چپتر 9: هویت تک‌گو (۲)

شانس.

فقط شانس خالص بود که کمکم کرد از حمله پیرمرد جاخالی بدهم.

«همم؟!»

چشمان قدیس شمشیر کمی گشاد شد. شاید در نگاه او، من استاد فوقالعادهای به نظر میرسیدم. به همین خاطر، بعد از اینکه از حملهاش جاخالی دادم، بلافاصله به عقب پرید تا منتظر ضدحملهام بماند. اما چیزی که احتمالاً انتظارش را نداشت، این بود که من با بیچارگی روی زمین غلت بزنم.

«قد-، جناب قدیس شمشیر. صبر کنید. لطفاً یه لحظه به حرفم گوش بدید.»

مردنم اصلاً مهم نبود. به هر حال خودم هم میخواستم بمیرم. نه، چیزی که اهمیت داشت این بود که قبل از مردن، سوءتفاهم قدیس شمشیر را برطرف کنم. اینطوری میتوانستم در آینده از درگیریهای بیفایده جلوگیری کنم.

«من یه شکارچی رتبه F هستم...»

«تو از شمشیرم جاخالی دادی. حتماً یه قاتل ردهبالایی، نه؟»

«آه! این پیرمرد خرفت کر شده؟!»

افتضاح بود. به جای اینکه سوءتفاهم برطرف شود، داشت بدتر هم میشد.

باز هم میگویم، جاخالی دادن از شمشیرش فقط شانس خالص بود. من حتی نمیتوانستم با چشمانم مسیر تیغه را دنبال کنم. مهارتهای این پیرمرد بسیار فراتر از تواناییهای شناختی من بود.

'اگه دوباره حمله کنه، عمراً بتونم جاخالی بدم.'

با این اوصاف، به نظر میرسید تنها راهی که برایم باقی مانده، دست کشیدن از متقاعد کردن اوست. به مرگی که در قالب یک شمشیر نزدیک میشد، خیره شدم.

«...»

او متوقف شد.

قدیس شمشیر ناگهان در فاصله یک قدمیام ایستاد و در ابتدا، فکر کردم این فرصت طلایی من است.

'اوه؟ حالا حاضری به حرفم گوش بدی؟'

اما قدیس شمشیر به من نگاه نمیکرد. در عوض، پیرمرد به فضای خالی اخم کرده بود. از روی کنجکاوی، من هم سرم را چرخاندم تا نگاه کنم، اما هیچچیزی آنجا نبود.

«...مگه بهت نگفتم خودم حلش میکنم؟»

پیرمرد با هوای خالی صحبت میکرد.

«...چقدر پر سروصدا. دستگیرش کنم و ازش بازجویی کنم. یعنی باید این اهریمن رو زنده نگه دارم؟»

داشت با خودش حرف میزد.

'چه خبره؟'

قدیس شمشیر که تا همین چند لحظه پیش میخواست مرا از وسط نصف کند، متوقف شده بود. در عوض، شروع کرد به زیر لب حرف زدن با خودش. بحران فوری کمی به تعویق افتاد.

ابروهایم را در هم کشیدم.

'نکنه... این یه مهارت خودگوییئه؟'

شاید. شاید هم بود.

در میخانه با خودم فکر کرده بودم: «این پیرمرد مشکل روانی داره.» اما حالا که از نزدیک شاهدش بودم، به نظر کمی متفاوت میآمد. چطور بگویم... کمی پیچیدهتر و دقیقتر؟ مرد واقعاً به نظر میرسید که دارد با کسی حرف میزند.

'یعنی تلهپاتیه؟'

ناگهان فکری به ذهنم خطور کرد. تلهپاتی یا انتقال صوت. توانایی برقراری ارتباط آزادانه از راه دور. چنین مهارتی واقعاً وجود داشت.

'پس... داشت درباره من با یه نفر دیگه حرف میزد؟'

دوباره لرزی بر تیرهپشتم نشست.

