چپتر 93: بن‌بست‌ها عادی هستند. (۲)
چپتر 93: بن‌بست‌ها عادی هستند. (۲)
۳.
به محض اینکه به چند روز قبل برگشتم، رو به شکارچیها گفتم:
«این مرحله. من مسئولیتش رو به عهده میگیرم.»
«......»
شکارچیها لال شدند.
در میان آنها کنت و جنگجوی صلیبی هم حضور داشتند. این دو نفر در اصل هنگام حمله به طبقه ۲۵ام کشته شده بودند، اما من به زمانی قبل از ورودشان به این مرحله برگشته بودم.
البته، خودشان از این موضوع خبر نداشتند.
«امم...»
جنگجوی صلیبی گیج به نظر میرسید.
«ببخشید، پادشاه مرگ. نمیدونستم به ژانر عاشقانه علاقه داری.»
«اصلاً. نیازی به عذرخواهی نیست. من تو زمینه عاشقانه کاملاً آماتورم.»
«...ولی با این حال میخوای مسئولیت این مرحله رو به عهده بگیری؟ جدی میگی؟»
«آره. واقعاً میخوام فرماندهی رو به عهده بگیرم.»
شکارچیها زیر لب پچپچ کردند.
برای حفظ تسلطم، با آرامش گفتم:
«انتخاب شکارچیای که تو ژانر عاشقانه سررشته داشته باشه، ایده خوبیه. اما این تنها معیار نیست. من هیچوقت رمانهای هنرهای رزمی نخونده بودم. با این وجود، وقایعنگاری اهریمن آسمانی رو به خوبی فتح کردم.»
«درسته، اما...»
«حس شومی نسبت به این مرحله دارم. فکر میکنم اتفاق بدی قراره بیفته. لطفاً بذارید من مسئولیتش رو به عهده بگیرم.»
یکه خوردند.
چند نفر از شکارچیها به کلمات [حس شوم] واکنش نشان دادند. آنها جادوگر و قدیس شمشیر بودند. این دو باور داشتند که من قدرت پیشگویی دارم.
«...باید مشکلی نباشه، مگه نه؟ پادشاه مرگ تا حالا بارها مهارتش رو ثابت کرده.»
«منم فکر میکنم باید به حرف پادشاه مرگ گوش بدیم.»
رتبههای اول و دوم ردهبندی از موضع من حمایت کردند، بنابراین کارها آسانتر شد. بقیه شکارچیها حتی سعی نکردند با ما مخالفت کنند. همانطور که میخواستم، فرماندهی را به دست گرفتم.
«حالا، تیم حملهای رو که قراره با من وارد این آخرالزمان بشه، انتخاب میکنم.»
با قلبی راسخ گفتم:
«فقط زبدهترین اعضا میتونن به این مرحله برن. لطفاً اگه انتخابتون نکردم، از دستم ناراحت نشید.»
«همم. زبدهترین اعضا.»
جادوگر با چهرهای بیتفاوت نگاهی به من انداخت.
«بسیار خب. پس من باید بیام. من چیز زیادی از عاشقانه نمیدونم، اما اگه واقعاً به من نیاز دارید، باید بیام.»
«......»
«هرچند این اولین باریه که با ژانر عاشقانه روبهرو میشم. اما احساسات عاشقانه؟ به نظر میرسه احساسات خیلی به من میاد. ادعا نمیکنم تو عاشقانه متخصصم. آره. فقط فکر میکنم از اونجایی که قراره زبدهترین اعضا برن، من هم باید تو تیم باشم.»
به نظر میرسید زنی که خودش را یک سریالبین معرفی کرده بود، وضعیت چندان خوبی نداشت.
«عاشقانه و فانتزی عاشقانه تا حدودی با هم فرق دارن. اگه عاشقانه ماکارون باشه، فانتزی عاشقانه کیک موس شکلاتیه. پادشاه مرگ. من واقعاً فکر میکنم باید یه متخصص با خودمون ببریم...»
استادی که انرژی آرام و عمیقی از خود ساطع میکرد، جنگجوی صلیبی بود. با این حال، در دور قبلی، او در حمله شکست خورده بود. احساس میکردم بردن جنگجوی صلیبی کار درستی نیست.
«مگه عشق چیزی نیست که بشه با پول جایگزینش کرد؟ آدمایی که خوب پول خرج میکنن، تو قرار گذاشتن هم خوبن. عشق قدرته، قدرت هم پوله. این یه قانون تغییرناپذیره. من باید برای این کار انتخاب بشم.»
