ฟอรัมระเบิดอีกครั้ง @2

“ตกลงค่ะ” ขณะที่เด็กสาวกำลังจะเดินเข้าไปยังบ้านของตน “อีกหนึ่งชั่วโมงมาเจอกันตรงส่วนกลางนะ” เสียงของพี่ชายดังขึ้นอีกครั้ง “หากเธอช้าพี่จะไม่พาไปกินของอร่อย” หลิงซูอวี้ไม่วายทิ้งคำขู่ก่อนจะเดินผิวปากไปทางประตูบ้านของตนเอง

หลิงซูนั่วที่ได้ยินถึงกับทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ “หากพี่แกล้งฉัน ฉันจะฟ้องพ่อกับแม่”

หลิงซูอวี้ถึงกับทำหน้าราวปลาตาย “อย่า ๆ น้องรักไม่ว่าน้องจะออกมาหลังหนึ่งชั่วโมงหรือจะหลายชั่วโมงพี่ชายสุดหล่อคนนี้ก็เต็มใจที่จะรอ”

หลิงซูนั่วย่นจมูกใส่พี่ชาย ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นอย่างผู้ชนะ “จำคำพูดพี่ไว้เลยนะ” เธอแสร้งทำน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าฉันออกมาช้าก็ห้ามบ่น”

“ครับ ๆ คุณน้องสาว”

หลิงซูอวี้โบกมืออย่างยอมแพ้ ก่อนเดินเข้าห้องของตัวเองหลังจากประตูทั้งสองบานเปิดออกแทบพร้อมกันเมื่อพวกเขาใช้บัตรสิทธิ์ผู้พักอาศัยแตะลงบนแผงสแกน ซึ่งต่อไปพวกเขาคิดว่าจะตั้งค่าแสกนรูม่านตาแทนเพื่อความสะดวกหากลืมบัตรห้องพัก ทันทีที่เด็กสาวเดินเข้ามาภายใน สิ่งแรกที่สะดุดสายตาเธอก็คือห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและฟ้าอ่อนตามความชอบจากเจ้าของร่างเดิม กระจกใสบานสูงทอดยาวจากพื้นจรดเพดาน มองออกไปสามารถเห็นทัศนียภาพของเมืองเทียนซิงได้เกือบทั้งเมือง ด้านนอกมียานบินนับไม่ถ้วนกำลังบินผ่านไปมาอย่างเป็นระเบียบ จนหลิงซูนั่วอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปเอาหน้าแนบกระจก

“วิวสวยจัง...” เธอพึมพำ ก่อนจะเริ่มเดินสำรวจห้องทีละส่วน โดยเริ่มจากห้องครัว... ที่ติดตั้งเครื่องปรุงอาหารอัตโนมัติรุ่นใหม่ล่าสุด เพียงใส่วัตถุดิบลงไปก็สามารถเลือกวิธีประกอบอาหารได้หลายร้อยรูปแบบ ส่วนตู้เย็นเองก็สามารถตรวจสอบคุณค่าทางโภชนาการของอาหารทุกชนิดได้ทันที

“นี่มันล้ำหน้ามากกว่าสิ่งที่ศิษย์พี่สี่เคยเล่าให้ฟังถึงเรื่องโลกบ้านเกิดของเขาอีก” พูดมาถึงตรงนี้ดวงตาของเธอก็อดที่จะแดงเรื่อขึ้นมาไม่ได้ “ไม่รู้ว่าทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง” ซูนั่วไม่รู้เลยว่าความจำช่วงสุดท้ายของตนนั้นได้หายไปแล้วจากความสะเทือนใจที่เห็นคนที่รักตายต่อหน้าต่อตา

“หวังว่าทุกคนคงสบายดี” คิดมาถึงตรงนี้หน้าอกของเธอพลันเกิดอาการเจ็บแปล๊บขึ้นมาอย่างผิดปกติ “แต่ทำไมหัวใจฉันถึงเจ็บแบบนี้กัน” เด็กสาวพยายามปัดความรู้สึกบางอย่างทิ้งแล้วเริ่มเดินสำรวจบ้านของตนต่อ เมื่อเธอเดินมาถึงห้องอ่านหนังสือ ก็เห็นว่าภายในนั้นมีชั้นหนังสืออยู่จำนวนหนึ่ง แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดกลับเป็นเครื่องฉายโฮโลแกรมทรงกลมกลางห้อง เพียงแตะเบา ๆ หนังสือหลายหมื่นเล่มก็สามารถปรากฏขึ้นตรงหน้าได้ทันที

