چپتر 88: رقص شمشیر. (۲)
چپتر 88: رقص شمشیر. (۲)
زمستان.
«داره برف میباره.»
قدمهای استاد سبک بود.
«همین حالا هم دو روز از شروع مبارزهمون گذشته.»
او با چنان ظرافتی روی دشت برفی قدم برمیداشت که گویی روی یخ میلغزید.
دنیایی پوشیده از سفیدی.
حاشیه سیاه لباس استاد مانند قلممویی روی کاغذ سفید در حرکت بود.
-تا کی میخوای فرار کنی؟
قلمموی دیگری هم در تعقیب او بود.
ضرباتش خشنتر، قویتر و شدیدتر از قلمموی استاد بود. قلممویی بود که عمیقاً در جوهر فرو رفته و با فشار روی کاغذ کشیده میشد.
-اگه بحث مهارت حرکتی باشه، من بهت نمیبازم.
با قدمهایی سنگین، به هو-ریونگ یخ زیر پاهایش را در هم شکست و مانند یک بولدوزر به سمتی که نگاهش قفل شده بود، هجوم برد.
«مطمئنم که میتونم تا ابد به دویدن ادامه بدم.»
-اما بالاخره یه جایی تموم میشه.
«نمیدونی؟ این دنیا یه دشت برفی بیانتهائه. شاید جایی برای رفتن نباشه، اما بینهایت مسیر برای دویدن وجود داره.»
-نمیذارم در بری.
به هو-ریونگ با صدای چواک برفها را لگد کرد و به جلو شتافت.
-اگه تو اوج جوونیت بودی، شاید میتونستی تا ابد فرار کنی. اما این مبارزه بین وضعیت الانمونه. اگه بخوایم بقیه عمرت رو حساب کنیم، حتی دو ساعت هم برات نمونده. شنهای ساعت شنی عمرت داره به سرعت میریزه. بازم میخوای فرار کنی؟
«اوهو. چقدر ناعادلانه.»
-زندگی ناعادلانهست.
به هو-ریونگ شمشیرش را چرخاند.
«حق با توئه.»
استاد سرش را چرخاند و به راحتی از حمله جاخالی داد.
«زمان زیادی از عمرم باقی نمونده. نمیتونم به فرار کردن ادامه بدم.»
-بالاخره یه جایی باید این مبارزه رو تموم کنیم.
«دلیلی نداره که اون لحظه همین الان نباشه.»
-حالا داری حرف حساب میزنی.
استاد قبضه شمشیرش را گرفت و گفت: «در این صورت، تمام قدرتم رو بهت نشون میدم.»
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم اول.
شمشیر گرسنگی.
«—گرسنگی، مانند والدینی که فرزند خود را با فرزند همسایه معاوضه میکنند تا آنها را بخورند.»
شمشیر با جیغی باد زمستانی را شکافت.
«آیا داستان آن بزرگسالی را شنیدهای که کودک همسایه را پخت، به گوشت خشکشده تبدیل کرد و در برف دفن نمود؟ شایعات روستا را چطور؟ آیا شنیدهای که اگر برفهای کنار جاده روستا را حفر کنی، پارویت با هر ضربه به گوشتی جوان برخورد خواهد کرد؟»
-چقدر غمانگیز.
شینگ.
به هو-ریونگ تیغه استاد را با شمشیرش دفع کرد.
-حتماً سال قحطی بوده.
«درسته. قحطی مثل یه بیماری همهگیره که همیشه برمیگرده.»
-اما این فقط یه تصادفه.
به هو-ریونگ که با تندباد سردی برخورد کرده بود، دوباره شمشیرش را تاب داد.
-محصولات خوب هم مثل قحطیها تصادفی به دست میان. اینا چیزی جز یه تصادف نیستن. ارباب فرقه، اگه اینقدر برای فاجعههای تصادفی سوگواری میکنی، باید به همون اندازه هم برای نعمتهای تصادفی جشن بگیری.
«...»
-عمق غم و اندوه آدم باید با اوج خوشحالیاش برابر باشه.
شینگ.
دو شمشیر به هم برخورد کردند.
یک شکوفه آلوی سرخ فرو افتاد.
-پس، من از برداشت شاد پاییزی میخونم.
دانههای برف مانند برگهای پاییزی فرود میآمدند.
