چپتر 94: بن‌بست‌ها عادی هستند. (۳)
چپتر 94: بن‌بست‌ها عادی هستند. (۳)
۵.
زیر لب زمزمه کردم: «چه افتضاحی...» واقعاً مسخره بود.
در این انبار قدیمی که نور ماه از میان میلههای آهنی بزرگش به داخل میتابید، مفتش بدعتکار میخندید. برای موقعیتی که هیچ فرقی با زندانی شدن نداشت، چهرهاش بیش از حد درخشان و شاد بود.
«آه، وقتی بچه بودم، اغلب لباس دخترانه تنم میکردند. نمیدانستم که واقعاً قرار است نقش یک بانوی جوان را بازی کنم. این هم یک تجربه جدید در زندگی است!»
«دلم میخواد یه ذره از اون انرژی مثبت بیحد و مرزت رو داشته باشم...»
«دنیا زیباست، پادشاه مرگ! مثبت فکر کنید!»
آیا این آدم اصلاً لبخند زدن رو متوقف میکرد؟
حتی اگر یک شهابسنگ درست جلوی پایش میافتاد، احتمالاً میگفت: "اوه، چه فاجعهای! دنیا داره به پایان میرسه! کاریش نمیشه کرد. ما تمام تلاشمون رو کردیم!" و بعد فقط میخندید.
«چی باعث میشه اینقدر مثبتاندیش باشی؟»
«همین الان، همین وضعیت!»
مفتش بدعتکار دستانش را تکان داد و مهر دستیای ساخت. سپس به آرامی زمزمه کرد.
«تکنیک مقدس، دگرگونی.»
نور از میان انگشتان کشیدهاش ساطع شد. این تکنیک مقدسِ انحصاری مفتش بدعتکار بود. از آنجا که گفت دگرگونی، باید تکنیکی باشد که چیزی را تغییر میدهد... اما در وهله اول، نتوانستم هیچ تغییری در ظاهرش ببینم.
اما به محض اینکه مفتش بدعتکار دهانش را باز کرد، فهمیدم این دگرگونی دقیقاً چه بوده است.
«چطور است؟»
فوراً مو بر تنم سیخ شد.
«کمی شبیه به یک بانوی جوان شدهام؟»
«صدات...»
«بله! ساختار تارهای صوتیام را کمی تغییر دادم.»
نیشخند.
مفتش بدعتکار لبخند زد.
«مردم همین الان هم به من میگویند که صدایم دوگانه و بدون جنسیت است. یک تنظیم کوچک آن را مناسبتر میکند. آها، اما من نمیتوانم صدای خودم را بیطرفانه قضاوت کنم! پس چطور است؟»
«شگفتانگیزه...؟» تحسین صادقانهای از لبانم جاری شد. «دقیقاً حس یک نجیبزاده باوقار رو میدی. اوه، خب. البته اگه فقط دهنت رو بسته نگه داری.»
«ممنونم!»
«همم.»
چانهام را مالیدم.
بهطور غیرمنتظرهای، ما نقشهای [شخصیت اصلی زن و پیشخدمتش] را تسخیر کرده بودیم. اما من و مفتش بدعتکار میتوانستیم با این موضوع کنار بیاییم. مفتش بدعتکار تکنیکهای مقدسش را داشت...
و من مهارتهای بازگشت را داشتم.
'بسیار خب.'
میتونستیم با این چالش روبرو بشیم.
«...»
مفتش بدعتکار سرک کشید و به صورتم نگاه کرد.
«حالت چهرهتان کمی آرامتر شده است.»
«ببخشید؟»
«از زمانی که از وقایعنگاری اهریمن آسمانی برگشتهاید، چهرهتان تاریک بوده است، پادشاه مرگ. حتماً وقتی به آن آخرالزمان حمله کردید، استرس زیادی در وجودتان انباشته شده است.»
برای لحظهای زبانم بند آمد.
«خب، البته—شما استاد عزیزتان را از دست دادید! بنابراین من هم نگران این تیم بودم. نگران بودم که پادشاه مرگ به دلیل اندوهش نتواند مهارتهایش را نشان دهد، اما نگرانیام بیاساس بود.»
