چپتر 83: عطر برف. (۲)
چپتر 83: عطر برف. (۲)
۳.
بعد از مدت طولانی، من و اهریمن آسمانی توانستیم پیش بقیه برگردیم.
«...»
«...»
هر دوی ما ساکت بودیم.
در حالی که از تونل غار میگذشتیم، اهریمن آسمانی فقط یک چیز گفت.
«...جلوتر خیلی تاریکه، پس حواست باشه کجا قدم میذاری.»
من فقط جواب دادم: «چشم.»
با همین حرف، مکالمه ما تمام شد. وقتی دزدکی به صورتش نگاه کردم، به نظر میرسید غرق در نگرانی و دلهره است.
اهریمن آسمانی، نه.
استاد داشت به چه چیزی فکر میکرد؟
'پنجره وضعیت کاراکتر.'
ضربالمثلی بود که میگفت شاگرد حتی نباید روی سایه استادش پا بگذارد، اما مقاومت در برابر کنجکاویم سخت بود. نکند بیش از حد به او ضعف نشان داده بودم و حالا استاد محتاط شده بود؟ هرچند، این چیزی نبود که من میخواستم.
+
نام: سو بک-هیانگ
میزان علاقه: ۸۵
ژانر مورد علاقه: هنرهای رزمی
ژانرهای منفور: کلاسیک، اسطورهشناسی، تاریخ، افسانهها
شخصیتهای مورد علاقه: عوام، رقیب، شاگرد
شخصیتهای منفور: ظالم، فریبکار، عیاش
پیرنگ مورد علاقه: مبارزه همهجانبه
پیرنگ منفور: فرار، فراموشی، مرگ بیمعنی
وضعیت روانی: 'اینجا. اگه انرژی باقیموندهام رو حساب کنم... با صرفهجویی میتونم یک سال و شش ماه دیگه زنده بمونم. یک سال و نیم! همونطور که فکر میکردم، سخته! تو این یک سال و نیم، باید همهچیز رو به گونگجا منتقل کنم...'
+
همم.
هاه.
صورتم مورمور شد. به خاطر سرک کشیدن توی قلب استاد احساس گناه میکردم... و نه فقط این، احساس خجالت هم داشتم. همچنین... کمی تحت تأثیر قرار گرفته بودم. مطمئن نبودم چه احساسی بود، اما صورتم خیلی داغ شده بود.
آه. یعنی من واقعاً در برابر چیزهایی مثل مورد لطف مردم قرار گرفتن و دیده شدن اینقدر ضعیفم؟
صدای پوزخندی شنیدم.
-زامبی! امروز واقعاً روز خوبیه! روز شانسه!
البته، احساسات منقلبشدهام زیاد دوام نیاورد.
یک شبح عوضیِ غیرانسانی همهچیز را خراب کرد.
-خب! دنیا هر چقدر هم که متفاوت باشه، رزمیکارها با اونایی که تو دنیای موریم من بودن فرق چندانی ندارن. با این حال، حس خوبی بهم میده که میتونم بعد از مدتها متون هنرهای رزمی رو بخونم. کیـاااه! آه، راستی. مراسمت خوب پیش رفت؟
«...»
-ها؟ اون دیگه چیه؟ اون قیافه اخمو. تو همین الانشم زشتی زامبی، و داری خودت رو زشتتر هم میکنی. باید یه کم به ظاهرت برسی.
اگر میزان علاقهام الان میتوانست نمایش داده شود، فوراً ۱۰ امتیاز پایین میآمد.
به هر حال، ارواح چیزی از ذهن انسان نمیفهمند.
پنجره اطلاعات
شاینی به سختی از هقهق دست میکشد و به جنگجو نگاه میکند.
شاینی که از مدتی پیش میلرزید، بالاخره آرام گرفت.
همانطور که انتظار میرفت، یک صورت فلکی ذهن انسان و احساساتش را درک میکند.
میزان علاقه من به شاینی ۳۰ امتیاز بالا رفت.
مار سمی رو به ما گفت: «اوه. برگشتید.» تک چشمش خیلی زود به من دوخته شد. «مراسم تموم شد؟»
«بله. من رسماً شاگرد فرقه شیطانی شدم.»
«ایول. تبریک میگم.»
«خب، مار سمی چطور شاگرد ارباب موریم شد؟»
مار سمی پوزخندی زد و دست به سینه ایستاد.
«خب، یهجورایی، همینطوری پیش اومد.»
«قبلاً هم یه چیزایی تو همین مایهها گفتی.»
