چپتر 72: سایه مرگ در میدان چوگان

«اینکه چرا تمام دوشیزگان پایتخت جنوبی دل در گرو برادر سومم دارند را، تنها با یک نگاه به او درخواهی یافت.»

حق با دوان جینگیوان بود. میدان چوگان، قلمرو مطلق دوان شو به شمار میرفت؛ جایی که چون ماهی در آب میخزید و بیهیچ تقلایی، قلبها را به تپش وامیداشت. هرگاه پا به میدان میگذاشت، حتی اگر چوگان بر توپ نمینواخت، نگاهها را به اسارت خود درمیآورد. قامت ارغوانیپوش او بر فراز اسب سپید، همچون ردی از آذرخش سینه هوا را میشکافت.

او سد دفاعی حریف را به سوی خود کشید و سپس با پاسی دقیق، توپ را به همبازیاش سپرد تا نخستین امتیاز را به نام خود ثبت کنند. در دور دوم، رقیبان دیگر یارای آن را نداشتند که تمام تمرکزشان را معطوف او کنند و اینگونه، میدان برای تاختوتازی آزادانه در اختیار دوان شو قرار گرفت. دیری نپایید که امتیاز دوم را نیز به چنگ آورد.

غریو شادی بار دیگر از حاشیه میدان به آسمان برخاست. هه سیمو نیز با جمعیت پرشور همنوا شد و برایش دست زد.

تیم حریف که دو امتیاز پیاپی را واگذار کرده بود، در کلافگی آشکاری فرو رفت. آنها تشنه درهمشکستن ابهت دوان شو بودند. یکی از اربابان جوان، عصای چوگانش را با خشمی مهارگسیخته چرخاند. گوی چوبی از مسیر اصلی خود منحرف شد و با شتابی مهلک، درست بر سر اسب همبازیاش فرود آمد. اسب که از این ضربه ناگهانی به وحشت افتاده بود، شیههای کشید، روی دو پا برخاست و مهارگسیخته پهنه میدان را درنوردید.

اسبهای چوگان، به اقتضای سرعت و استقامتشان، همواره اسبهایی تندخو و سرکش بودند که رامکردنشان پس از وحشت، کاری بس دشوار مینمود. در میدان چوگان، جراحتهای مرگبار و حتی مرگِ سوارکاران بر اثر سقوط، اتفاقی دور از ذهن نبود. اکنون، ارباب جوان گو با وضعیتی متزلزل روی اسبش تاب میخورد. نیمی از بدنش در هوا معلق بود و پایش در رکاب قفل شده بود. تنها چند لحظه تا کشیدهشدن پیکرش بر خاک میدان فاصله داشت.

دوان شو مهمیز بر پهلوی اسب کوبید و به پیش تاخت. عصای چوگانش را دراز کرد تا لباس گو را مهار کند؛ همزمان با حرکتی برقآسا، خنجری از چکمهاش بیرون کشید و بند رکاب را درید. سپس یقه گو را چنگ زد و او را روی اسب خویش کشید تا از سایه شوم مرگ برهاندش. گو به پشت دوان شو چنگ انداخت و در حالی که از این خطر از بیخگوشگذشته قلبش در سینه میکوبید، به سختی نفس میکشید.

در این میان، حیوان بیسوار دست از تاختوتاز جنونآمیز خود برنداشت. حصار چوبی میدان را درهمشکست و مستقیم به سوی جایگاه تماشاگران هجوم برد. جمعیت در اوج وحشت از هم شکافت. دوان جینگیوان که سنگینی جامه فاخرش مانع از فرار میشد، در آن هیاهو پایش به لبه دامن گیر کرد و بر زمین افتاد. نگاهش که بالا آمد، سایه شوم اسب سرکش را دید که بر سرش آوار میشد. رنگ از رخسارش پرید و وحشت در رگهایش یخ بست. اما ناگهان، قامتی پوشیده در ردای آبیکبود پیش رویش ظاهر شد، دستی حائل پشت سرش گشت و او را در آغوش کشید. دوان جینگیوان در میان آن بهت و گیجی، تنها رقص حریری زرشکیرنگ را در هوا به چشم دید.

