چپتر 97: غرق شدن (۳)
چپتر 97: غرق شدن (۳)
۵.
کلیشه ۳ فانتزی عاشقانه
«میخواهی بین دو نفر عشق به وجود بیاوری؟ اول کاری کن که از هم متنفر شوند.»
«نفرت همچون آذرخش است و عشق همچون تندر. پس از آنکه چشمها با آذرخشِ نفرت کور شد، صدای تندرِ عشق به گوش میرسد.»
۶.
«حالتان خوب است؟»
در مسیر آکادمی سورموین بودیم.
«بله، خواب راحتی داشتم. شما هم دیشب خوب خوابیدید؟»
«خدا رو شکر، بله. شاید خواب خوبی دیدهام؛ احساس شادابی میکنم. امروز صبح میخواهم دو تکه نان تست بخورم.»
«اوه، دلم میخواهد بدانم چه خوابی بوده. موافقید با هم صبحانه بخوریم؟»
«وای خدای من، چه فکر بکری!»
«هوهو.»
دانشآموزان لبخند میزدند و با لحنی عجیب و قدیمی به یکدیگر سلام میکردند. در مسیری که با شکوفههای سفید مگنولیا پوشیده شده بود، «وای خدای من» و «هوهو» به نرمی از لبانشان جاری میشد.
صلح. آرامش.
حتی جوجهپرندگانی که دور هم جمع میشدند و در کنار هم آواز میخواندند هم نمیتوانستند از این آرامتر باشند، و هیچ باغ گلی در اوج شکوفایی نمیتوانست تا این حد باصفا باشد. تنها تماشای این صحنه کافی بود تا ذهن انسان را تطهیر کند. لحظهای بود که همچون الماس میدرخشید.
«آه، بانوی ابریشم طلایی. حالتان خوب است؟»
اما الماسها چیزی جز زغالسنگهای تصفیهشده نبودند.
اگر کسی آنها را آتش میزد، به خوبی میسوختند.
«خیر! اصلاً حالم خوب نیست!»
«آه.»
مفتش بدعتکار به بانوی جوانی که به او سلام کرده بود، پوزخندی زد.
«اصلاً امکان ندارد که آرام باشم! دیشب چندتا آدمکش عوضی به من حمله کردند و نزدیک بود مرا بکشند. این بیانصافی است که من اصلاً نتوانستم بخوابم، آن وقت شما میپرسید حالم خوب است؟ اصلاً عقل در سر دارید؟»
«ببخشید؟»
«خیر، شما اصلاً فکر نمیکنید. اگر فکر میکردید، هرگز از کسی که تا پای مرگ رفته نمیپرسیدید "حالتان خوب است؟". آهاها. چیزی که باید خوب باشد من نیستم، بلکه سر شماست! آیا سرتان خوب است؟ آیا جمجمهتان سالم و سلامت است؟ مغزتان چطور است؟»
«آه... بله؟ ببخشید؟»
«آه! سرتان آنقدر استراحت کرده که دهانتان کج شده است. اشکالی ندارد. درک میکنم! عقل سالم در بدن سالم است. شما سر خرابی دارید، پس آیا ذهنتان در وضعیت خوبی است؟ بروید، به درمانگاه بروید. به عبارت دیگر، لطفاً از جلوی چشمانم دور شوید!»
«...آه، ...آآآه...؟»
تلوتلو خورد.
بانو تلوتلو خورد و غش کرد. اگر خدمتکارش او را نمیگرفت، تمام مسیر تا مدرسه را غلت میزد. دانشآموزانی که مثل همیشه در حال صبحبهخیر گفتن به یکدیگر بودند، جیغ کشیدند.
«بانوی ارکیده سفید! حالتان خوب است؟!»
«خدای من! رنگ صورتش خیلی پریده...»
«یک نفر پرستار را خبر کند!»
«نفس بکش! صدایم را میشنوی؟! باید نفس بکشی!»
«بانوی ابریشم طلایی! الان به او چه گفتید...؟!»
هیاهو.