-روزهایی بود که وقتی تو خیابون راه میرفتم به افق خیره میشدم. روزی بود که دریای طلایی ساقههای برنج تا خود افق کشیده شده بود. بچههای کوچیک میون شالیزارهایی که همقد خودشون بود قایمموشک بازی میکردن. صدای خندهشون مثل رعد میپیچید و لابهلای ردیفهای گیاهان برنج میرقصید.
پاییز.
باد وزید.
کوهها و دشتها با برگهای پاییزی به رنگ سرخ درآمدند و افق با ساقههای برنج زرد شد.
-تو از گوشت بچههایی حرف میزنی که تو برف دفن شدن؟ پس من از خنده بچههایی میگم که زیر سایه محصولات فراوون بازی میکنن.
دنیایی بود پر از برگهای افرا به رنگ زرشکی که به سوی زمین پرواز میکردند.
به هو-ریونگ شمشیر را به حرکت درآورد.
-در هر صورت، هر دو روز نتیجه تصادف و شانسن. اگه قرار باشه وقتی شمشیرم رو تاب میدم چیزی رو تو قلبم جا بدم، به صدای خندهها فکر میکنم. وقتی قبل از مرگم به زندگی گذشتهام نگاه کنم، به بچههایی فکر میکنم که دارن قایمموشک بازی میکنن. این یه انتخاب کاملاً مشخصه.
استاد در حالی که برگها را میشکافت گفت: «واقعاً. چه موهبتی!»
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم دوم.
شمشیر تشنگی.
«میگی هر دو مورد تصادفیان. البته که همینطوره. اما خوشحالی کسی رو نمیکشه. رنج ناشی از گرسنگی، درد تشنگی، میتونه آدم رو بکشه! و اگه بمیری، برای همیشه مردی. این پایانه.»
خورشید شروع به غروب کرد.
«من از مردمی خواهم خواند که جان دادند، بیآنکه بتوانند حتی یک جرعه آب بنوشند!»
تابستان.
موجی از گرما دنیا را فرا گرفت.
تمام گیاهان کوهستان خشک شدند.
علفهای هرز زرد شدند. میوهها چروکیدند، سوسکها به کندی میخزیدند و صدها، هزاران و دهها هزار جسد ماهی در حاشیه رودخانه پراکنده شده بود. تلپ. کرههای چشم گرد ماهیها کاملاً خشک شده بود.
-آه.
شمشیر استاد چسبناک شد.
به هو-ریونگ شمشیر را دفع کرد، اما استاد عقبنشینی نکرد. در عوض، حتی بیشتر به او نزدیک شد. این یک مبارزه تنبهتن بود. آنها آنقدر به هم نزدیک بودند که میتوانستند نفس حریف را حس کنند. چااانگ! شینگ! شمشیرها به سرعت با هم مقابله میکردند، آنقدر سریع که چشمها را به سیاهی میبرد.
-اگه تو تابستون آبتنی و شنا کنی، واقعاً خنک میشی.
به هو-ریونگ شمشیر سریع استاد را دفع کرد.
-داری به گونگجا اشتباه آموزش میدی.
«...چی؟»
-ببخشید. حرفم یه کم تند بود. به جای اینکه بگم داری اشتباه بهش یاد میدی، باید بگم داری خیلی زود بهش یاد میدی.
شمشیر به هو-ریونگ مانند آب روان بود.
-خوبه که درباره درد دنیا حرف بزنیم. اینم خوبه که به رنج بقیه نگاه کنیم. اما این چیزی نیست که بشه تا ابد ادامهاش داد.
«چرا این حرف رو میزنی؟»
-فقط چون خستهکننده میشه.
شینگ!
گلهای زنبق سرخ شکوفا شدند.
-این بچه، گونگجا، هنوز شگفتیهای دنیا رو نچشیده.
ناگهان، سبک مبارزهاش تغییر کرد.
-اون باید لذتهاش رو بچشه. فقط وقتی اینا رو بچشه میتونه غم کسایی رو که هرگز نتونستن چنین حسی رو تجربه کنن، عمیقتر درک کنه. اون باید تو تابستون شنا کنه. باید توش شنا کنه تا بتونه درد آدمای خشکیده و ضعیف رو حس کنه. قلب انسان مثل یه شمع میمونه. تا وقتی به سوختن ادامه بده، بالاخره یه روزی تموم میشه.
-ارباب فرقه، میدونستی؟ این بچه هنوز هیچوقت عاشق نشده! اون هیچوقت تو یه رابطه نبوده!
حملاتش مانند آبشار سرازیر میشدند.
