چپتر 82: عطر برف. (۱)
چپتر 82: عطر برف. (۱)
۱.
...بارایا، بارایا، آگابارایا...
...قلب شمعی است، پس این مکان را بسوزان...
اینها دعاهایی بودند که از دوران باستان سینه به سینه گشته بودند.
همانطور که راهبان آمیتابا را میخواندند، پیروان فرقه شیطانی بارایا را زمزمه میکردند.
...بارایا، بارایا، آگابارایا...
...قلب شمعی است، پس این مکان را بسوزان...
هیچکس نمیدانست «بارایا» به چه معناست. سو بک-هیانگ هم نمیدانست. پیرمردی که سو بک-هیانگ را به فرقه شیطانی آورده بود هم نمیدانست. آنها بدون اینکه درکش کنند، آن را حفظ کرده بودند.
برای سو بک-هیانگ، بارایا آواز مردم بود. یک فریاد بود. فریادها در اصل هیچ معنایی ندارند. پس، آیا طبیعی نبود که آواز مردم عادی هم معنایی نداشته باشد؟
آدم میتوانست بدون درک کردن، آن را به خاطر بسپارد.
درست همانطور که مردم برای فریاد کشیدن نیازی ندارند چیز زیادی بدانند.
یک انسان تنها زمانی میتواند مودب باشد که آداب معاشرت را بیاموزد، و تنها زمانی میتواند عدالت را اجرا کند که درستی را یاد بگیرد، اما فریاد کشیدن یک استثناست. حتی کسی که هیچچیز نیاموخته هم میتواند فریاد بکشد.
...بارایا...
...بارایا...
...آگابارایا...
فریاد کشیدن وجه اشتراک مردم تمام ملتهای جهان بود.
دنیایی که سو بک-هیانگ به آن مینگریست، در حال فریاد کشیدن بود.
- دیگه چیزی برای یاد دادن به تو ندارم.
پیرمرد این را گفت.
- وقتشه که خودی نشون بدی.
- کجا باید برم؟
سو بک-هیانگ پرسید. با صدایی آرام و مطیع. او دیگر بالغ شده بود.
آن بچه کوچک ۱۱ ساله دیگر اینجا نبود. موهای سیاه، چشمان سیاه، لباس فرم سیاه. آن زن به تاریکی چاهی در دل شب بود.
او میخواست جهنم باشد.
برای تبدیل شدن به جهنم مردم، آن زن تا این حد پیش رفته بود.
- کجا میخوای بری؟
- به جایی که مردم توش گرسنگی میکشن.
سو بک-هیانگ پاسخ داد.
- میخوام برم اونجا که تشنهها هستن، اونجا که آدمها دارن خفه میشن، اونجا که مردم از سرما میلرزن، پیش معتادها، پیش مریضها، اونجا که دولت مردم رو مجازات میکنه، اونجا که آدمها میسوزن.
سو بک-هیانگ به هوا خیره شد.
- اونجاست که میخوام برم.
- ...
دور، خیلی دور.
صدای دعا از بیرون تالار اصلی به گوش میرسید. پیروان فرقه شیطانی در حالی که دعا میکردند، به خاک میافتادند. صداهایشان. لرزشهایشان. بارایا، بارایا، آگابارایا... ارتعاش این صداها از کف چوبی عبور میکرد و به آنها میرسید.
- پس، بک-هیانگ.
پیرمرد دهان باز کرد.
- تو میتونی به هر جای این دنیا بری.
سو بک-هیانگ. ۲۱ ساله.
او در دنیای موریم ظهور کرد.
آن زمستان، ۳۱ رزمیکار، ۴۷ مقام دربار و ۵۵ عضو از خانوادههای قدرتمند در استانها کشته شدند.
۲.
«سنتهای فرقه ما خاص هستن.»
اهریمن آسمانی بیسروصدا از بقیه فاصله گرفت. او به ارباب موریم و مار سمی (افعی) تبریک گفت. سپس شروع کرد به راهنمایی کردن من به جایی که فقط خودمان دو نفر باشیم.
«میدونی چطور باید مراسم نه تعظیم رو انجام بدی؟»
«نه. نمیدونم چطوریه.»
«توی فرقه ما، وقتی یه شاگرد به استادش ادای احترام میکنه، نه بار تعظیم میکنه.»
جایی که به سمتش میرفتیم یک غار بود. غاری که با بخار چشمه آب گرم مهآلود شده بود. من به غارها طوری عادت کرده بودم که انگار خانه خودم بودند، اما با نقطهای که اهریمن آسمانی مرا به آنجا برد، آشنا نبودم.