«چیه، میخوای همه جزئیاتش رو بشنوی؟»
«اگه ممکنه.»
مار سمی در حالی که دستهایش را به سینه گره زده بود به من نگاه کرد.
سرش را با حالتی چنان تدافعی تکان داد که انگار حتی یک سوزن هم نمیتوانست در او نفوذ کند.
مار سمی با بیخیالی گفت: «شرمنده، اما غیرممکنه.»
«فقط ازش خواستم بهم آموزش بده. واقعاً اتفاق خاصی نیفتاد.»
هاه.
از آنجایی که مبارزه تمرینی ما هم تمام شده بود، پنجره وضعیت روانی مار سمی را باز کردم.
«اَه. اون پیرمردِ رو به موت... نه. حالا دیگه استادمه.
به هر حال، میگه عمرش کوتاهه و میخواد به اهریمن آسمانی دلیلی برای زندگی بده. چطور میتونستم رد کنم و بگم نه؟
تازه مهارت هم داره. از من سرتره...»
به مار سمی نگاه کردم، احساس میکردم ضربه محکمی به سرم خورده است.
مار سمی.
او یک «مرد» واقعی بود.
«ووآ~ شاید به خاطر اینه که دروغ گفتم، اما مدام دارم بهش فکر میکنم.
ارباب موریم و اهریمن آسمانی بعضی وقتا با هم مبارزه تمرینی میکنن. از وقتی اون صحنه رو دیدم، با خودم فکر میکردم که اونا یهجورایی فوقالعادهان.
برای همین، از اونجایی که ما دو تا با هم نشسته بودیم، شروع کردیم به حرف زدن درباره هنرهای رزمی.
بعد ارباب موریم یهو گفت: "ووآ! هی، تو، واقعاً راسته؟ دنیای بیرون چقدر خوشبخته که نابغهای مثل تو رو داره؟" به نظر میرسید خیلی شگفتزده شده.
منم پشت سرم رو خاروندم و با خودم گفتم، همم، اونقدرها هم که میگه...
بعد پادشاه دارو پرید وسط و پرسید که چرا سر یه چیز به این کوچیکی اینقدر شلوغش میکنه و گفت:
"آه، این پسر، استاد چن مو-مون، با وجود اینکه این شکلی به نظر میرسه، برای من یک همتای ارزشمنده. با مهارت، شخصیت و ظاهری که داره، قطعا صلاحیتش رو داره."
کیمیاگر هم سرخ شد و گفت:
"بله... ا، استاد چن مو-مون مثل یه برادر بزرگـ...تر... هـ، هیچی! من چیزی نگفتم! به هر حال، استاد چن مو-مون رتبهدار برتر دنیای ماست... حـ، حتی میگن اون بتیه که مردم سراسر دنیا بهش احترام میذارن! من فکر میکنم... آهاها، ها، هاهاها، مـ، من یه چیز خجالتآور گفتم—!" و بعد دستهاش رو روی گونههاش گذاشت.
با این ضیافتِ حقایق که ناگهان از دهانشان بیرون میریخت، چارهای نداشتم جز اینکه به کوههای دوردست خیره بشم.
بعد ارباب موریم جوری سر تکون داد که انگار همهچیز براش منطقی بود.
"هی، من یه درخواستی دارم! به عنوان بزرگترین نابغه، لطفاً آخرین شاگرد من باش!"
هـاا~ این خیلی سخت بود.
من فقط میخوام تو آرامش زندگی کنم، اما واقعاً، چرا زندگی من اینقدر...»
بسیار خب.
همین کافی بود.
مار سمی.
او یک «مرد واقعی» بود.
«پادشاه مرگ. و رهبر فرقه شیطانی.»
بهترین «مرد واقعی» این دوران شانهای بالا انداخت و گفت: «من یه خبر خوب و یه خبر ناراحتکننده براتون دارم.»
«چیه؟»
«موفقیتآمیز بود.»
این مار سمی نبود که به سوالم جواب داد. صدای لرزانتری بود، صدای کیمیاگر. کیمیاگر در حالی که عینک تهاستکانیاش را به چشم داشت، به این سمت میآمد.
«درمان. من ساختمش. موفقیتآمیز بود، پادشاه مرگ.»
«...»
دلیل اینکه نتوانستم بلافاصله جواب بدهم این نبود که از اعلام خبر تکمیل شدن آن تحت تأثیر قرار گرفته بودم.
کیمیاگر یک نابغه بود. شکی نداشتم که او میتواند درمانی پیدا کند؛ این فقط مسئله زمان بود.