-اما همین الانش طوری رفتار میکنه که انگار تمام درد و غم دنیا رو به دوش میکشه. چه نمایشی! هه. اون حتی نباید خوابش رو هم ببینه. حتی اگه فرقه شما به بچهها تو سن کم آموزش میده، اون برای این چیزا خیلی جوونه!
حملاتش همچون باران بارید.
-من میخوام به این بچه یاد بدم چطور شاد باشه.
باران بارید.
-بهش یاد میدم چطور بدون حتی یه ذره دروغ بخنده. بهش یاد میدم چطور دستش رو دور شونههای یکی دیگه بندازه. اون باید بتونه یاد بگیره چطور با یه نفر دیگه شاد باشه. فقط اون موقعست که میتونه غم بیانتها رو یاد بگیره!
«تو...»
باران بر زمین خشک بارید. رودخانه با آب باران پرتر شد. با بالا آمدن سطح رودخانه، اجساد ماهیهای روی ساحل را بلعید. گلهای نیلوفر پیچ بنفش باز شدند تا قطرات باران را بنوشند.
صدای قورقور قورباغهها به گوش میرسید.
«قصد داری استادِ شاگرد من بشی؟!»
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم سوم.
شمشیر غرقشدگان.
-دقیقاً!
«چطور جرئت میکنی!»
مانند جریان بیوقفهای از باران بود.
شمشیر بارها و بارها ضربه زد.
«فکر کردی کی هستی که به شاگرد مستقیم من چشم طمع دوختی؟»
اواسط تابستان.
بارانهای موسمی باعث سیلابهای بسیاری شد.
گلبرگهای بیشمار رز روی رودخانه شناور شدند.
-ها! شوخیت گرفته؟ من اول قصد داشتم استادش بشم!
سد فرو ریخت و روستا در آب غرق شد. آب تا کوهپایهها بالا آمد. روی آبهای خروشان، استاد و به هو-ریونگ به یکدیگر لگد میزدند. شلپ. شلوپ! از جایی که آن دو نفر قدم میگذاشتند، امواج فوران میکرد.
-من کسی بودم که به این بچه یاد دادم چطور سر اورکها رو قطع کنه! من بودم که بهش یاد دادم چطور از هاله استفاده کنه! من این بچه بیاستعداد تو هنرهای رزمی رو بزرگ کردم تا جایی که بتونه یه کم ازش استفاده کنه! و حالا، تو داری دخالت میکنی و تاثیر بدی روش میذاری!
«به من میگی تأثیر بد؟!»
-آره! فرقه شیطانی یه تأثیر بده، معلومه دیگه!
آن دو روی سطح آب میلغزیدند.
یکی تعقیب میشد.
امواج با صدای شلپشلپ زیر پاهایش میشکفتند.
دیگری تعقیب میکرد.
به نرمی، نوک پاهایش روی گلبرگهای رز قدم برمیداشت.
آن دو بر روی امواج و گلبرگها سایه میانداختند.
-شمشیر زدن باید حال بده!
بوی آب در یک روز بارانی.
عطر گلها غلیظ بود.
-گونگجا برای هنر شیطانی آسمانهای دوزخی آماده نیست! این شمشیریه که درد رو به کار میگیره، درد رو میفهمه! این دیگه چه صیغهایه؟ این بیش از حد یه هنر شیطانیه! اون هنوز باید گلها رو بو بکشه و زیر رگبار تابستونی لذت ببره!
«گونگجا! شاگرد منه! او به دنیا آمده تا ارباب بعدی این فرقه باشه!»
-دقیقاً چون اینطوری فکر میکنی بهت میگم تأثیر بد! ای استاد درجه دو!
صدها و میلیونها رز.
دیری نپایید که رودخانه طغیانکرده دیگر قابل رؤیت نبود. هیچ اثری از آب به چشم نمیخورد. گلبرگهای رز تمام سطح آن را پوشانده بودند.
جهان به رنگ سرخ شعلهور شد و به یک باغ گل بدل گشت.
«■■■■، ■■■. ■■■■.»
-■■■، ■■، ■■■■. ■■■!
بهار.
گلها جاری شدند.
گلهای صدتومانی سرخ شکفتند و در هوا به پرواز درآمدند.
«——فرم ششم شمشیر آشوب سرخ حاکم، شمشیر آشوب متعادل، برای بریدن گردنت.»
شینگ!
دو گلبرگ در برابر تیغه او تسلیم شدند.
-با قدم برف مرکزی دو قدم میرم عقب.
میتوانستم آن را ببینم.
