چپتر 96: غرق شدن (۲)
چپتر 96: غرق شدن (۲)
۲.
کلیشه ۱ فانتزی عاشقانه
«هر مردی که نزدیک شخصیت اصلی باشد، در ابتدا مشکوک است.»
کلیشه ۲ فانتزی عاشقانه
«مردی که عادیترین به نظر میرسد، در واقع خارقالعادهترین است.»
۳.
قلبم میتپید. مضطرب بودم. مثل کلاویههای شکسته یک پیانو، قلبم داشت خارج از نت مینواخت. لبخند مفتش بدعتکار تا این حد شوم بود.
حس شومی داشتم که قرار است تا ته این سراشیبی لغزنده سقوط کنیم.
و اینکه چه چیزی در انتهای آن بود را نمیتوانستم ببینم.
«مفتش—»
«به نظر میرسد آسیبی ندیدهاید، بانوی ابریشم طلایی.»
قبل از اینکه بتوانم گفتن لقب او در برج را تمام کنم، بانوی زنبق نقرهای زودتر از لقب شخصیت اصلی در این دنیا استفاده کرد.
«شنیدم که مورد حمله یک قاتل قرار گرفتهاید... اما شما دختری هستید که در مرزها بزرگ شدهاید. تار و پود زندگی شما به سرسختی علفهای هرز است. یک قاتل تنها نباید برایتان مسئله مهمی باشد.»
«همم.»
گوشه لب مفتش بدعتکار به سمت بالا متمایل شد.
کمی بعد، میفهمیدم که این از روی تمسخر بوده است.
کلماتی که مفتش بدعتکار هرگز به زبان نمیآورد، از لبانش جاری شد.
«آیا عمداً اینقدر دیر بیرون آمدید تا از بدن سالم من تعریف کنید؟ واقعاً از شما سپاسگزارم، بانوی من. اعلیحضرت هم همین کار را کردند. خوشحالم که افراد زیادی به این خودِ بیتجربهام اهمیت میدهند! آنقدر که بدشانسیهای امشب برایم شبیه به شانس به نظر میرسند!»
چشمان بانوی زنبق نقرهای درنده شد.
مفتش بدعتکار همین الان دو خار در کلماتش کاشته بود.
'مگر شما همان کسی نیستید که قاتل را استخدام کردید؟'
ارعاب.
'ولیعهد شخصاً به دیدنم آمد چون نگرانم بود.'
تحریک.
«...سر شما هم مثل یک علف هرز آشفته است. مرز باریکی بین تخیل و توهم وجود دارد. انتخاب ما برای اینکه از آن مرز عبور کنیم یا نه، شأن انسانی ما را تعیین میکند. بهعنوان یک نجیبزاده، لطفاً با وقار رفتار کنید.»
«آه، متأسفم! پس سیلی زدن به صورت کسی در یک مهمانی رقص خلاف وقار نیست. خب، من در حومه شهر بزرگ شدهام، بنابراین آداب معاشرت دختر یک دوک را نمیدانم!»
«...»
«اگر بیاحترامی نیست، کِی مرا به سالن خود دعوت میکنید؟ دلم میخواهد درسهای آداب معاشرت را مستقیماً از یک بانوی شگفتانگیز دریافت کنم. من به کتک زدن مردم عادت ندارم، بنابراین فکر میکنم باید در مورد زاویه و قدرت دستم چیزهایی یاد بگیرم.»
انگار موتور یک موتورسیکلت روی زبانش روشن بود.
با خودم فکر کردم صدای موتور از کجا میآید، اما بعد از اینکه با دقت بیشتری گوش دادم، متوجه شدم آن صدای دیوانهکننده، صدای قلب خودم است.
تاپ. تاپ.
وحشت دور قلبم پیچید و گلویم را فشرد.
«بانوی من! گستاخ نباشید!»
«دختر یک بارون ساده از حومه شهر دارد چنین حرفهای نسنجیدهای میزند...»
خدمتکاران دوکنشین از والسِ زبانِ مفتش بدعتکار خشمگین شدند. برخی از خدمتکاران احتمالاً به ارباب خود خیانت کرده و متعلق به ولیعهد بودند. نمیدانستم فقط یکی بود یا خائنان بیشتری وجود داشتند، اما الان این موضوع اهمیتی نداشت.