آنجا مکانی بود که گروه ما هرگز اجازه ورود به آن را پیدا نکرده بود.
اهریمن آسمانی به اعماق غار رفت.
«همم.»
اهریمن آسمانی دستش را تکان داد. آستین گشادش یک بار در هوا چرخید و سپس شمعها تاریکی را روشن کردند. شمعهای بیشماری استالاگمیتها و استالاکتیتهای غار را روشن کردند.
«اما فقط به تعظیم کردن ختم نمیشه. استاد تصمیم میگیره که اون نه تعظیم رو بپذیره یا نه. استاد میتونه از شاگرد بخواد مراسم نه تعظیم رو هر چند بار که میخواد انجام بده، تا زمانی که راضی بشه.»
اهریمن آسمانی پوزخند زد.
«خلاصه بگم، همهچیز به حس و حال من بستگی داره.»
«اومم... معیار دیگهای هم هست؟»
«هست.»
انتهای تونل.
«طبیعتاً، قلب از ظاهر مهمتره. بچه جون. دلیل اینکه زمان و مکان برای آداب معاشرت اهمیت دارن، صرفاً اینه که قلب انسان مکار و سبکه.»
یک کتابخانه عظیم آنجا بود.
هر بار که اهریمن آسمانی قدمی برمیداشت، شمعهایی در دو طرف قدمهایش روشن میشدند. هرچه شمعهای بیشتری روشن میشدند، شکل واقعی کتابخانه واضحتر میشد. سقف بلند غار. کتابها و طومارهای بامبو تا سقف روی هم چیده شده بودند.
«درک کردن سبکی قلب کار آسونی نیست.»
اهریمن آسمانی قدم برداشت.
شمعی در کنار مچ پایش روشن شد.
«بنابراین، انسان زمانها و مکانهای مقدس رو انتخاب میکنه. به زمان و مکان تکیه میکنه. این برای اینه که با تکیه بر آسمان و زمین، به اون قلب سبک وزن و سنگینی بده.»
«اهریمن آسمانی-نیم. اینجا...؟»
اهریمن آسمانی گفت: «اینجا مخزن مخفی هنرهای رزمی فرقه است.»
«و همچنین مخزن هنرهای رزمی پنج قبیله اصیل و نه مکتب بزرگه. من به این مکان میگم چئونموگوان.»
به هو-ریونگ دهان باز کرد.
- خیلی خفنه. اینجا رسماً یه گنجینهست! زامبی، من میرم یه نگاهی به کتابهای هنرهای رزمی بندازم! به من توجه نکن و هر کاری که باید بکنی رو بکن. اگه میتونی، لفتش بده تا بتونم همهشون رو بخونم!
به هو-ریونگ که دیوانه هنرهای رزمی بود، به سمت کتابها دوید.
- آره! حالا تمام مهارتهای دنیا مال منه! به تمام روشناییها میرسم، به همهشون! کوهاهاها!
اهریمن آسمانی آرام بود، بیخبر از اینکه روحی در کتابخانهاش در حال اینطرف و آنطرف پریدن است.
«وقتی بیست و یک سالم بود، وارد دنیای هنرهای رزمی شدم. میتونی حدس بزنی وقتی توی دنیای موریم ظاهر شدم، اولین فکرم چی بود؟»
«اوه. اینکه میخوام سر تمام اون آدمخوبهای عوضی توی فرقه صالح رو خرد کنم؟»
«اون فکر سومم بود.»
«اینکه ثابت کنم فرقه شیطانی بهترینه...؟»
«اون فکر دومم بود.»
اهریمن آسمانی با چشم چپش چشمک زد.
«چیزی که گفتم این بود. از وقتی جوون بودم، واقعاً از کلمه موریم متنفر بودم.»
«ها؟»
«موریم کلمهایه که به "مو"، یعنی رزمیکارها احترام میذاره. اما چطور ممکنه توی دنیای ما فقط رزمیکارها وجود داشته باشن؟ قایقرانها و کشاورزها هم هستن. تاجرها اینجا زندگی میکنن، همینطور روسپیها. درختهای بیشماری وجود دارن که یه جنگل واحد رو تشکیل میدن. هر درخت اسم متفاوت و بافت متفاوتی داره، اما نه مکتب بزرگ و پنج قبیله اصیل، این جنگل رو قبل از هر چیزی، به اسم "مو" نامگذاری کردن.»
او از این موضوع خوشش نمیآمد.
اهریمن آسمانی به آرامی زمزمه کرد.
«بنابراین منِ بزرگوار تصمیم گرفتم "مو" رو ازشون بگیرم.»
