چپتر 86: [بی‌ارزش‌ترینِ جهان. (۲)]
چپتر 86: [بی‌ارزش‌ترینِ جهان. (۲)]
«آها!»
استاد خندید.
«آهاهاها! هاها!»
استخوان بینیاش شکسته بود و خونریزی میکرد. در حالی که خونش روی دشت برفی سفید میریخت، هووش! استاد مشت گرهکردهاش را در هوا چرخاند.
«هااه؟!»
مشت درست به چانه ارباب موریم برخورد کرد. وقتی ارباب موریم تلوتلوخوران به عقب رفت، استاد حتی یک لحظه را هم هدر نداد. دوید. به سمتش هجوم برد. و او را گاز گرفت.
«آخ!»
جر!
«آرغ، هاف! آخ...! تو... لعنتی...!»
ارباب موریم با عجله استاد را به عقب هل داد، اما گوشهایش از قبل غرق در خون شده بود. گوشت تنش با صدای چندشآوری پاره شد. «کوهاا!» فریاد خفهای در دشت برفی طنینانداز شد.
«تچ!»
استاد گوش خونآلود را روی برفها تف کرد. دهان خودش هم به رنگ سرخ درآمده بود. طوری لبخند میزد که انگار از نتیجه شکارش راضی است.
یک شیطان.
او شبیه یک روح خبیث و تشنه به خون بود.
«پوف! طعم کثافتی میده! اون فضایل والای خاندان نامگونگ هیچ کمکی به بهتر شدن طعم گوشتت نکرده!»
«آهای، مادو. هه. به نظر میرسه دیگه از گوشت انسان لذت نمیبری. اصلا میتونی به خودت بگی اهریمن؟»
«تو اونقدر پیری که طعم اسفناج گندیده میدی. اما تو حرفی که قبلاً زدی کمی حقیقت وجود داره.»
استاد دهانش را با پشت دست پاک کرد.
«نبرد بزرگ خیر و شر باید همون روز اول تموم میشد. هم تو و هم من داشتیم مدارا میکردیم. فکر میکردم دارم با تمام وجودم میجنگم، اما در واقع، نمیتونستم. من واقعاً جونم رو به خطر ننداخته بودم!»
«...»
«مبارزه امروز فرصت دوبارهایه که طبیعت هرگز به ما نمیداد.»
استاد به من نگاه کرد.
چشمان ساکتش حاوی نگاهی گرم و لطیف بود.
«ما نمیتونیم احمقانه همون اشتباهات رو تکرار کنیم. قدیس تبر. امروز، من از تمام چیزی که دارم استفاده میکنم.»
«...میخوای از چیِ ذاتیات استفاده کنی؟»
«درسته.»
چیِ ذاتی.
این انرژیای بود که هر کس هنگام تولد با خود داشت. به عبارت دیگر، نیروی حیاتشان بود. برخلاف انرژی درونی، چیِ ذاتی نمیتوانست به طور مصنوعی پرورش یابد. اگر استفاده میشد، دیگر وجود نداشت. و وقتی که کاملاً مصرف میشد، به معنای پایان «زندگی» یک رزمیکار بود.
آنها میمردند. یا فلج میشدند.
برای رزمیکاران، چیِ ذاتی آخرین راه چاره بود. نقطهای بیبازگشت.
ارباب موریم گفت: «...مادو. من و تو به هر حال ضعیف هستیم.»
آیا به خاطر از دست دادن یک گوشش بود؟ ارباب موریم با حالتی ترسناک اخم کرد.
«اگه الان سعی کنیم چیِ ذاتیمون رو بیرون بکشیم، فقط میتونیم مثل یه تازهکار یا کارآموز ازش استفاده کنیم، چه برسه به یه استاد. البته، بدون دانتیان هیچ انرژی درونیای وجود نداره. به نمایش گذاشتن مهارتهامون غیرممکن میشه... این رو نمیدونی؟»
«میدونم.»
«قصد داری چیِ ذاتیات رو هدر بدی تا در بهترین حالت، هنرهای رزمی یه کارآموز رو به نمایش بذاری؟»
استاد لبخند زد: «البته.»
«عصبانی نشو، نامگونگ اون. من قصد ندارم جونم رو دور بندازم. هرگز این کار رو نمیکنم. فقط امیدوارم که آخرین روز اجتنابناپذیرم، همین امروز باشه.»
«...»
«من الان لذت کاملِ زنده بودن رو حس میکنم. دو برابر همیشه سپاسگزارم. از خودم ممنونم که تا امروز زنده موندم، و از سرنوشت سپاسگزارم که ممکنه امروز بمیرم.»
