چپتر 87: رقص شمشیر. (۱)
چپتر 87: رقص شمشیر. (۱)
۱.
شمشیر قلب.
سو بک-هیانگ پس از آنکه زمستانها یکی پس از دیگری گذشتند و دیگر نمیتوانست سرمای آن زمستان را حس کند، تلوتلوخوران به آن مرحله رسید.
شمشیر قلب.
سو بک-هیانگ زمانی شروع به درک آن مرحله کرد که دیگر او را «عطر برف» نمینامیدند، بلکه در عوض به او «اهریمن آسمانی» میگفتند.
«...میتونم ببینمش...»
سو بک-هیانگ، زنی که به اهریمن آسمانی تبدیل شده بود، زمزمه کرد.
«...مرحلهای پیش روئه که هیچ انسانی تا به حال ازش عبور نکرده... به اندازه نیروانا دور به نظر میرسه، اما... مگه جایی هم هست که بتونی ببینیش ولی نتونی بهش برسی...؟»
قلب اهریمن آسمانی به تپش افتاد.
شمشیر قلب مرحلهای افسانهای بود که فقط در داستانها از آن یاد میشد. کشتن کسی تنها با ذهن. اگر قصد کشتن داشته باشی، این نیتهای مرگبار را در قلبت نگه میداری و آن شخص به زودی میمیرد. نیازی به شمشیر نبود. نیازی به کلمات هم نبود. و آن مرحله بالاخره خودش را در برابر او نمایان کرد.
...سرورم اهریمن آسمانی...
اگر.
...بزرگترینِ همه ما...
اگر به او زمان داده میشد.
اگر ۶۰ سال فرصت داشت تا فقط روی تمرین تمرکز کند.
واقعاً، اگر این فرصت را داشت.
...ما را از این درد رها کنید...
مردم در برابرش به خاک افتادند.
...حکومت به ما گفت که مالیاتمون رو با چرم سمور بپردازیم. پدرم برای شکار سمور رفت اما برنگشت، برای همین نتونستیم مالیات رو بدیم و مالیات بر اساس تعداد افراد خانواده پرداخت میشه. مادربزرگم بهم گفت که به هر حال عمرش کوتاهه و برای کاهش مالیات...
...سرورم اهریمن آسمانی...
در برابر او، کمرهای بسیاری در حال تعظیم خم شده بودند.
...سال گذشته خشکسالی بود، پس چیزی برای خوردن نداشتیم، من چیزی برای خوردن نداشتم، اما بهم دستور دادن برای جلوگیری از خشکسالی سال آینده یه آبانبار و سد بسازم، اما چطور میشه با یه بدن گرسنه کار کرد...
...دخترم رو به زور بردن و هنوز برنگشته...
...سرورم اهریمن آسمانی...
تعدادشان بسیار زیاد بود.
اهریمن آسمانی در سکوت به کوهستان برفی چشم دوخت.
سالها زمان برای وقف کردن خود به تمرین. اگر فقط ۶۰ سال فرصت داشت، میتوانست به مرحلهای صعود کند که هیچکس در تاریخ به آن نرسیده بود. این یک حقیقت واضح و غیرقابل انکار بود. با این حال. با وجود این.
...راهنماییمون کنید...
اهریمن آسمانی در حالی که شمشیرش را در دست داشت، ایستاد. ردای تاریکش در باد به اهتزاز درآمد.
...چیزهای زیادی هست که باید قطعشون کنم...
آیا او دنیا را رها میکرد؟ یا خودش را؟
در نهایت، اهریمن آسمانی به سادگی خواستههای خودش را رها کرد.
او میل به قدرت را در درونش خفه کرد تا جایی که دیگر هیچ خواستهای نداشت.
چرا که او همیشه همینگونه زندگی کرده بود.
آن روز هم، او کسانی را که دنیا را منجمد کرده بودند، از دم تیغ گذراند.
اما نتوانست زمستان را قطع کند.
۲.
-در اصل،
به هو-ریونگ زانو زد.