'اون قصد داره مردی رو که ۴۰۹۱ نفر رو قتلعام کرده، دستگیر کنه.'

مجرم تحت تعقیب.

اداره شکارچیان بهندرت برای کسی جایزه تعیین میکرد. و وقتی هم این کار را میکردند، اهدافشان خیلی دوام نمیآوردند. شخص تحت تعقیب توسط بازیکنان برتر شکار میشد و باید تا آخر عمر مخفی میماند. اگر دستگیر میشدند، در میدان بابل در وسط شهر، در ملأ عام اعدام میشدند.

'این اصلاً خوب نیست.'

دندانهایم را روی هم فشردم.

'همین الان باید بمیرم.'

برای اینکه بتوانم ۲۴ ساعت به عقب برگردم و بگذارم همهچیز بازنشانی شود، باید فوراً میمردم. به قدیس شمشیر خیره شدم.

«...دیگه خیلی دیره. من تصمیمم رو گرفتم. حتی اگه تو استاد باشی...»

پیرمرد هنوز داشت با خودش زمزمه میکرد. صددرصد مطمئن نبودم که آیا از روانپریشی رنج میبرد یا واقعاً با کسی صحبت میکرد، اما حتی با وجود این عدم اطمینان، باز هم دهانم را باز کردم.

«نوههاتون چطورن؟»

پیرمرد از حرف زدن با خودش دست کشید. سپس به آرامی چرخید و به من نگاه کرد.

«شنیدم این روزها دنیای بیرون خیلی زشت و خطرناک شده. اگه اونا نوههای قدیس شمشیر بزرگ باشن، پس حتماً خیلی زیبان. باید حسابی نگرانشون باشید.»

«...»

چشمان آبی تیره و مردمکهایی که به اندازه اعماق اقیانوس بیحرکت بودند، به چشمانم خیره شدند.

«میگن شما اصالتاً اهل اروپای شمالی هستید. شنیدم تروریستها اونجا خیلی جولان میدن. نمیدونم، شاید بدون اینکه خبر داشته باشید، نوههاتون تا الان بیعدالتیهای زیادی رو تحمل کرده باشن.»

سوگوک.

'هاه.'

صدای نصف شدن یک سیب در آن فضای باز طنینانداز شد.

'هاه...'

در ابتدا نمیتوانستم بفهمم چه اتفاقی افتاده است. تمام این مدت داشتم پیرمرد را تماشا میکردم و ندیده بودم که اصلاً تکان بخورد. حتی لبهایش هم تکان نخورده بود.

پس آن صدا از کجا آمد؟

اما این عجیب بودن به همینجا ختم نشد. در حالت عادی، قدیس شمشیر درست روبهرویم روی زمین ایستاده بود. اما چرا احساس میکردم زمین دارد به آرامی وارونه میشود؟

افق کج شد و ماه در آسمان وارونه گشت. در ارتفاعات آسمان شب، ماه تربیع اول چرخید و به ماه تربیع آخر تبدیل شد. تنها چیزی که در افق دیده میشد، پیرمردی وارونه بود.

«...»

چشمان آبی پیرمرد فقط به من خیره شده بودند و نمیتوانستم جلوی این فکرم را بگیرم که چشمانش واقعاً شبیه به آسمان پرستاره بود. حالا میفهمیدم چرا به او قدیس شمشیر میگفتند.

سپس متوجه شدم.

'آه.'

زمین وارونه نشده بود.

سرم قطع شده بود و داشت به آرامی سقوط میکرد.

مرگ با یک ضربه.

'زیباست.'

چشمانم نتوانسته بودند حمله پیرمرد را دنبال کنند، اما وقتی دنیا را پس از قطع شدن سرم دیدم، نمیتوانستم جلوی این فکرم را بگیرم که چقدر زیبا بود.