جوجهپرندگانی که در آرامش آواز میخواندند تار و مار شدند و بمبی در وسط باغِ باصفای لالهها منفجر شد. الماس در حال سوختن بود. بانوان جوان نجیبزاده با مهارت به همکلاسی غشکردهشان رسیدگی میکردند، اما نمیتوانستند شوک خود را پنهان کنند.
مفتش بدعتکار لبخند زد.
«مگر چه شده است؟ او بیملاحظه از من پرسید که آیا حالم خوب است، من هم از او پرسیدم که آیا سرش خوب است!»
بانوی جوانی در آن نزدیکی دهانش را باز کرد.
«سـ-سرش... خوب است...؟»
«آه. موهای شما قرمز است. چه قرمز باحالی! نکند جمجمهتان شکسته و مغزتان کمی به بیرون نشت کرده است؟ آها. اگر اینطور باشد، دارید هوشِ از پیش بدبختِ خود را در معرض خطرِ از دست رفتنِ بیشتر قرار میدهید. زود باشید، آن را بردارید و دوباره سر جایش بگذارید!»
«...هاا...»
تلوتلو خورد.
«بانو؟!»
«کیاا! بانوی شکوفههای آلو!!»
«چرا پرستار هنوز نرسیده؟!»
«آن حقوقبگیرِ مفتخور!»
«لطفاً یک نفر کمی آب بیاورد!»
«نگهبان! نگهبان!»
هرجومرج فرا رسیده بود. این واقعاً صحنهای از آخرالزمان بود. کتاب آخرالزمان هنوز نابود نشده بود، اما مسیر آکادمی سورموین داشت با هیجان تا مرز خاکستر شدن میسوخت.
«آهاها.»
مفتش بدعتکار، که شعاعی بیست متری از فضا را برای خودش خالی کرده بود، با چهرهای لبخند میزد که حتی یک ذره شرارت در آن دیده نمیشد. هرچند به خاطر آموزشِ رفتاری که در طول شب دیده بود، حلقههای سیاهی زیر چشمانش افتاده بود.
«پادشاه مرگ، شما بهترین هستید! نرخ غوطهوری من اصلاً بالا نرفت!»
او هم بهترین بود.
تأثیر آموزش خصوصی و تکبهتکِ امپراتور شعله عالی بود.
«در آینده هم کاملاً به شما اعتماد خواهم کرد! هرچه باشد، نقشههای پادشاه مرگ قابلاطمینان هستند!»
من با زاویهای مناسب برای یک پیشخدمت تعظیم کردم.
«از تعریف و تمجید شما سپاسگزارم، بانوی من.»
«یک میلیون بار خواهش میکنم! اما آیا لگد کردن پای من، راه دیگری برای جلوگیری از بالا رفتن نرخ غوطهوری است؟ شست پایم کمی درد میکند.»
«چارهای جز این ندارم که نقش یک پیشخدمتِ بد را بازی کنم. لطفاً تحمل کنید.»
«متوجه شدم!»
امروز صبح، در مجموع ۱۴ بانو وارد درمانگاه آکادمی شدند.
حادثه در مسیرِ جلوی خوابگاه دختران به سرعت در کل مدرسه پخش شد.
این اتفاق به حادثه [آیا سرتان خوب است] معروف شد.
۷.
رستوران، ساختمان اصلی، باغ.
دانشآموزان هر کجا که میرفتند، درباره این حادثه غیبت میکردند.
«بانوی ابریشم طلایی دیوانه شده است.»
«از وقتی دیروز به او حمله شد، تغییر کرده است.»
«او توسط شیطان تسخیر شده است.»
«دو بانو و یک آقا شجاعانه برای بررسی شایعات مشکوک و کشف حقیقت رفتند، اما هنوز برنگشتهاند.»
«الان جذابتر نشده است؟»
«پس چه کسی دستور ترور او را داده بود؟»
«باشگاه غیررسمی سورموین، "انجمن طرفداران تمام خواهران بزرگتر" از تغییرات فعلی استقبال میکند. ما از دانشآموزان سورموین میخواهیم دیدگاههای خود را تغییر دهند.»
«پیشخدمت بانوی ابریشم طلایی داشت توی چای او نمک میریخت. شاهدان زیادی این را دیدند.»
«خطرناک است.»
«ترور»
«شنیدم ولیعهد دارد به آن رسیدگی میکند.»
