วันรายงานตัว @1

ยามเช้าของวันใหม่มาเยือนอย่างรวดเร็ว สองพี่น้องที่ต้องจัดการกับสัมภาระอีกครั้ง ต่างแต่งกายด้วยเครื่องแบบของสถาบันอย่างถูกระเบียบ โดยที่หลิงซูนั่วไม่รู้เลยว่าภาพที่เธอท่องเที่ยวและหาของกินเล่นเมื่อวานนี้กับพี่ชายกำลังกลายเป็นกระแสทอล์กออฟเดอะทาวน์บนฟอรัมจนถูกพูดถึงในวงกว้าง

ภายในห้องพักของแฝดน้อง เด็กสาวกำลังยืดตัวบิดขี้เกียจเบา ๆ ก่อนจัดปกเสื้อเครื่องแบบนักศึกษาให้เรียบร้อย ซึ่งเครื่องแบบของมหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิงเป็นโทนสีขาวตัดน้ำเงินเข้ม ด้านซ้ายของหน้าอกปักตราสัญลักษณ์รูปดาวเจ็ดแฉกโอบล้อมด้วยวงแหวนจักรวาลเช่นเดียวกับต้นแขนซ้าย

ส่วนอินทรธนูบนบ่าถูกออกแบบให้เรียบง่ายแต่สง่างาม สมกับเป็นเครื่องแบบของสถาบันการทหารอันดับต้น ๆ ของเขตดวงดาวที่เจ็ด อีกทั้งกางเกงที่เธอสวมอยู่ก็ออกแบบมาอย่างรัดกุม ทำให้เด็กสาวสัมผัสได้ถึงความคล่องตัวยามเคลื่อนไหวไม่น้อย

“น้องสาว เสร็จหรือยัง” เสียงของคนเป็นพี่ดังขึ้นผ่านสมองกล

“เสร็จแล้วค่ะพี่ชาย!” นั่วนั่วขานรับพร้อมกับก้าวเดินออกจากห้องพักส่วนตัว ร่างระหงในชุดเครื่องแบบนักศึกษาทหารสีน้ำเงินตัดขาวขลิบทองดูทะมัดทะแมงและสง่างามในเวลาเดียวกัน

เส้นผมสีดำยาวสลวยที่เคยปล่อยสยายถูกรวบมัดเป็นหางม้าสูงอย่างเป็นระเบียบ เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าหวานละมุนที่ยิ่งขับให้ดวงตากลมโตคู่สวยดูโดดเด่นยิ่งขึ้น หลิงซูอวี้ที่ยืนรออยู่บริเวณโถงกลางถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นน้องสาวในลุคเครื่องแบบทหารเต็มตัว เขาอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ดูทะมัดทะแมงใช้ได้นี่... ดีกว่าใส่ชุดโบราณพริ้ว ๆ เดินเที่ยวแบบเมื่อวานตั้งเยอะ”

หลิงซูนั่วย่นจมูกใส่พี่ชายทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา “ชุดนั้นใส่สบายจะตายไป... ว่าแต่ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดเรื่องชุดเมื่อวานขึ้นมาล่ะคะ?”

“นี่เธอยังไม่รู้สินะ...” คนเป็นพี่ไหวไหล่ ก่อนจะแสดงหน้าจอโฮโลแกรมจากสมองกลมาตรงหน้าคนเป็นน้อง

“เมื่อคืนฟอรัมมหาวิทยาลัยแตกตื่นกันใหญ่ เพราะมีคนแอบถ่ายรูปเธอตอนไปย่านสกายสแควร์แล้วเอาไปโพสต์ลง แถมตอนนี้ยอดเข้าชมทะลุหลักแสนไปแล้วด้วย” ดวงตากลมโตของหลิงซูนั่วเบิกกว้างขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

“หา? รูปฉันเหรอ?”

