چپتر 92: بن‌بست‌ها عادی هستند. (۱)
چپتر 92: بن‌بست‌ها عادی هستند. (۱)
«دارم مقر چن مو-مون رو میبرم طبقه ۲۲.» مار سمی (افعی) این را گفت.
چند روز از زمانی که گروه ما [وقایعنگاری اهریمن آسمانی] را فتح کرده بود، میگذشت.
«چی؟»
«تصمیم گرفتم جابهجا بشیم. کل دوجو رو منتقل میکنیم. همونطور که تو اراده فرقه شیطانی رو به ارث بردی، منم شاگرد ارباب موریم شدم، میدونی که؟ و چن مو-مون گیلد منه. بنابراین، کاملاً درسته که اونا هم با من به اتحاد موریم بیان.»
مار سمی (افعی) با آرامش رمانش را میخواند.
همانطور که دفعه قبل دیده بودم، مار سمی (افعی) عاشق مطالعه بود. اگرچه سرگرمیهایش بهشدت نامتعارف بودند، اما کتابهای زیادی در اینجا وجود داشت که سلیقه عجیبش را ارضا میکرد.
مار سمی (افعی)، در حالی که عینکی به چشم داشت (بدون فریم، فقط برای استایل، با ارزش بازار ۹۸۰۰ وون)، صفحه کتابی با یک جلد جادویی را ورق زد (یک آیتم با رتبه قهرمان که روی هر کتابی قرار میگرفت و میتوانست عنوان و طراحی جلد را به دلخواه تغییر دهد، با ارزش بازار ۲۰۰۰ طلا).
«استاد منم نیمهمعلوله، اما هنوز دست و پاش رو داره. کیمیاگر یه جوری کاری کرده که بتونه حرکت کنه. برای همین، قصد دارم اون رو به عنوان تهسانگ هوبوپ منصوب کنم.»
«ارباب موریم به عنوان تهسانگ هوبوپ...»
مار سمی (افعی) با لحنی رک گفت: «آره. اون به خاطر مرگ اهریمن آسمانی دلشکسته است. وقتی این رو میبینم، کلاً افسرده میشم.»
هوبوپ سنگر یک قبیله بود. در لغت، به معنای کسی است که پاسدار سنتهاست. در میان آنها، تهسانگ هوبوپ بالاترین مقام را داشت. در واقع مار سمی (افعی) سعی داشت ارباب موریم را به عنوان مهمترین ریشسفید منصوب کند.
«در این صورت، بهتره که حواسش پرت بشه. مثلاً با آموزش دادن به شاگردای جوونتر سرش رو گرم کنه. این کار به قویتر شدن اعضای گیلد ما هم کمک میکنه.»
کمی جا خوردم. این واقعاً فکر هوشمندانهای نبود؟
دست مار سمی (افعی) از ورق زدن صفحات کتاب متوقف شد، گویی نگاه مرا حس کرده بود.
«...هی، پادشاه مرگ. چرا اونجوری به من نگاه میکنی؟»
«نگاه نمیکنم. فقط داشتم تحسین میکردم که رهبران ۵ گیلد برتر واقعاً یه چیز دیگهن.»
همیشه در عجب بودم که چطور این اوتاکوی مسخره اینقدر بین زیردستانش محبوب است، اما دلیلی داشت. دلیلش این بود که او هوای آدمهایش را داشت.
«اِ-اینطوره؟»
مار سمی (افعی) سرخ شد و بینیاش را خاراند.
«اهم. همم همم. ب-بد برداشت نکن! من فقط کاری رو کردم که باید انجام میشد. اگه کسی رو به خاطر انجام یه کار منطقی تحسین کنی، دنیا خیلی غمانگیز میشه. هوو، دنیا نباید فقط به خاطر من غمگین بشه.»
«چه حس بدی...»
«ها؟»
«چیزی نگفتم.»
به هر حال، با شنیدن حرفهای مار سمی (افعی) احساس آشفتگی کردم.