«...بههرحال، داری میگی میتونی احساسات یه نفر رو با نگاه کردن به صورتش حدس بزنی؟»
«بله! نمیدانم افسرده بودن چه حسی دارد، اما میتوانم آن را از نظر مفهومی درک کنم! هاها. ماشینها وقتی گریس در آنها گیر میکند، به صدا میافتند. استرس هم شاید گریسِ بشریت باشد. اگر برای مدت طولانی باقی بماند، به هم میچسبد و تمیز کردنش سخت میشود، پس مراقب باشید!»
چقدر جالب. آیا او سعی داشت انسانها را به روش خودش درک کند؟ او یک بیمار روانی بود، اما یک روانی قابلتحسین.
«راستی، پادشاه مرگ.»
«بله؟»
«از کمی قبل، چیزی برایم عجیب به نظر رسید.»
«چی عجیبه؟»
«بر اساس درک من، ما در حال حاضر بهطور غیرقانونی زندانی شدهایم. آزادی حرکت ما سلب شده است.»
«منم وضعیتمون رو همینطور میبینم.»
«خوشحالم که هر دو یک دیدگاه داریم! و معمولاً در چنین مواردی، نگهبانانی برای نظارت بر زندانیان قرار داده میشوند. در غیر این صورت، ما به راحتی میتوانیم برای فرار تلاش کنیم.»
مفتش بدعتکار سرش را کج کرد.
«حالا، من نمیتوانم هیچ حضوری را بیرون در احساس کنم، اما حضوری را در کنار پنجره حس میکنم. همم. آیا در این دنیا، نگهبانان را به جای جلوی در، کنار پنجرهها قرار میدهند؟»
در همان لحظه.
«لعنتی! حمله کنید!»
همانطور که میلههای آهنی بیرون افتادند، سایههایی از پنجره به داخل پریدند.
«مهم نیست اگه اون مرد رو بکشید! فقط به اون زن آسیبی نرسونید!»
سایهها ماسک بر چهره داشتند. ظاهرشان بسیار شومتر از آن بود که مهمانانی باشند که از روی نگرانی برای بررسی وضعیت ما آمدهاند. هر کسی میتوانست ببیند که این یک حمله غافلگیرانه از سوی مزاحمانی ناخوانده است.
«شاینی!»
[بله، جنگجو.]
شمشیر مقدس را بیرون کشیدم. چانگ! شمشیرم با شمشیر مهاجم برخورد کرد.
این رد و بدل کردن ضربات تفاوت چندانی با صحنههای حمله در فیلمها نداشت. مکالمه را میشد اینطور خلاصه کرد: "شما کی هستید؟!" "لازم نیست بدونی! اما ما یه حامی قدرتمند داریم!" هم حریفم و هم من مشغول چرخاندن شمشیرهایمان بودیم.
اما من یک حقه کثیف در آستین داشتم.
«حالا!»
درخشش.
شمشیر مقدس روشن شد.
«آرغ؟!»
مهاجم که چشمانش به تاریکی عادت کرده بود، برای یک لحظه چشمانش را محکم بست. در یک نبرد شمشیرزنی، نتیجه میتوانست در یک چشم به هم زدن مشخص شود.
من برای حفظ دیدم، بهطور متناوب با چشم چپ و راستم پلک زدم و سپس به مچ دست حریفم حمله کردم.
«—آآآخ—!!»
فریادی مانند رگههای مرمر در صدایش پیچید.
«پادشاه مرگ! نمیتوانید همه آنها را بکشید! ما باید مغز متفکر را پیدا کنیم، پس چند نفرشان را زنده نگه دارید!»
همان کاری را کردم که او گفت.
مفتش بدعتکار نیز در حالی که حاشیه لباسش در هوا میچرخید، نقش فعالی ایفا میکرد.
«غیرممکنه! ایـ... این یه دختر معمولی نیست!»
مهاجمان متحیر شده بودند. آنها مهارت خاصی نداشتند. نه، آیا مهارتهای ما بیش از حد عالی بود؟ جوجههایی که حتی نمیتوانستند از هاله استفاده کنند، توانایی مقابله با ما را نداشتند.
در نهایت، چهار مهاجم به سرعت مغلوب شدند. یکی از آنها در طول مبارزه توسط مفتش بدعتکار کشته شد.
«اهم. آهاها.»