«...با فرم هفتم هنر شیطانی آسمانهای دوزخی، شمشیر ضربه کند، تو را به پرواز درمیآورم.»
میتوانستم آن را بشنوم.
-منم با فرم چهارم سبک ضربه شکوفه اقیانوس، ماه دروی در حال سقوط، باهات مقابله میکنم.
میتوانستم شمشیرهای آن دو نفر را ببینم.
میتوانستم گلهای صدتومانی لهشده زیر پاهای آن دو نفر را ببینم.
عطر گلهای صدتومانی سرخ با لگدمال شدنشان به بیرون فوران کرد.
«...»
سرانجام میتوانستم آن را ببینم.
استاد داشت... رهبر فرقه شیطانی، اهریمن آسمانی، داشت شکست میخورد.
«...با فرم هشتم هنر شیطانی آسمانهای دوزخی، شمشیر سوزاندن، در برابرت مقاومت میکنم.»
زیر آسمانِ گلهای صدتومانی، خون استاد ریخت.
خونین بود.
تفاوت میان مهارت استاد و به هو-ریونگ آشکار بود. مهم نبود چقدر تلاش میکرد تا این نبرد را طولانی کند، برای استاد غیرممکن بود که از تعقیب به هو-ریونگ بگریزد. و به خاطر تلاش برای این امر غیرممکن، بازوها، پاها و شانههای استاد به رنگ سرخ خونریزی میکرد.
-مم.
به هو-ریونگ گارد گرفت.
-با اولین تکنیک شمشیر گل بقایای کهن، شمشیر شب مهتابی، کارت رو تموم میکنم.
صدای نفسهای استاد کمی ضعیف شد.
چی او در حال تمام شدن بود.
تلاش برای مرگ دوطرفه با استفاده از چیِ حقیقیاش، بیش از حد بلندپروازانه بود.
«من...»
استاد دهانش را باز کرد.
«من در ابتدا نمیتوانستم فرم نهایی هنر شیطانی آسمانهای دوزخی را کامل کنم. این تنها یک دلیل داشت. من مصمم بودم که از مرگ دوران جوانیام استفاده کنم، مرگ بر اثر انجماد. یخ زدن تا حد مرگ پس از آنکه مادرم مرا در یک دشت برفی رها کرد. این چیزی بود که آن را مرگ ماقبل آخر میدانستم.»
استاد شمشیرش را بالا برد.
«اما.»
نوک شمشیرش مانند عقربه ساعت در ظهر، به سوی آسمان نشانه رفت.
«به طرز متناقضی، من توانستم فرم نهم هنر شیطانی آسمانهای دوزخی را پس از نابودی جهان کامل کنم.»
«...»
«آسمان و زمین، این ایگوی من بود.»
«چه به آسمان نگاه میکردم و چه زیر آن قدم میزدم، تنها بودم. بارایا. بارایا. آگابارایا. جهان زمستان است و یک شمع تنها میسوزد. اگر آواز بخوانم، آواز تمام جهان است، و اگر بمیرم، مرگ همهچیز است. سفید است. دارد سفید میشود، و حتی سفیدتر.»
شمشیر او.
آسمانها را شکافت.
«آسمان دوزخی من، وصیتنامه دشت برفی است.»
هنر شیطانی آسمانهای دوزخی.
فرم نهم.
شمشیر انجماد.
«——.»
زمستان، بهار را شکافت.
آسمانِ پوشیده از گلبرگهای سرخ از هم شکافت. و در شکافهای آن، زمستانی سپید خروشید. خروشید و فرود آمد. گلبرگها به برف تبدیل شدند و صدها میلیون گل صدتومانی به صدها میلیون دانه برف بدل گشتند و جهان را منجمد کردند.
شمشیری تنها بود.
این حمله، آواز مرگ تنهای اهریمن آسمانی را میخواند.
-البته.
در حالی که سیلاب زمستان به او برخورد میکرد، به هو-ریونگ با آرامش به بالا نگاه کرد.
-مرگی تنها. این همون مرگیه که رهبر فرقه شیطانی انتخاب کرده؟ باشه. میپذیرمش. این بینقصترین حمله برای آخرین جنگجوی یه جهانِ سقوطکردهست.
لبخندی غریبانه بر لبان به هو-ریونگ نشست.
-اما وقتی حرف از تنهایی میشه، من اونو بهتر از تو میشناسم.
به هو-ریونگ دسته شمشیرش را فشرد.