مراقبت از آدمهای خودت. این مسئلهای بود که حتی قبل از ورود به وقایعنگاری اهریمن آسمانی به آن فکر میکردم.
من هم به عنوان یک شکارچی به رتبه ۳ رسیده بودم. اما آیا فقط داشتن رتبه بالا و دانستن کمی هنرهای رزمی کافی بود؟ محبوبیت. فضیلت. آیا حالا وقت آن نبود که چنین طرز فکری را در خودم پرورش دهم؟
بذار ببینم.
کسی که در اینجا بتونم بگم یکی از «آدمهای منه»...
-آه، دلم یه مبارزه شمشیرزنی دیگه میخواد. واقعاً یه مبارزه لعنتی دیگه میخوام. یه مبارزه شمشیرزنی خردکننده و شیطانی. بدجوری تشنه یه مبارزهام که جونم توش در خطر باشه. زامبی، بیا برای آخرالزمان بعدی بریم تو یه رمان هنرهای رزمی. این بار، بیا بریم تو یه دنیای موریم که به جای فرقه شیطانی، فرقه شرور توش مسلطه! بیا بریم سراغ یه استاد فرقه شرورررر!!
اوم.
نه.
این مرد واقعاً...
«گونگجا! با در نظر گرفتن شرایط ویژه، دفتر مرکزی ناخنگیرهایی مخصوص انگشتای دست و پات ساخته! اگه وقتی دارم ناخنات رو تق و تق کوتاه میکنم هنر دستم رو حس کنی، دیگه هیچوقت دلت نمیخواد خودت ناخنای دست و پات رو تمیز کنی! فقط سه دقیقه! نه، فقط دو دقیقه! لطفاً دست و پات رو برای ۱۲۰ ثانیه به من بسپار!»
این صورت فلکی منحرف هم نه.
او را حتی بیشتر رد میکنم.
[شاینی امروز هم آواز میخواند. شاهکارهای درخشان جنگجو-نیم. قامت جنگجوی مردانهای که در قلعه امپراتوری اِگیم با چنان فصاحتی سخن گفت. مبارزه جنگجویی که در دنیای موریم به همان اندازه که مستأصل بود، زیبا نیز بود. آه، شاینی از دیدن چهره محترم قهرمان در امروز هم بسیار خوشحال است. زندهباد جنگجو! هورا! هورا!]
«...»
ها؟
امکان داشت که... هیچکس دور و بر من نرمال نباشه؟
اصلاً؟
واقعیه؟
عجیبه. من نرمال بودم. من یه دانشآموز نمونه بودم که سعی میکردم عادی زندگی کنم. اما چرا فقط با ارواح دیوونه، صورتهای فلکی عجیب و غریب و شمشیرهای خنگ احاطه شده بودم؟
حالا که بهش فکر میکنم، هر سهتای اونا حتی «انسان» هم نبودن. این دیوونهکنندهست. این سرنوشت من بود؟ اگه این سرنوشت منه، یه کم شبیه سگ نبود؟ نکنه خدا یه سگه؟ این هاسکی سیبریِ... [۱]
«آها، پادشاه مرگ! داری به چی فکر میکنی؟»
«مفتش بدعتکار. داشتم فکر میکردم چقدر خوب میشه اگه بری طبقه ۱۳ و با کاهنان اِگیم مذاکره کنی. خیلی خوب میشه اگه شکارچیهای تازهکار بتونن اونجا مأموریت بگیرن.»
«اوه! من هم دقیقاً به همین موضوع فکر میکردم. پادشاه مرگ و من در یک طول موج هستیم و به این فکر میکنیم که چطور میتونیم به همه کمک کنیم! من برمیگردم!»
بعد از بیرون کردن آن مرد بلوند که شبیه یک خرس-کورگی بود، اعتمادم به همراهانم کمتر و کمتر شد.
«اونجا. پـ-پادشاه مرگ-نیم.»
ناجیای در برابر چشمان ناامیدم ظاهر شد.