«من عذرخواهی میکنم!»
با عجله بین بانوان طلایی و نقرهای مداخله کردم.
بانوی زنبق نقرهای اخمهایش را در هم کشید.
«تو...»
«بانوی من امروز به خاطر اتفاقات عجیبی که رخ داد به شدت شوکه شدهاند. طبق درک این خدمتکار حقیر، ایشان به شدت نیاز به استراحت دارند. از آنجایی که پاسی از شب گذشته است، آیا بانوی من اجازه میدهند که ما مرخص شویم؟ سوءتفاهم فردا برطرف خواهد شد.»
«...»
بانوی زنبق نقرهای لبانش را بست.
پشت سر او، خدمتکاران در حال پچپچ بودند.
وقتی اربابشان دست راستش را بالا برد، همگی از حرکت ایستادند. در یک لحظه، سکوت راهرو را فرا گرفت. اگر او از همان ابتدا زیردستانش را در کنترل شدید خود نگه نمیداشت، انجام چنین کاری غیرممکن بود.
«ببخشید، پیشخدمت. داری در مورد چی حرف میزنی؟»
در عوض، این مفتش بدعتکار، یعنی بانوی ابریشم طلایی بود که اعتراض کرد.
«من هنوز حرفهای زیادی برای گفتن به ایشان دارم. تو نمیتوانی همینطوری به میل خودت به مکالمه پایان دهی...»
«ساکت شو.»
مچ دست مفتش بدعتکار را گرفتم. آن را گرفتم و در حالی که او را به دنبال خودم میکشیدم، به راه افتادم. مفتش بدعتکار گفت: «آه، صبر کن، پیشخدمت! یه لحظه صبر کن!» او تقلا میکرد، اما من هرگز مچ دستش را رها نکردم. ما واقعاً نمیتوانستیم اجازه دهیم میزان غرق شدن در نقشمان در اینجا بیشتر شود.
«بانوی من.»
درست قبل از خروج از راهرو، به عقب نگاه کردم. بانوی زنبق نقرهای با حالتی مبهم به ما نگاه میکرد.
«...موضوع چیست؟»
«من همیشه رفتار درست و شرافتمندانه خدمتکاران دوکنشین را تحسین کردهام. امشب، همراهان شما برخلاف یک مرد عامی مثل من، بسیار بافضیلت بودند.»
مؤدبانه سرم را برایش خم کردم.
«من متوجه چیزهای زیادی شدهام. این حقیر به بانوی من ادای احترام میکند.»
«حالا، لطفاً ما را ببخشید.»
با این حرف، مفتش بدعتکار را از سالن بیرون کشیدم.
مفتش بدعتکار که در ابتدا سرکش بود، آرام شده بود.
بین سالن رقص و خوابگاه، باغ وسیعی وجود داشت. علاوه بر این، یک شب بهاری بود.
مگنولیاهای تازه شکفته، با سرهای سنگینشان آویزان شده بودند. شب غرق در عطر گلها بود که در زیر درختان سفید غلیظ میشد. با هر قدمی که به جلو برمیداشتیم، گلبرگهای رنگپریده مگنولیا میریختند و نوک پاهایمان را لمس میکردند.
«خدای من.»
مفتش بدعتکار روی یک گلبرگ افتاده مگنولیا پا گذاشت.
«آه.»
او ایستاد و به آسمان شب نگاه کرد. پس از مدتی، مفتش بدعتکار سرش را چرخاند و به من نگاه کرد. چهرهاش بیتفاوت بود. به نظر میرسید که گیج شده است.
شکارچیای که گفته میشد دیوانهترین فرد برج است، طوری با خودش زمزمه کرد که انگار نمیتوانست کاری را که به تازگی انجام داده بود باور کند.
«پادشاه مرگ... من اونجا چی گفتم؟»
۴.
به محض اینکه درِ اقامتگاهمان را بستم، گفتم: «یک رمز عبور انتخاب کن.»
در حالی که به سمت خوابگاه میرفتیم، ساکت بودیم. هیچ کلمهای بین ما رد و بدل نشد. راه رفتن کمی دشوار بود، زیرا مچ پاهایم با سکوت بسته شده بود.
