ฟอรัมระเบิดอีกครั้ง @1

ยานบินส่วนบุคคลลำสีเงินขาวเคลื่อนผ่านประตูวาร์ปอย่างนุ่มนวล เพียงชั่วอึดใจเดียว... ภาพอวกาศอันมืดมิดก็ถูกแทนที่ด้วยดาวเคราะห์สีน้ำเงินอมเขียวขนาดมหึมาซึ่งลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า รอบดาวมีวงแหวนพลังงานสีทองอ่อนโอบล้อมเอาไว้ เหนือชั้นบรรยากาศ มียานรบนับพันลำบินลาดตระเวนอย่างเป็นระเบียบ ขณะที่ยานขนส่งพลเรือนกำลังทยอยเข้าสู่ช่องทางบินที่ A1ซึ่งเป็นศูนย์ควบคุมการจราจรที่ถูกจัดสรรไว้โดยอัตโนมัติ

“ถึงแล้ว” หลิงเทียนอวี่มองออกไปนอกหน้าต่าง “ดาวเทียนซิง ศูนย์กลางการศึกษาของเขตดวงดาวที่เจ็ด”

หลิงซูนั่วแนบใบหน้าเข้ากับกระจกใส ดวงตาเป็นประกายทันที “ใหญ่กว่าที่คิดอีก...” ในความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม แม้เธอจะเคยเห็นภาพมานับครั้งไม่ถ้วน แต่การได้มาเห็นของจริงกับตาตัวเองนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ยานบินค่อย ๆ ลดระดับลง ก่อนจะเข้าสู่ช่องทางบินพลเรือน… ทำให้ระบบ A1 ของเมืองส่งสัญญาณเข้ามาทันที

“ยินดีต้อนรับสู่ดาวเทียนซิง” น้ำเสียงราบเรียบแต่สุภาพดังขึ้น “กรุณาระบุตัวตน”

หลิงเทียนอวี่ยกข้อมือขึ้น กำไลสมองกลสีดำที่สวมอยู่พลันเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนก่อนที่ข้อมูลประจำตัวของทุกคนจะถูกส่งออกไปในพริบตา

“ยืนยันตัวตนเรียบร้อย” เสียงเรียบเย็นดังขึ้นอีกครั้ง “ขอต้อนรับประธานหลิงเทียนอวี่” น้ำเสียงนี้ยังคงสุภาพเช่นเคย “อนุญาตให้เข้าสู่เขตเมืองชั้นใน”

หลิงซูนั่วอดไม่ได้ที่จะก้มมองกำไลบนข้อมือของตัวเองอย่างสนใจที่ถึงเธอจะรู้อยู่แล้วว่ามันทำหน้าที่อะไรบ้าง หากแต่ว่าเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตาตื่นใจไม่ได้อยู่ดี... เพราะกำไลสมองกลนี้คืออุปกรณ์อัจฉริยะที่คนยุคดวงดาวทุกคนล้วนสวมติดตัว มันทำหน้าที่แทบทุกอย่าง ตั้งแต่ยืนยันตัวตน ติดต่อสื่อสาร รับส่งข้อมูล ชำระเงิน นำทาง ไปจนถึงเชื่อมต่อกับ AI ส่วนบุคล หากเปรียบกับโลกยุคอดีต... มันก็คือโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ กระเป๋าสตางค์ และบัตรประชาชนที่รวมอยู่ในอุปกรณ์ชิ้นเดียวตามที่ศิษย์พี่สี่เคยบอกมาตามความเข้าใจของเธอนั่นเอง เพียงแต่ของที่ศิษย์พี่สี่เล่าให้ฟังเธอไม่เคยเห็นไม่เหมือนกับตอนนี้ที่ดูแล้วมันทันสมัยกว่ามาก

“นั่วนั่ว” หลิงซูอวี้หันมาหาน้องสาว “ของที่เตรียมมาเอาใส่อุปกรณ์มิติหมดแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ” หลิงซูนั่วพยักหน้า ก่อนแตะต่างหูหยกสีขาวที่ใบหูซ้ายเบา ๆ แสงสีเงินสายหนึ่งกะพริบวาบ ภายในต่างหูเล็ก ๆ นั้น... กลับเป็นมิติส่วนตัวขนาดย่อมที่ตอนนี้มีทั้งเสื้อผ้า หนังสือ ของใช้ประจำวัน รวมถึงสมุนไพรที่เธอสะสมไว้ตลอดหลายวันล้วนถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ

คนเป็นพ่อที่เห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ต่างหูมิตินั่น พ่อให้บริษัทออกแบบพิเศษ” น้ำเสียงของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ขนาดภายนอกเล็กแต่พื้นที่ภายในมากกว่ารุ่นมาตรฐานเกือบห้าเท่า”