«من موفق شدم درمان ویروس زامبی رو به تولید انبوه برسونم. ترکیبات دارویی هم باید به طور عمومی در دسترس باشن. اگـ-اگه مردم از قبل واکسینه بشن، برای رفت و آمد توی طبقه ۲۲ هیچ مشکلی نخواهند داشت.»
خودشه!
«رئیس.»
«بـ-بله. پادشاه مرگ-نیم...»
«برنامهای برای جابهجایی داری؟»
وقتی درباره نقشهای که درست بعد از رویارویی بین کیمیاگر و پادشاه دارو کشیده بودم صحبت کردم، کیمیاگر پلک زد.
«چی؟»
«مغازهت در حال حاضر خیلی کوچیکه. از اونجایی که این مرحله رو پاکسازی کردی، ارزش اسمت حتی بیشتر هم شده، پس باید گسترشش بدی. سفارشهای زیادی خواهی داشت. آیا با این مغازهای که الان داری، میتونی از پس تقاضاها بربیای؟»
«آه. اون. منم داشتم به گسترش مغازه فکر میکردم. قیمت املاک تو طبقه اول... خودت که میدونی چطوریه. باید یه وام بزرگ بگیرم... کنت یه جور قرارداد بهم نشون داد و گفت که تمام هزینههاش رو پرداخت میکنه.»
«نه، هیچوقت نباید اون رو امضا کنی.»
فکر کرده کیه؟ مثل گربهای بود که پنجههاش رو روی ماهی یکی دیگه گذاشته بود.
با صدای بلند فریاد زدم.
«املاک. اگه مسئله همچین چیزیه، من همهش رو بهت میدم.»
«علاوه بر این، هزینه جابهجایی و دکوراسیون داخلی رو هم میپردازم. من به همهچیز رسیدگی میکنم، پس لطفاً بدون هیچ نگرانیای فقط خودت رو برسون.»
کیمیاگر دهانش را باز کرد.
«اِه. اوه. وا-واقعاً...؟»
«آره. میدونستی که طبقه ۲۰ ملک منه؟ یه جای خوب برات ردیف میکنم. تو فقط باید بیای اونجا.»
کیمیاگر دوباره دهانش را باز و بسته کرد. به نظر نمیرسید پیشنهادم را باور کرده باشد.
اما من کاملاً صادقانه میگفتم.
«اگه از زمین استفاده نکنم، به چه دردی میخوره؟»
سرمایهگذاری روی همکاری که در آینده ارباب قلعه کیمیاگری میشد، اصلاً هدر دادن پول نبود.
لبخند زدم.
«در عوض، لطفاً داروها یا معجونهایی که میخوام رو با اولویت کمی بالاتری درست کن. به نظرت خوبه؟»
«الـ-البته! من همین الانشم این کار رو برات انجام میدم... اوه. چـ-چیکار باید بکنم؟ دارم چیزهای خیلی زیادی از پادشاه مرگ-نیم دریافت میکنم...»
گوشه لب کیمیاگر لرزید. او این و آن را میگفت، اما چیز خوب، چیز خوب بود. کیمیاگر خجالتزده بود، اما نمیتوانست خوشحالیاش را پنهان کند.
دستان در هم گرهکردهاش طوری به نظر میرسیدند که انگار در درونش فریاد میزدند: «ایول! بریم که رفتیم!»
ذهن من هم خشنود بود.
«آره. هوای آدمها رو داشتن حس رضایتبخشی داره.»
در آن لحظه.
«اهم. همم! اِ-هِم-اهم. اهم، خممف!»
«...»
«اوهوم. بچه جون. چیزی رو فراموش نکردی؟»
پادشاه دارو آنجا ایستاده بود. تا زمانی که دقیقاً پشتم قرار نگرفت، اصلاً نتوانستم حضورش را تشخیص دهم. نکند این پیرمرد بدون اینکه من بدانم تکنیک جالبی در دنیای موریم یاد گرفته بود...؟ مهارت قابلتوجهی بود.
«کاش منم تو دوران پیریم یه کم زمینِ بیشتر داشتم...»