آن برق زرشکی، از آنِ هه سیمو بود.

آنچه در نگاه دوان جینگیوان چون ابدیتی کشدار جلوه میکرد، در حقیقت چیزی بیش از یک لحظه گذرا نبود. هه سیمو، استوار و بیپروا، درست در مسیر تاخت اسب دیوانه ایستاده بود.

حیوان جنونزده با ترمزی ناگهانی بر جای میخکوب شد و در حالی که تلی از غبار به پا کرده بود، در فاصله سه قدمی هه سیمو از حرکت بازایستاد. حیوان با اندامی لرزان به چشمان دختر خیره ماند. سپس، گویی که با تجسمی از وحشت خالص روبهرو شده باشد، سه قدم به عقب تلوتلو خورد و در نهایت، بیاراده بر زانوانش فروافتاد.

حتی بدون اتکا به نیروی جادوییاش، هاله هولناک پادشاه ارواح چیزی نبود که بتوان نادیدهاش گرفت. در درک این تاریکی مطلق، حیوانات غریزهای بس تیزتر از آدمیان داشتند.

صدای حبس شدن نفسها در سینه، پهنه میدان را فرا گرفت و تماشاگران با چشمانی از حدقهدرآمده به این صحنه خیره ماندند. مهتران اصطبل سراسیمه به پیش دویدند تا اسب را که اکنون چون برهای رام شده بود، از آنجا دور کنند.

دوان جینگیوان که از چنگال مرگی حتمی گریخته بود، رفتهرفته حواسش را بازیافت. نگاهش را بالا کشید. انوار کورکننده خورشید، چهره مردی را که سپر بلایش شده بود در هالهای از ابهام فرو میبرد، اما حضورش غریبانه آشنا مینمود. هنگامی که مرد آغوشش را گشود و قدمی به عقب برداشت، او را شناخت؛ فانگ شیانیه. همان دانشوری که در آن روز بارانی، هنگام پناهگرفتن از طوفان با او روبهرو شده بود.

او با آن ردای یقهگرد آبیکبود، نگاهی ژرف و بیتلاطم داشت؛ همچون مهآلودیِ غلیظی که بر سطح آبهای راکد مینشیند.

هه سیمو رو به فانگ شیانیه چرخید و با لحنی آمیخته به طعنه گفت: «تصور میکنی ستون فقراتت از سم اسب سختتر است؟ تو چیزی جز یک دانشور نیستی. بیش از حد روی خودت حساب باز نکن.»

سپس از کنار مرد گذشت و بازوی دوان جینگیوان را گرفت تا او را از زمین بلند کند. فانگ شیانیه کمترین واکنشی به کنایه هه سیمو نشان نداد. تنها نگاهی گذرا به او انداخت، سپس چشمانش را به سوی دوان جینگیوان چرخاند و با خونسردی پرسید: «آسیبی ندیدهاید؟»

دوان جینگیوان که هنوز در بهت به سر میبرد، سرش را تکان داد. چنگی به آستین هه سیمو زد و زمزمه کرد: «از شما سپاسگزارم، لرد فانگ. جانم را نجات دادید.»

فانگ شیانیه سرش را به علامت نفی تکان داد. چهرهاش چنان بیتفاوت بود که گویی هیچ اتفاقی رخ نداده است. غبار از ردایش تکاند و بیکلام به راه افتاد. در همان لحظه، نگاه دوان جینگیوان به مچ دست مرد افتاد که به شدت سرخ و متورم شده بود؛ بیشک در گیرودار آن حادثه و برخورد با زمین، چنین جراحتی برداشته بود.

دوان جینگیوان حتی متوجه حضور فانگ شیانیه در آن حوالی نشده بود. در آن هیاهو که همه برای حفظ جان میگریختند، او بیدرنگ به پیش تاخته بود تا سپر بلایش شود و در این راه، تا یک قدمی جراحتی مرگبار پیش رفته بود.