پس از مدتی، سرم به چیزی برخورد کرد. ذهنم خالی بود و نمیتوانستم چیزی بشنوم، اما در نهایت فهمیدم که سرم روی زمین افتاده است.

تا زمانی که این را فهمیدم، دیگر هیچ اثری از زندگی در چشمانم باقی نمانده بود.

پنجره اطلاعات

[شما مردهاید.]

او چه نوع مهارتهایی داشت؟ چقدر باید تمرین میکرد تا بتواند به مهارتهایی در آن سطح دست پیدا کند؟

پنجره اطلاعات

[شرط مهارت به دلیل مرگ برآورده شده است.]

سرشار از احساساتی شده بودم که بسیار متفاوت از زمانی بود که توسط امپراتور شعله کشته شدم. آن زمان احساس میکردم امپراتور شعله به من خیانت کرده و برای مرگ ناعادلانهام تشنه انتقام بودم.

اما در مورد قدیس شمشیر اینطور نبود.

'منم میخوام اونطوری باشم.'

'منم میخوام حملهای داشته باشم که با یه ضربه کار رو تموم کنه.'

این شبیه به همان احساسی بود که نسبت به یو سو-ها داشتم، قبل از اینکه بفهمم او واقعاً چه جور آدمی است.

حسادت. طمع. ستایش.

شعلههای میل و اشتیاق در قلبم زبانه میکشید.

و چیزی وجود داشت که به آن شعلهها پاسخ میداد.

پنجره اطلاعات

[یک مهارت از شکارچی مارکوس کالنبوری به صورت تصادفی کپی خواهد شد.]

کارتها در تاریکی اطرافم شروع به ظاهر شدن کردند.

پنجره اطلاعات

[در حال ایجاد کارتهای مهارت.]

سوئیش!

پشت کارتها به سمت من بود، بنابراین نمیتوانستم اطلاعاتشان را ببینم.

'با این حال، رنگها خیلی واضحتر از زمانی بودن که توسط یو سو-ها کشته شدم.'

شاید به این دلیل بود که دیگر به مرگ عادت کرده بودم.

۴۰۹۰ بار. همانطور که قدیس شمشیر با مهارت [شمارشگر قتل] خود تأیید کرده بود، من از قبل هزاران بار مرگ را تجربه کرده بودم. هیچ شکارچیای به اندازه من با مرگ آشنا نبود.

'البته چیز افتخارآمیزی هم نیست.'

نتوانستم جلوی لبخند تلخم را بگیرم.

پنجره اطلاعات

[لطفاً یک کارت مهارت را انتخاب کنید.]

کارتهایی که مقابلم شناور بودند، همگی شروع به پرواز سریع به اطراف کردند.

'اوآه!'

در ابتدا جا خوردم. اما طولی نکشید که تمرکزم را به دست آوردم و شروع به دقت کردن روی کارتها کردم.

'نباید هیچچیز دیگهای گیرم بیاد. زرد طلایی! فقط باید یه کارت زرد طلایی بگیرم!'

اما آنها خیلی سریع بودند. به نظر میرسید تعقیب کردنشان غیرممکن باشد.

'خدای من.'

یعنی وقتی توسط امپراتور شعله کشته شدم، از بین این کارتهای سریع یک کارت طلایی بیرون کشیدم؟ من؟ چطوری این کار را کردم؟ آن موقع تازهکار بودم، اما واقعاً شانس آوردم.

'حرفی برای گفتن نمونده، این بار نمیتونم دوباره اینقدر خوششانس باشم! زرد طلایی، کجایی زرد طلایی؟'

اما متوجه چیز عجیبی شدم.

'هاه؟'

هرچقدر هم که سخت نگاه میکردم، نمیتوانستم حتی یکی از آنها را پیدا کنم.

'فکر نکنم اصلاً کارت طلاییای وجود داشته باشه.'

