت میدادم و بلافاصله نفسم بند آمد.
عضلاتم میلرزیدند. مجرای تنفسیام تنگ شده بود.
«گرسنگی یعنی وقتی که میخوای غذا بخوری اما نمیتونی.»
با ناشیگری، سعی کردم رقص شمشیر را اجرا کنم.
با این حال، داشتم عرق میکردم. این با در سکوت نشستن فرق داشت. بدنم داشت جان میگرفت. مقدار عرقی که از پوستم میچکید، احتمالاً با مقدار آبی که مصرف کرده بودم برابر بود.
«این هفته، داشتم به یه کشاورز فکر میکردم. یه کشاورز گرسنه.»
گرسنگی چیست؟
«کدوم کشاورزی به خاطر گرسنگی نمیره سر زمین؟ چه گرسنه باشه چه نباشه، چه غذا خورده باشه چه نه، باید کار کنه. و حتی اگه سخت کار کنه، بازم چیزی برای خوردن نیست.»
مگر گرسنگی همین نبود؟
«کلنگش رو تاب میده. زمین رو میکَنه. اما قحطیه. دوران شومی بوده. هر چقدر هم که کار کنه، بذرها جوونه نمیزنن. بذرها واقعاً رشد نمیکنن.»
شمشیرم را چرخاندم.
«چون هیچ کاری از دستش برنمیآد...»
چشمانم را بستم.
زمین.
زمینی خشک و بایر را تصور کردم.
«...به خاطر همینه که گرسنهست.»
کشاورزی کلنگش را بر زمین خشک میکوبد. بام! خاک خرد میشود. مانند شکستن یک کلوچه بیات.
«بیشتر از نیم ساله که بارون نیومده.»
-...
آبانبار خالی است. چاه روستا نیز خشکیده. حتی یک قطره آب هم در زمین زراعی یافت نمیشود. در روز روشن، پیرمردی بیرون میآید و در ورودی روستا مینشیند. حرفی نمیزند. چهره چروکیده پیرمرد نیز خشک و بیروح است.
«چون خشکسالیه.»
خورشید سوزان است.
برخی از روستاییان از قبل کار کشاورزی را رها کردهاند. مزارعشان متروکه شده است. از آنجا که کارشان را رها کردند، دلایل کمتری برای ماندن در خانههایشان داشتند. روستاییان دست کودکانشان را گرفتند و به سوی ساحل کوچ کردند.
«اما این کشاورز هنوز تسلیم نشده.»
-چرا؟
«چون به نظر نمیرسه دریا هم فرقی داشته باشه. اون ماهیگیری بلد نیست. آدما فقط با چیزایی میتونن زنده بمونن که دزدیدنش رو یاد گرفتن، و کشاورز فقط دزدیدن از زمین رو بلده. برای پدرش، پدرِ پدرش و پدرِ قبل از اون هم همینطور بوده...»
یک روز گذشت.
دو روز.
سه روز.
کشاورز به مزرعه میرود. با وجود اینکه هیچ پاداشی در کار نیست، او به سر کار میرود. هنگام غروب، از کوه بالا میرود و پوست چند درختِ جانبهدربرده را که قابل خوردن است، میکند.
«حالا دیگه تقریباً هیچ پوستی باقی نمونده.»
تمام روستاییان رفته بودند.
وقتی از کوه پایین آمد و به پشت سرش نگاه کرد، درختان همگی سفید و برهنه بودند. از دور، شبیه به جنگلی از درختان توس به نظر میرسید.
گرسنگی همان چیزی بود که جهان را سفیدپوش کرده بود.
«اما.»
کشاورز کلنگش را بر زمین برهنه کوبید.
من شمشیرم را در هوا چرخاندم.
«اون حتی نمیتونه پوست درختا رو بخوره.»
او خانوادهای دارد.
«بیشتر از یک هفتهست که هیچچیزی شبیه به غذا نخورده.»
او فرزندی دارد.
-خب که چی؟
به هو-ریونگ پرسید. کلنگ بارها و بارها فرود آمد، درست مانند شمشیر من.