“ใช่ สภาพเธอตอนใส่ชุดฉีสงหรูฉวินเดินกินขนมกลายเป็นไวรัลข้ามคืนไปเรียบร้อยแล้ว ท่านผู้บัญชาการตัวป่วน” คนเป็นพี่หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เด็กสาวกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ

“ให้ตายสิ... แค่ใส่ชุดเดินเที่ยวเองนะเนี่ย”

“เอาเถอะน่า ถือว่าเป็นการเปิดตัวก่อนเข้าเรียนก็แล้วกัน” หลิงซูอวี้ตบไหล่น้องสาวเบา ๆ “ได้เวลาไปรายงานตัวที่สถาบันแล้ว ถ้ายืนคุยเรื่องนี้ต่อมีหวังไปสายในวันแรกแน่”

“รับทราบ” สองพี่น้องก้าวขึ้นยานบินส่วนตัว มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยทหารเทียนซิงทันที โดยที่หลิงซูนั่วไม่รู้เลยว่าการปรากฏตัวของเธอในวันนี้ จะไม่ได้สร้างความฮือฮาแค่เรื่องชุดโบราณอีกต่อไปแล้ว

ยานบินส่วนตัวเคลื่อนตัวฝ่าสายหมอกบางยามเช้าของดาวเทียนซิง ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับลงและจอดสนิทบริเวณลานจอดอากาศยานขนาดมหึมาของมหาวิทยาลัย เมื่อประตูยานเปิดออก หลิงซูนั่วก้าวเท้าลงมาสัมผัสกับพื้นผิวของสถาบันการทหารที่เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่หลังจากนี้ เบื้องหน้าของเธอคือประตูโค้งขนาดยักษ์สลักตราสัญลักษณ์ดาวเหนือแปดแฉก ดาบไขว้ และปีกกริฟฟินล้อมด้วยวงแหวนดวงดาวอันยิ่งใหญ่

รอบด้านเต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่ในชุดเครื่องแบบทหารตามระเบียบอย่างเรียบร้อย ทว่าทันทีที่ร่างของหลิงซูนั่วปรากฏตัวขึ้น สายตาหลายสิบคู่ที่กำลังเดินผ่านไปมาก็พลันหยุดชะงักลงพร้อมกัน ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณทางเข้าอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เสียงซุบซิบจะดังระงมขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง

“ใช่เธอไหม?” ใครคนหนึ่งถามขึ้นก่อน

“ฉันว่าใช่นะ!” อีกคนเสริม

“ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก หน้าตาจิ้มลิ้มแถมดูนิ่งสงบแปลก ๆ...”

“เธออยู่คณะบัญชาการใช่ไหม? ปีนี้คณะเราได้บุคลากรหน้าตาดีแถมสร้างตำนานตั้งแต่ยังไม่เปิดเทอมเลยเหรอ!”

หลิงซูนั่วกะพริบตาปริบ ๆ กับสายตานับร้อยที่พุ่งเป้ามาที่ตนเอง เธอทำเพียงส่งยิ้มออกมาตามมารยาทของเซียนน้อยผู้มีอัชฌาสัยดี ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำให้เหล่านักศึกษาชายและหญิงถึงกับใจสั่นไปตาม ๆ กัน ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนจากกำไลสมองกลที่ข้อมือของนักศึกษาทุกคนก็ดังขึ้นพร้อมกัน

[ประกาศ: ขอให้นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งทุกคณะ มุ่งหน้าสู่หอประชุมใหญ่ ‘กริฟฟินทองคำ’ เพื่อเข้าร่วมพิธีปฐมนิเทศ และการประกาศรายชื่อการคัดเลือกสควอด[1]ประจำปีโดยด่วน!]

หลิงซูอวี้หันมามองน้องสาว “ไปกันเถอะน้องสาว... ได้เวลาไปดูหน้าตาเพื่อนร่วมทีมในอนาคตของเราแล้วล่ะ”

“อืม ไปกันค่ะพี่” หลิงซูนั่วพยักหน้ารับ รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยที่พวกเธอหารู้ไม่ว่าเพื่อนร่วมทีมนั้นไม่ใช่จะหาได้ง่าย ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

สองพี่น้องตระกูลหลิงเดินเคียงกันไปตามกระแสของนักศึกษาใหม่ที่หลั่งไหลเข้าสู่หอประชุมกริฟฟินทองคำที่เป็นอาคารขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางมหาวิทยาลัย รูปทรงสถานที่แห่งนี้ดูคล้ายป้อมปราการแห่งยุค ผนังภายนอกสร้างจากโลหะสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า เหนือยอดอาคารมีตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิงลอยหมุนช้า ๆ เป็นโฮโลแกรมสามมิติ มองเห็นได้จากแทบทุกมุมของสถาบัน