-برای یه رزمیکار خیلی افت داره که واسه یه مبارزه، دهن یکی دیگه رو قرض بگیره. این بیاحترامیه و از نظر گستاخی، تو تاریخ ثبت میشه و مایه خنده و تمسخر قرار میگیره.
این اولین باری بود که به هو-ریونگ را در چنین حالتی میدیدم. او مؤدبانه روی دشت برفی نشسته بود. فهمیدم این احترامی است که او به حریفی نشان میدهد که او را به عنوان یک «رقیب شایسته» به رسمیت شناخته است.
-اما با اینکه میدونم چقدر مسخرهست، چارهای جز درخواست مبارزه ندارم.
امپراتور شمشیر مستقیم به استاد نگاه کرد.
-من رو امپراتور شمشیر صدا میزنن. تو دنیای هزار تیغه، رسماً به عنوان نفر اول شناخته میشدم. شاید از طرف من بیادبی باشه، اما درخواست یه مبارزه کلامی بین خودمون رو دارم.
سپس، سرش را پایین انداخت.
«...»
«شاگرد...؟»
استاد پلک زد.
«زود باش، اولین حرکتت رو توصیف کن. مسابقه از همین الان شروع شده.»
البته که چشمان استاد نمیتوانست به هو-ریونگ را ببیند. او نه میتوانست کلماتش را بشنود و نه تعظیمش را ببیند.
«...استاد.»
«چی شده؟»
«میدونید که من میتونم از یه سری تکنیکهای عجیب استفاده کنم.»
«منظورت همون تکنیکیه که جیانگشیهای بچههام و فرقه صالح رو به زندگی برگردوند؟»
استاد خندید.
خندهاش آرام بود، گویی به زودی محو میشد.
«تصمیم گرفتم چیزی ازت نپرسم. سکوت یه فضیلته. شاید تو فرستادهای از طرف امپراتور یشم باشی که به حال من دلش سوخته.»
استاد در حالی که سرش روی رانهایم قرار داشت، لبخند میزد. وقتی میخندید، سرش کمی تکان میخورد. از آن حرکت، میتوانستم بفهمم که دارد سبکتر میشود.
«...یه تکنیک دیگه هم هست که میتونم ازش استفاده کنم.»
زمان استاد رو به پایان بود. باید حرفهایم را تا حد امکان خلاصه میگفتم.
«این تکنیک شامل احضار ارواح میشه.»
«همم؟»
«روحی که الان کنارمه یه رزمیکار ماهره. تو یه دنیای دیگه، بهش میگفتن بزرگترین رزمیکار.»
«آها. بزرگترین رزمیکار تو یه دنیای دیگه! چقدر باشکوه.»
استاد پوزخند زد. به نظر میرسید فکر میکند این یک شوخی خندهدار است.
«بسیار خب. از اونجایی که این روح بزرگترین مبارز یه دنیای دیگهست که شاگردم احضارش کرده، بهش توجه میکنم. با کمال میل تو رو به عنوان حریفم برای یه نبرد ذهنی میپذیرم.»
«...»
به به هو-ریونگ نگاه کردم.
به هو-ریونگ همچنان در سکوت نشسته بود.
«خب. این روح شماره یک چه حرکتی برای ارائه داره؟»
«...گفت که حرکت اول رو به شما واگذار میکنه، استاد.»
«همم؟»
«گفت که سه حرکت اول رو به شما واگذار میکنه، استاد.»
کمی از لبخند روی چهره استاد محو شد.
«چه دیوانهای. شاگرد من هرگز چنین چیزی نمیگه. حتماً کار همون روحیه که حد و مرز خودش رو نمیشناسه. پس، با پنجمین تیغه از دوازده شمشیر اژدهای ابری، یعنی شمشیر سریع اژدهای بیرونی، نقطه خونی آب رو سوراخ میکنم.»
اولین حرکت.
-من از فرم ششم سبک اژدهای خاکی، اژدهای غار رودخانه غربی استفاده میکنم، فریب میدم و بعد با قدم ابر شناور عقبنشینی میکنم.
به هو-ریونگ بدون تردید پاسخ داد.