آیا پیوند میانشان تا این حد عمیق بود؟

پس از این حادثه ناگوار، مسابقه چوگان به حالت تعلیق درآمد. دوان جینگیوان با وجود رعشهای که بر جانش افتاده بود، جراحتی نداشت و با کمک ندیمهاش به جایگاه خود بازگشت تا بیاساید. وو وانچینگ که هنوز سایه وحشت در چشمانش میدوید، دستش را به آرامی پشت او کشید و گفت: «نصفهجانم کردی! اگر تار مویی از سرت کم میشد، چگونه باید به پدرت پاسخ میدادم؟ دیگر حق نداری از کنار حصار مسابقه را تماشا کنی. از این لحظه به بعد، همینجا سر جایت مینشینی!»

دوان جینگیوان دستش را بر قفسه سینهاش فشرد و با صدایی تحلیلرفته سعی کرد او را مجاب کند که این تنها یک پیشامد ناگوار بوده است. پیش از آنکه وو وانچینگ بتواند به سرزنشهایش ادامه دهد، پرده حصیری جایگاهشان بالا رفت و مرد جوانی از خاندان وانگ، در حالی که یک بطری کوچک از چینی سفید در دست داشت، قدم به درون گذاشت.

او کسی نبود جز وانگ چی؛ برادر بزرگتر، عیاش و بیبندوبارِ سو یی. دوان جینگیوان از زیبارویان پرآوازه پایتخت جنوبی به شمار میرفت. از زمانی که دو خاندان وانگ و دوان با یکدیگر وصلت کرده بودند، وانگ چی مدام این پیوند را دستاویزی برای رفتوآمد به عمارت دوان قرار میداد. او با بذل توجهی افراطی به دوان جینگیوان، همواره به عمیقتر کردن پیوندهای خانوادگی میانشان کنایه میزد.

پرواضح بود که دوان جینگیوان کمترین ارزشی برای چنین احمق هرزهگردی قائل نبود. اما اکنون، او با دارویی آرامبخش به سراغش آمده بود و در پسِ نقابی از دلسوزی ریاکارانه، اصرار میورزید که برای تسکین اعصابش آن را بنوشد. دوان جینگیوان نمیتوانست بیآنکه موجبات توهین را فراهم آورد، دست رد بر سینه او بزند.

دوان جینگیوان لبخندی ساختگی بر لب نشاند و بطری را پذیرفت. وانگ چی با وقاحتی تمام عیار، از این فرصت بهره جست تا انگشتانش را بر پشت دست دختر بکشد؛ لمسی که رعشهای از انزجار را در ستون فقرات دوان جینگیوان دواند.

او از میان دندانهای کلیدشدهاش غرید: «سپاسگزارم، ارباب جوان وانگ.»

وانگ چی گویی در برابر انزجار نهفته در چشمان دختر، سراپا کور و بیحس بود. در کمال استیصال دوان جینگیوان، مردک وقیحانه در کنارشان نشست و چنان با او سر صحبت را باز کرد که گویی سالهاست رفاقتی دیرینه دارند. کاملاً عیان بود که در خیال خام خویش، خود را مردی بس جذاب و بذلهگو میپندارد.

دوان جینگیوان نگاهی معنادار با وو وانچینگ ردوبدل کرد؛ آنها در تمام عمرشان با موجودی چنین بیشرم و سبکسر روبهرو نشده بودند.

اما با تمام این اوصاف، خاندانهای وانگ و دوان پیوند سببی داشتند و حفظ ظواهر، امری گریزناپذیر بود. دوان جینگیوان با نزاکتی که به سختی بر خود تحمیل کرده بود، به وراجیهای وانگ چی پاسخ میداد. او در دل یقین داشت که حتی بلعیدن تمام محتویات آن بطری آرامبخش نیز مرهمی بر کلافگیاش نخواهد بود؛ بلکه تنها بر عمق انزجارش خواهد افزود.

در همان حین که سنگینی حضور مرد را تاب میآورد، در میان جایگاه تماشاگرانِ پاییندست، چشمش به قامتی با ردای آبیکبود افتاد. هنگامی که نگاهش را چرخاند، چشمانش در چشمان فانگ شیانیه گره خورد.