در این مدت، من زمان زیادی را صرف یادگیری هنر شیطانی آسمانهای دوزخی کرده بودم. اگر پای کیمیاگر در میان بود، مخصوصاً با کمک پادشاه دارو، او قطعاً میتوانست درمانی بسازد.
«چی؟ تو دارو رو ساختی؟»
استاد غافلگیر به نظر میرسید.
«آیا واقعاً حقیقت داره؟ اگه داری دروغ میگی، همین الان بگو. من اونقدر بخشنده هستم که از یه دروغ چشمپوشی کنم.»
کیمیاگر گفت: «...بله. حقیقته.»
«در واقع، من دیروز ساختمش. یک روز بیشتر تحت نظر گرفتمش چون باید نتایج آزمایش بالینی رو میدیدم.»
«آزمایش بالینی؟ اون دیگه چیه؟»
«برای اینه که ببینیم آیا درمان درست کار میکنه یا نه. نمونههای آزمایشی که توسط اهریمن آسمانی و ارباب موریم اهدا شدن... متأسفم. رهبر فرقه. من روند پیشرفتش رو برای یک روز بررسی کردم.»
به نظر میرسید داروساز در تلاش است تا چهرهاش را بیتفاوت نگه دارد.
«مدت زیادی از مرگش گذشته، برای همین نتونستم زندهاش کنم. ویروس زامبی... من تأیید کردم که سرایت از بین رفته و بدنش تبدیل به یه جسد معمولی شده. بله. هیچ مشکلی در مورد درمان وجود نداره.»
«اگه این حقیقت داشته باشه، مگه این یه اتفاق عالی نیست؟»
استاد غرق در خوشحالی بود.
«این شگفتانگیزه! با وجود اینکه پزشکها و تائوئیستها همه با هم کار کردن، نتونستن این بیماری رو شکست بدن. پیدا کردن راهحل فقط با دو نفر، این چیزیه که فراتر از استعداده!»
«نه. به لطف دادههایی که پادشاه مرگ ارائه داد...»
«نیازی به تواضع نیست. همین الان پیرمرد قدیس تبر رو درمان کن!»
استاد دستان کیمیاگر را گرفت.
شادی استاد به وضوح در حرکات و رفتارش احساس میشد.
«اون مرد وانمود میکنه که قوی و مغروره، اما داره میلرزه. روزهای زیادی براش باقی نمونده. حتماً اینو میدونسته و برای همین بچهای از دنیای بیرون رو به عنوان شاگردش قبول کرده. این حتماً لطف خداست که به تو اجازه داد قبل از مرگ اون پیرمرد درمان رو بسازی!»
«بله... البته که درمانش میکنم. برای همین اینجام...»
سپس دهان باز کردم.
«درمان یه مشکلی داره.»
«...»
«اینطور نیست، رئیس؟»
کیمیاگر سرش را پایین انداخت. رنگ چهرهاش به اندازه صدایش گرفته بود. از لحظهای که گفت ساخت پادزهر تمام شده، کیمیاگر با من چشم در چشم نشده بود. از همان موقع احساس اضطراب به جانم افتاده بود.
«نه، پادزهر هیچ مشکلی نداره... هر چی باشه خودم ساختمش. نقصی توش نیست. اما...»
اما.
«اما چی؟»
«عوارض مخربی برای ناحیه زیرشکم داره.»
تق، تق.
صدای قدمهای سبکی را شنیدیم.
«مادو. من هم دیدم که بدن اون تائوئیست اسبچهره به حالت عادی برگشت. محض اطمینان، دو تا جیانگشی دیگه رو هم گرفتم تا دوباره بررسی کنم، اما نتایج همون بود. هیچ شکی در اثربخشی دارویی که این دوشیزه ساخته وجود نداره.»
ارباب موریم، قدیس تبر.
پیرمردی در لباس فرم سفید به آرامی به سمت ما قدم برداشت.
«اما خودت که میدونی. ما دو نفر همین الانش هم نیمهجسدیم. بدنهای ما خیلی وقته که به جسد تبدیل شده، اما به زور نگهشون داشتیم.»
«...»
چهره استاد در هم رفت.
ارباب موریم با حالتی درمانده ریشش را نوازش کرد.
«ما برای زنده موندن با مهارت تمام قوانین بهشت رو زیر پا گذاشتیم. حالا باید بهای اون رو بپردازیم.»
«...مدت زیادی از ابتلای هر دوی شما به بیماری جیانگشی میگذره.»
کیمیاگر لب به سخن گشود.