«حتی با وجود اینکه دنیا نابود شده؟»
«آره. من بابت تمام پیوندهایی که تا این لحظه برقرار کردم، سپاسگزارم.»
استاد به آرامی گارد گرفت.
دست راست جلو. دست چپ عقب.
«وقتی به گذشته نگاه میکنم، به عنوان یه جنگجو واقعاً خوشحالم.»
هووااه!
برف در هوا به پرواز درآمد. این برف از آسمان نمیبارید. گرداب کوچکی از برف به دور استاد چرخید. چیِ ذاتیِ او به بیرون تراوش کرده بود. باد با مرکزیت استاد، به شدت شروع به وزیدن کرد.
ارباب موریم با چهرهای روشن خواسته او را پذیرفت: «...میفهمم. که اینطور؟»
«بسیار خب. من هم مدتها در حسرت روزی مثل امروز بودم.»
باد به عقب جریان یافت.
«بیا با هم بمیریم، اهریمن آسمانی.»
آن دو به سوی یکدیگر دویدند.
و من، در حالی که نیروی حیاتشان روی دشت برفی میریخت، به این منظره خیره شدم.
استاد با ضربهای دست ارباب موریم را پس زد. ارباب موریم پای استاد را لگد کرد. بازوانشان در هم گره خورد و پاهایشان در هم پیچید، چیِ ذاتیشان بیوقفه از بدنهایشان میچکید. این نشتی بود که جانشان را به هدر میداد.
دشت برفی دائمی که خورشید هم نمیتوانست آبش کند، با جانِ این دو جنگجو درآمیخت و ذوب شد.
استاد به پشت ارباب موریم ضربه زد. باد وزید. باد در جهتی که نوک انگشتانش اشاره میکرد جریان یافت و برف نیز این مسیر را دنبال کرد.
در دنیایی پوشیده از برف، تنها مسیری که دستها و پاهای این دو نفر از آن عبور میکرد، به آرامی به زمینی برهنه و خاکی تبدیل میشد.
«...»
و این تمام ماجرا نبود.
ذرهذره، اما به سرعت، چیزهایی که سفید نبودند در اطراف نقطهای که استاد و ارباب موریم میجنگیدند، روییدند. یک علف هرز. یک بوته. زمین در جاهای دیگر هنوز با برف یخ زده بود، اما در میان این دو مبارز، فصلها شکوفا شدند.
به هو-ریونگ با لحنی رک گفت:
- دارن از چیِ ذاتی تغذیه میشن.
- واسه گیاهان مثل یه ضیافته، چون این چیِ ذاتیِ همچین استادهاییه. اما با این حال، فقط موقتیه.
حتی اگر فقط برای یک لحظه بود، فصلها زیبا بودند.
زمین چیِ ذاتیِ این دو نفر را نوشید. بدین ترتیب، آسمان و زمین برای مدت کوتاهی به همان چیزی بازگشتند که پیش از غرق شدن در زمستان ابدی بودند.
آنجا جنگلی از شکوفههای هلو بود.
درخت هلویی رشد کرد و ضخیم شد، گویی زمان سرعت گرفته بود. درختان هلو شبیه انگشتان انسان بودند. شاخههایی که از زمین بیرون میخزیدند، دستانشان را به سوی آسمان دراز میکردند، انگار میخواستند چیزی را چنگ بزنند.
گلها شکفتند.
از میان گلبرگهای صورتیرنگ، از لابهلای شکاف شاخههای انگشتمانند، استاد و ارباب موریم دوئل میکردند.
دستها و پاهایشان با قصد کشتن یکدیگر حرکت میکرد.
با این حال، پوشیده در میان گلبرگها، شبیه به یک رقص به نظر میرسید، و از آنجا که جان دو نفر را میگرفت، مرگی غیرطبیعی بود. بسیاری از چیزها در جهان وقتی با گلبرگهای گل پوشانده میشوند، زیبا هستند. حتی نیت قتل. حتی زهرِ استاد من.
- ...این یه اتفاق نادره.
دشت برفی سفید.
گلبرگهای سرخ هلو در اطراف به پرواز درآمده بودند.
- به خاطر اینه که یه طرف با بدن ایدهآل یین به دنیا اومده و اون یکی با بدنی مخصوص هنرهای رزمی؟ یین و یانگ تقریباً به طور کامل با هم ترکیب شدن. اون دو نفر از همین الان تو دنیای خودشونن... تا حالا همچین منظره عجیبی ندیده بودم.