من نه میدانستم «دوازده شمشیر اژدهای ابری» چیست و نه «سبک اژدهای خاکی». تنها چیزی که میشناختم هنر شیطانی آسمانهای دوزخی بود. فقط با آرامش مبارزه آنها را از طریق دهانم منتقل میکردم.
«اون از فرم ششم سبک اژدهای خاکی، اژدهای غار رودخانه غربی استفاده کرد، فریب داد و بعد با قدم ابر شناور عقبنشینی کرد.»
«همم...»
استاد اخم کرد.
«پس با فرم هفتم هنر مرموز نهایی، یعنی واکنش مورد انتظار، اونو به پرواز درمیارم.»
-ازش جاخالی میدم و با حرکت دوم از شش حمله مشتزنی، یعنی حمله ورقه دوگانه، فریبش میدم.
ابروهای ظریف استاد کمی بیشتر در هم گره خورد.
«با فرم ششم از شش شمشیر قبر برابر، شمشیر نبش قبر، حمله میکنم.»
-از لگد اردک نشسته استفاده میکنم. با قدم پرآشوب تمامشکوفه به عقب برمیگردم.
«...»
سه نوبت در یک چشم به هم زدن به پایان رسید.
نمیتوانستم بفهمم چه نوع نبردی بین این دو در حال رخ دادن است.
با این حال، استاد ساکت بود.
-تو.
به هو-ریونگ با آرامش دهان باز کرد.
-تقریباً میتونم تصور کنم چطور زندگی کردی. بعد از اینکه به بالاترین رتبه تو فرقهت رسیدی، بدون اینکه وقتی برای تمرین داشته باشی، خودت رو وقف گروهت کردی. میتونستی وارد مرحله مرگ و زندگی بشی، اما این کار رو نکردی. چرا؟ چون سرت شلوغ بود. ۲۴ ساعت تو یه روز برای رسیدگی به یه فرقه کافی نیست. حتماً درگیر مراقبت از خانوادهت، یعنی اعضای فرقهت بودی. دیگه چه وقتی برای تمرین برات باقی میموند؟
اما، به هو-ریونگ گفت.
-میدونی ناعادلانهترین بخش این ماجرا چیه؟
گوشه لبش کج شد.
-حتی با این وضع هم، تو هنوز قویترین بودی.
هیچ دلیلی نداشتی که به درجات بالاتر فکر کنی.
-چرا؟ چون همین الانش هم تو اوج بودی. برای زنده موندن کافی بود و همه قدرتت رو به رسمیت میشناختن. نیازی به تلاش نبود. چون تو به معنای واقعی کلمه خدای اونا بودی.
«...»
-طفلکی. بدبختی تو اینه که تو این دنیا مطلقاً قویترین بودی.
به هو-ریونگ دست به سینه شد.
-بذار بهت نشون بدم یه خدا در میان خدایان چطوریه.
من این کلمات را برای او تکرار نکردم.
احساس نمیکردم نیازی به این کار باشد.
«همم.»
استاد به آرامی سرش را بلند کرد.
بدن سبکش کمی به من تکیه داد.
با این حرکت، او روی برفها نشست.
«تو فقط برای نمایش نیستی.»
اهریمن آسمانی.
از تاریخچه اهریمن آسمانی.
قویترینِ تمام دورانها.
فرقه شیطانی.
-البته. فکر میکنی من کیام؟
امپراتور شمشیر.
از دنیای هزار تیغه.
قویترین موجود زیر آسمانها.
فرقه صالح.
«بسیار خب. تو رو جدی میگیرم.»
-بیا جلو.
یک مسابقه هنرهای رزمی.
اکنون آغاز شد.
۳.
«من از فرم اول اژدهای خونین شعلهور، یعنی انفجار صعودی استفاده میکنم تا به چونت ضربه بزنم.»
-به دلایلی، یهو داری مثل فرقه صالح رفتار میکنی. با تکانه رو به بالا، من به طور پیوسته برای یک ثانیه از هشت تکنیک اژدهای ابری بزرگ استفاده میکنم. در حالی که یک دست مشت میشد، دست دیگه ضربه میزد.