مسابقه چوگان از سر گرفته شده بود و تمام نگاهها به بطن میدان دوخته شده بود. با این حال، او آنجا ایستاده بود؛ در میان انبوه تماشاگرانِ غرق در هیجان، بیصدا به دختر چشم دوخته بود، بیآنکه بتوان چیزی از راز نهفته در نگاهش خواند.

«بانو دوان؟»

وانگ چیِ پرهیاهو که متوجه حواسپرتیاش شده بود، او را صدا زد. دوان جینگیوان با بیمیلی حواسش را به او معطوف کرد. پس از تحمل چند جملهی اجباری دیگر، دزدکی نگاهی انداخت؛ اما فانگ شیانیه دیگر آنجا نبود.

بیدلیل، در آن لحظه قلبش از ناامیدی فشرده شد. درست در همان دم که لفاظیهای بیامان وانگ چی به اوج میرسید، ناگهان صدایی از پسِ پردهی بامبو به گوش رسید؛ صدایی که چون نسیمی خنک بر جانِ آشفتهی دوان جینگیوان وزید.

«بانو دوان، گمان میکنم پیشتر، هنگامی که از آن اسب سرکش میگریختید، چیزی از دستتان افتاد. آن را برداشتم و کنار جایگاهم گذاشتم. نگاهی میاندازید تا ببینید چیزی گم کردهاید یا خیر؟ اگر چنین است، آن را برایتان بیاورم.»

فانگ شیانیه این سخنان را از پشت پردهی بامبو بر زبان آورد و به نشانهی ادای احترام، اندکی سر فرود آورد.

دوان جینگیوان بیدرنگ از جا برخاست و به سویش گام برداشت. پرده را با اشتیاق کنار زد و گفت: «چگونه میتوانم شما را به زحمت بیندازم، سرورم؟ خودم آن را برمیدارم.»

هر بهانهای برای گریز از وانگ چی غنیمت بود؛ حتی همصحبتی با فانگ شیانیه. گذشته از این، فانگ شیانیه مردی بینهایت خوشسیما و کمحرف بود. افزون بر آن... همین مرد لحظاتی پیش برای نجات جانش شتافته بود.

نگاه فانگ شیانیه بر چهرهی برافروخته و چشمان غضبناک ارباب جوان وانگ لغزید. سپس لبخند محوی زد و گفت: «هرطور میل شماست، بانو.»

دوان جینگیوان به همراه ندیمهاش، دامنِ پیراهنش را بالا گرفت و به سوی جایگاه فانگ شیانیه روانه شد.

چهرهی وانگ چی در هم رفت، اما همین که نگاهش به هه سیمو افتاد، خطوط پیشانیاش اندکی نرم شد. با لحنی اغراقآمیز نالید: «خاندان دوان بهراستی در داشتن زیبارویان بیرقیباند. این بانوی پریچهر کیست؟»

هه سیمو نگاهش را از آن منظره گرفت، چشمغرهای به او رفت و با سردی و اختصار تمام گفت: «گمشو.»

«تو...!»

«بانو هه!»

صدای وانگ چی و وو وانچینگ همزمان طنینانداز شد. وانگ چی مشتش را بر میز کوبید و از جا پرید، اما وقتی دید هه سیمو کوچکترین توجهی به او نمیکند، نگاه غضبناکی به وو وانچینگ انداخت، چند کنایهی زهرآگین زیر لب غرید و با خشمی توفانی از آنجا دور شد. وو وانچینگ با کلافگی شقیقههایش را مالید.

در این میان، دوان جینگیوان به دنبال فانگ شیانیه به جایگاهش رفت. چیدمان نشستن او ساده اما باوقار بود؛ طبیعتاً شکوه و جلال جایگاه خاندان دوان را نداشت، اما زاویهی دید مناسبی به میدان میداد که برازندهی مقام والای او به عنوان دانشور برتر بود، هرچند که خاستگاهی رعیتی داشت.