«که "مو" رو ازشون بگیرید؟»
«من تمام متون هنرهای رزمی که مثل یه زیارتگاه میپرستیدنشون رو ازشون دزدیدم!»
اهریمن آسمانی با صدای بلندی خندید.
لبخند روی لبهایش شیطنتآمیز بود.
«هوهو. قیافهای که استادهای گونریون به خودشون گرفته بودن هنوز توی سرم واضحه. اونا با سرهای پایینافتاده التماس میکردن که کتاب حاوی خرد اژدهای ابر رو براشون بذارم! من آدم بزرگی هستم. فقط اون تائوئیستها رو توی زمین دفن کردم اما گذاشتم سرهاشون بیرون بمونه. و در حالی که اونا داشتن تماشا میکردن، کتابهای هنرهای رزمی رو بقچه کردم و رفتم!»
واو.
استاد من عجب شخصیت فوقالعادهای دارد.
«دههها از اون زمان میگذره. حالا، این گونریون و شمنهاست. این ۴۰۰۰ تانگ مون هست. قویترین خانواده در کشوره. این فرقه موسان هست. از اونجایی که تمام هنرهای رزمی دنیا اینجا یه جنگل رو تشکیل میدن، این مکان واقعاً لیاقت این رو داره که موریم نامیده بشه. من میخوام...»
اهریمن آسمانی به آرامی نشست.
«میخوام تعظیمهای تو رو اینجا بپذیرم.»
«انجامش میدی؟»
«بله.»
«من به ظاهر اهمیتی نمیدم. فرزند دنیای بیرون. فقط همونطور که بدنت بهت میگه تعظیم کن.»
همین کار را کردم.
کفشهایم را درآوردم و کنار گذاشتم. روی زانوهایم نشستم. لحظهای که پیشانیام میخواست کف زمین را لمس کند، صدای اهریمن آسمانی به گوش رسید.
«نه بار تعظیم کن، اما توی هر تعظیم یه قلب متفاوت قرار بده.»
یک قلب متفاوت.
«اولین تعظیم باید شامل قلبِ گرسنگی باشه.»
«میفهمی؟»
اینطور بود؟
«بله. میفهمم.»
رابطه بین استاد و شاگرد واقعاً ارزشمند بود.
در فرقه شیطانی، این مراسم صرفاً نه بار تعظیم کردن نبود.
مراسم نه تعظیم.
هیچ تفاوتی با هنر شیطانی آسمانهای دوزخی نداشت.
«هوو...»
به آرامی. نفس عمیقی کشیدم.
تصویری را در مرکز قلبم رسم کردم.
کشاورزی کلنگ به دست. حاشیه رودخانه. گل و لای.
«گرسنگی، کودکانی هستند که در انتظار خورشید نشستهاند.»
تعظیم کردم.
اهریمن آسمانی سر تکان داد. او اولین ادای احترامم را پذیرفت. در گرسنگیِ من هیچ دروغی وجود نداشت، پس در تعظیمم نیز هیچ نقصی نبود.
«مراحل فرقه شیطانی به طور کلی به چهار بخش تقسیم میشوند.»
اهریمن آسمانی به من که به زودی شاگردش میشدم، درسی باستانی داد.
«مرحله اول 'ایپما' یا اهریمن برخاسته است. اهریمنان برخاسته کسانی هستند که میدانند چگونه از درد خود سخن بگویند. پیروانی که وارد فرقه ما میشوند، نه با کلمات، بلکه با شمشیر سخن میگویند. بنابراین، اهریمن برخاسته کسی است که میداند چگونه با شمشیر از درد خویش حرف بزند.»
دوباره تعظیم کردم.
پس از گرسنگی، نوبت تشنگی بود، و من آب دریا را در قلبم تصویر کردم.
«مرحله دوم 'گوکما' یا اهریمن افراطی است. اهریمن افراطی کسی است که میداند چگونه از درد دیگران سخن بگوید. بنابراین، اهریمن افراطی به کسی اشاره دارد که میتواند از شمشیر برای پرداختن به درد دیگران استفاده کند.»
اهریمن آسمانی در سکوت دومین ادای احترامم را پذیرفت.
دوباره تعظیم کردم و تصویر پدری غرقشده را در قلبم رسم کردم.
«مرحله سوم 'تالما' یا اهریمن گریزپا است.»
دوباره، اهریمن آسمانی سر تکان داد.
او مایل بود سومین ادای احترامم را بپذیرد.
«اهریمن گریزپا کسی است که میداند چگونه از دردِ همه سخن بگوید. اهریمن گریزپا میتواند در خیابان قدم بزند و به راحتی حس کند چه چیزی باعث رنجِ رهگذری میشود که از کنارش میگذرد.»