“มหัศจรรย์สุด ๆ” อดีตศิษย์น้องเล็กแห่งตำหนักหลิงเซียวหัวเราะปรบมืออย่างชอบใจก่อนจะเดินต่อไปยังห้องฝึก ประตูบานหนาค่อย ๆ เปิดออก ภาพที่เห็นทำให้เธอถึงกับยิ้มกว้าง “เหมือนที่บ้านจริง ๆ ด้วย” ภายในมีทุกอย่างครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเครื่องจำลองแรงโน้มถ่วง สนามควบคุมพลังจิต หุ่นต่อสู้หลายระดับ ห้องฝึกเมคาเสมือนจริงแม้แต่ห้องทำสมาธิแยกต่างหากก็ยังมี ที่สำคัญ... ยังมีห้องฟื้นฟูร่างกายอีกหนึ่งห้อง เมื่อเธอเปิดเข้าไป ภายในกลับเป็นอ่างทรงกลมสีขาวที่รายล้อมด้วยแขนกลขนาดเล็กหลายสิบตัว

[ระบบฟื้นฟูร่างกายพร้อมใช้งาน] เสียงAI ประจำบ้านกล่าวขึ้น [สามารถกำจัดความเหนื่อยล้าของกล้ามเนื้อ ซ่อมแซมบาดแผลขนาดเล็ก และเร่งการฟื้นฟูหลังการฝึก]

หลิงซูนั่วหัวเราะออกมาอีกครั้ง “สมกับเป็นบ้านของคนรวย”  จากนั้นเธอก็เดินสำรวจต่ออีกพักใหญ่ จนแน่ใจว่าแทบทุกอย่างถูกจัดวางเหมือนบ้านหลักไม่มีผิด ราวกับพ่อกับแม่ตั้งใจสร้างที่นี่ขึ้นมาเพื่อไม่ให้ลูกทั้งสองรู้สึกว่าอยู่ห่างบ้าน

ไม่นานนัก…

สมองกลที่ข้อมือก็ส่งเสียงเตือน [เหลือเวลาอีก 5 นาที ตามนัดหมาย] หลิงซูนั่วยิ้ม ก่อนเดินออกจากห้องพอดีกับที่ประตูฝั่งตรงข้ามเปิดออกเช่นกัน หลิงซูอวี้เดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“ตรงเวลาดีนี่”

“แน่นอน” หลิงซูนั่วเชิดหน้าขึ้นสูง “ฉันไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก”

“ฮ่า ๆ ๆ” คนเป็นพี่ถึงกับหัวเราะเสียงดัง “งั้นก็ไปกัน”

“วันนี้พี่จะพาไปย่านสกายสแควร์” เขากล่าวพร้อมกับเดินมาจับมือของคนเป็นน้อง “ที่นั่นเป็นแหล่งรวมวัยรุ่นของดาวเทียนซิง”

“มีทุกอย่างตั้งแต่ของกิน ร้านเกม ร้านหนังสือ ร้านเมคา ไปจนถึงตลาดของสะสม”

“จริงเหรอ!” ดวงตาของหลิงซูนั่วเป็นประกายระยิบระยับราวกับพบเรื่องถูกใจ “ถ้างั้นรีบไปกันเถอะค่ะ”

หลังจากทั้งสองขึ้นยานบินส่วนตัว โดยมีหลิงซูอวี้เป็นคนขับ ยานบินก็ทะยานออกจากคอนโดอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง เบื้องล่างเต็มไปด้วยตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า มีสะพานลอยหลายชั้นเชื่อมต่อกันราวกับใยแมงมุม ยานบินส่วนบุคคลนับหมื่นลำเคลื่อนตัวอยู่ในเส้นทางของตนเอง โดยมี AI จัดระเบียบการจราจรทั้งหมดโดยแบ่งเป็นช่อง ๆ อย่าง A1 เป็นช่องขาเข้า A2 เป็นช่องขาออก A3 สำหรับช่องทางเร่งด่วนเป็นต้น