در میان کارتهایی که مقابلم پرواز میکردند، کارتهای آبی و کارتهای نقرهای وجود داشت. با این حال، هیچکدامشان طلایی نبودند. با این باور که اشتباه میکنم، تمرکز کردم و حتی سختتر به دنبال کارتی گشتم که شاید از قلم انداخته باشم، اما هیچچیزی پیدا نکردم.

این یعنی فقط یک احتمال وجود داشت.

'وا- واقعاً؟'

شوکه شده بودم.

'یعنی واقعاً هیچ...؟'

از همان ابتدا... قدیس شمشیر هیچ مهارت رتبه S نداشت.

'این اصلاً منطقی نیست!'

دلم میخواست فریاد بزنم.

'اون شکارچی شماره یکه! افسانهایترین شخصیت قبل از ظهور امپراتور شعله، اونوقت هیچ مهارت رتبه S نداره؟!'

باورش خیلی سخت بود، اما حقیقت داشت. مهارت من این را ثابت میکرد.

مارکوس کالنبوری، قدیس شمشیر بزرگ، بدون حتی یک مهارت رتبه S بر جهان سلطنت میکرد.

شوکه شده بودم و کمی هم میترسیدم.

'نه، نه! امکان نداره!'

واکنش من از روی شوک و ترس کاملاً واقعی بود.

'مطمئنم که حداقل چند تا مهارت قوی بین کارتهای نقرهای پیدا میشه.'

نمیدانستم باید به وضعیتم لعنت بفرستم یا به این احتمالات بخندم. با این حال، مشتاق بودم شانسم را امتحان کنم.

با قلبی لبریز از التماس، به کارتها خیره شدم.

'سه کارت آبی و چهار کارت نقرهای.'

در مجموع هفت کارت به شکلی سرگیجهآور در اطرافم پرواز میکردند.

'میتونم کارتهای آشغال رو کاملاً نادیده بگیرم.'

البته که انتخاب منطقیای بود.

حالا سؤال این بود که کدام کارت نقرهای را انتخاب کنم.

مهارت «شمارشگر قتل» احتمالاً بین کارتهای نقرهای بود. و احتمالاً یک مهارت تقلب ناشناخته هم داشت.

البته، مهارتی که من میخواستم نباید به ظرافت مهارت شمارشگر قتل میبود و خیلی بهتر میشد اگر یک مهارت تقلب مثل مهارت رستاخیز بود.

'احتمالش ۱ به ۴ است.'

به عبارت دیگر، فقط میتوانستم به شانس خالص تکیه کنم.

'خواهش میکنم یه چیز خوب باشه.'

دستم را دراز کردم.

'خواهش میکنم، خواهش میکنم همونی باشه که میخوام. مهارت تقلب قدیس شمشیر!'

و سپس یکی از کارتهای نقرهای را گرفتم.

پنجره اطلاعات

انتخاب کامل شد. یک مهارت کپی شد.

پنجره اطلاعات

بازگشت به ۲۴ ساعت قبل.

...

«هاک!»

در حالی که نالهام را قورت میدادم، از خواب پریدم.

اتاقک کناری.

یک اتاقک ۲ پیونگی به استقبالم آمد؛ منظرهای آشنا که کمی قلبم را آرام کرد. تشک بوی بدی میداد چون مدتها بود شسته نشده بود.

متأسفانه، این آپارتمان تکخوابه تمام چیزی بود که در آن زمان از پس هزینهاش برمیآمدم.

«چی-، چی گیرم اومد؟!»

فوراً پنجره وضعیتم را باز کردم، در حالی که در این فکر بودم که آیا در این قمار ۲۵ درصدی موفق شدهام یا شکست خوردهام.

پنجره اطلاعات

کیم گونگجا

کلاس: F

مهارتها (۳/۴):

→ میخواهم درست مثل تو شوم (رتبه S+): غیرفعال

→ ساعت کوکی بازگشته (رتبه EX): غیرفعال

→ صورت فلکی شمشیر (رتبه A+): غیرفعال

هیچکدام

(یادداشت: از بین این همه مهارت غیرفعال... روحت شاد...)