شکوفههای هلو باز و بسته شدند.
بهار ماند، و سپس دوباره گذشت.
«رژه اهریمن آسمانی.»
استاد قدمی به جلو برداشت. با وزش کولاک، شکوفههای هلو پراکنده شدند.
«نابودی ماه زرد.»
ارباب موریم مچ دست او را گرفت و پیچاند. باد متوقف شد و شکوفههای هلو بار دیگر در شکوفایی کامل قرار گرفتند.
«...»
سپس گلبرگها سوار بر باد شدند و شانهام را دفن کردند.
تازه آن موقع بود که فهمیدم.
این گلهای سرخ، خونِ استاد بودند. خونِ ارباب موریم نیز بود.
گلبرگها از نوشیدن خون این دو نفر شکوفا شده بودند.
«—من از تو و آدمهات متنفرم.»
خودِ زمستان در حال خونریزی بود.
استاد.
«ازتون متنفرم.»
«من از فرقه صالح متنفرم. از قهرمانها خوشم نمیاد. از نه مکتب بزرگ خوشم نمیاد. از پنج قبیله اصیل متنفرم. همه شما خوشحالید در حالی که مردم عادی دارن فریاد میکشن. خیلی دور و دستنیافتنی. اما این خوشحالی شما نیست که نمیتونم ببخشم. البته که این نبود.»
استاد.
«این بود که حتی آدمهایی مثل شما هم میتونستن آسیب ببینن.»
شکوفههای هلو شکفتند و فرو ریختند. فصلها گذشتند. اما تعداد گلهایی که میشکفتند کمتر شد و فصلها کوتاهتر و کوتاهتر شدند.
«حتی کسانی مثل شما هم میگفتن که همهچیز دردناکه. شما چهرهای دردمند به خودتون میگرفتید، از درد حرف میزدید، به دنبال آرامش میگشتید و به بقیه آرامش میدادید. انگار داشتید تظاهر میکردید که انسانید.»
استاد در حال مرگ بود.
«من آدم نفرتانگیزیام.»
گلها فرو ریختند.
«پس چرا،»
فصلها گذشتند.
«چرا با بقیه مثل یه هیولا رفتار میکردید، اما بین خودتون همیشه انسان بودید؟»
بیشمار شکوفه هلو سایههای آن دو را پوشاند.
در نگاهی به گذشته، این یک رویای زودگذر بود، صحنهای سریع در یک کتاب.
شاخهها خشک بودند. دیگر هیچ شکوفه هلویی نمیشکفت. باد وزید و برف دوباره زمین را پوشاند. در میان گلبرگهای فروریخته، استاد و ارباب موریم استوار ایستاده بودند.
«...»
لرزش.
«...کک، اوه! پوف، هاا...!»
روی دشت گلهای سرخ، رنگی به مراتب سرختر پاشیده شد.
این خون ارباب موریم بود.
مشت گرهکرده استاد به سینه ارباب موریم رسیده بود. پیرمرد مثل یک سراب تلوتلو خورد. سپس، به آرامی سقوط کرد. گلهای سرخ طوری به هوا برخاستند که گویی میخواستند بدن پیرمرد را در آغوش بگیرند.
استاد بیحرکت ایستاده بود.
«استاد.»
وقتی صدایش کردم، هیچ جوابی نیامد.
«استاد.»
به سمتش قدم برداشتم. عجله کردم. دویدم، و بدن استاد را که هنوز استوار ایستاده بود، در آغوش گرفتم.
سرد بود.
بدنش مثل یک دشت یخ، سرد بود.
«استاد...»
«من بردم.»
صدای استاد واضح بود. گرمای بدنی که از وجودش رخت بربسته بود، هنوز در صدایش حس میشد. اما بیش از حد سبک بود. انگشتان و بدنش در یک لحظه چنان سبک شدند که گویی داشت به سرعت پیر میشد.
«آره، تو بردی. تو بردی، استاد.»
«در اصل، باید سینهاش رو میشکافتم و قلبش رو بیرون میکشیدم. اما به جای شکافتن، فقط به ضربه زدن اکتفا کردم. چهره شرمآوری به شاگردم نشون دادم.»
«اصلاً اینطور نیست. اینجوری نبود.»