نگاهی به من انداخت.
«اوه، این روزها مغازهم اونقدر قدیمی شده که بوی ناگرفتگی میده. بیشتر اوقات هم نم میکشه. برای کمرم خیلی بده! چون تو طبقه سومه، هر روز که از پلهها بالا و پایین میرم زانوهام به جیرجیر میافتن...»
یک نگاه دیگر.
«خیلی عالی میشد اگه یه جوونِ خوب یه جای تقریباً ۱۰۰,۰۰۰ پیونگی با هوای خوب بهم میداد...» [۲]
«متأسفم. دوست بیادبم رو ببخشید.»
قدیس شمشیر نزدیک شد و یقه پشت پادشاه دارو را گرفت. و همانطور او را کشانکشان با خود برد.
پادشاه دارو در حالی که کشیده میشد، صدایش را بالا برد و فریاد زد.
«اَه! تو کدوم کشوری یه دوست به جای کمک کردن تو معاملات تجاریِ یکی دیگه، دخالت میکنه؟ این رو تو اروپای شمالی بهت یاد دادن؟! مارکوس، ای حرومزاده! تو از یه خانواده چائبولِ معتبری، اما اخلاق کاریت مثل گداهاست!»
«دوست من. میدونم که از پیر شدنت ناراحتی، اما لازم نیست بیشخصیت هم باشی... تو همین الانشم پول زیادی درمیاری.»
«این یه ضرره، یه ضرر! سفارشها اخیراً متوقف شدن! کیمیاگر! هی با توام، بچه کیمیاگر! مسابقه قبلی رو من بهت واگذار کردم. در واقع، من قدرت ایستادن تو مسیر پیروزی شان مککالیستر رو ندارم. فقط یه چیزی تو همین مایهها بگو! نمیتونی همین کار رو برام بکنی؟!»
شکارچیهای حاضر در کتابخانه بزرگ به پادشاه دارو نگاه کردند. کیمیاگر پس از انجام تحقیقات مشترک و کار کردن روی جراحی با یکدیگر، پادشاه دارو را با دید جدیدی دیده بود، آنقدر که او را بزرگتر خود بنامد، اما حالا دوباره طوری به او نگاه میکرد که انگار یک کک آبی است... و با خودش میگفت: «واو.»
مار سمی که تا آن موقع در سکوت مشغول خواندن رمان بود، غرولند کرد.
«آه، لعنتی. چرا تو همه رمانهایی که میخونم قهرمانهای زن همیشه میمیرن؟ این روزا مد شده؟»
همونطور که فکر میکردم، تو این گروه هیچ آدم نرمالی پیدا نمیشد.
۲.
افتتاح یک داروخانه جدید برای کیمیاگر در طبقه ۲۰ بدون مشکل پیش رفت. هزینه مصالح ساختمانی به خوبی با طلای بهدستآمده از قرعهکشی پوشش داده شد. از نظر نیروی انسانی هم مشکلی وجود نداشت.
«ببین، پادشاه مرگ. بهت که گفتم، میتونم هزینه مصالح رو کم کنم. تازه این همهچیز نیست. میتونم بیشتر از حد نیاز برای ساختنش آدم استخدام کنم. فقط کافیه این قرارداد رو همراه کیمیاگر امضا کنی...»
«آه، گفتم که نیازی نیست!»
بعد از دستبهسر کردن کنت که مثل یه گربه روی لپتاپ مدام دور و برم میپلکید، به پرتا نگاه کردم.
«همهچیز خوب پیش میره؟»
«بله، ارباب. روند ساختوساز به نرمی جلو میرود.»
پرتا با یک کلاه ایمنی زرد، بازوبند سبز و سوت صورتی در دهانش، ساختوساز را رهبری میکرد. نیروی کار مورد نیاز برای ساختوساز با اسکلتهایی که با استفاده از تناسخ صد شبح احضار شده بودند، جایگزین شده بود.