چهارمین ادای احترام را به جا آوردم.
«رسیدن به این سطح برای هر کسی به شدت نادر است! حتی در تاریخ فرقه ما، تعداد اهریمنان گریزپا به اندازه انگشتان یک دست است. منِ بزرگ، یک اهریمن گریزپا هستم.»
دوباره، اهریمن آسمانی تعظیمم را پذیرفت.
«در نهایت، مرحله 'سینما' یا خدای اهریمنی است. خدای اهریمنی نه تنها رنج تمام انسانها، بلکه رنج تمام موجودات را میشناسد. گفته میشود او میتواند از درد تمام مخلوقاتِ هستی سخن بگوید. اما این یک مرحله نظری است! پس من از این مرحله میگذرم. در واقع، هیچکس تا به حال به مرحله خدای اهریمنی نرسیده است.»
زمانی بود که سعی داشتم پنجمین ادای احترام را به جا بیاورم.
«بایست.»
ایستادم.
«دوباره انجامش بده.»
«...»
پنجمین شمشیر از هنر شیطانی آسمانهای دوزخی، مسیر سم بود. آنها حرکات کسانی بودند که بر اثر سم و اعتیاد جان باخته بودند. من هنوز بر شمشیر پنجم مسلط نشده بودم. اهریمن آسمانی به نرمی گفت: «به تو گفتم دوباره انجامش بده.»
تعظیم کردم.
«دوباره انجامش بده.»
تعظیم کردم.
«دوباره انجامش بده.»
دوباره. دوباره. دوباره. دوباره.
عرق بر پیشانیام نشسته بود. عرق سردی از پشتم سرازیر شد.
چهره اهریمن آسمانی آرام باقی ماند.
«دوباره انجامش بده.»
تعداد دفعاتی که با مرگ بر اثر مسمومیت در قلبم تعظیم کردم، ۳۳۶ بار.
تعداد دفعاتی که با مرگ بر اثر بیماری در قلبم تعظیم کردم، ۱۸۹ بار.
پیش از آنکه اهریمن آسمانی ادای احترامم را بپذیرد، مجبور شدم ۵۱۰ بار با مرگ بر اثر ضربه جسم سخت در قلبم تعظیم کنم.
غرق در عرق بودم.
در سکوت زانو زدم و پشتم را خم کردم.
«...تو کودک روراستی هستی.»
اهریمن آسمانی لبخند زد.
«کودکانی هستند که از بدو تولد صادقاند. همچنین کودکانی هستند که با شگون بد متولد میشوند، اما با اراده خودشان صادق میشوند. ای کودکِ دنیای بیرون، تو قطعاً از دسته دوم هستی. در شگفتم که چه نوع زندگیای را پشت سر گذاشتهای که تا اینجا آمدهای.»
لبخندش کمی غمگین بود.
«سعی داری چه نوع زندگیای را پیش بگیری، که اینگونه شدهای...؟»
نور شمع سوسو زد.
نور لرزید و سایهها به لرزه افتادند.
همانطور که تاب میخورد، سایه اهریمن آسمانی و سایه من بر هم منطبق شدند.
«اگر خورشید به معنای زندگی است، پس سایهها به معنای درد هستند.»
سایه باریک لبهایش را گشود.
«طرح کلی هر انسان در طول زندگیاش مجزاست، اما دردهایشان بارها و بارها روی هم میافتد. از این رو، انسانها به خاطر زنده بودنشان یکی نیستند، بلکه به این دلیل یکی هستند که درد را حس میکنند.»
این آموزه سایهها بود.
«اگر میگویی که درد را با کسی شریک میشوی، یعنی میگویی که برای یک عمر با آن شخص خواهی بود. بنابراین، کسانی که از همه آسیب میبینند، تنها میخواهند با همه باشند. ای کودک.»
آموزهای که در این دنیا تنها یک دهان برای به اشتراک گذاشتن و انتقال آن وجود داشت.
«گونگجا.»
آن دهان داشت با من صحبت میکرد.
سایه زمزمه کرد: «مردم فقط تصمیم نمیگیرند که روی چه کسی زخم به جا بگذارند. آنها همچنین میتوانند تصمیم بگیرند که زخمهای چه کسی را بر تن کنند. مردم عادیای که سعی در نجاتشان داری، هرگز خوب نخواهند بود. جمعیتی که نجات دادهای، هرگز شرافتمند نخواهند بود. کسی که دوستش داری، هرگز بینقص نخواهد بود.»
زمزمه سایه، گرمای شمع را به همراه داشت.