مفتش بدعتکار به نرمی خونی را که روی صورتش پاشیده بود، با آستین لباسش پاک کرد. مهاجمان به مفتش بدعتکار چشم دوختند. چهرههایشان از ترس رنگپریده بود.
«شنیده بودم اون یه دختر نجیبزاده ضعیفه... چطور ممکنه...؟»
«همگی، شما سه گزینه پیش رو دارید!»
مفتش بدعتکار در حالی که خنجری در دست داشت، لبخند درخشانی زد.
«اول، اگر از من بخواهید که همینجا شما را بکشم، فقط میمیرید! دوم، میتوانم به نوبت شما را شکنجه دهم تا هر اطلاعات مهمی را فاش کنید! سوم، میتوانید مطیعانه به همهچیز اعتراف کنید و نه شکنجه خواهید شد و نه کشته میشوید! کدام گزینه را انتخاب میکنید؟»
«هاه...»
شخصی که به نظر میرسید مسنترین فرد در میان مهاجمان باشد، پوزخند زد. او همان مردی بود که مچ دستش را شکسته بودم.
«هرزه روانی. ترجیح میدم بمیرم!»
«بله! متوجه شدم!»
«چی؟»
لباس مفتش بدعتکار کمی قرمزتر شد.
صدای خفه و کوبندهای در انبار طنینانداز شد.
سر آن مرد روی زمین افتاده بود.
«هیی، هییییک...؟!»
دو مهاجم باقی مانده بودند.
«همگی، آیا انتخابتان را کردهاید؟»
«خـ... خواهش میکنم به ما رحم کنید، بانوی جوان. ما فقط برای این کار استخدام شده بودیم!»
«زنده ماندن در این دنیا سخت است. درک میکنم.»
«پس...»
«اما همانطور که من وضعیت شما را درک میکنم، شما هم باید موقعیت مرا درک کنید! لطفاً بگویید چرا به ما حمله کردید. در عوض، میگذارم زنده بروید. فکر میکنم در این معامله دارم امتیازات زیادی میدهم.»
مهاجمان متزلزل شدند.
«آه. به نظر میرسد در حال تردید هستید. درک میکنم! کمی به شما کمک میکنم تا بتوانید تصمیمتان را بگیرید!»
«منظورتون... وقتی میگید کمکمون میکنید...»
«شما را با شلاق به راه راست هدایت میکنم!»
مثل همیشه، مفتش بدعتکار لبخند بر لب داشت.
«درد دلیلی بر زنده بودن شماست! وقتی درد انسان به اوج خودش میرسد، غریزه بقایش هم به بالاترین حد ممکن میرسد. بسیار خب! من میل به زندگی را در شما به حداکثر میرسانم!»
«بـ... بهمون رحم کن!»
«خواهش میکنم از جونمون بگذر!»
این دیگه دیوانهبازی بود.
مداخله کردم، چون با این وضعیت ژانر داستان داشت به یک عاشقانه خشن مثبت ۱۹ سال تغییر میکرد.
«لطفاً یک لحظه صبر کنید. مفتش بدعتکار.»
«چیزی شده؟»
«نیازی نیست اینطوری پیش برید. لطفاً این کار رو به من بسپارید.»
«هممم...؟»
مفتش بدعتکار حالت گیجی به خود گرفت.
«پادشاه مرگ، آیا شما در شکنجه کردن مهارت دارید؟ مگر اینکه در این کار بسیار خبره باشید، وگرنه پیشنهاد میکنم اجازه دهید من این کار را انجام دهم. من یک متخصص بازجویی هستم!»
«نه، نیازی به شکنجهشون نیست. در ضمن، لطفاً صورتتون رو پاک کنید.»
دستمالی به مفتش بدعتکار دادم و جلوی مهاجمانمان ایستادم.
مهاجمان نفس راحتی کشیدند. دلم برایشان میسوخت، اما قرار نبود به کسانی که اول به ما حمله کرده بودند، لطف و بخششی نشان دهم.
«آقایون. بذارید یه چیزی ازتون بپرسم.»
«چـ... چیه؟»
«شما همین الان موقع حمله از پنجره وارد شدید. میلههای آهنی خیلی راحت بریده شده بودن. آیا شنیده بودید که قراره اینجا گیر بیفتیم و میلهها رو از قبل بریده بودید؟»
«......»