-چند وقت تو این دنیا به تنهایی دووم آوردی؟ سه سال؟ دو سال؟ نه. تو حتی یه روز هم دووم نیاوردی. هر چی باشه، اون یارو که بهش میگفتن ارباب موریم کنارت بود. وقتی ارباب موریم میمیره، تو عقلت رو از دست میدی.
نوک شمشیرش به حرکت درآمد.
-شرمندهم، اما.
سپس.
-من ۱۳۰ سال رو به تنهایی تحمل کردم.
هنرهای رزمی.
فرم خلأ.
اولین شمشیر.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
گلهای صدتومانی بودند،
.
.
.
.
.
.
زمستان، بهار، تابستان، پاییز،
پاییز، زمستان، بهار، تابستان،
تابستان، پاییز، زمستان، بهار،
بهار، تابستان، پاییز، زمستان،
شکوفههای آلو و گلهای صدتومانی و رزها و زنبقها،
زنبقها و آلوها و گلهای صدتومانی و رزها،
گلبرگ، به گلبرگها، گلبرگ، چون آنها گلبرگ بودند،
سرخ، سرخ بود، سرخ شد، سرخ،
زمستان بود،
چون سرخ شد،
دوباره زمستان،
زمستان،
نفس او،
.
.
.
.
.
.
چون سنگین شد،
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
«——.»
نفسم را بازیافتم.
«-آآه!!»
نمیتوانستم ببینم.
نمیتوانستم بشنوم.
اصلاً نمیتوانستم حمله آخر را درک کنم.
«هااا، هاف، اواه...! هاا، آآ...»
با این حال.
در این لحظه چیزی مهمتر از درک کردن آن شمشیر وجود داشت.
«اس...تاد.»
«...»
«استاد، حالتون خوبه...؟ بدنتون چطوره؟»
استاد بیصدا به آسمان زمستانی خیره شد. چشمانش متمرکز نبودند. تاپ. قلبم از جا کنده شد. با دستپاچگی به دنبال گرفتن دست استاد گشتم. بارها و بارها کورمالکورمال گشتم تا اینکه توانستم نبضش را پیدا کنم.
میتپید.
او زنده بود.
او هنوز زنده بود.
«استاد.»
«...»
استاد به آرامی لبانش را از هم گشود.
استاد گفت: «میفهمم.»
«پس اینطور بود.»
با گفتن این حرف، استاد به چشمانم نگاه کرد.
«شاگرد.»
مردمکهای تاریکش.
«شاگرد من. تو... از همون ابتدا، فقط به این فکر میکردی که چطور به من کمک کنی.»
«اینکه گفتی از دنیای بیرون به خاطر تحسین من به اینجا اومدی... یه دروغ بود. یه دروغ کاملاً سرخ بود. چرا قبلاً این رو ندیدم؟ شاگرد من کسی نیست که شیفتهی یک شهرت از دنیاها عبور کنه...»
صدای او.
صدای استاد مدام ضعیفتر میشد.
«ممنونم.»
«...»
«شاگرد. از اینکه با من آشنا شدی خوشحالی؟»
سرم را تکان دادم.
«بله.»
«آیا من رو به عنوان تنها یک گلبرگ از یک گل به یاد میاری؟»
«بله، استاد.»
«دلم میخواد بدونم چه نوع گلیه.»
پاسخ دادم: «یک گل صدتومانی...»
بدن استاد را در آغوش گرفتم.
«من شما را به عنوان یک گل صدتومانی سرخ به یاد میارم، استاد.»
«اوهو.»
استاد لبخند زد.
«چقدر زیبا.»
دستش را روی گونهام کشید.
«چقدر زیبا...»
سپس.
استاد با دست دیگرش، به آسمانها اشاره کرد.
حرکتی ضعیف و سبک بود، مانند پرنده کوچکی که بالهایش را به هم میزند.
«شاگرد من...»
بدون هیچ صدایی.
بدون حتی یک صدا، کوهستان برفی شکافته شد.
کوهستان که به دو نیم شده بود، همانجا ماند، گویی همیشه همینگونه بوده است.
استاد نفسی سپید بیرون داد.
حتماً داشت سعی میکرد رویایی سپید ببیند.
«استاد...»
صورتم را در شانه استاد فرو بردم. در نفسی که متوقف شده بود. در زمان. به سوی کسی که با عطر برف زاده شده بود.
«شما زمستان را شکافتید. استاد... شما زمستان را بریدید.»
آن روز.
زمستانِ یک جهان شکافته شد.