«او عقلش را از دست داده است.»
«دارم دیوانه میشوم.»
«مصرف مناسب نمک برای سلامتی خوب است... آیا نمکِ داخل چای سیاه برای سلامتی اوست؟»
«اونی ابریشم طلایی.»
شایعات مثل بهمن بزرگ و بزرگتر شدند و به یک داستان ارواح تبدیل گشتند.
«بانوی ابریشم طلایی! شما به شرافت ارباب من توهین کردهاید!»
با این حال، حتی اگر شایعه اغراقآمیز شده بود، این حقیقت داشت که ۱۴ بانو غش کرده بودند. البته که خدمتکارانِ این بانوان عصبانی بودند.
حتی اگر نمیتوانستند به یک بانوی نجیبزاده حمله کنند، میتوانستند از من که مثل خودشان یک زیردست بودم، درخواست دوئل کنند. هنگام ناهار، خدمتکاران عصبانی برای مبارزه با من در صف هجوم آوردند.
«نمیتوانم دست روی دست بگذارم در حالی که شرافت اربابم و خانوادهاش لکهدار شده است. لطفاً به من اجازه دهید با پیشخدمت بانو دوئل کنم!»
«هوهو.»
مفتش بدعتکار سر تکان داد.
«بسیار خب! همگی، این مسئله را به خوبی بین خودتـ...»
«یک لحظه صبر کنید.»
من مخفیانه پای مفتش بدعتکار را لگد کردم. مفتش بدعتکار از درد چهره در هم کشید.
«مشکلی پیش آمده؟»
«وقتی تصمیم میگیرید نقش بازی کنید، باید تصویر دخترِ بدِ خود را تا آخر حفظ کنید. حرف دیگران را فوراً قبول نکنید. اینطوری بیش از حد مطیع به نظر میرسید.»
«آه، حق با شماست. درست است. پس چطور باید بد باشم؟»
«همان کاری را بکنید که میگویم.»
پچپچهایی بین ما دو نفر رد و بدل شد. خدمتکارانی که درخواست دوئل کرده بودند، با چهرههایی گیج به ما نگاه میکردند. پس از مدتی، مفتش بدعتکار با چهرهای که انگار به کشف و شهود رسیده باشد، دهانش را باز کرد.
«بسیار خب! اگه دوست دارید، میتونید با خدمتکارم دوئل کنید.»
«آه، از اجازهتون ممنونم. پس، همینجا...»
«اما! اگه میخواید باهاش بجنگید، باید بهم پول بدید!»
خدمتکارها پلک زدند.
«...ببخشید؟»
«منظورم اینه که برای به دست آوردن چیزی که میخواید، باید هزینهاش رو بپردازید.»
مفتش بدعتکار روی نیمکت باغ نشست و پاهایش را روی هم انداخت. چهره درخشانش پر از جذبه بود. اگر بچهها الان مفتش بدعتکار را میدیدند، احتمالاً ناخودآگاه فریاد میزدند: «آبجی!»
«پیشخدمت من به خانوادهام تعلق داره. من تنها فرد خانوادهام هستم که تو این آکادمی درس میخونه، پس اون مال منه. اگه دارایی من تو این دوئل آسیب ببینه چی؟ شما قراره مسئولیتش رو به عهده بگیرید؟»
«اوه، اوه...»
خدمتکارهای نجیبزادگان مات و مبهوت مانده بودند. او از آنها رشوه میخواست تا بتوانند یک دوئل مقدس داشته باشند؟ این رفتار بیش از حد اوباشانه نبود؟
«امم، چقدر باید بهتون بپردازم؟»
«پنج سکه طلا میگیرم!»
«...»
«آها.»
مفتش بدعتکار جمله آخری که به او یاد داده بودم را به زبان آورد.
«همگی. که اینطور نیست وفاداری شما به اربابانتون کمتر از پنج سکه طلا ارزش داشته باشه، درسته؟»
«...»
خدمتکارها یکییکی سکههای طلا را بیرون آوردند. با تماشای آنها کمی احساس ترحم کردم. بعضی از خدمتکارها به نظر میرسید که هر لحظه ممکن است زیر گریه بزنند.
