วันรายงานตัว @2

ทั่วทั้งหอประชุมเงียบสนิท แม้แต่หลิงซูนั่วก็ยังนั่งฟังอย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่มีใครสนใจเพราะนับตั้งแต่ที่พวกเขาเลือกเส้นทางสายนี้ ทุกคนก็รู้แล้วว่ามีสิ่งใดรออยู่ กระทั่งคำพูดสุดท้ายของอธิการบดีจบลงบางคนยังยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอยู่เลย และหลังจากพิธีการกล่าวต้อนรับจบลง อธิการบดีก็เริ่มแนะนำคณาจารย์ประจำแต่ละสาขา

“เริ่มจากคณะแพทย์สนาม” ศาสตราจารย์มู่เสวี่ยหลานลุกขึ้นยืน เสียงปรบมือดังขึ้นทันที “คณะลาดตระเวน... ศาสตราจารย์ถังอวิ๋น” ชายคนนี้มีผมสีทองดวงตาของเขาราวกับเหยี่ยวซึ่งหากดูให้ดีจะรู้ว่าเขาไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์

“คณะวิศวกรรมเมคา ศาสตราจารย์เฉินซือหยวน คนต่อไป... คณะบัญชาการ” พอประโยคนี้จบลงหลิงซูนั่วพลันแผ่นหลังเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัวทั้งที่ทั้งนั้นเพราะต่อจากนี้อาจารย์คนนี้จะต้องอยู่กับเธอไปตลอดสี่ปี

ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้นเพราะทุกสายตาภายในหอประชุมต่างก็กำลังตั้งใจมองไปทางชายวัยกลางคนรูปร่างสูงสง่าในเครื่องแบบพลเรือเอกก้าวเดินออกมาอย่างมั่นคงเช่นกันแม้เส้นผมบริเวณขมับจะเริ่มแซมสีเงิน แต่แววตากลับเฉียบคมราวกับสามารถมองทะลุทุกสรรพสิ่ง บนหน้าอกของเขาประดับเหรียญกล้าหาญจำนวนมากจนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง “พลเรือเอก... โจวอวิ๋นถิง”

ทันทีที่ชื่อของเขาดังขึ้น เสียงปรบมือทั้งหอประชุมกลับดังยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า แม้แต่นักศึกษาชั้นปีสูงที่นั่งอยู่ด้านบนยังลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียง หลิงซูนั่วกะพริบตาอย่างสงสัย “พี่... อาจารย์คนนี้ดังมากเหรอคะ”

หลิงซูอวี้พยักหน้ารับด้วยดวงตาเปล่งประกาย “ดังมาก” คนเป็นพี่ชายตอบด้วยน้ำเสียงแห่งความชื่นชมแฝงความเคารพ “อาจารย์โจวเป็นอดีตผู้บัญชาการสงครามชายแดน ตลอดยี่สิบกว่าปีที่บัญชาการกองเรือแนวหน้า ไม่เคยปล่อยให้แนวป้องกันชายแดนแตกแม้แต่ครั้งเดียวหลายคนเรียกท่านว่า... โล่เหล็กแห่งจักรวรรดิ”

หลิงซูนั่วมองชายบนเวทีอีกครั้ง คนผู้นั้นไม่ได้กล่าวคำพูดหวือหวา “ผมไม่สนว่าพวกเธอจะมีพรสวรรค์มากแค่ไหน ผมสนแค่ว่า... เมื่อถึงวันที่ต้องสั่งให้ลูกน้องบุก พวกเธอจะกล้ารับผิดชอบชีวิตของคนเหล่านั้นหรือไม่”

สิ้นเสียง ทั่วทั้งหอประชุมเงียบกริบแม้จะเป็นเพียงประโยคเดียว แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของคำพูดนั้นพร้อมกัน อธิการบดียิ้มเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “ต่อไป” คำประกาศของเขาทำให้เหล่านักศึกษาใหม่ค่อนข้างตื่นเต้นเนื่องจากสาขานี้มีผู้สมัครมากที่สุด “คณะเมคาสายนักรบเดี่ยว” เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้นจากด้านหลังเวที