«اگه هنوز مبتلا نشده بودید، یا اگه تازه مبتلا شده بودید، درمان و پیشگیری فقط با یک واکسن تموم میشد، اما شما دو نفر...»
کیمیاگر در حالی که سرش پایین بود، تندتند کلمات را به زبان آورد.
«هیچ ناهنجاریای بالاتر از نقطهای که گردن به ستون فقرات میرسه وجود نداره. بعد از مصرف پادزهر، به حالت عادیِ قبل از شیوع بیماری برمیگردید. با این حال، پایینتر از اون نقطه، چیزی که ازش حرف میزنید منشأ بیماری و مسیر عفونته... بنابراین، جدا کردن تاکگی غیرممکنه.»
کیمیاگر گفت که به خصوص وضعیت پایینتنه وخیم است.
«مسیری که انرژی حیات شما از اون عبور میکنه، همون مسیریه که تاکگی در اون پخش میشه. به زبون ساده، باید راهرو رو تمیز کنید. این پادزهر مثل یک موچین دقیق نیست، بلکه یه جاروی کُنده. نمیتونید موقع جارو کردن راهرو، گرد و غبار و دانههای شن رو از هم جدا کنید. تو این راهرو گرد و غبار زیادی جمع شده، به خصوص، در قسمت زیرشکم...»
قسمت زیرشکم جایی بود که انرژی حیات در آن جمع میشد.
برای هنرمندان رزمی، این نقطه به اندازه خودِ زندگی باارزش بود.
«اونجا، باید همهچیز رو پاکسازی کنیم.»
استاد گفت: «...اگه پاکسازیش کنید.»
«پاکسازی کردنش چه معنایی داره؟»
«باید از شرش خلاص بشیم.»
صدای کیمیاگر گرفته بود.
«باید جراحی کنیم.»
«...داری میگی قراره از شر تومور چسبیده به زیرشکم خلاص بشید؟ تا این حدش مشکلی نیست. ممکنه کمی افت انرژی داشته باشیم، اما به سرعت قابل جبرانه.»
«نه. باید کاملاً تخلیهاش کنم.»
«...»
«نیازی نیست به موفقیت جراحی شک کنید. این نوع جراحی قبلاً هم انجام شده. من متخصص نیستم، اما پادشاه دارو مهارت بالایی داره. من، من هم میتونم دستیاری کنم. پس...»
ارباب موریم حرفش را قطع کرد و گفت: «اون مهارت فوقالعادهای توی رویههای پزشکی داره. من چیز زیادی نمیدونم، اما دکترهای دنیای بیرون از دکترهای داخل دیوارها ماهرترن. تماشا کردنش از بیرون شگفتانگیزه. مادو. تو هم اگه فرصتش رو داشتی باید نگاهی بهش بندازی.»
«نامگونگ اون.»
ارباب موریم سرفهای کرد و گفت: «من...»
«من میخوام این عمل رو انجام بدم.»
«...»
«به هر حال فقط یه مشت انرژیه که از دست میدم. چیزی برای ناراحتی وجود نداره. هیچ حسرتی ندارم. خوشحالم که تو دوران پیری میتونم یه شاگرد داشته باشم. حتی بدون زیرشکمم، هنوز ذهن و اراده آموزش به شاگردم رو دارم، و شاگرد من نابغهایه که تو هر دوره فقط یکی مثلش پیدا میشه؛ کسی که اگه یک چیز بهش بگم، ده چیز میفهمه.»
ارباب موریم به دشمن دیرینهاش نگاه کرد.
«ما هنرمندان رزمی هستیم. هنرهای رزمی در قلب جریان داره. اگه قلب باقی بمونه، هنرهای رزمی هم باقی میمونه. اینطور نیست، بک-هیانگ؟»
استاد نتوانست پاسخی بدهد.
در طول شب، ارباب موریم تحت عمل جراحی قرار گرفت. حوالی سحر، کیمیاگر و پادشاه دارو به ما اطلاع دادند که عمل به پایان رسیده است.
عمل موفقیتآمیز بود.
۴.
در سپیدهدم، دشت برفی رنگ سایه به خود گرفته بود.
«استاد.»
«...»
استاد به تنهایی در ورودی غار ایستاده بود و به دنیای سایهوار پایین نگاه میکرد. آستینهای بلند و سیاهش در باد تکان میخورد.
منظره دور بود.
اما پشت استاد از آن منظره هم دورتر به نظر میرسید.
«استاد.»
«...نتیجه عمل مشخص شد؟»
«بله.»
«چی شد؟»
«ایشون در امانن.»
«که اینطور.»