آیا به دلیل افزایش غرق شدن در شخصیت بود؟ من مسیر باغ تا خوابگاهها را طوری بلد بودم که انگار کاملاً طبیعی بود.
شاید هرچه بیشتر غرق میشدیم، خاطرات شخصیتها واضحتر میشد. در حال حاضر، قضاوت در مورد اینکه این موضوع خوب بود یا بد، دشوار بود.
«یک رمز عبور...»
مفتش بدعتکار پلک زد.
«منظورت یک رمز عبور مخفیه...؟»
«اگه اوضاع رو همینطور رها کنیم، برای هردومون خیلی خطرناک میشه. باید خودت رو جمعوجور کنی.»
«باید بکنیم. پادشاه مرگ، حق با توئه. آره...»
به نظر میرسید مفتش بدعتکار برای حرف زدن تقلا میکند. او مدام میلغزید. صدایش سریعتر از یک تصادف در جادهای لغزنده، دچار لغزش میشد. این یک چراغ قرمز بود که نشان میداد شخص روبهروی من در خطر است.
من با هر دو دستم صورت مفتش بدعتکار را محکم گرفتم. سپس، او را مجبور کردم تا به چشمانم نگاه کند.
«وقتی بهار میاد، مگنولیاها میریزن.»
«چی...؟»
«وقتی من میگم "وقتی بهار میاد"، تو، یعنی مفتش بدعتکار، جواب میدی "مگنولیاها میریزن". این رمز عبور ماست. این جملهایه که بهمون میگه باید به خودمون بیایم. حالا، اگه متوجه شدی، بهم بگو. وقتی بهار میاد؟»
«مگنولیا...»
«دوباره. وقتی بهار میاد.»
«مگنولیاها میریزن.»
کمکم چشمان مفتش بدعتکار نشان داد که دارد به خودش بازمیگردد. او شروع کرد به نگاه کردن به روبهرویش، نه اینکه بیتفاوت به فضا خیره شود. مفتش بدعتکار سرش را تکان داد و گفت: «همم» و «خب!» سپس، سر تکان داد.
«بله! من برگشتم!»
«باشه. کارت خوب بود.»
«ممنون، پادشاه مرگ! آها. واقعاً امروز طوفانی از غافلگیریها بود. هیچوقت این روز رو فراموش نمیکنم.»
«میخوای استراحت کنی و یه فنجون چای بخوری؟»
«لطفاً!»
خوبه. هنوز تموم نشده بود. برای تسلیم شدن تو این دور خیلی زود بود.
یک پتو دست مفتش بدعتکار دادم و به سمت آشپزخونه رفتم. از اونجایی که اینجا خوابگاه آکادمیای بود که اشراف و خانوادههای سلطنتی توش درس میخوندن، یک آشپزخونه کوچیک تو اقامتگاه خصوصی بانوی ابریشم طلایی وجود داشت. برگهای چای و کتری رو به راحتی پیدا کردم.
«واو.»
داشتم چای درست میکردم، اما این دیگه مسخره بود.
«بدنم داره خودبهخود حرکت میکنه...»
من هیچوقت جز چای کیسهای، چای دیگهای درست نکرده بودم. کل زندگیم همینطور بود، اما دستهام طوری ناخودآگاه حرکت میکردن که انگار سالهاست چای دم میکنم. این یکی از عوارض جانبی غوطهوری بود.
بدنم حتی از درست کردن چای احساس [لذت] میکرد.
«بانو بیشتر از همه دوست داره که من شیر و یک قاشق عسل بهش اضافه کنم.»
داشتم زیر لب زمزمه میکردم.
«این عسل ارزشمند رو از یکی از کارکنان آکادمی برای همچین مواقعی گرفتم. یهکم گرون دراومد، اما بانوی من معمولاً اونقدر صرفهجویی میکنه که این اصلاً اسراف نیست. اینقدر تجملات که اشکالی نداره...»
پنجره اطلاعات
[غوطهوری در شخصیت عمیقتر میشود.]
پنجره اطلاعات
[در حال حاضر، نرخ غوطهوری شما ۶٪ است.]
خیلی هم اشکال داشت!
اصلاً و ابداً اوکی نبود!
لعنت!!