«آه...»

آهی کشیدم؛ هم خوشحال بودم و هم ناراحت.

«خوشحالم که یه مهارت رتبه A+ گیرم اومد...»

اول احساس خوشحالی کردم. با اینکه مهارت رتبه S نبود، اما هنوز هم باور داشتم که این بهترین مهارتی بود که او داشت. همچنین شانس آوردم که مهارتی مثل شمارشگر قتل گیرم نیامد.

«...اینم یه مهارت غیرفعال دیگهست.»

و بعد ناراحتیام به سراغم آمد. چیزی که در ابتدا به دنبالش بودم یک مهارت رزمی بود. نوعی هنر رزمی کمیاب. مثل شمشیرزنی. یا شاید مهارتی که یک هاله را بیدار میکرد. بیشتر آنها تواناییهای فعال بودند.

به عبارت دیگر، نتوانسته بودم بهترین مهارت رزمی را به دست بیاورم.

«هاا.»

دوباره آهی کشیدم.

«نه، اگه بهش فکر کنم، اونقدرها هم بد نیست...»

در واقع، اگر شکارچیان دیگر الان نالههای مرا میشنیدند، دیوانه میشدند.

کجا میشد بدون هیچ تلاش سختی، یک مهارت رتبه A+ پیدا کرد؟

تصمیم گرفتم به جای آن، نیمه پر لیوان را ببینم.

اول، باید روی بررسی مهارت تمرکز میکردم.

شواک!

البته، کارتهای مهارت فقط برای خود شکارچی قابل مشاهده بودند.

پنجره اطلاعات

→ میخواهم درست مثل تو شوم (رتبه S+): غیرفعال

→ ساعت کوکی بازگشته (رتبه EX): غیرفعال

→ صورت فلکی شمشیر (رتبه A+): غیرفعال

صورت فلکی شمشیر.

فقط با نگاه کردن به نام آن، واقعاً سخت بود که بفهمم این مهارت چه کار میکند.

«اما حتی 'میخواهم درست مثل تو شوم' هم اسم عجیبی داشت.»

قضاوت در مورد اینکه آیا یک مهارت کلاهبرداری است یا یک جایزه ارزشمند، تنها از روی نام آن دشوار بود.

شاید در نهایت به یک مهارت شگفتانگیز تبدیل میشد. این دلداری کوچکی بود که به خودم میدادم، چون به هر حال من کسی بودم که کارت نقرهای را برداشته بود.

-آه. این سر و صداها برای چیه؟

صدایی از جایی به گوش رسید.

-پدربزرگ. این استاد که بهت گفته بود. اگه میخوای نصفهشبی تمرین کنی، حداقل ساکت باش.

«...»

-وقتی تکون میخوری، نیازی نیست مزاحم من بشی. من که مجبور نیستم بیدار شم. بیا با هم مؤدبانه رفتار کنیم، باشه؟

آرام.

به آرامی برگشتم تا به سمت صدا نگاه کنم.

روی تشکی در یک اتاقک. در فضایی چپیده بودم که به زور میتوانستم به تنهایی در آن دراز بکشم. با این حال میتوانستم چیزی را در پشتم ببینم، هرچند تار. کسی آنجا دراز کشیده بود و پشتش به من بود.

«ببخشید.»

مو به تنم سیخ شد.

«تو کی هستی؟»

-ها؟

و سپس چشمانم به کسی افتاد که نمیشناختم.

روح. شبح.

چیزی که به وضوح یک انسان زنده نبود.

-اِه؟

روح جثه بزرگی داشت. اگر به خاطر لباسهایش نبود، ممکن بود با یک گوریل اشتباه گرفته شود. هیکلش نسبتاً پهن بود، حتی ابروهایش. و با حالتی شوکه به من خیره شده بود.