หลิงซูนั่วลูบต่างหูอย่างชอบใจ “หนูชอบมากเลยค่ะ” เธอตอบกลั้วยิ้มก่อนจะนึกถึงยังโลกที่จากมาเพราะที่แห่งนั้นทุกคนล้วนใช้ถุงมิติเฉียนคุนในการเก็บของซึ่งมันก็ยังไม่สะดวกเท่ากับสิ่งที่เธอมีอยู่ตอนนี้

เวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่งในที่สุดยานก็หยุดลงตรงลานจอดบริเวณชั้นที่ 88 ของคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งร่างเดิมกับพี่ชายเคยมาดูแล้วกับพ่อแม่แต่ตอนนั้นผู้เป็นบิดายังไม่ได้ซื้อ ทว่าการมาครั้งนั้นไม่ใช่กับหลิงซูนั่วที่เป็นศิษย์น้องเล็กจากสำนักเซียนเพราะพอเธอรู้ว่าทั้งชั้นของคอนโดที่เธอยืนอยู่มีห้องพักเพียงสองห้อง แล้วพ่อของเธอซื้อเอาไว้ทั้งหมดแล้วดวงตาของเด็กสาวก็เบิกกว้างอย่างตกใจ

‘สวรรค์! บ้านของเธอจะรวยเกินไปแล้ว’ หลิงซูนั่วคิดพลางกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันไปมองผู้เป็นบิดาอย่างไม่อยากเชื่อ “ทั้ง... ชั้นเลยเหรอคะ”

“ใช่”

หลิงเทียนอวี่พยักหน้าราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “เดิมทีพ่อจะซื้อแค่ห้องเดียว” เขาตอบตามจริง “แต่คิดไปคิดมา พวกลูกโตกันแล้ว อีกหน่อยก็ต้องมีเพื่อนมาทำรายงาน มาซ้อมทีม หรือพักค้างคืนบ้าง ห้องเดียวคงไม่พอสุดท้ายก็เลยซื้อทั้งชั้นไปเลย”

“...”

หลิงซูนั่วนิ่งไปหลายวินาที ‘เศรษฐี... โลกนี้คนรวยใช้เงินกันแบบนี้เองหรือ’ ต่อให้เป็นตำหนักหลิงเซียวในโลกเซียน... ก็ยังไม่ถึงกับซื้อที่พักทั้งชั้นเพียงเพราะ “ห้องเดียวอาจไม่พอ”

หลิงซูอวี้เห็นสีหน้าน้องสาวก็หัวเราะออกมาทันที “ตกใจอะไร” เขายกมือขึ้นจับหัวของเธอโยกไปมาเบา ๆ “ทำอย่างกับไม่รู้จักนิสัยพ่อ”

หลิงซูนั่วรีบส่ายหัวแล้วกล่าวกลบเกลื่อน “ก็... แค่ไม่คิดว่าพ่อจะเล่นใหญ่แบบนี้ไง”

“เล่นใหญ่อะไรกัน พ่อมองเห็นอนาคตต่างหากล่ะ อีกอย่างหลังพวกลูกเรียนจบหากต้องทำงานอยู่ที่นี่ก็จะได้มีที่พัก หรือหากอยากกลับไปดาวของเรา คอนโดนี้จะขายต่อหรือให้เช่าก็ได้ยังไงซะอสังหาฯ ก็ไม่มีคำว่าราคาตก”

“พ่อของลูกพูดถูกแล้วจ้ะ อีกอย่างหากพ่อกับแม่มาทำธุระที่นี่หรืออยากมาหาลูกสองคนพวกเราก็จะได้มีที่พักด้วย” เมื่อผู้ให้กำเนิดกล่าวออกมาเช่นนี้เธอกับพี่ชายก็พูดอะไรไม่ออกทีเดียว อีกทั้งในอกยังมีความอบอุ่นตีตื้นขึ้นมาอีกด้วย

“พ่อแม่ว่ายังไงพวกเราก็ว่าตามนั้นครับ/ค่ะ” สองพี่น้องตอบรับพร้อมกัน และพอคนเป็นพ่อทำการยืนยันตัวตนเรียบร้อยน้ำเสียงตอบรับอัตโนมัติก็ดังขึ้น