دوان جینگیوان ناگهان روز اعلام نتایج آزمون امپراتوری را به خاطر آورد. آن روز با قاطعیت اعلام کرده بود مردی که قرار است همسرش شود، دستکم نباید از برادر سومش کمتر باشد. دوان شو در پاسخ، به نخستین نام در فهرست برگزیدگان اشاره کرده و گفته بود: «اگر قرار است از برادر سومت کمتر نباشد، پس باید دانشور برتر باشد. این فانگ شیانیه... چطور است؟»

آن نخستین باری بود که نام فانگ شیانیه به گوشش میخورد.

بیدلیل، دوان جینگیوان گرمای ملایمی را بر گونههایش حس کرد. گلویش را صاف کرد، رو به فانگ شیانیه چرخید و پرسید: «ارباب فانگ، من چه چیزی را گم کردهام؟»

فانگ شیانیه سر تکان داد. «دروغ گفتم. ندیدم چیزی از دستتان بیفتد... فقط متوجه معذب بودنتان شدم و گمان کردم برای ترک آنجا به بهانهای نیاز دارید.»

قلبش لرزید، اما ظاهر خونسردش را حفظ کرد. «چرا فکر کردید معذبم؟»

فانگ شیانیه پس از درنگی کوتاه پاسخ داد: «مگر در آستانهی گریستن نبودید؟»

با دیدن چهرهی گیج و مبهوت دختر، به زیر چشمان خودش اشاره کرد. «اینجا.»

دوان جینگیوان خشکش زد. دست به زیر چشمانش کشید و تازه متوجه منظور او شد. با عصبانیت و دلخوری، قدمی به فانگ شیانیه نزدیکتر شد و به چشمان خودش اشاره کرد. «خوب نگاه کنید! این جدیدترین آرایش پایتخت است... آرایش اشک! آرایش اشک! من اصلاً قصد گریه کردن نداشتم!»

هرکس که جرئت میکرد آرایش، جامهها یا عطر او را زیر سؤال ببرد، دشمن خونیاش محسوب میشد!

تازه پس از ادای این کلمات بود که فهمید چقدر به او نزدیک شده است. مرد با دقتی خیرهکننده چشمانش را کاوید. درست در لحظهای که لالهی گوشهای دختر از شرم داغ شد، فانگ شیانیه قدمی به عقب برداشت و لبخند محوی زد. «وقتی حالتان خوب است، چرا باید چهرهتان را چنان بیارایید که گویی در حال گریستنید؟ لبخند زدن، هزاران بار زیباتر از اشک ریختن است.»

دوان جینگیوان با حرص نفسش را بیرون داد و گفت: «شما مردها چه میفهمید؟ این آرایش، نوعی زیبایی ظریف و ترحمانگیز به چهره میبخشد.»

فانگ شیانیه نگاهی به او انداخت و گفت: «بهراستی که درک نمیکنم. گمان میکردم بانوی جوان و پرنشاطی چون بانو دوان، نیازی به ترحم دیگران نداشته باشد.»

دوان جینگیوان برای لحظهای از این سخن زبانش بند آمد. میخواست بگوید که قطعاً نیازی به ترحم ندارد، اما بیان این حرف با استدلال قبلیاش در تضاد بود. برای چند ثانیه، کاملاً درمانده و بیکلام ماند.

«بانو دوان اکنون به جایگاهشان بازمیگردند؟» فانگ شیانیه در حالی که با وقار در جای خود مینشست، جامهاش را مرتب کرد و با ظرافت مسیر گفتگو را تغییر داد.

دوان جینگیوان روی پنجهی پاهایش بلند شد تا نگاهی به اطراف بیندازد و متوجه شد که ارباب جوان وانگ دیگر در جایگاه آنها نیست. پس از مکثی کوتاه، گلویش را صاف کرد و گفت: «خدا میداند، شاید دوباره برگردد. ترجیح میدهم اندکی در جایگاه شما بمانم.»

فانگ شیانیه با خونسردی سر تکان داد و پذیرفت.