چهرههایشان نگران به نظر میرسید که آیا پول دادن برای جنگیدن بر سر شرافت یک بانو، کار شرافتمندانهای است یا نه. چهرههایی که انگار میپرسیدند: «آیا این واقعاً کار درستیه؟»
با این حال، راه برگشتی وجود نداشت. وقتی چند خدمتکار شروع به پول دادن کردند، بقیه هم مجبور شدند به آنها بپیوندند.
«بـ-بفرمایید. بانو.»
«بسیار خب!»
«من هم آوردم...»
«آره. از حمایتتون ممنونم!»
«لطفاً، من رو ببخشید. من فقط سکه نقره دارم. پول خرد هم قبول میکنید...؟»
«همهاش رو قبول میکنم!»
مفتش بدعتکار خدمتکارهای صرفهجو را سرکیسه کرد. وقار بانوی جوانی که از امپراتور لقب گرفته بود، بدون اینکه ردی از خود به جا بگذارد، زیر صدای جرینگجرینگ سکهها دفن شد.
پیروان به اربابانشان میروند.
«همم.»
مثل یک گانگستر، گردنم را به بالا و پایین، و چپ و راست چرخاندم و قولنجش را شکستم.
بیش از ده خدمتکار با معذب بودن به من خیره شده بودند.
«محض احتیاط میپرسم.»
«چـ-چیه؟»
شمشیر مقدس را با غلاف و تمام تشکیلاتش بالا آوردم.
«بین شماهایی که اینجایید، کسی هست که بیشتر از یک هفته گرسنگی کشیده باشه؟»
صداهای هیجانانگیز کتککاری در باغ طنینانداز شد. خدمتکارها را یکی پس از دیگری زمین زدم و احساس میکردم یک درامر هستم. آنها را مثل یک پارچه پر از خاک تکاندم و کتک زدم.
«آخ!»
«هوک، کوک؟!»
دانشآموزان بیشماری در حالی که خدمتکارها جیغ میکشیدند، تماشا میکردند. با نگاهی به اطراف، دانشآموزانی را دیدم که با وحشت به من خیره شده بودند. پشت سرم، مفتش بدعتکار سکهها را در دستانش میچرخاند و زیر لب آواز میخواند.
جیغها، نفسنفس زدنها و جرینگجرینگ سکهها.
این سه ملودی، یک تثلیث بینقص را تشکیل دادند.
«سیـ—»
در آن لحظه، شخصی با عجله از میان دانشآموزانِ تماشاچی به داخل دوید.
«سیلویا! این دیگه چه بساطیه؟!»
این همان مردی بود که میشد گفت نودل رامنِ این آخرالزمان است: ولیعهد.
رامن بلوند به شدت دستپاچه شده بود. با دیدن صورت پفکرده و رامنمانندش، قلبم احساس رضایت کرد. داشتیم خجالتی که دیشب به خاطر او کشیده بودیم را پس میدادیم.
«شایعاتی شنیده بودم که ناگهان عجیب شدی، اما مثل همیشه فکر کردم اینها فقط شایعاتی مغرضانهست. اما حالا، در برابر همکلاسیهامون... تو!»
شاهزاده با سرعت زیر لب غرولند کرد و به من خیره شد. خب. برای سوپ رامنی که با برنج سرو میشد، چشمانش کاملاً خشن بود.
«داری چیکار میکنی؟! وقتی اربابت خستهست، این وظیفه خدمتکاره که متوقفش کنه و با تمام توانش بهش کمک کنه تا حالش جا بیاد! تو یک پیشخدمت درجه سهای و اصلاً صلاحیت خدمتکار بودن رو نداری! تو رد صلاحیتی!»
«عذرخواهی میکنم، اعلیحضرت.»
شمشیر مقدس را روی کمرم گذاشتم و سرم را خم کردم.
«این بنده توسط هیچکس جز بانوی جوان قضاوت نمیشه. اگر بانوی من، من رو یک پیشخدمت درجه سه ارزیابی کنه، پس همون هستم و اگر بگه که فاقد صلاحیتم، کنار میکشم. اما تا اون لحظه، پیشخدمت وفادار ایشون باقی میمونم.»