این رمانتیکبازی احمقانه! اضافه کردن عسل به چای سیاه کجاش اینقدر لذتبخش بود؟ نکنه باید جمجمهام رو باز کنم و روی نورونهام عسل بمالم؟! یا یه کندوی عسل تو سرم فرو کنم؟!
پنجره اطلاعات
[شاینی نگران وضعیت جنگجو است...]
پنجره اطلاعات
[با این حال، شاینی فکر میکند لباس پیشخدمتی جنگجو بسیار جذاب است.]
سلاحم از روی خوشحالی خودبهخود درخشید. شاید به خاطر این بود که شاینی خوشحال بود، اما رنگ درخشان شمشیر نفیستر به نظر میرسید. و من، صاحب اون شمشیر، در حالی که سرم رو از درد گرفته بودم، چمباتمه زدم.
«نمیتونی بذاری یه پیشخدمت ذهنت رو تسخیر کنه.»
دندونهام رو به هم فشردم.
«عمراً. من تا الان برای پاکسازی مراحل خیلی زحمت کشیدم!»
مصمم بودم.
حتی اگه چای درست میکردم، قرار نبود مثل شخصیت اصلی درستش کنم. از کتریای استفاده کردم که او معمولاً ازش استفاده نمیکرد و فنجونی متفاوت با همیشه بیرون آوردم. همونطوری، چای رو به مفتش بدعتکار دادم.
«پادشاه مرگ.»
مفتش بدعتکار چند جرعه نوشید و سرش رو کج کرد.
«بله.»
«طعم این چای عجیبه!»
«خب که چی؟»
«اگه پرزهای چشاییم درست کار کنن، این طعم مشکوک نمکه، درسته؟»
«طعم این چای همینه.»
«اوهو. این بیشتر از اینکه شبیه چای باشه، شبیه آبنمک نیست؟ اگه فقط میزان شوریش رو اندازه بگیری، فکر کنم خیلی ساده به عنوان آبنمک قضاوت بشه، نه چیزی بیشتر، نه چیزی کمتر.»
«فقط خفه شو و بخور.»
«متوجهم! خفه میشم و میخورم!»
مفتش بدعتکار چای رو هورت کشید.
«ممنون بابت چای! شور بود!»
مفتش بدعتکار لبخند پهنی زد. آره. همهچیز باید همینطوری میبود. روانیِ بالفطره ما بالاخره اون بیریایی خودش رو پس گرفته بود.
«خب، فکر میکنی از حالا به بعد باید چیکار کنیم؟»
«باید مطمئن بشیم که زن شرور و شاهزاده با هم میمونن.»
آهی کشیدم.
«یا حداقل [خط عشقی] بین بانوی ابریشم طلایی و ولیعهد رو پودر کنیم. بیا یکی از این دو تا پایان رو هدف بگیریم.»
«عملیات یواشکی یواشکی...؟»
مفتش بدعتکار خودش اسم عملیات رو انتخاب کرد.
خب، مهم نبود. من هم پایان دوم رو ترجیح میدادم.
من قبلاً هیچوقت قرار نذاشته بودم، برای همین چیز زیادی نمیدونستم، اما—
«خراب کردن یه چیزی خیلی راحتتر از ساختنش نیست؟»
جوش دادن وصلت ولیعهد و بانوی زنبق نقرهای کار سختی بود، اما به هم زدن رابطه بانوی ابریشم طلایی با اون آسون بود.
تو این بخش، من و مفتش بدعتکار صددرصد با هم همنظر بودیم.
«برای این کار، عشق شاهزاده به بانوی ابریشم طلایی باید سرد بشه! نقشهای داری؟»
«دارم.»
وقتی موقع درست کردن چای داشتم عقلم رو از دست میدادم، متوجه یه چیزی شدم. باید برای این مرحله اقدامات ویژهای انجام بدیم.
«یه راهی هست.»
نه تنها محبت شاهزاده رو نسبت به شخصیت اصلی کم میکرد، بلکه برای اینکه هر دوی ما، مخصوصاً من، بتونیم هوشیاریمون رو حفظ کنیم هم خیلی مؤثر بود.
«نقشه چیه؟»
«در نهایت، هرچی تو بیشتر شبیه [بانوی ابریشم طلایی] رفتار کنی و من بیشتر شبیه یه [پیشخدمت] رفتار کنم، بیشتر تو نقشهامون غوطهور میشیم.»