-خب میخوای چیکار کنی؟
«اول، میره سراغ چاه روستا.»
او به زحمت یک کاسه آب از چاهی که کف آن پیداست، بیرون میکشد.
«آب برای آماده کردن پوست درختا استفاده میشه. برگهای کوچیک رو توی آب میریزه... و بعد میجوشوندش.»
بوی تازگی گیاهان.
بوی غلیظ پوست درخت با بخار آب درآمیخت و در هوا پراکنده شد.
کشاورز آب دهانش را قورت میدهد.
«من گرسنهام.»
من هم آب دهانم را قورت دادم.
«میخوام غذا بخورم.»
او میخواهد پوست درخت را گاز بگیرد.
پوست درخت داشت شیرینتر میشد. پوست، بوی آب و برگها را در خود نگه داشته بود. با خود فکر کرد که حتماً شیرین است. میخواست پوست را با دندانهایش تکهتکه کند. احتمالاً عصارهای غلیظ از محل پارگی آن جاری میشد. طعمی خاکی میداشت. یک غذای قهوهایرنگ.
پوست درخت، خاکی خوراکی بود.
«میخوام غذا بخورم.»
اما باید صبوری میکرد.
«باید این رو بدم به بچههام... حداقل این رو. باید بدمش به اونا.»
کودکان نق میزدند. گریه میکردند.
پوست درختی که پدرشان آورده بود. کودکان از آن پوست درختی که او آورده بود متنفر بودند و به سختی به آن لب میزدند. جیغ میکشیدند. هنگام خوردن شکایت میکردند.
آنها ظرف را برگرداندند.
«آه.»
بدون هیچ فکری، کشاورز سیلی محکمی به گونهی فرزندش زد.
درست همانطور که کشاورز بازویش را تاب داد، من نیز شمشیرم را چرخاندم.
«این من نیستم.»
کشاورز به فرزندانش پشت میکند.
«من چنین آدمی نیستم.»
...او ذاتاً کسی نبود که فرزندانش را کتک بزند. او چنین انسانی نبود. با این حال، قحطی وحشتناک بود. زمان زیادی از آخرین باری که غذای مناسبی در دهان گذاشته بود میگذشت و اعصابش متشنج بود. او حساس شده بود. این دیگر بیش از حد تحمل بود...
«قرار نبود زندگیِ من اینطوری بشه.»
کشاورز پوست درخت را برمیدارد.
گرسنگی چیست؟
از زمان آغاز جهان، قحطیهای بیشماری رخ داده است.
کشاورزان بیشماری وجود داشتهاند.
گرسنگیهای فراوانی در کار بوده است.
«در حالی که گرسنهای مبارزه کن.»
آیا میتوانی با وجود گرسنگی حرکت کنی؟
«تمام حرکات شمشیرت باید از گرسنگی سرچشمه بگیرد.»
درست بود.
در گرسنگی، حرکت وجود داشت.
«به صداها و نالههای گرسنه، حرکات دست و قدمهای افراد قحطیزده، به همهچیز فکر کن.»
آن حرکت، حرکت کشاورزی بود که به فرزندش سیلی میزد.
آن ژست، ژست کشاورزی بود که با عصبانیت خانه را ترک میکرد و پوست درخت را در حیاط میانداخت.
آن ژست، ژست کشاورزی بود که بازمیگشت و پوست آغشته به خاک را به دست کودکان میداد.
«به آن فکر کن و آن را در ذهنت بکار.»
از زمان آغاز جهان، برخی کشاورزان فرزندانشان را کتک میزدند، در حالی که برخی دیگر گونههای فرزندانشان را لمس میکردند و عذرخواهیشان را زمزمه میکردند. برخی کشاورزان حتی فرزندانشان را کتک میزدند و آنها را میکشتند. برخی کشاورزان تا سال آینده زنده میماندند، در حالی که برخی دیگر به همراه فرزندانشان میمردند.
همیشه همینگونه بوده و همینگونه نیز خواهد بود.
«آن را به ارادهی خود تبدیل کن.»