«این لعنتی...! گندش بزنن! هی! ای حرومزاده، ای بانداژ پای گدا! چه پدرکشتگیای با من داری؟! چرا باید بین یه مشت استخون گیر بیفتم و سنگ جابهجا کنم! با من حرف بزنید، عوضیها!»
فقط یک جای کار میلنگید؛ آنهم مرد جوانی با موهای دماسبی و دهانی فوقالعاده گشاد بود، اما از آنجایی که اکثریت قریببهاتفاق کارگران ساختمانی اسکلتهایی بودند که با نظم کامل حرکت میکردند، ساختوساز بدون مشکل به پیشرفتش ادامه داد.
در میانه این ساختوساز روان، من، کیمیاگر و ارباب چن مو-مون توافقنامهای امضا کردیم.
«بفرما. فکر کنم کارش تموم شد.»
مفاد توافقنامه به این شرح بود.
«هنوز جیانگشیهای زیادی تو طبقه ۲۲ هستن. این یعنی مابهای زیادی اونجاست. و همهجا پر از کانالهای ویرانشدهست. سیاهچالههای زیادی هم وجود داره.»
«آره. برای همین، چن مو-مون پایگاه خودش رو دقیقاً همونجا مستقر میکنه...»
«این یعنی... شکارچیهایی که میخوان برن طبقه ۲۲، قبلش باید بیان طبقه ۲۰... تا تو داروخونه جدید من واکسینه بشن... درسته؟»
«دقیقاً. و تو این فرایند، من هم پورسانتم رو میگیرم... این یه چیز کاملاً منطقیه.»
من به عنوان مالک طبقه ۲۰، کیمیاگر که در حال ساخت آشیانه جدیدی در طبقه ۲۰ بود، و چن مو-مون که قرار بود مقر فرماندهیاش را به طبقه ۲۲ منتقل کند، همگی از این قضیه سود میبردیم.
'عالیه. فکرش رو هم نمیکردم روزی برسه که بتونم از املاک و مستغلات کمیسیون بگیرم.'
احساس خوشحالی زیادی میکردم.
با این حال، وقتی داروخانه بالاخره افتتاح شد، معلوم شد که مشکلی در برنامه وجود دارد. به طور دقیقتر، افراد بسیار زیادی در طبقه ۲۰ جمع شده بودند.
«خدای دارو-نیم!»
«پادشاه کیمیاگر-نیم!»
«امپراتور دارو-نیم!»
«ای خدای عزیز کیمیاگری! لطفاً کمی دارو به من بفروش!»
رفت و آمد به طبقه ۲۰ نیازی به داشتن لقب نداشت. بنابراین، نه تنها شکارچیانی که سعی داشتند برای رفتن به طبقه ۲۲ واکسن بزنند، بلکه حتی شکارچیان بیشتری به طبقه ۲۰ سرازیر شدند.
روند تولید واکسن زامبی نسبتاً پیچیده بود. در این میان داروهای عمومی نیز تولید و فروخته میشدند، بنابراین جریان رفت و آمد انسانها به شدت گره خورده بود. در ابتدا، کیمیاگر سعی کرد خودش به تنهایی از پس کارها بربیاید، اما در نهایت فریادش به آسمان رفت.
«پادشاه مرگ-نیم، اینجوری نمیشه ادامه داد!»
در نهایت، چارهای نداشتم جز اینکه با آخرین عضو تیم حمله طبقه ۲۲ تماس بگیرم. مار سمی دستش را دور شانه پادشاه دارو انداخت و گفت:
«پادشاه دارو. این روزا کاسبیت زیاد تعریفی نداره، مگه نه؟ یه جای خوب تو مقر فرماندهی چن مو-مون تو طبقه ۲۲ بهت میدم. دوست داری بیای و به عنوان پزشک اختصاصی ما کار کنی؟»
«اوهو، ارباب چن مو-مون! فکر کردی شان مککالیستر کیه؟»
با وجود اینکه او با صدای بلند فریاد میزد، اما کسبوکار پادشاه دارو روزهای سختی را میگذراند. مزیت داروخانه پادشاه دارو این بود که داروهای سطح بالا و گرانقیمت را عرضه میکرد. با این حال، به محض ظهور کیمیاگر فوقالعاده توانمند، استراتژی فروش داروهای سطح بالا دیگر جوابگو نبود.