مهاجمان جوابی ندادند. آنها فقط نگاهی با یکدیگر رد و بدل کردند. با این حال، فقط به این دلیل که دهانشان را بسته نگه داشته بودند، به این معنا نبود که راهی برای فهمیدن جواب درست وجود ندارد. «پنجره وضعیت کاراکتر.»
میتوانستم وضعیت روانی آنها را ببینم.
«شنیده بودم که قراره یه زن وارد انبار بشه.»
«لعنتی. شنیده بودم یه دختر معمولیه، اما همهش دروغ بود!»
همانطور که انتظار میرفت.
مهاجمان از قبل میدانستند که ما اینجا خواهیم بود.
«وقتی داشتید به ما حمله میکردید، داد زدید: [مهم نیست اگه مرده رو بکشید، فقط به زنه آسیبی نرسونید]. آیا قصد داشتید این بانوی جوان رو بدزدید؟»
«خب، اون... راستش...»
چشمان مهاجمان لرزید.
«درخواست این بود که زنی که اینجاست رو بدزدیم.»
«مشتری قاطعانه گفته بود که هرگز به دختره آسیبی نرسونیم. برای همین محض احتیاط تو یه گروه چهار نفره حمله کردیم.»
همم.
آره. فهمیدم.
«هاا...»
آهی کشیدم. وقتی به عقب نگاه کردم، مفتش بدعتکار داشت با تمام توان صورتش را با دستمال پاک میکرد. او شبیه یک همستر نوزاد بود که داشت تخمه آفتابگردان میجوید.
«فکر کنم میدونم مقصر کیه.»
گوشهای مفتش بدعتکار تیز شد. «اوه؟ واقعاً به این زودی متوجه شدید؟»
«بله.»
«دلم میخواهد استدلال پادشاه مرگ را بشنوم!»
چشمان مفتش بدعتکار برق میزد.
سرم را تکان دادم و زمزمه کردم: «برای شروع، مقصر شخص بسیار قدرتمندیه. اون باید بتونه چهار قاتل رو استخدام کنه که توانایی نفوذ به آکادمی رو داشته باشن، که بدون دونستن سیستم امنیتی آکادمی غیرممکنه.»
«اووه. منطقی است!»
با این حال، مفتش بدعتکار استدلال متقابلی را مطرح کرد.
«آیا مقصر واقعاً باید [شخص بسیار قدرتمندی] باشد؟ اینجا که کاخ سلطنتی نیست؛ به نظر میرسد سر درآوردن از امنیت آکادمی نسبتاً آسان باشد. حتی کسی که فقط کمی قدرت و نفوذ به نام خودش داشته باشد هم میتواند این کار را انجام دهد!»
«نکته تیزبینانهایه، اما...»
سرم را تکان دادم.
«یک شرایط مشکوک دیگه هم وجود داره. مفتش بدعتکار. یادتون میاد [بانوی جوان شرور] وقتی ما رو بیرون انداخت چی فریاد زد؟»
«اوهوم.»
مفتش بدعتکار در این فکر بود که آیا باید دستمال را در آستینش بگذارد یا نه.
«بله، به خاطر دارم! او به وضوح گفت [سریع اون ارباب و خدمتکار رو جمع کنید و از جلوی چشمام دورشون کنید. زندانیشون کنید]. چطور مگر؟»
«اون هرگز اشاره نکرد که ما رو کجا زندانی کنن.»
«......»
«بانوی جوان شرور فقط گفت ما رو از سالن رقص بیرون ببرن. اما این مهاجمها میدونستن قراره کجا زندانی بشیم و از قبل میلههای آهنی رو بریده بودن. و کسانی هم که ما رو به این انبار آوردن، خدمتکاران همون بانوی شرور بودن.»
«اوهو...»
چشمان مفتش بدعتکار باریک شد، به باریکی لبه یک تیغ.
«دقیقاً! ممکن است همان بانوی جوان شرور کسی باشد که مهاجمان را استخدام کرده است. تنها کاری که باید میکرد این بود که از قبل به خدمتکاران بگوید ما را کجا ببرند و به مهاجمان هم اطلاع دهد. آها! و از آنجایی که او دختر یک دوک است، قدرت هم دارد!»