هیچ ژستی نبود که از گرسنگی نشأت نگرفته باشد.
«بر اساس این اراده.»
«تنها با تکیه بر گرسنگی، شمشیرت را بچرخان.»
با حرکتِ پر از خشم و انزجارِ کتک زدن یک کودک، شمشیرم را چرخاندم.
با انداختن پوست درخت بر روی زمین، شمشیرم را با حرکتی چرخاندم که به معنای دست کشیدن از زندگی بود.
با ژستِ بازگرداندن پوست درخت به کودکان، شمشیرم را چرخاندم.
«تنها در این صورت است که هنر شیطانی آسمانهای دوزخی قدرت واقعی خود را آشکار خواهد کرد.»
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم اول.
آسا. شمشیر گرسنگی.
«...»
آرام چشمانم را باز کردم.
روشنایی سپیدِ روز در دشت برفی، به شبی سیاه بدل شده بود.
تمام بدنم خیس عرق بود. تازه وقتی غرق در عرق شدم، احساس گرسنگی کردم. گرسنه بودم. گرسنگی دیوانهواری معدهام را میخورد. انگار معده خالیام دندان درآورده و رودههایم را میجوید.
«این گرسنگی است.»
درد داشت.
«این گرسنگی است.»
هنرهای شیطانی.
ناخنهایی که دنیا را میخراشند.
دیوارهای غار پر از خراشیدگی بود. آیا طوفانی به پا شده بود؟ ضربات شمشیرم به وضوح روی دیواره سنگی حک شده بود. قندیلهای آهکی سقف و کف غار از وسط به دو نیم شده بودند.
دیوارها و ستونهای سنگی با تیغهای برش خورده بودند.
با وجود اینکه تقریباً هیچ هالهای مصرف نکرده بودم.
«اما... هنوز کافی نیست.»
من تازه به مرز این مهارت جدیدی که به دست آورده بودم، رسیده بودم.
به وضوح آن را حس میکردم.
با مسیرهای شمشیری که در سرم ترسیم شده بود. تصویری که در قلبم نقش بسته بود. احساس و درک غیرقابلانکارِ تطابق این دو، در نوک انگشتانم بود.
اینگونه بود که فهمیدم.
«هنوز ناشیانهست.»
جایی که نوک انگشتانم به نرمی لمس میکرد.
قله کوه نبود، در بهترین حالت فقط دامنه آن بود.
-دیوونه شدی...
به هو-ریونگ با چهرهای که نشان میداد خسته است، نگاهم کرد.
«هی، چرا دوباره بهم میگی دیوونه؟ این دفعه دارم درست و حسابی تمرین میکنم.»
-درست و حسابی؟ حتی اونایی که هنرهای اغواگری تمرین میکنن هم از تو درستتر تمرین میکنن.
به هو-ریونگ آه عمیقی کشید.
-برای همینه که آدمای جاهل ترسناکترن. ای جوجه احمق. اگه کل دنیا رو هم بگردم، دیوونهای مثل تو پیدا نمیکنم. روحت مال فرقه صالح است، اما ذهن و روشهات به سمت فرقه شیطانی چرخیده و در آغوشش گرفته. ای بابا.
«آه. من هنوز اصطلاحات هنرهای رزمی رو نمیدونم. خب که چی؟»
-عجب احمقیه...
به هو-ریونگ زیر لب غرولند کرد.
-خیلی عجیبه، ولی این بچه اصلاً تو باغ نیست. ای بابا. دارم دیوونه میشم.
«خب یه جوری بگو که بفهمم. یالا.»
-تو یه کلمه، یه استاد فرقه صالح داره از هنرهای شیطانی استفاده میکنه. میخوای دقیقتر بگم؟ تو [استاد فرقه صالحی هستی که فقط بلده از هنرهای شیطانی استفاده کنه]. ای زامبی. گوش و دماغت کیپ شده؟
«خب.»
دست چپم را بالا آوردم تا بینیام را بپوشانم.
«یه کم احساس گرفتگی میکنم.»