«با این حال، اگر میخواهی از همه آسیب ببینی. اگر مایلی پوست برهنهات را به آنها بسپاری. به این فکر کن که چگونه تو را با ناخنهایشان میخراشند، چگونه حتی اگر تو را خیلی محکم در آغوش بگیرند، به تو صدمه خواهند زد.»
«زندگی درد است. اما این تنها رنج بشری است. بارا، بارا. آگابارایا. این معنا و آتشِ قلب توست. آن را بسوزان، و سایه دیگران را ببین.»
موم شمع چکید.
«هشتمین آسمان دوزخی، مرگ بر اثر آتش است.»
به پایین سرازیر شد.
«گونگجا. با قلبی سوزان تعظیم کن.»
من.
«اما تو میدانی که من امپراتور شعله هستم.»
«به همین دلیل است که باید برای من بمیری.»
«خداحافظ.»
دوباره تعظیم کردم.
«...»
عمیقاً.
سایه در سکوت بود.
۳۳۶ بار برای سم. ۱۸۹ بار برای بیماری. ۵۱۰ بار برای ضربه جسم سخت.
کلمات «دوباره انجامش بده» که ۱۰۳۵ بار در غار طنینانداز شده بود، این بار شنیده نشد. به نظر میرسید او از تنها تعظیم من برای مرگ بر اثر سوزانده شدن راضی بود.
«...میفهمم.»
ردپایی که موم شمع در آن جریان یافته بود.
صدایی بر روی نقطهای که آن ردپا ایجاد شده بود، پخش شد.
«آخرین فرم شمشیر آسمانهای دوزخی... ثابت نیست. یک سبک آزاد است. از نسلی به نسل دیگر، رهبر فرقه مرگِ خود را بر آخرین شمشیر حک میکند. بنابراین، نهمین شمشیر از هنر شیطانی آسمانهای دوزخی از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است.»
جایگاهی برای مرگِ خود شخص.
«با مرگِ خودت تعظیم کن.»
«...»
من.
در حالی که ۴۰۹۰ بار خودکشی میکردم، من.
گردنم درد میکرد.
گردنم که با خنجر شکافته شده بود، درد میکرد. دستانم میلرزیدند. بازوانم تکان میخوردند. میترسیدم به خاطر لرزش و تکانها، تیغه کج برود یا خطا برود. میترسیدم اگر خودم را اشتباه خنجر بزنم، دردم طولانیتر شود. بنابراین، نوار چسب سبزی را دور دسته خنجر پیچیدم.
نوار چسب سبزی که دور قبضه پیچیده شده بود، دور دست راست و چپم نیز پیچیده شد. همانجا ثابت شد. به این ترتیب، دیگر نمیلرزیدم. من ۴۰۵۰ روز به عقب بازگشته بودم. اما ۴۰۹۰ بار مرده بودم. مجبور بودم بمیرم. در میانه راه تقریباً تسلیم شده بودم. چند روزی از آن فرار کرده بودم.
با این حال، نمیتوانستم آن شخص را ببخشم.
این اطمینان را نداشتم که بتوانم او را ببخشم و به زندگی ادامه دهم.
دوباره نوار چسب سبز را پیچیدم. هرچه مرگم کندتر میشد، ارادهام تارتر میگشت. هرچه ارادهام تارتر میشد، بیشتر باید میمردم. از فکر کردن به این چیزهای بیهوده دست کشیدم. افکار تردیدآمیزم را نادیده گرفتم.
من با تمام وجود میخواستم زنده بمانم، پس با تمام وجود مُردم.
خودکشی.
آن را به عنوان آخرین تصویر در قلبم رسم کردم و در برابر اهریمن آسمانی تعظیم کردم.
«...»
سایه لرزید. این اهریمن آسمانی بود که از جایش بلند میشد. کمی دیر متوجه شدم. وقتی فهمیدم، اهریمن آسمانی از قبل دستش را روی شانهام گذاشته بود.
«گونگجا.»
سایههای ما در غار بر هم منطبق شدند.
«تو شاگرد منی.»
«...بله.»
«تو شاگرد منی.»
«بله.»
«برایم مهم نیست از کجا آمدهای. هر کجا بروی، هر کجا باشی، تو شاگرد اهریمن آسمانی، سو بک-هیانگ هستی. آموزه ما در قلب توست. حتی اگر جامعه نابود شود و دنیا به پایان برسد، تا زمانی که قلبت هنوز میتپد، آسمانهای دوزخی ادامه خواهند یافت.»
دهانم را باز کردم.
«—بله، استاد.»
گردنم درد میکرد.
آن روزها، روزهای دردناکی بودند.
حالا بالاخره آن را میفهمیدم.