یک دور.
«از فرم سوم شمشیر ترور، ضربه محقق، استفاده میکنم تا به نقطه چشمه بختت حمله کنم و شتاب انفجار صعودیات را از بین ببرم.»
-اوه، جالبه. باید چیکار کنم؟ دفعش کنم، یا... باشه. از قانون مرگ و زندگی به همراه رشته موج خلیج استفاده میکنم.
یک دور دیگر.
«...»
با ادامه یافتن این نبرد ذهنی، نفسهای استاد به شماره افتاد.
بخار سفید نفسهایش در سرمای زمستان، سفیدتر هم شد.
استاد دست چپش را مشت کرد و زانویم را محکم فشرد. با دست راستش، دستم را محکم گرفت. داشت میلرزید. لرزش استاد از طریق دستهایش به من منتقل میشد.
«...تا کی میخوای پای کثیفت رو روی انگشتهام نگه داری؟ با صفحه رئیس زالوی سوزان، فرم دوم متون شیطانی سه دانه، پارهاش میکنم.»
-فقط داشتم با هالهات هماهنگ میشدم. عجب اخلاق تندی داری! فورا با موج دونده پام رو برمیدارم و میپرم تو هوا، همزمان از فرم چهارم چرخش ارابه خدای بزرگ، مرگ زنده، استفاده میکنم تا به نقاط فشار استخوان غولپیکر راست، دره خورشید و خانه روح همزمان ضربه بزنم.
«با قدم اهریمن آسمانی سه گام به عقب برمیدارم!»
استاد غرق در لذت بود.
-حالا که تو ادای فرقه صالح رو درآوردی، منم باید سعی کنم تکنیکهای فرقه شیطانی رو تقلید کنم؟
آنها با حرکات فرقه مقابل به یکدیگر پاسخ میدادند.
درست بود.
ارباب موریم، قدیس تبر، هرگز واقعاً رقیب استاد نبود.
درست بود که ارباب موریم قویترین عضو فرقه صالح در این دنیا به شمار میرفت. او تنها کسی بود که میتوانست در برابر استاد بایستد. اما مگر در نبرد نهایی ثابت نشد؟ وقتی آن دو با تمام توانشان با هم جنگیدند، در نهایت این استاد بود که پیروز شد.
این بازی پایانی از پیش تعیینشده داشت.
شاید به همین دلیل بود که استاد پایان نبرد خیر و شر را ۹۹۰ بار به تعویق انداخت.
او مانند کودکی بود که یک تکه آبنبات را تا جای ممکن مزهمزه میکرد و گرامی میداشت، زیرا میدانست که به زودی آب خواهد شد.
«متأسفم.»
به همین دلیل بود که در آن پایان تلخ، ارباب موریم آن کلمات را به استاد گفت.
«متأسفم که از تو ضعیفترم.»
«من از تو ضعیفتر بودم.»
«مرا بکش.»
چنگ.
بیآنکه متوجه شوم، دستم را محکمتر فشردم.
«حرکتی احمقانه! با فرم دوم شمشیر ترور به صورتت حمله میکنم!»
-کور خوندی. از صفحه سوزان آهنی استفاده میکنم تا از حملهات جاخالی بدم و این بار، از انفجار صعودی روی پهلوی دیگهات استفاده میکنم.
«آها.»
استاد بالاخره لبخند زد. لبخندی غمگین نبود، لبخندی هم نبود که به نظر برسد هر لحظه محو میشود. خندهای درخشان بود که با تپشهای قلبش همراهی میشد.
«شاگرد. روحی که با خودت آوردی بهترینه!»
«...بله.»
حالا میتوانستم احساسات ارباب موریم را کاملاً درک کنم.
«او احتمالاً قویترین شخصی است که میشناسم.»
«این ارواح رو کجا قایم کرده بودی و چرا تازه الان داری اونها رو به من معرفی میکنی؟»
کمی ناراحت بودم.