کنت بادبزنش را باز کرد. آخه کی به این زن اجازه داده وارد یه داستان عاشقانه بشه؟
«همم.»
با آرامش به اطراف نگاه کردم. سرانجام، چهرهای وارد میدان دیدم شد. آن شخص در حال نوشیدن آبپرتقالی بود که توسط یک خدمتکارِ نشانک سرو شده بود.
«جناب مفتش بدعتکار.»
او را صدا زدم.
«بله؟»
«بیا با من وارد یه داستان عاشقانه شو.»
«اوهو؟»
شکارچیهای اطراف با حیرت به ما نگاه کردند.
مفتش بدعتکار. یک قاتل سنگدل. کسی که در صورت بروز هرگونه اختلاف مذهبی، فارغ از اینکه چه اتفاقی افتاده باشد، افراد را بدون قید و شرط شکنجه و اعدام میکرد. یک بیمار روانی مادرزاد و واقعی که حتی در این برجِ پر از آدمهای غیرعادی هم با او مثل یک دیوانه رفتار میشد.
اگر نظرسنجیای برگزار میشد که چه کسی در دنیا کمترین تناسب را با ژانر عاشقانه دارد، این بشر رتبه اول را کسب میکرد. مرد مانند یک پسر بیگناه لبخند عریضی زد.
«بله! البته! آها، اگر درخواست پادشاه مرگ باشد، با کمال میل آن را انجام خواهم داد!»
برای هر کسی که حقیقت را نمیدانست، این واقعاً یک لبخند فرشتهگون بود.
«پادشاه مرگ. دیوونه شدی...؟»
به عبارت دیگر، وقتی کسی که حقیقت را میدانست آن را میدید، هیچ تفاوتی با لبخند یک شیطان نداشت. جادوگر سریع جلو آمد و در گوشم زمزمه کرد.
«مفتش بدعتکار نمیتونه با آدما همدردی کنه! از دیدگاه عینی، اون یه سایکوپاته و از دیدگاه ذهنی، یه سوسیوپاته. چطور میتونیم همچین آدمی رو با خودمون ببریم تو یه رمان عاشقانه؟»
«ارباب اژدهای سیاه.»
من هم با زمزمه جواب دادم.
«با اینکه قوانین ژانر عاشقانه رو نمیدونم، اما میدونم مهمترین چیز چیه.»
«چیه؟»
«ظاهر.»
«...ها؟»
«قیافه.»
«......»
کاملاً جدی بودم.
«آه...»
«اول از همه، باید خوشقیافه باشی.»
«نه، این یکم پیشداوری نیست...؟ خیلی از آدما تو رمانهای عاشقانه با ظاهری معمولی توصیف میشن.»
«اونا با تصویر روی جلد تقلب میکنن.»
«آه، نباید اینطوری بگی... تو...»
«حالا. به این نگاه کن. از نظر ظاهری، کی تو برج بیشتر از همه شبیه فرشتههاست؟ مفتش بدعتکاره. حتی منم تا وقتی ذات واقعیش رو نشناخته بودم، فکر میکردم واقعاً یه فرشتهست.»
نگاهی به مفتش بدعتکار انداختیم.
در فاصلهای نهچندان دور، مفتش بدعتکار درخشان و پرنشاط لبخند میزد.
«موافقی؟»
«...آره. قیافهاش که حرف نداره. اما مشکل اینجاست که شخصیتش کاملاً برعکسه. اون شبیه یه گانگستره.»
«علاوه بر این، مفتش بدعتکار کاربلده. میتونه از جادوی الهی استفاده کنه. مگه نمیتونه به هر اتفاقی که میافته واکنش نشون بده؟ تازه به حرفهای منم خوب گوش میده.»
از همه مهمتر، مفتش بدعتکار دورو نبود.
چیزی که به زبان میآورد و چیزی که در دل داشت، یکی بود.
او یکدل و صادق بود.
فکر میکردم این هم میتونه تو یه داستان عاشقانه یه مزیت باشه.
برای خیلیها میتونه جذاب باشه که آدم دقیقاً همونطور که فکر میکنه، رفتار کنه.
کسی که داشت به گفتگوی ما گوش میداد، گفت: «—شاید ایده هوشمندانهای باشه.»
جنگجوی صلیبی بود.