ไม่ถึงสิบนาที ยานก็ลดระดับลงบริเวณลานจอดของศูนย์การค้าขนาดมหึมา เหนืออาคารมีตัวอักษรโฮโลแกรมขนาดยักษ์ลอยเด่นอยู่กลางอากาศว่า “SKY SQUARE” ซึ่งสถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์รวมความบันเทิงอันดับหนึ่งของดาวเทียนซิง ทันทีที่ทั้งสองก้าวเท้าลงจากยาน ชุดฉีสงหรูฉวินสีฟ้าอ่อนของหลิงซูนั่วก็กลายเป็นจุดสนใจในทันที หลายคนอดหันกลับมามองไม่ได้ บางคนถึงกับหยุดเดิน

“ชุดแบบนั้น...”

“คอสเพลย์เหรอ”

“สวยจัง”

“เหมือนคนในภาพวาดอารยธรรมโบราณเลย”

เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระยะ แต่หลิงซูนั่วกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยเพราะเธอกำลังตื่นตาตื่นใจกับร้านค้ารอบตัวเสียมากกว่า

ขณะเดียวกัน...

หญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาฝึกงานของศูนย์การแพทย์ทหาร ที่เพิ่งเลิกกะและกำลังถือแก้วเครื่องดื่มเดินออกมาจากร้านกาแฟ พลันชะงักฝีเท้า

“เอ๊ะ...”

เธอเพ่งมองเด็กสาวในชุดสีฟ้าอ่อนอย่างตั้งใจ ยิ่งมอง... ดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้าง “คนนั้น...” เธอเริ่มคุ้นเคยกับสองพี่น้องมากขึ้นโดยเฉพาะหลิงซูนั่ว

“เด็กที่พลังจิตเลื่อนจากระดับ D เป็น B!”

เธอจำใบหน้าของเด็กสาวได้อย่างรวดเร็วทั้งนี้เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน... เธอเพิ่งเป็นหนึ่งในนักศึกษาฝึกงานที่ช่วยศาสตราจารย์โอวหยางดูแลเด็กสาวคนนี้ในศูนย์การแพทย์ แต่สิ่งที่ทำให้เธอสนใจมากที่สุด... กลับไม่ใช่การเจอหลิงซูนั่ว หากเป็นชุดโบราณสีฟ้าอ่อนที่อีกฝ่ายสวมใส่ต่างหากเพราะมันดูเป็นธรรมชาติเกินไป ไวเท่าความคิดหญิงสาวรีบเปิดสมองกลและออกคำสั่งให้หน้าจอหันไปยังสองพี่น้องทันที

แชะ!

ภาพของหลิงซูนั่วที่กำลังเดินยิ้มอย่างสดใสเคียงข้างพี่ชาย ถูกบันทึกไว้ในเฟรมอย่างพอดิบพอดี มุมภาพงดงามราวกับฉากหนึ่งในภาพยนตร์ย้อนยุค หญิงสาวยิ้มกว้าง ก่อนรีบเปิดฟอรัมภายในของมหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิง นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว

[ด่วน!!!] “ฉันเจอนักศึกษาใหม่ที่พลังจิตเลื่อนจาก D เป็น B แล้ว! แต่ทุกคน... เลิกสนใจพลังจิตก่อน แล้วมาดูชุดที่เธอใส่สิ!!!”

จบประโยคเธอก็ไม่ลืมที่จะแนบรูปภาพลงไป โดยที่หลิงซูนั่ว... ยังคงไม่รู้ตัวเลยว่า ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ฟอรัมของมหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิง กำลังจะ “ระเบิด” อีกครั้ง เพราะเด็กสาวในชุดโบราณสีฟ้าอ่อนผู้หนึ่งซึ่งเป็นคนเดิมกับในข่าวก่อนหน้า