“ยินดีต้อนรับกลับ” น้ำเสียงนี้จะฟังกี่ครั้งก็ยังดูเย็นชาเช่นเคย “เจ้าของกรรมสิทธิ์ทั้งสองท่านได้รับการยืนยันแล้ว กำลังเปิดประตูห้องพักประจำชั้น” ทันทีที่ประตูเลื่อนออก คนเป็นพ่อก็ชี้ไปทางซ้าย “ห้องนี้ของนั่วนั่ว” จากนั้นก็ชี้ไปอีกฝั่ง “ส่วนฝั่งนั้นของซูอวี้” สองพี่น้องพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ส่วนตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนกลาง” เขาชี้มายังพื้นที่ส่วนกลางระหว่างสองห้อง“ถ้าอยากกินข้าว ดูหนัง หรือเชิญเพื่อนมาก็ใช้ร่วมกันได้” หลิงซูนั่วมองพื้นที่ตรงหน้านิ่ง ‘นี่เรียกว่าคอนโดหรือ ขนาดเกือบเท่าตำหนักย่อม ๆ เลยทีเดียว’

ซูหว่านชิงยิ้มก่อนเดินเข้ามาจับมือของลูกสาว “แม่ให้บริษัทตกแต่งตามแบบที่ลูกเคยเลือกไว้” คนเป็นแม่กล่าวอย่างเอาใจใส่ “แต่ถ้าไม่ชอบตรงไหน ลูกก็บอกแม่ได้เลยนะ”

“ค่ะแม่” เธอตอบรับอย่างเชื่อฟัง

และก่อนที่ผู้ปกครองของพวกเขาจะกลับไปทำหน้าที่ของตนที่ดาวบ้านเกิดต่อ คนเป็นพ่อก็ยื่นบัตรสีดำด้านขอบทองออกมาสองใบ เมื่อบัตรทั้งสองถูกวางลงบนฝ่ามือของลูกทั้งคู่ สมองกลที่ข้อมือก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นพร้อมกัน

[ติ๊ง! ตรวจพบการเชื่อมต่อบัญชีใหม่ โอนเครดิตเรียบร้อย จำนวนเงิน: 5,000,000 เครดิต]

หลิงซูนั่วกะพริบตาปริบ ๆ อีกคำรบ “พ่อ...” เธอเหมือนกับตกอยู่ในความฝัน “มันเยอะไปหรือเปล่าคะ”

ผู้เป็นบิดา หัวเราะพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “เยอะตรงไหน นี่แค่ค่าขนม” ทั้งหลิงซูนั่วและหลิงซูอวี้ต่างเงียบไปพร้อมกัน ซูหว่านชิงถึงกับอดหัวเราะไม่ได้ “พ่อของลูกกลัวลูกอด เลยโอนเผื่อไว้ ถ้าใช้ไม่หมดก็เก็บไว้”

หลิงซูอวี้ส่ายหน้าแล้วอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ “พ่อครับ... แบบนี้น้องจะเสียคนเอา”

“เสียคนอะไร” ผู้เป็นบิดาตอบทันที “ลูกสาวพ่อใช้เงินเป็นอีกอย่าง...” เขาหันมายิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยนเช่นเคย “ถ้าลูกอยากซื้อหนังสือ อยากซื้ออุปกรณ์ หรืออยากทดลองอะไร ก็ไม่ต้องมาคิดมากเรื่องเงิน หน้าที่ของลูกคือเรียน ที่เหลือพ่อจัดการเอง”

หลิงซูนั่วเม้มริมฝีปาก หัวใจพลันอุ่นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอจึงอดไม่ได้ที่จะโผเข้าไปกอดคนตรงหน้า “พ่อคะ ขอบคุณค่ะ”

“ขอบคุณอะไรกัน มันเป็นหน้าที่พ่อแม่อย่างเราอยู่แล้ว” ผู้เป็นบิดาไม่ลืมลูบหลังบุตรสาวของตน ก่อนจะผละมาทางลูกชายบ้าง “ซูอวี้ดูแลน้อง และดูแลกันและกันให้ดีนะ” เขาไม่ลืมที่จะโอบกอดลูกชายเช่นกัน คนทั้งสี่กอดกันอยู่พักใหญ่ในที่สุดพวกเขาก็จำใจต้องแยกจาก ก่อนขึ้นยาน ซูหว่านชิงยังหันกลับมากำชับลูกทั้งสองอีกหลายครั้ง

“อย่าลืมกินข้าว” ทุกประโยคล้วนเต็มไปด้วยความห่วงใย “พักผ่อนให้เพียงพอ ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาแม่ทันที”

สองพี่น้องพยักหน้ารับคำพร้อมกัน อีกทั้งยังรอจนยานบินของพ่อแม่ค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนืออาคารและหายลับไปบนท้องฟ้า “เอาล่ะ” หลิงซูอวี้เหยียดตัวบิดขี้เกียจ “น้องสาว พวกเราควรแยกย้ายกันสำรวจบ้านใหม่ได้แล้ว”