او داشت به آرامی سرش را تکان میداد. چشمانش از تحسین میدرخشید.
«تو روپان، یا همون فانتزی عاشقانه، هرچی پسرای دیوونه بیشتر باشن، داستان تازهتر و جذابتره. مفتش بدعتکار برای روپان چندان هم بد نیست. مایه تأسفه که اون وسواس عشقی نداره، اما جای پیشرفت داره تا به یه شخصیت از نوع مجنون تبدیل بشه. میتونم ببینم چطور میتونه سرگرمکننده باشه. در واقع، پادشاه مرگ... حتی تو ژانر عاشقانه هم یه درک و شهود شیطانی داری...»
کتابخانه غرق در سکوت شد.
«مم؟ حرف عجیبی زدم؟»
دوباره، کتابخانه در سکوت فرو رفت.
با این حال، جادوگر در حال فکر کردن بود.
「حرفشون منطقیه، اما مفتش بدعتکار مثل پادشاه مرگ جوون به نظر نمیرسه—اون خیلی بچهسال به نظر میرسه......... حتی اگه جوون به نظر برسی، باید در حد اعتدال پسرونه باشی. ظاهر بچگانه خیلی پرطرفدار نیست......」
خوشبختانه یا متأسفانه، او هرگز نظر تخصصیاش را به زبان نیاورد.
به لطف همین موضوع، من و مفتش بدعتکار تیم دونفره عاشقانه را تشکیل دادیم.
با دیدن تیم حمله که مصمم به نظر میرسید، چشمان کتابدار درخشید.
«اوهو. پس دارید سعی میکنید با یه ترکیب متفاوت حمله کنید. بیصبرانه منتظرم ببینم این بار چه داستانی رقم میخوره.»
کتابدار دستش را دراز کرد و [افسانه آکادمی سورموین] را برداشت.
«فصل عشق فرا رسیده است! زمان ستایش عشق از راه رسیده! چقدر زیباست که با عبور از جایگاه، نسب، ملیت و همهچیز، عشق را به دست آوری!»
آستینهای صورت فلکی در هوا تکان میخورد.
«شاید به همین دلیل است که عشق تا این حد دشوار شده. عشق تنها یک احساس نیست، بلکه یک نگرش و طرز برخورد است، زیرا بسیاری از مردم شیفتهی عاشقانه هستند.»
کتابدار خندید.
«آیا این یک واقعیت عاشقانهست، یا یک عاشقانه واقعگرایانه؟ گونگجا، برات خیلی سخت میشه که تعادل بین این دوتا رو حفظ کنی. بنابراین، یک امتیاز ویژه برای پاکسازی برات آماده کردهام!»
امتیاز پاکسازی؟
«در واقع، تو علاوه بر مرحله عادی، مرحله مخفی [وقایعنگاری اهریمن آسمانی] رو هم پاکسازی کردی. پاداش مرحله عادی طبقه ۲۲ بود، اما هنوز پاداش مرحله مخفی رو نگرفتی. الان اون رو بهت تقدیم میکنم.»
«اوه، اون چیه؟»
«بیا اینجا. قهرمان من.»
بهش نزدیک شدم.
«سه تا کارت بهت میدم.»
کتابدار با گفتن «تادااا~» کارتها رو به دستم داد.
روی کارتها، این چیزها نوشته شده بود.
+
پنجره اطلاعات
[کارت مانع تشخیص چهره]
پنجره اطلاعات
[کارت «چه تصادفی! شنیدن رازهای حیاتی!»]
پنجره اطلاعات
[کارت «اوه! نباید این رو میگفتم! حرف اشتباهی زدم!»]
+
«...»
عالیه.
حتی اسمهاشون هم شومه.
نمیدونستم چه تأثیراتی دارن، اما به شدت بهشون مشکوک بودم.
«ببخشید. اینها...»
«همهشون قطعاً توی داستانهای عاشقانه به دردت میخورن. این کارتها حتماً ارتش و حامی تو خواهند بود. پس نگران نباش!»
فقط میتونستم نگران باشم.
«این تنها هدیه من نیست. یک چیز دیگه هم برات آماده کردم. وقتی وارد آخرالزمان بشی، به طور طبیعی با این هدیه روبهرو میشی.»
«چی؟»
«پادشاه مرگ. مفتش بدعتکار.»
کتابدار به سوالم جواب نداد. در عوض، کتاب رو باز کرد. هووواک! نوری از صفحات آخرالزمان ساطع شد.