همه این را میدانستند، از جمله خود پادشاه دارو. در نهایت، وقتی چند بار از او درخواست شد، پادشاه دارو نالهای کرد و گفت:
«بسیار خب. فعلاً تو طبقه ۲۲ واکسنها رو توزیع میکنم و در ازای دریافت هزینه، به موارد اورژانسی رسیدگی میکنم.»
«آره، لطفاً. ...من به دکتری نیاز داشتم که بتونه به طور انحصاری به وضعیت ارباب رسیدگی کنه.»
«همف. خب، حرف زدن با اون مرد راحتتر از مارکوسه. باشه. منم یه جورایی احساس تنهایی میکردم.»
در این میان، حملات همچنان ادامه داشت.
علاوه بر ما، شکارچیان زیادی بودند که مشتاقانه میخواستند مرحله بعدی را به چالش بکشند.
+
طبقه ۲۱: کتابخانه بزرگ همه چیزها
طبقه ۲۲: تواریخ اهریمن آسمانی (ژانر: هنرهای رزمی، ترکیبی)
طبقه ۲۳: حماسه شوالیههای آهنین در فضا (ژانر: علمی-تخیلی)
طبقه ۲۴: خاطرات کلبه کوهستانی سپیدهدم (ژانر: معمایی، تاریخی)
+
«عالیه. واقعاً، حقیقتاً عالیه.»
جادوگر با رضایت لبخند زد.
پیش از آنکه متوجه شود، در حال فرماندهی شکارچیان بود و با دقت تصمیم میگرفت که کدام آخرالزمان را هدف قرار دهند و چه تعداد و چه کسانی در حمله شرکت کنند.
«پادشاه مرگ. فتح خفن تو تو [تواریخ اهریمن آسمانی] تأثیر خیلی بزرگی داشت. اراده بقیه شکارچیها داره شعلهور میشه و میگن که نمیخوان از تو کم بیارن. اینا همون آدمایی هستن که به حرفای من درست گوش نمیدادن! آه، چقدر عالی میشد اگه تو گذشته هم اوضاع همینطوری بود.»
جادوگر با چشمانی پر از محبت به من نگاه کرد. چیزی شبیه به نگاهی که آدم به یک غاز تخمطلا میاندازد؟ طوری به نظر میرسید که انگار میخواست بگوید ساخته شدن این برج تماماً به لطف من بوده است.
«اگه همین سرعت رو حفظ کنیم، تا قبل از ماه آینده میتونیم از طبقه ۳۰ هم عبور کنیم.»
متأسفانه، پیشگویی جادوگر اشتباه بود.
دو هفته پس از پاکسازی تواریخ اهریمن آسمانی.
پنجره اطلاعات
[امروز، حمله به مرحله طبقه ۲۵ با شکست مواجه شد.]
صدها شکارچی، از جمله جادوگر، با چهرههایی بهتزده به هوا خیره شدند.
پنجره اطلاعات
[دوباره به همه اعلام میشود.]
پنجره اطلاعات
[امروز، حمله به مرحله طبقه ۲۵ با شکست مواجه شد.]
«چی، چی...»
جادوگر کاملاً گیج شده بود. شوک در چشمان سیاهش رسوخ کرده بود.
«من بهترین تیم رو برنامهریزی کردم و فرستادم... شکست...؟»
هولوگرامی در هوای کتابخانه بزرگ شناور شد. وضعیت حمله از طریق صفحه نمایش پخش میشد. روی صفحه هولوگرامی، شیاطین بیشماری در حال قهقهه زدن و قتلعام انسانها بودند.
در میان افرادی که قتلعام میشدند، چهرههای آشنایی به چشم میخورد.
شکارچی رتبه ۴. کنت.