«خب. قیافه من هنوز از قیافه الان تو بهتره. این دیگه چه قیافهایه به خودت گرفتی؟»
با احتیاط استاد را در آغوشم خواباندم. از هاله استفاده کردم تا بدنش را بپوشانم. با این حال، استاد ذرهای گرمتر نشد. لمس ناگهانی. حتی نوک انگشتانی که گونهام را لمس کردند، مثل قندیل یخ سرد بودند.
«نگران نباش شاگرد. هنوز یکم وقت دارم تا بمیرم.»
دو ساعت.
«برای خداحافظی کردن وقت کافی نیست؟»
فقط دو ساعت فرصت داشتم تا صدای این شخص را بشنوم و نفسهایش را احساس کنم.
«...هنوز داری گریه میکنی.»
استاد غمگین به نظر میرسید.
«داری کار رو برای استادت سخت میکنی. خب، من هم کار رو برای تو سخت کردم. میخواستم سر فرصت همهچیز رو بهت بگم، اما لجبازی این پیرزن حتی مانع همین کار هم شد. نگرانم که قراره چی توی قلبت به جا بذارم، و چی بهت ارث بدم.»
استاد در حالی که سرفهای سرد و خونین میکرد، زمزمه کرد: «میترسم که یک جای خالی توی وجودت باقی بذارم.»
«آرزو میکنم من رو همونطور به یاد بیاری که آدم یک گل رو در لحظه شکفتنش به یاد میاره...»
«جناب پادشاه مرگ!»
فریاد عجولانهای شنیدم.
صدای کیمیاگر بود. شاید تازه متوجه شده بودند که نبرد بزرگ خیر و شر در دشت برفی رخ داده است، چرا که کیمیاگر و گروهی که از برج آمده بودند، داشتند به سمت ما میدویدند.
«جناب پادشاه مرگ، ایـ... این چیه...»
«هی! استاد؟!»
مار سمی (افعی) از پیدا کردن ارباب موریم غافلگیر شده بود.
«حالتون خوبه؟! هی، استاد! به من نگاه کنید! چشماتون رو باز کنید!»
«حال پیرمرد خوبه.»
استاد دوباره سرفه کرد.
«ضربه آخر سطحی بود. عمیق فرو نرفت. داشت لاف میزد که امروز شانس باهاشه... فلج شدن، شانس اون یاروئه.»
«مـ... منظورتون از فلج شدن چیه؟»
کیمیاگر دهانش را باز و بسته کرد.
«من هرگز نمیذاشتم تو اون وضعیت قسر در بره... بـ-به هر حال ما وقت این حرفا رو نداریم! هر دوتون به درمان نیاز دارید!»
«من حالم خوبه. به پیرمرد برسید.»
«اما...!»
استاد گفت: «من بدنم رو بهتر از هر کسی میشناسم. کار من دیگه تمومه. و...»
«میخوام آخرین لحظاتم رو با تنها شاگردم بگذرونم.»
«بچه. میشه ما دو تا رو تنها بذاری؟»
کیمیاگر هم داروساز بود و هم پزشک. او نزدیک شد و نبض استاد را گرفت. مهارتش را فعال کرد تا وضعیت جسمانی بیمارش را بررسی کند. رنگ چهره کیمیاگر تیره شد.
«...مسکن دارم. یکم میخواید؟»
«نیازی نیست.»
استاد لبخند زد.
«باد زمستونی دوستداشتنیه. برای قلبم خنک و دلپذیره. وقتی به نیروانا رسیدم، دلم میخواد این باد رو همینطور که الان هست حس کنم.»
«...»
کیمیاگر ایستاد. سرش پایین افتاد. بیصدا به استاد تعظیم کرد. پادشاه دارو که بدون هیچ حرفی در آنجا ایستاده بود، اشارهای کرد و بقیه اعضای گروه را دور هم جمع کرد. طولی نکشید که آنها همراه با ارباب موریم به غار برگشتند.
آنها داشتند مراعات حال من و استاد را میکردند.
«...استاد.»
«گونگجا.»
استاد دستم را محکم گرفت.
«با این زمان باقیمونده چی کار کنیم؟ میخواستی درباره بچگیم بشنوی؟ دوست داری بشنوی که مقر فرقه ما چقدر زیباست؟»
«لطفاً.»
من هم دست خشک استاد را فشردم.
هنوز چیزی باقی مانده بود.
زندگی او هنوز کامل نشده بود. هنوز یک قطعه گمشده از پازل وجود داشت، قطعهای که تضمین میکرد او از بهترین لحظاتش لذت برده و پایانی کاملاً رضایتبخش داشته باشد.
«من یک درخواست دارم.»