«شما دو نفر رو به عنوان شخصیتهای [داستان آکادمی سورموین] منصوب میکنم. وقتی چشمهاتون رو باز کنید، هنوز هفت روز تا پایان ناگوار داستان آکادمی سورموین باقی مونده.»
نور هر دوی ما رو در بر گرفت.
«خواهش میکنم. بیصبرانه منتظر پایان شگفتانگیزیام که قراره بهم نشون بدید! بانوی اصیلزاده! و پیشخدمت!»
بانوی اصیلزاده؟
پیشخدمت؟
همون لحظهای که خواستم بپرسم منظورش چیه، دیدم کاملاً سفید شد.
۴.
من هیچوقت واقعاً اهل داستانهای عاشقانه نبودم.
عادت به خوندن نداشتم و هیچ دوستی هم دور و برم نبود که مشتاق داستانهای عاشقانه باشه. اگه بخوام صادقتر باشم، اصلاً دوستی نداشتم. همچنین دلم نمیخواست درباره اینکه الان به چند نفر میتونستم بگم دوست، حرفی بزنم.
با این حال، اگه میپرسیدن رایجترین نامآوا در ژانر عاشقانه چیه، حتی منی که فقط یک تماشاچی بودم هم میتونستم به راحتی جواب بدم.
شترق!!
صدای سیلی زدن به گونه یک نفر.
«—موجود پست و گستاخ!»
صدای جیغمانندش به لوستر روی سقف رسید. قبل از اینکه لرزش لوستر متوقف بشه، شتررررق!! رتبه اول صداها در تمام دوران ژانر عاشقانه، بار دیگه طنینانداز شد.
همونطور که از توصیف آسودهخاطرِ من از این صدا مشخصه، اونی که سیلی میخورد من نبودم.
«...ها؟»
مفتش بدعتکار بود.
مفتش بدعتکار سرش رو کج کرد. هم گونه چپش و هم گونه راستش. با وجود اینکه هر دو طرف سرخ شده بود، مفتش بدعتکار لبخند درخشانی زد. به شخصی که به صورتش سیلی زده بود.
«آیا من کار اشتباهی انجام دادهام؟ دستان شما بسیار قدرتمند هستند!»
حالت چهره طرف مقابلش درهم رفت. آیا او یک دختر اشرافی بود؟ لباسی پوشیده بود که با نخ نقرهای روی اون گلهای زنبق گلدوزی شده بود.
برای راحتی خودم، توی ذهنم برچسب «دختر زنبق نقرهای» رو بهش چسبوندم.
«چطور جرئت میکنی اینقدر بیتفاوت رفتار کنی...؟ چقدر مبتذل! آیا شرم و حیا سرت نمیشه؟»
«آها.»
و از اینجا به بعد، همهچیز پیچیدهتر شد.
دختر زنبق نقرهای تنها کسی نبود که پیراهن زنانه پوشیده بود.
«اگر کار اشتباهی مرتکب شدهام، لطفاً آن را برایم توضیح دهید! من گوش خواهم داد و اگر نکته شما منطقی باشد، فوراً خودم را اصلاح خواهم کرد! بهتر است از خشونت استفاده نکنید!»
مفتش بدعتکار هم یک پیراهن زنانه به تن داشت.
در مقایسه با لباس دختر زنبق نقرهای، لباس او سادهتر بود. رنگش شبیه به گوشت لیموترش بود. لباسی که مفتش بدعتکار پوشیده بود، ترکیبی از زرد معصومانه و سبز طراوتبخش بود.
بچگی به راحتی میتونست با معصومیت اشتباه گرفته بشه. نادانی هم میتونست به عنوان طراوتبخش بودن دیده بشه. اما اون به هیچکدوم از اینها نیازی نداشت. صورتش در بالاترین سطح بود. این اوباشِ مادرزاد که من اون رو بر اساس ظاهرش انتخاب کرده بودم، لبخند درخشانی زد.
«حالا! ای شخصی که نام شما را نمیدانم. بیایید با هم گفتگو کنیم!»
شترق!
«تو واقعاً... واقعاً تا آخرش بهم توهین میکنی...»
به نظر میرسید دختر زنبق نقرهای موقع حرف زدن، تمام بدنش رو مچاله میکرد. انگار انحنای کمر خمیدهاش به صداش هم منتقل میشد.