شکارچی رتبه ۹. جنگجوی صلیبی.
یکی شکارچیای بود که طلای بابل را مدیریت میکرد، و دیگری شکارچیای بود که به امور مردم رسیدگی میکرد. افراد مسئول اقتصاد و نظم عمومی. همانطور که جادوگر با تعجب زیر لب زمزمه میکرد، آنها قویترین دست برتر ما بودند.
اما همهچیز با شکست مواجه شده بود.
+
پنجره اطلاعات
[داستان آکادمی سورموین]
ژانر: عاشقانه، فانتزی
سطح دشواری: رتبه D
محدودیت بازیکن: ۲ تا ۵ نفر
※ انتشار در حال حاضر متوقف شده است.
مقدمه: سورموین یک مدرسه جادو با تاریخچهای طولانی است. این یک آکادمی معمولی است که دوستی، رقابت، عشق و حسادت در آن جریان دارد. این آخرالزمان میتوانست به عنوان یک مدرسه معمولی باقی بماند. با این حال، یک آرتیفکت در سطح جهانی در زیرزمین آکادمی مهر و موم شده بود!
دلیل توقف انتشار: نامزد شخصیت شرور زن ولیعهد توسط دختری که برای بار دوم تناسخ یافته بود، دزدیده شد. شخصیت شرور زن روی برگرداند و مهر و موم آرتیفکت را باز کرد، شیطان بزرگ را آزاد کرد و جهان را به نابودی کشاند.
+
دشواری این آخرالزمان فقط در سطح رتبه D بود.
این دنیا به این دلیل انتخاب شده بود که «جادو در آن توسعه یافته بود و غنی از سنگهای معدنی شبیه به میتریل بود.»
«آخی. چه حیف شد.»
کتابدار به شکارچیان درهمشکسته نگاهی انداخت.
«اما آب ریختهشده دیگه ریخته! شاید شما بتونید آب ریختهشده رو جمع کنید، اما من نمیتونم از حملهای که از قبل شکست خورده چشمپوشی کنم. آقایان. لطفاً موقعیت من رو درک کنید.»
کتابدار با چشمانش لبخند زد.
به عبارت دیگر، اگر کسی توانایی جمع کردن آب ریختهشده را داشت، او استثنا قائل میشد.
کاملاً واضح بود که منظور کتابدار چه کسی است.
«...»
به سمت سرویس بهداشتی کتابخانه رفتم. قبل از ورود به تواریخ اهریمن آسمانی هم یک بار به اینجا سر زده بودم. مردی با چهرهای خشک و جدی در آینه بالای روشویی منعکس شده بود.
«لعنتی. من تا حالا هیچ رمان عاشقانهای نخوندم.»
-خب، قبلاً رمانهای هنرهای رزمی هم نخونده بودی، اما همهچیز رو خوب حل و فصل کردی. احتمالاً مشکلی پیش نمیاد، نه؟
«درسته، اما...»
با آهی خنجرم را در دست گرفتم.
«نمیتونم بذارم کنت و جنگجوی صلیبی بمیرن. و فکر نمیکنم با فرستادن کس دیگهای این مرحله پاکسازی بشه. همونطور که انتظار میرفت، باید خودم به چالش بکشمش.»
شاید کسی بپرسد چرا تسلیم نمیشوم و به سراغ آخرالزمان دیگری نمیروم. همهچیز به این سادگی نبود.
دلیلی وجود داشت که نمیتوانستم از آن آخرالزمان بگذرم.
پنجره اطلاعات
[شاینی از تصمیم جنگجو خوشحالی میکند.]
به این دلیل بود که قطعات شمشیر مقدس در آنجا پنهان شده بودند.
«...باشه.»
دسته خنجر را لمس کردم و تصمیمم را گرفتم.
«بیا یه بار دیگه برگردیم!»
با این حرف، به روز قبل از تعیین تیم حمله بازگشتم.
این همان لحظهای بود که مرحله بعدی من [عاشقانه] انتخاب شد.