«بله. اما...»
«اما بیش از حد تابلوئه.»
مفتش بدعتکار چانهاش را نوازش کرد.
«[من] قهرمان این آخرالزمان هستم! من یک بانوی نجیبزادهام که با ولیعهد رابطه عاشقانهای دارم. اگر بانوی جوان شرور مرا بیرون میکرد و در همان مکان به من حمله میشد چه؟ حتی به عنوان دختر دوک، این یک رسوایی عظیم خواهد بود! این عمل شرورانه بار سیاسی بسیار سنگینی دارد!»
مفتش بدعتکار قطعاً تیزهوش بود.
او این داستان عجیب را بسیار سریع درک کرد.
«به عبارت دیگر، بانوی جوان شرور مقصر نیست. مقصر واقعی کسی است که میخواهد آن بانو [طوری به نظر برسد که انگار او مقصر است].»
«موافقم!»
«و این مقصر واقعی اونقدر به مفتش بدعتکار اهمیت میده که به مهاجمان گفته [هرگز به زن آسیبی نرسونید]. اما براشون مهم نبود که من، به عنوان خدمتکار مرد، بمیرم یا نه. در نهایت، مقصر اونقدر قدرتمند هست که بتونه خدمتکاران یک دوک رو بخره.»
«آهاها.»
مفتش بدعتکار با چشمانش لبخند زد.
«کمکم دارم میفهمم مقصر واقعی کیست!»
«احتمالاً همون چیزی رو فکر میکنید که من فکر میکنم.»
«ممم. من احساس عشق را نمیشناسم! اما از عادات کسی که عاشق است خبر دارم! اگر مقصر واقعی همانطور که پادشاه مرگ حدس زد واقعاً به [من] اهمیت میدهد، این مهاجمان هرگز نمیتوانند اطلاعات شخصیشان را به ما بگویند!»
«بله.»
سرم را تکان دادم.
«اونها باید همین نزدیکی منتظر باشن تا هر وقت خواستن وارد بشن.»
کوانگ!
درست در همان لحظه بود که درِ قدیمی انبار شکسته شد. گرد و خاک به هوا برخاست و گروهی از شوالیهها به داخل هجوم آوردند.
در جلوِ آنها مردی ایستاده بود که به نظر میرسید در تمام عمرش حتی یک بار هم دستش را کثیف نکرده است.
«سیلویا! حالت خوبه، سیلویا؟!»
مرد به سمت ما دوید و مفتش بدعتکار را محکم در آغوش گرفت. موهای بلوندش که شبیه نودلهای نپخته رامن بود در هوا تکان میخورد. او به اندازه مفتش بدعتکار خوشتیپ نبود، اما مرد جذابی به حساب میآمد. سطح او در حدود... مثلاً ۶۰ درصد مفتش بدعتکار بود؟
«خدای بزرگ. تمام بدنت غرق در خونه! وقتی شنیدم از سالن رقص بیرونت کردن، نگران شدم و اومدم پیدات کنم... چطور جرئت کردن همچین کار شرورانهای انجام بدن...!»
و شاید سطح روانپریشیاش هم حدود ۶۰ درصد مفتش بدعتکار بود.
مرد بدون اینکه حتی یک بار پلک بزند، دستور داد.
«هی شماها! همین الان برید و این مردان مشکوک رو دستگیر کنید! خودم شخصاً ازشون بازجویی میکنم و میفهمم کی پشت این قضیه است! نمیدونم کدوم خانواده این کار رو کرده، اما مهم نیست چه خدماتی به امپراتوری کرده باشن، هرگز نمیبخشمشون!»
شوالیهها یکصدا پاسخ دادند.
«بله! ما دستورات اعلیحضرت، ولیعهد را دریافت کردیم!»
آره.
«بانو سیلویا. نگران نباش. من از تو محافظت میکنم. مهم نیست دختر دوک چقدر شرور باشه، من، تنها وارث امپراتوری، از تو محافظت خواهم کرد. تو فقط باید به من تکیه کنی...»
آن مرد، قهرمان مردِ داستان [افسانه آکادمی سورموین] بود.
و او همان ولیعهد بود که عاشق مفتش بدعتکار شده بود.