کسی که کتک میزد بانوی جوان بود و کسی که کتک میخورد مفتش بدعتکار بود، اما هر چی زمان میگذشت، نفسهای بانو ضعیفتر میشد.
«همم.»
بر سردرگمیِ ناشی از ورود به آخرالزمان غلبه کردم و شروع به درک وضعیت کردم.
«یک دورهمی اجتماعی؟ یک مجلس رقص؟ به هر حال، وسط یک جور مراسمه.»
سالن رقص با نور لوستر روشن شده بود.
دهها نفر علاوه بر ما، پیراهنهای زنانه و کتوشلوار به تن داشتن. اونها در فاصلهای دور ایستاده بودن و با اضطراب به سمت ما نگاه میکردن. چهرههای خجالتزده و پر از تنششون کاملاً به چشم میاومد.
طبیعی هم بود، چون مجلس رقصِ آرامشون به هم ریخته بود.
«دختر زنبق نقرهای همون بانوی جوان شروره...»
به بانوی جوان نگاه کردم.
«به استثنای خانواده امپراتوری، اون بالاترین مقام رو داره.»
اون همچنین کسی بود که این آخرالزمان رو نابود میکرد.
«بیایید، این، جا!»
دختر زنبق نقرهای در حالی که تلوتلو میخورد این رو گفت. به نظر میرسید قبل از بیرون دادن کلمات، هر هجا رو میجوید. صداش جوری بود که فقط با شنیدنش ریههام به درد میاومد.
خدمتکارانی که کتهای دنبالهدار مشکی پوشیده بودن، جواب دادن: «بله، بانوی من.»
«این آدمها... از دیدنشون متنفرم. ببرینشون. همین الان... اونها رو از جلوی چشمام دور کنید!»
«چشم.»
جواب خدمتکارها اصلاً بلند نبود. صداشون آروم بود. افرادِ دارای جایگاه پایینتر، بلندیِ صدای خودشون رو بسته به وضعیت جسمانیِ مافوقشون تنظیم میکردن. هر کسی میتونست ببینه که دختر زنبق نقرهای بیمار و ضعیف بود. برای گوشهای اون، صداهای بلند مثل سم بود.
«آه.»
پس، مفتش بدعتکار با دختر زنبق نقرهای کاملاً ناسازگار بود.
«احیاناً شما بیمار هستید؟ این مشکل بزرگی است! من به شما کمک خواهم کرد!»
«زودتر... زودتر اون ارباب و پیشخدمت رو جمع کنید و از جلوی چشمام دورشون کنید... زندانیشون کنید...»
چون مفتش بدعتکار ذاتاً پر سروصدا و بیپرده بود.
خدمتکارهای کتپوش مثل یک واحد نظامی ما رو محاصره کردن.
«عذر میخوایم.»
«باید برای لحظهای همراه ما بیایید.»
کلماتشون به شکل قدیمی و کلاسیکی مؤدبانه بود، اما اعمالشون اصلاً اینطور نبود. خدمتکارها هر دوی ما رو به زور بیرون بردن.
از سالن رقص و از طریق راهرو، ما رو به انباری منتقل کردن که با نور مهتاب رنگپریده شده بود.
«ببخشید؟»
در حالی که به سمت انبار برده میشدم، این رو گفتم.
محض اطلاع، من هم یک کت دنبالهدار دقیقاً شبیه خدمتکارها پوشیده بودم.
«الان دارین ما رو کجا میبرین؟ همم؟»
هیچ جوابی نیومد.
«ببخشید؟ خدمتکاران دوک، کسی صدام رو میشنوه؟»
تق.
«...»
«...»
من و مفتش بدعتکار به هم نگاه کردیم. کمی بعد، کلیک! صدای چرخیدن کلید به گوش رسید. ما توی یک انبار، در ناکجاآبادی زندانی شده بودیم.
اگه عقل سلیمم اشتباه نمیکرد، وقتی یک انبار با کلید قفل میشد، تبدیل به زندان میشد.
«آها.»
در حالی که نور مهتاب از میان میلههای آهنی به داخل میتابید، مفتش بدعتکار دهانش رو باز کرد.
«پادشاه مرگ. اتفاق بزرگی افتاده است!»
مفتش بدعتکار لبخند پهنی به لب داشت، انگار که اصلاً مسئله مهمی نبود.
«فکر میکنم من قهرمان زن داستان شدهام!»
درست میگفت.
و من هم پیشخدمت اون بانوی جوان بودم.