-این یارو فقط یه هفتهست گشنگی کشیده و حالا عقلش پارهسنگ برداشته... نه، از همون اولش هم همینجوری بود... آخه من تو زندگی قبلیم چه گناهی کردم که باید با این احمق سر و کله بزنم...
به هو-ریونگ ناله کرد.
-این یارو حتی داره روان منم به هم میریزه. واو. آخه من چطوری به این هنرهای رزمی یاد بدم؟ فکر کنم اگه بخوام همونطوری که به بابابزرگ مارکوس یاد دادم به اینم یاد بدم، همهچی به فنا بره. چیکار باید بکنم...
آه. گرسنه بودم.
دلم میخواست شوکوپای بخورم.
یک شوکوپای که وقتی گازش میزنی طعم شکلات بدهد. یک شوکوپای با مارشمالوی سفید و کشدار وسطش. فقط دلم میخواست یک تکه شوکوپای را با شیر گرم بخورم.
گرسنگی چیست؟
گونگجا میگوید گرسنگی همان شوکوپای است.
یک پای شکلاتی خوشمزه و مقوی—
-...هی. الان داری به یه چیز دیگه فکر میکنی، مگه نه؟
«نه؟ دارم به هنرهای رزمی فکر میکنم.»
-دروغ نگو. از قیافهت قشنگ معلومه که داری به یه چیز احمقانه فکر میکنی.
چرا این مرد مرا اینقدر خوب میشناخت؟ نکند استاکر بود؟ از نظر فنی، به هو-ریونگ روحی بود که همیشه دنبالم میآمد. حتی میشد گفت او یک روح استاکر است. با این فکر حالم گرفته شد.
چه استاکر چندشآوری.
«دارم راستش رو میگم. راستترین راستِ دنیا. وقتی زنده بودی خیلی سرت کلاه میذاشتن که اینقدر شکاکی؟»
-پس بگو. داشتی چطوری و به چیه هنرهای رزمی فکر میکردی؟
استاکر داشت مته به خشخاش میگذاشت. حتی اینکه به چیزهای کوچک گیر میداد هم شبیه رفتار یک استاکر بود. با وجود اینکه هیکلش به بزرگی یک گوریل بود. زودتر برو به نیروانا بپیوند، ای گوریلِ روحِ استاکر.
قیافهای جدی به خود گرفتم.
«فکر کردم یه مدت برم پایین کوه.»
-بری پایین کوه؟ برای چی؟ میخوای این بار به اهریمن آسمانی درس عبرت بدی؟
«پففف.»
دستم را به نشانه انکار تکان دادم.
«من تازه به نقطه شروع هنر شیطانی آسمانهای دوزخی رسیدم. اگه الان خودکشی کنم و برگردم پیش اهریمن آسمانی چه فایدهای داره؟ فقط همون واکنش قبلی رو میبینم، مثلاً [خب، یه استعدادی داره].»
-آره؟ خب چه اهمیتی داره؟ بازم تاییدش رو میگیری.
«این کجاش کافیه؟ اصلاً به درد نمیخوره.»
از غار خارج شدم.
«میدونی وقتی اهریمن آسمانی بهم بیمحلی کرد و گفت که هیچوقت واقعاً طعم گرسنگی رو نچشیدم، چقدر ناامید و ناراحت شدم؟ من آدم کینهای هستم. فقط تایید شدن نمیتونه زخمهام رو التیام بده.»
-این یارو داره بهم حس بدی میده...
«واکنشی که من میخوام اینه که بگه [غافلگیر شدم].»
میخواستم چهره غافلگیرشدهاش را ببینم.
میخواستم اهریمن آسمانی شمشیر زدنم را ببیند و شوکه شود.
«[استعدادت داره سرریز میکنه! انفجاریه! متوجه نشدم که تو برام یه فرصت طلایی هستی. متأسفم، چشمهای منِ بزرگ برای مدتی کور شده بود.]»
آره.
فقط تصورش هم حالم را بهتر میکرد.
در آن لحظه، چهره اهریمن آسمانی به اندازه یک شوکوپای رضایتبخش خواهد بود.