-هی. تو کی هستی؟

«...منم میخوام همین رو بپرسم. تو کی هستی؟»

-میتونی منو ببینی؟

به آرامی سر تکان دادم.

«آره.»

-صدامو میشنوی؟

«امم. اگه الان داریم با هم حرف میزنیم... شاید واضح باشه.»

چه خبره. یعنی واقعاً الان دارم با یه روح حرف میزنم؟

آدم فکر میکند که یک روح معمولی باید مثل یک هیولا باشد، که به خاطر کینههایش در زندگی، پاپیچ همه میشود.

اما این یارو فرق داشت. او مثل یک انسان حرف میزد و رفتار میکرد، فقط بدنش تار بود.

-ها، عجیب نیست؟ نمیدونم باید چیکار کنم.

روح سرش را تکان داد. به نظر میرسید من تنها کسی نبودم که نمیتوانست وضعیت فعلی را درک کند.

-اینجا کجاست؟ قدِ یه لونه سگ کوچیکه. اون مارکوسِ پیرمرد کجا رفته و چرا یه بچهای مثل تو جلوم وایساده؟

تازه آن موقع بود که بالاخره چیزی از حرفهای روح را فهمیدم.

«آه. منظورت از مارکوس... مارکوس کالنبوریه؟ قدیس شمشیر؟»

-نوچ-نوچ. حتی یه تازهکار مثل اون هم میتونه «قدیس شمشیر» صدا زده بشه؟ اصلاً لیاقتشو نداره.

روح طوری زبانش را در دهان چرخاند که انگار چیز غیرقابل باوری شنیده است.

-به هر حال، اسمی که گفتی درست بود. اون کجاست؟ باید همین دور و بر باشه.

مات و مبهوت مانده بودم.

'قدیس شمشیر یه تازهکاره؟'

شکارچیای که در حال حاضر رتبه یک جهان را در اختیار داشت. و از آنجایی که قصد داشتم یو سو-ها را به قتل برسانم، شاید او در آینده دور هم همچنان در بالاترین جایگاه سلطنت میکرد.

این روحی که روبروی من بود دقیقاً چه کسی بود که به چنین آدم کلهگندهای میگفت تازهکار؟ و اصلاً چرا من ناگهان میتوانستم ارواح را ببینم؟

«...»

برای پاسخ به سؤالاتم، کارت مهارت را بالا آوردم و اطلاعاتش را خواندم.

پنجره اطلاعات

صورت فلکی شمشیر

→ رتبه: A+

→ تأثیر:

→ روحی از دنیایی دیگر. او طبقه ۹۹ را پاکسازی کرد اما در طبقه ۱۰۰ شکست خورد و مرد. کینهاش باقی ماند و باعث شد به یک روح تبدیل شود. او نمیتواند در دنیای فیزیکی دخالت کند، اما امکان دستکاری در ذهن صاحبش وجود دارد. از تجربه غنی و مهارتهای شگفتانگیز او راهنمایی بخواهید!

→ با این حال، هیچکس جز صاحبش نمیتواند این روح را ببیند.

→ این مهارت از شکارچی مارکوس کالنبوری کپی شده است.

زبانم بند آمده بود.

-هی. گفتم اون پیرمرد کجاست. داری نادیدهام میگیری؟ تسک. هی. هی! تو این یک سال اخیر حالم خوب بوده. پیدا کردن جنگجوهایی مثل اون خیلی نادره، حتی اگه فقط در حد متوسط باشه.

خدای من.

به نظر میرسید روحِ قدیس شمشیر را کپی کرده بودم.

یادداشت ۱: هر پیونگ معادل ۳.۳ متر مربع است.

یادداشت ۲: در ترجمه انگلیسی، نام مهارت «میخواهم درست مثل تو شوم» کمی خلاصه شده است.