«تو... با وجود ایجاد اینهمه آشوب، اینقدر بیشرمانه...»
شاهزاده دهانش را بست و لبهایش را جمع کرد. سپس، سرش را تکان داد. آیا فکر میکرد صحبت کردن با خدمتکاری مثل من بیفایده است؟
«سیلویا. مگه بارها و بارها بهت نگفتم؟ تو نباید مردی مثل اون رو به عنوان پیشخدمتت داشته باشی. خواجههای متعددی تو دربار امپراتوری با دقت و مراقبت زیاد بزرگ شدن. اگه از اعلیحضرت بخوام، میتونی یکی از افراد شایستهشون رو ببری. همهچیز مرتبه! نیازی نیست نگران باشی. پدرم از همین حالا هم نظر مثبتی روت داره.»
واو.
دانشآموزانِ تماشاچی به آرامی ابراز شگفتی کردند. اینجا و آنجا، میشد بانوان جوانی را دید که مدهوش آن نگاهِ تحسینآمیز شده بودند. همین الان، شاهزاده علاقهاش را به این وضوح ابراز کرده بود.
بانوان با حسرت آهی کشیدند و بین خودشان پچپچ کردند.
«چه خبره؟ نامزد اعلیحضرت، بانوی زنبق نقرهای هست...»
«اما اون توافقی مربوط به قبل از تولدشون بود، مگه نه؟ خیلی وقت گذشته. میگن امپراتور از خیلی وقت پیش به بانوی ابریشم طلایی توجه داشته، پس شاید...»
«آه، بهترین اتفاق چی میتونه باشه؟»
چشمان بانوان در حالی که درباره بهترین نتیجه ممکن صحبت میکردند، برق میزد.
هیچ رسواییای داغتر از داستان عاشقانه خانواده سلطنتی نبود.
اگر الماسهای خانه خودشان میسوختند، از حسرت میمردند، اما حاضر بودند هزار طلا بپردازند تا سوختن درخشانترین الماسِ دیگری را تماشا کنند.
«سیلویا، نظرت چیه؟»
شاهزاده نزدیک شد و مچ دست مفتش بدعتکار را گرفت.
«میشه لطفاً درخواست صمیمانه من رو بپذیری؟»
مفتش بدعتکار به شاهزاده نگاه کرد.
در این لحظه، من هم عصبی بودم.
آیا عشق قهرمان زن، بانوی ابریشم طلایی، شدیدتر خواهد بود؟ یا ایگوی مفتش بدعتکار در نقشِ دختر بد قویتر عمل میکند؟ من تمام تلاشم را برای تقویت دومی کرده بودم، اما در نهایت، این مفتش بدعتکار بود که باید در ذهنش میجنگید.
شاید مسابقه را میباختیم.
«...اعلیحضرت.»
مفتش بدعتکار به آرامی دهانش را باز کرد.
«امروز از چه عطری استفاده کردید؟»
«چی؟»
«متأسفم که این رو بهتون میگم، اما بوش برام کمی عجیبه.»
لبخند درخشانی روی صورت مفتش بدعتکار نقش بست.
سوش.
مفتش بدعتکار به نرمی مچ دستش را از چنگ شاهزاده بیرون کشید، سپس بادبزنی درآورد و آن را باز کرد. از بالای بادبزن، چشمانش با لبخندی باریک شد.
«فهمیدید چه کسی پشت قاتلهایی بود که دیروز به من حمله کردن؟»
«آه، نه... تحقیقات هنوز در جریانه.»
«اگه دیشب پیشخدمتم رو کنارم نداشتم، آسیب میدیدم! اگه اعلیحضرت به فکر من هستن، پس ازتون میخوام به همون اندازه به پیشخدمتم هم احترام بذارید. مگه اون با محافظت از جون من، از اعتبار آکادمی محافظت نکرد؟»
«...»
«اعلیحضرت. من بیشتر از همه به پیشخدمتم اعتماد دارم!»
در آن لحظه، رامن در صورت شاهزاده به جوش آمد.
و مفتش بدعتکار با بادبزنِ کاملاً بازش خندید.
«اوه-هوهوهوهو!»
این شبیهترین خنده به رمانهای عاشقانه در تمام جهان بود.