«من هرگز تا به حال با چنین رزمیکار قدرتمندی روبرو نشده بودم!»
نه.
خیلی ناراحت بودم.
«بازویت را میپیچانم و نیرویت را متوقف میکنم. و با قدم اهریمن آسمانی چهار گام به عقب برمیدارم!»
-همم. قبلاً سه قدم رفتی عقب، حالا چهار قدم دیگه هم میری. داری دمت رو میذاری رو کولت و فرار میکنی؟ با قدم ابر شناور میام جلو و دنبالت میکنم، بعد از باران ناگهانی نیمهتابستان استفاده میکنم. بعدش با نیروی شمشیر اجراش میکنم.
«ها! نیروی شمشیر با باران ناگهانی نیمهتابستان؟ حدس میزنم از گشتن دنبالم خسته شدی. خیلی خب. از شمشیر تشنگی استفاده میکنم تا رو به بالا بهت ضربه بزنم، بعد از سه فرم اول شن زیرین استفاده میکنم تا به ستون بهشت، پسِ گردن و ستون زندگی پشت سر هم ضربه بزنم!»
برای من... مبارزه بین این دو غیرقابل درک بود.
حتی نمیتوانستم این مبارزه را در سرم تصور کنم.
شمشیر تشنگی را میفهمیدم. با این حال، نمیدانستم اژدهای شن زیرین چیست. میدانستم موج دونده چیست. اما نمیدانستم مرگ زنده از چرخش ارابه خدای بزرگ چه نوع فرمی است.
همه چیز فراتر از درک من بود و حتی فرصت مکث کردن برای تصویرسازی آن را هم نداشتم.
اصلاً نمیتوانستم مبارزه بین این دو را ببینم.
-باید اینطوری حمله کنی. عالیه! از قانون مرگ و زندگیِ سبک شمشیر پروانه استفاده میکنم تا جاخالی بدم و یه قدم برم عقب، بعد از شمشیر نهایی بهشت حاصلخیز استفاده میکنم!
«بد نیست. اصلاً بد نیست!»
آه...
اگر ممکن بود، میخواستم من رقیب او باشم.
اگر ممکن بود، میخواستم امیدهایش را در انحصار خودم درآورم و کسی باشم که آرزوهایش را برآورده میکند.
میخواستم آخرین لحظات زندگیاش را به خاطر من شاد بگذراند.
اما نمیتوانستم آن را ببینم.
در بهترین حالت، چیزی که میتوانستم ببینم و بشنوم این بود:
«خوبه. از تکنیک ■■ استفاده میکنم تا از مسیر خارج بشم.»
-منم با ■■، فرم سوم سبک شمشیر ■■■ جواب میدم!
فقط چیزی شبیه به این.
نمیتوانستم شمشیرهای این دو استاد را ببینم.
«بسیار خب. با فرم دوم مقابله میکنم، ■■ از ■■■.»
-منم با روش ■■■ از ■■■■ ادامه میدم!
این کلمات هیچ معنایی نداشتند.
«خیلی خب. با سبک شمشیر ■■■■ از ■■■■ به ■■ و ■■ تو ضربه میزنم!»
-عجب عجلهای داری. با استفاده از ■■■■ جاخالی میدم، بعد با استفاده از ■■■■ گردنت رو هدف میگیرم.
«دفعش میکنم، بعد از فرم دهم ■■■، ■■■■■، استفاده میکنم تا به ■■■■ تو حمله کنم!»
-با ■■، من ■■■■■ و ■■■■. بعد از ضدحمله، ■■■■■ رو با استفاده از ■■ از ■■■■■ میپیچونم تا ■■.
«■■■■، با استفاده از ■■■ برای ■■ و ■■■—.»
تاریک بود.
فاصلهام با میدان بازی آنها بسیار زیاد بود.
«بعد از دفع کردنش...»
در همان لحظه بود.
استاد که نفسنفس میزد، به من نگاه کرد.
«...»
ناگهان، به نظر رسید زمان از حرکت ایستاده است.
نگاه استاد.
آن نگاه خاموش روی صورتم ثابت ماند.