«بله.»
«میفهمم.»
نگاه استاد، هرچند متمرکز بود، اما به نظر نمیرسید به چیز خاصی نگاه کند.
«شاگرد.»
«بله.»
استاد گفت: «میخواستم تمام سرمای این دنیا رو قطع کنم. این آرزوی من از دوران کودکی بوده. من از زمستون بیزار بودم. برفی که در زمستون میبارید برام مایه تأسف بود. چرا در دنیا فصلها وجود داشتن، و در میان این فصلها، چرا زمستون باید جون آدمها رو میگرفت؟»
دنیایی که با زمستانی ابدی پوشیده شده بود.
زنی که با یخ، برف و سایه متولد شده بود، از فصلی که بیشترین شباهت را به او داشت متنفر بود.
«مطمئن بودم که میتونم کسانی رو که دنیا رو منجمد کردن مجازات کنم، حتی اگه نمیتونستم سرما رو با یک ضربه قطع کنم. روزهایی رو به یاد میارم که برای اولین بار در سرزمین رودخانهها و دریاچهها ظاهر شدم. اون موقع هم چله زمستون بود.»
متوجه شدم چیزی در استاد تغییر کرده است.
شمشیرش.
استاد شمشیری در دست راستش گرفته بود. هیچ محافظ دستی نداشت. تنها از یک قبضه و یک تیغه ساخته شده بود. برخلاف شمشیرهای دیگر که مانند آینه شفاف بودند، شمشیر استاد کاملاً سیاه بود.
شمشیری بود که از شفاف بودن امتناع میکرد.
اولین بار بود که آن را میدیدم، اما میتوانستم حدس بزنم چه شمشیری است.
«شمشیر شیطانی خونین...»
«درسته.»
استاد به نرمی زمزمه کرد:
«وقتی برای اولین بار در سرزمین رودخانهها و دریاچهها ظاهر شدم، چیزی رو امتحان کردم. این اراده یک قلب جوان بود. من سرمای دنیا رو به عنوان یک چیز واقعی پذیرفتم و آرزو کردم کوههای برفی رو قطع کنم.»
استاد نفسش را بیرون داد.
دمی که در سپیدهدم رها شد، سفید بود.
در آسمان سفید، قلههای بلند کوهستان برافراشته بودند.
«اون روزها حتی نمیتونستم حاشیهاش رو هم ببرم، اما...»
استاد شمشیرش را بالا آورد.
«حالا چه اتفاقی میافته؟ در عجبم.»
او شمشیر را تاب داد.
حرکتی کُند و سنگین بود.
آستینهای استاد بلند بودند، بنابراین زمان زیادی طول کشید تا حرکات دستش را دنبال کنند. وقتی آستینهای سیاه در هوا به رقص درآمدند، به نظر میرسید زمان در دنیا متوقف شده است. در هوای یخزده، آستینهای استاد آزادانه حرکت میکردند.
«بارایا،» آرزو.
رقص شمشیر.
«بارایا،» آرزو.
حیات شمشیر.[۱]
«آگابارایا،» من یک آرزو دارم.
زن شمشیرزن در حین اجرای رقص شمشیرش شعلهور شد.
«قلب من شمعی است.»
با این کلمات.
«پس این مکان را بسوزان.»
کوه برفی بریده شد.
قله برفی، که نه درختی در بر داشت و نه صخرهای نمایان میکرد، که هیچ معنایی جز صرفاً حضور داشتن در آنجا نداشت، قطع شد.
فریادهای کوهستانِ پوشیده از برف شبیه به رعد و برق بود. به دنبال فریاد طنینانداز، یک انفجار سفید خالص رخ داد. کوه برفی فرو ریخت، از قله شروع شد و باعث ریزش موجی از برف گشت، و امواج روی هم انباشته شده و لایه لایه از هم پاشیدند. کوهستان به فرو ریختن ادامه داد. کولاکی که نه توسط آسمانها، بلکه توسط یک انسان خلق شده بود، به استقبال سپیدهدم رفت.
«...»
استاد نفسنفس میزد.
«فقط تونستم قله رو ببرم. من کوه رو با قلبم بریدم، اما کشتن اون فقط با روحم، رویایی دور از دسترسه. این آخرین مرحله از منِ بزرگه.»
«شاگرد.»
استاد به من نگاه کرد.
یک کوه در سفیدی در حال فرو ریختن بود.
«من عمل رو انجام میدم.»
~~~
[۱] تلفظ «رقص شمشیر» و «حیات شمشیر» در زبان کرهای یکسان است.