«چیه؟»
«لطفاً با من مبارزه کنید.»
چشمان استاد گشاد شد.
«چقدر غیرمنتظره. همه شاگردا رویای پیشی گرفتن از استادشون رو دارن، اما همونطور که میبینی، من دیگه نمیتونم حرکتی بکنم. گونگجا. پیروزی در برابر کسی که حتی نمیتونه تکون بخوره چه فایدهای داره؟»
«اگه مبارزهای نباشه که به بدن نیاز داشته باشه چی.»
«همم؟»
«میخوام با کلمات با استاد رقابت کنم.»
«یک نبرد کلامی، که اینطور.»
نبرد کلامی.
مبارزهای بود که نه با بدن، بلکه با دهان انجام میشد.
یک نفر با توصیف اینکه از چه مهارتی و چگونه استفاده میکند، شروع میکرد. وقتی شخص مقابل ضدحمله میزد، او نیز توضیح میداد که چگونه با آن مقابله خواهد کرد.
بنابراین، هیچ نیازی به حرکت دادن دست و پا نبود. هیچ انرژی درونیای هم لازم نبود.
این مبارزهای بود که درک دو نفر از هنرهای رزمی را در برابر هم قرار میداد.
تقابل دانش آنها.
«اوهو.»
استاد به نرمی خندید.
«شاگرد ما حسابی مغرور شده. اگه با بدنمون رقابت کنیم، گونگجا، تو پیروز میشی، اما توی یک نبرد کلامی شکستت حتمیه. من مهارتهای زیادی دارم که توی دوران اوجم یاد گرفتم، اما تو فقط با دانش اندکی از هنر شیطانی آسمانهای دوزخی میجنگی!»
«من...»
دهانم را باز کردم.
«فکر نمیکنم که مبارزه با ارباب موریم بهترین مبارزهتون بوده باشه، استاد. خودتون هم این رو گفتید. در اصل، باید سینهاش رو میشکافتید و قلبش رو بیرون میکشیدید... حتی اگه فقط یک مبارزه کلامی باشه، میخوام استاد در نهایت به رضایتبخشترین مبارزه دست پیدا کنه.»
بزرگترین مبارزه بدون هیچ حسرتی.
این آرزوی تمام هنرمندان رزمی بود.
«گونگجا. منظورت اینه که میتونی این رو به من نشون بدی؟»
«بله.»
«همم...»
به نظر میرسید استاد پیشنهادم را جالب یافته است. آیا با خودش فکر میکرد که این روند فکری کودکانهی شاگرد جوانش است؟ به نظر نمیرسید هیچ انتظاری داشته باشد که بتوانم مبارزهای رضایتبخش برایش فراهم کنم.
«بسیار خب. با این حال، حتی توی یک مبارزه کلامی هم بهت رحم نمیکنم. بهت اجازه میدم اول تو شروع کنی، اما اگه مبارزه رو با یک ضربه تموم کردم، زیاد از دست استادت کینه به دل نگیر.»
«چشم.»
«وقتی مبارزه تموم شد، داستانهای دوران جوونیم رو برات تعریف میکنم! حالا، نتایج تمریناتت رو به این استاد نشون بده.»
استاد نیشخند زد.
لبخندی بود که حس یک شکوفه هلو را میداد.
به چهره استاد نگاه کردم و به آرامی به سمت مردی که روبهرویم نشسته بود چرخیدم. به هنرمند رزمیای نگاه کردم که نه در اینجا، بلکه در دنیایی دیگر به قله رسیده بود.
-همم.
امپراتور شمشیر.
-حالا نوبت منه؟
او نیز کسی بود که در دنیایی دیگر برخاسته بود تا به بزرگترین فرد تمام دورانها تبدیل شود.
با وجود اینکه به عنوان یک روح نمیتوانست با بدنش بجنگد، میتوانست با قرض گرفتن دهان من، یک مبارزه کلامی انجام دهد.
«آره. لطفاً به اون قولی که موقع باختن شرطبندی دادی عمل کن.»
-حتماً این کار رو میکنم.
به هو-ریونگ پوزخند زد.
-به هر حال خودم هم میخواستم با رهبر فرقه شیطانیِ اینجا سرشاخ بشم.
او دست به سینه روی برفها نشست.
-بزرگترین مبارزه تمام دورانها رو بهش تقدیم میکنم. بهش بگو که سه حرکت اول رو بهش آوانس میدی.
با قرار گرفتن من در مرکز، دو موجود خداگونه رودرروی یکدیگر قرار گرفتند.