«...درسته.»
لبخند کوچکی روی لبان استاد نقش بست.
«شاگرد. هوا سرده.»
«...»
«فصلها مدام به زمستان ختم میشن، برای همین این منطقه به عنوان دشت برفی دائمی شناخته میشه. دشت برفی میدان نبرد بیرحمیه. وقتی قدم به جلو برمیداری، اغلب توی برف فرو میری، بنابراین باید مدام از مهارتهای حرکتی استفاده کنی.»
استاد با انگشتش دشت برفی را لمس کرد.
برف متخلخل روی نوک انگشتان استاد مالیده شد.
«پس نبرد در دشت برفی همیشه روی در هم شکستن حالت بدنی حریف تمرکز داره. شاگرد. متوجه میشی؟ نیازی نیست با لجاجت سر طرف رو قطع کنی یا به پشتش خنجر بزنی. همین که اونقدر بهشون فشار بیاری تا نتونن مهارت حرکتیشون رو حفظ کنن، کافیه.»
«به همین دلیله که من و روحِ تو داریم سعی میکنیم فضای همدیگه رو تصاحب کنیم. اگه فضای حریفت رو بدزدی، دامنه حرکتیاش محدودتر میشه.»
استاد.
«دلیل دیگهای هم برای استفاده از لگد وجود داره. فقط برای ضربه زدن به طرف مقابل نیست. لگدها برف رو پخش میکنن و دید حریف رو کور میکنن. ممم. نبرد کاملاً دیوانهواریه. اینطور نیست؟»
استاد در گوشم زمزمه کرد.
«چشمهات رو ببند.»
دست چپ استاد به آرامی روی چشمانم را پوشاند.
«میتونی حریف استادت رو تصور کنی؟»
«...بله.»
«او استاد قدرتمند و شریفیه. مرد درشتهیکلیه. تقریباً دو برابر منه. درسته؟»
در ذهنم، به هو-ریونگ را تصور کردم.
«بله.»
«اون استاد غولپیکر و خرسمانند، نفسنفس میزنه. داره ترغیبت میکنه که حمله کنی و با اعتماد به نفس لبخند میزنه. تفاوت بزرگی توی فیزیک بدنی ما وجود داره. معلومه که اعتماد به نفس داره...»
هرچه استاد بیشتر صحبت میکرد، تصویر به هو-ریونگ در ذهنم واضحتر میشد.
«چطور میتونم بر تفاوت فیزیک بدنی ذاتیمون غلبه کنم؟ باید اون رو بپذیرم. بپذیرمش، اما به نقاط قوت خودم فکر کنم. من میتونم سریعتر از اون حرکت کنم. از همه مهمتر، من با دشت برفی آشناترم. و توی استفاده از مهارتهام از اون ماهرترم...»
«بله.»
«بازی طولانی رو پیش بگیر. میفهمی، شاگرد؟ هدف من یک نبرد فرسایشی و طولانیه.»
استاد خندید و سپس با لحنی بازیگوشانه گفت:
«اما حریفم دستم رو میخونه. حرکاتش بیصبرانه میشه. شمشیرش سریعتر میبره. مثل یک گراز وحشی به سمتم میدوه—.»
به زودی.
«اما جای هیچ ترسی نیست. من از قبل این رو پیشبینی کرده بودم. به عقب قدم برمیدارم، سبکبار، عقبنشینی میکنم—.»
چشمانم.
«اون رو به دنبال خودم میکشم.»
منظره پیش چشمانم ترسیم شد.
«به عقب رفتن ادامه میدم. قدمهام همچنان سبک هستن. اون مثل یک گراز وحشی عمل میکنه، هجوم میاره و برف رو به همه طرف پرتاب میکنه—.»
زمستان تکرار شد و جهان به یک دشت برفی دائمی تبدیل گشت.
استاد به عقب گام برداشت.
به هو-ریونگ به جلو هجوم آورد.
«—با هر قدمی که برمیداریم، دانههای برف به هوا بلند میشن.»
من هم، کمکم توانستم شمشیرهای آنها را ببینم.