«خب. نظرت چیه؟ امپراتور شمشیر، تو هم تاییدش میکنی، مگه نه؟»
-عجب عوضیِ کینهای هستی...
از کوه برفی پایین آمدم و به سمت دشت برفی به راه افتادم.
«موقع استفاده از هنر شیطانی آسمانهای دوزخی یه چیزی رو حس کردم. آه. در مقایسه با مردم این دوره، من هیچوقت اونقدر گرسنگی نکشیدم. کشاورز پوست درخت رو میشناسه، دقیقاً میدونه باید پوست کدوم درخت رو بکنه. دقیقاً میدونه چطوری پوست درخت رو آماده کنه. تخیل من نمیتونست تا اونجا پیش بره.»
چون تجربهاش نکردهام.
«هرچی تصویر ذهنیام واضحتر باشه، مهارت قدرتمندتری خلق میشه. دلیل اینکه هنرهای رزمیام ضعیفه، با وجود اینکه مهارت [هنر شیطانی آسمانهای دوزخی] رو یاد گرفتم، اینه که تصویرسازیام ناقصه. پس...»
در میان برفها ایستادم.
«از الان به بعد، اون تخیلی رو که کم دارم، پر میکنم.»
-میخوای چیکار کنی؟ واقعاً میخوای پوست درخت بخوری؟
«نه. یه راه خیلی بهتر وجود داره.»
خندیدم.
«تناسخ صد شبح.»
نور ماه تابید. دشت برفی به رنگ نقرهای درآمد.
ناگهان ابری ماه را پوشاند. ابرهای آسمان شب تبدیل به سایههایی روی دشت برفی شدند. کمکم. سایهها مانند حشرات، ذرهذره دشت برفی را بلعیدند.
ماه توسط سایهها بلعیده شد.
پنجره اطلاعات
[مهارت شما در حال فعال شدن است.]
پس از مدتی، ابرها کنار رفتند.
با این حال، سایههای روی دشت برفی ناپدید نشدند. حتی زیر نور ماه، دشت برفی دیگر نقرهای نبود. گویی ماهی که یک بار بلعیده شده بود، دیگر نمیتوانست بازگردد؛ سایههای بیشماری در میان برفها حضور داشتند.
«سرورم.»
یکی از سایهها دهان باز کرد.
«ما را فراخواندید؟»
پرتا روی یک زانو نشست. خرچ. برف زیر زانویش خرد شد و صدای ضعیفی ایجاد کرد. هزاران اسکلت پشت سر او ایستاده بودند.
«بله.»
سرم را تکان دادم.
«پرتا. وظیفهای برای تو دارم.»
«لطفاً فرمان دهید.»
«این دنیاییه که داره به پایان میرسه. تمام انسانها تبدیل به ارواح و اجسادی شدن که دور نُه جرم آسمانی سرگردانند. خب. شاید شبیه به امپراتوری اِگیم باشه که تو یک بار نابودش کردی.»
«...»
پرتا کمی بیشتر تعظیم کرد.
«فرمان من سادهست. پراکنده بشید. پخش بشید و اجساد گرسنه رو جمع کنید.»
«اجساد گرسنه... سرورم؟»
«درسته.»
به شب برفی بیانتها خیره شدم.
«باید شهرکها و روستاهایی همین حوالی باشن. پیداشون کنید. و اجسادی رو که پیدا میکنید به اینجا بیارید. اجساد حرکت میکنن، پس مقاومت خواهند کرد، اما تعداد شما بیش از ۴ هزار نفره. با برتری عددی درهمبشکنیدشون.»
«چند نفر؟» پرتا با احتیاط دهان باز کرد.
«باید چند جسد را بازگردانیم...؟»
«۱۱۲.»
«...»
انسانهایی با تروما گرسنگی. من گرسنگی آنها را خواهم آموخت.
و وقتی گرسنگی آنها را بیاموزم و در آن استاد شوم.
سرانجام به اهریمن آسمانی نزدیکتر خواهم شد.