پس اگه این فکر رو برعکس کنیم...
«پس چی میشه اگه تو [کاری رو بکنی که بانوی ابریشم طلایی هرگز انجام نمیده] و من [کاری رو بکنم که پیشخدمت هرگز انجام نمیده]؟»
«ممکنه نرخ غوطهوری در شخصیت پایین بیاد. حتی اگه پایین هم نیاد، دیگه بالا نمیره. نظرت چیه؟»
چشمهای مفتش بدعتکار درخشید.
«...اوه. دقیقاً. روش ساده اما خوبیه. همونطور که از پادشاه مرگ انتظار میرفت! تو شکارچیای هستی که طبقه سرسخت ۱۰ رو در هم شکست و طبقه ۲۰ رو پاکسازی کرد!»
«بهم لطف داری. ممم. به هر حال، نتیجهگیری ما سادهست.»
دستم رو تکون دادم و یه مهارت رو فعال کردم.
«از حالا به بعد، بیا تبدیل بشیم به یه [دختر بد] و یه [پیشخدمت بد].»
مفتش بدعتکار سرش رو کج کرد.
«چی؟»
تناسخ صد شبح فعال شد. نیازی نبود مثل وقایعنگاری اهریمن آسمانی ارواح زیادی رو احضار کنم. ما فقط به یه شبح خاص نیاز داشتیم.
سایهام پیچوتاب خورد و شکل یک انسان رو به خودش گرفت.
«...»
موهای دماسبی در پشت سرش.
چشمهایی که از هر موجود دیگهای تو جهان عوضیتر بود.
«هی...»
امپراتور شعله. اون یو سو-ها بود.
یو سو-ها به محض اینکه احضار شد، اخم کرد. حالت چهرهاش مثل دستمال کاغذی مچاله شد و دهنش رو باز کرد.
«لعنت بهت، حرومزاده سگصفت. این بار میخوای مجبورم کنی چه غلطی بکنم—»
«یالا، بیا ساکت باشیم. هیس.»
«—ممف مممف!! مممففف!»
مهم نبود چقدر سعی میکرد من رو بترسونه، اون شبحی بود که نمیتونست از دستوراتم سرپیچی کنه. یو سو-ها مثل گروگانی که دهنش توسط یه تروریست بسته شده باشه، با صداهای «ممف! ممف!» و امثالهم فریاد میکشید.
دیدن قیافه امپراتور شعله، حالوهوای افسردهام رو بهتر کرد. چی میتونستم بگم؟ یه جورایی حس بستن درِ یه سطل زباله رو داشت. گرد و غبار توی قلبم به طرز طراوتبخشی تمیز شد. امپراتور شعله. اون مثل مخزن زباله داخل جاروبرقی بود.
«مفتش بدعتکار.»
«بله، پادشاه مرگ!»
«بهت که نگاه میکنم، ظاهر بیرونیت بیش از حد شبیه یه شاگرد ممتاز و نمونهست.»
حالت چهرهام رو جدی کردم.
«حرکات و رفتارهات خیلی معصومانه به نظر میرسن. با این حال، اگه واقعاً میخوای به یه [دختر بد] تبدیل بشی، نمیتونی با این وضعیتت ادامه بدی. غیرممکنه.»
«آه.»
گوشهای مفتش بدعتکار تیز شد.
«اگه چیزی کم دارم، لطفاً بهم بگو! یاد میگیرم!»
«آره، و بهت آموزش داده میشه. این یه جلسه تدریس خصوصی تکبهتک و دقیقه نودیه.»
آروم به یو سو-ها نگاه کردم.
«بزرگترین معلم خصوصی بهت یاد میده که چطور یه آدم بد باشی.»
«آها. بیصبرانه منتظرشم!»
«ممف—، ممف!! ممم ممف!»
مفتش بدعتکار مثل یه تولهسگ جوون با خوشحالی خندید. یو سو-ها مثل یه سگ ماده اخم کرد. بین تولهسگ و اون سگ، با جدیت سرم رو تکون دادم.
«حالا. بیا بد باشیم.»
روز بعد، آکادمی سورموین منفجر میشد.