همین که دوان جینگیوان در کنارش نشست، هه ژی بیدرنگ برایش چای ریخت. در حالی که چایش را مزمزه میکرد، متوجه شد که نگاه فانگ شیانیه بر کیسهی زردوزیشدهاش خیره مانده است. با یادآوری اینکه این مرد چگونه لحظاتی پیش در میدان مسابقه جانش را برای نجات او به خطر انداخته بود، ناگهان فکری در ذهنش جرقه زد... آیا ممکن بود فانگ شیانیه به او علاقهمند شده باشد؟

با لحنی محتاطانه گفت: «ارباب فانگ، بابت نجات جانم در میدان مسابقه بینهایت سپاسگزارم. اما... هرچقدر هم که به من نگاه کنید، کیسهام را به شما نخواهم داد.»

در لیانگ بزرگ، اهدای کیسهی زردوزیشده از سوی یک زن به یک مرد، نمادی از ابراز عشق و محبت قلبی بود.

فانگ شیانیه که گویی از این حرف به خنده افتاده بود، پاسخ داد: «خیر، تنها داشتم گرهی کیسهتان را تحسین میکردم. بسیار هنرمندانه بافته شده است.»

«این گرهی گل ششپر است. برادر سومم بافتن آن را به من آموخت.» دوان جینگیوان که از این تمجید به وجد آمده بود، دوباره بادی به غبغب انداخت؛ او اغلب در مواجهه با چنین مسائلی، رفتاری کودکانه از خود نشان میداد.

«که اینطور.»

فانگ شیانیه نگاهش را گرفت و توجهش را دوباره به میدان مسابقه معطوف کرد.

چند روز پیش، دوان شو به دیدارش آمده بود. پس از گفتگو دربارهی امور دیوانی، ناگهان آهی کشیده و پرسیده بود که آیا فانگ شیانیه بافتن گرهی گل ششپر را بلد است یا خیر.

—جینگیوان میگوید پیشتر در استان دای این گره را به او آموختهام، اما حالا فراموشش کرده و اصرار دارد که دوباره یادش بدهم.

—فانگ جی، تو دقیقاً چند چیز به او آموختهای؟

حالا او آن را آموخته بود؛ و چه خوب هم آموخته بود.

مسابقات میدانی تابستان، هرچند که با حوادثی ناگوار همراه شد، اما تا پایان صبح همچنان پرحرارت و نفسگیر باقی ماند. همانگونه که انتظار میرفت، تیم دوان شو نخستین گروهی بود که به امتیاز پنج دست یافت و پیروز میدان شد. آنچه همگان را در بهت فرو برد، این بود که هر پنج امتیاز توسط پنج بازیکن متفاوت به دست آمد؛ بازیکنانی که به جز خود دوان شو، همگی برای نخستین بار پا به میدان میگذاشتند. کارشناسان و کهنهکارانِ این بازی معتقد بودند که راز پیروزی دوان شو در نبوغ تاکتیکی او نهفته است. حتی از نحوهی آرایش بازیکنانش در زمین نیز میشد فهمید که مهارتهای استراتژیک او در دوران حضورش در مرزها تا چه اندازه پخته و صیقلیافته شده بود.

دیری نپایید که با پایان مسابقه، هه شیائوشیائو با آنها وداع کرد و عمارت خاندان دوان را ترک گفت. دوان جینگیوان از این عزیمت ناگهانی غافلگیر شد، اما آنچه بیشتر مایهی حیرتش گشت، بیتفاوتی محض دوان شو و چن یینگ بود. گذشته از این، دوان شو زمانی چنان رفتار میکرد که گویی حتی تحمل یک لحظه دوری از هه شیائوشیائو را ندارد. اما اکنون کوچکترین اثری از دلتنگی در وجودش دیده نمیشد؛ گویی آن زن هرگز آنجا نبوده است.

بدتر از همه اینکه برادرش، رفتوآمدهایش را به برج یو زائو برای دیدار با معشوقهاش، لو شیان، از سر گرفته بود. دوان جینگیوان با اندوهی عمیق در دل نالید که شاید در تمام این دنیای پهناور، حتی یک مرد وفادار و شایسته وجود نداشته باشد... حتی برادر سومش.