เมื่อเดินมาถึงประตูทางเข้า นักศึกษาทุกคนต่างทยอยรายงานตัวผ่านระบบอัตโนมัติ แท่นตรวจสอบรูปทรงหกเหลี่ยมเรียงรายอยู่หลายร้อยจุด แต่ละจุดสามารถรองรับนักศึกษาได้พร้อมกัน ทำให้แม้จะมีผู้คนจำนวนมหาศาลก็แทบไม่มีการต่อแถว หลิงซูนั่วยกข้อมือขึ้นตามคำแนะนำบนหน้าจอโฮโลแกรม กำไลสมองกลส่งลำแสงสีฟ้าเชื่อมต่อเข้ากับแท่นตรวจสอบทันที

ติ๊ง...

[ยืนยันตัวตนสำเร็จ ชื่อ: หลิงซูนั่ว คณะบัญชาการ ระดับพลังจิต: B กำลังลงทะเบียน...] เด็กสาวยืนรอยังไม่ทันหายใจนานด้วยซ้ำเสียงราบเรียบก็ดังขึ้นอีกครั้ง [ลงทะเบียนเรียบร้อย ยินดีต้อนรับนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง]

ทันทีที่การลงทะเบียนเสร็จสิ้น สมองกลของเธอก็ได้รับข้อมูลจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นแผนที่มหาวิทยาลัย ตารางเรียน สิทธิ์การใช้งานหอพัก โรงอาหาร ห้องสมุด รวมถึงคู่มือนักศึกษาฉบับดิจิทัล

“สะดวกจัง...” เด็กสาวอดพึมพำขึ้นมาไม่ได้

“ยุคดวงดาวก็แบบนี้แหละ” คนเป็นพี่ตอบกลั้วยิ้ม “ทุกหนแห่งแทบไม่มีเอกสารกระดาษแล้ว” ไม่นานนักศึกษาทุกคนก็ทยอยเข้าไปนั่งภายในหอประชุมอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งห้องประชุมแห่งนี้มีขนาดมหึมาสามารถรองรับผู้คนได้หลายพันคน เบาะที่นั่งเรียงลดหลั่นเป็นชั้น ๆ ล้อมรอบเวทีกลางเมื่อทุกคนเข้าประจำที่เรียบร้อย ไฟภายในห้องก็ค่อย ๆ ดับลง

ตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยปรากฏกลางอากาศ ก่อนจะแตกตัวกลายเป็นภาพประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิ โดยเริ่มจากสงครามชายแดน... กองเรือรบ... เหล่าเซิร์ก... สัตว์อสูรดวงดาว... ขณะที่เสียงดนตรีปลุกใจดังกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุมอยู่นั้น พวกเขาก็พบกับชายวัยกลางคนเกือบเข้าสู่วัยชราผู้มีผมสีเงินในชุดเครื่องแบบสีขาวกำลังก้าวเท้าเดินขึ้นสู่บนเวทีคนผู้นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอก อธิการบดีฉินจิ่วเซียว

เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งหอประชุม “ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่ทุกคน” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่แฝงด้วยพลังจนผู้ฟังทุกคนตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว “นับจากวันนี้ พวกเธอคือส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยการทหารเทียนซิง... ที่นี่จะไม่สอนให้พวกเธอเป็นเพียงทหาร” เขาหยุดคำพูดลงพลางกวาดตามองเหล่านักศึกษาใหม่รอบด้าน “แต่จะหล่อหลอมให้พวกเธอเป็นผู้ปกป้องจักรวรรดิด้วย ในอีกสี่ปีข้างหน้า บางคนที่นั่งอยู่ตรงนี้อาจจะเป็นผู้บัญชาการ บางคนเป็นนักบินเมคา หรือบางคนเป็นแพทย์สนาม วิศวกร หรือหน่วยลาดตระเวน แต่ไม่ว่าจะอยู่ตำแหน่งใด... จงจำไว้ว่าไม่มีอาชีพไหนสำคัญกว่าอีกอาชีพหนึ่ง” น้ำเสียงของเขายังคงก้องกังวาน

“เพราะในสนามรบ หากขาดใครไปเพียงคนเดียว... ทุกคนอาจไม่มีวันได้กลับบ้าน”

[1] สควอด (Squad) คือ หน่วยปฏิบัติการขนาดเล็ก หรือ ทีมประจำ