เมคาสีดำสนิทสูงเกือบห้าเมตรค่อย ๆ เดินออกมา ก่อนที่ห้องนักบินจะเปิดออก ชายร่างสูงกำยำกระโดดลงมายืนบนเวทีอย่างสง่างาม “พลตรีหานจิ้งอู่ อดีต Ace Pilot... /เอซ ไพล็อต นักบินรับดับSS แห่งจักรวรรดิ” ทันทีที่ประกาศจบ นักศึกษาหลายคนถึงกับร้องอุทานเพราะคำว่า Ace Pilot ไม่ใช่ตำแหน่งที่ใครจะได้รับ แต่เป็นเกียรติยศสูงสุดของนักบินเมคา ผู้สร้างผลงานในสนามรบจนได้รับการยอมรับจากทั้งกองทัพ หานจิ้งอู่ยิ้มกว้าง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ถ้าเมคาของพวกเธอพัง... ผมซ่อมให้ไม่ได้” คำพูดนี้ติดตลกไม่น้อย “แต่ผมสอนให้พวกเธอไม่ทำมันพังได้”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วทั้งหอประชุมทันที แม้แต่หลิงซูอวี้เองก็ยังหัวเราะออกมาเสียงดังเช่นกัน “สมแล้วที่เป็นอาจารย์ของผม” เขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

พิธีแนะนำอาจารย์ดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ ก่อนอธิการบดีจะประกาศถึงเรื่องสำคัญซึ่งเป็นประเพณีของมหาวิทยาลัยทหารของแต่ละสถาบันรวมถึงของเทียนซิงแห่งนี้ด้วย “นักศึกษาทุกคน” น้ำเสียงของเขายังคงอบอุ่นเช่นเดิม “ภารกิจแรกของชีวิตในมหาวิทยาลัย... จะเริ่มขึ้นในคืนนี้”

สิ้นคำหน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้าของนักศึกษาทั้งเก่าและใหม่เป็นภาพแผนที่ของดาวเทียนซิง “ในเวลา 18.30 น. ตามเวลาดวงดาวขอให้นักศึกษาชั้นปีหนึ่งทุกคนมารวมตัวที่ลานฝึกกลาง” เสียงฮือฮาจากนักศึกษาใหม่ดังขึ้นแทบจะพร้อมกันแม้ว่าจะเตรียมใจมาแล้วก็ตาม

“เพราะพวกเธอจะต้องเข้าสู่การฝึกเอาชีวิตรอด ซึ่งเป็นประเพณีของมหาวิทยาลัยการทหารทุกแห่งโดยเฉพาะกับมหาวิทยาลัยทหารแห่งนี้ที่เปิดมาก่อนที่อื่น”

ภาพแผนที่หมุนช้า ๆ เพื่อให้นักศึกษาใหม่ทุกคนได้รู้ว่าบนดาวเทียนซิงเป็นพื้นที่แบบไหน  “อย่างที่ทุกคนคงรู้กันแล้วว่าดาวเทียนซิงของเรามีพื้นที่มหาสมุทรเกือบครึ่งหนึ่ง”ภาพตรงหน้าฉายถึงสภาพผืนน้ำสีน้ำเงินแกมเขียวให้เห็นก่อนจะมีพื้นที่สีเขียวอีกแห่งสว่างขึ้นตามมา “ส่วนอีกหนึ่งในสามเป็นป่าดิบ ดังนั้น นักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งนี้... จะต้องว่ายน้ำเป็น จะต้องใช้ชีวิตในป่าได้และต้องเอาตัวรอดด้วยตนเองหากใครคิดว่าทำไม่ได้กรุณาลาออกไปก่อนที่จะถึงการฝึกจริง” จบประโยคอันเข้มงวดนี้เสียงกระหึ่มของนักศึกษาภายในหอประชุมพลันดังขึ้นอีกระลอก อีกทั้งยังมีนักศึกษาหลายคนเริ่มตื่นเต้น แต่บางคนกลับหน้าซีด ซึ่งพวกเขายังไม่ได้ยินการประกาศข้อสุดท้ายด้วยซ้ำ

หลังจากพิธีการต่าง ๆ เสร็จสิ้นสองพี่น้องหลิงก็ยังคงตัวติดกันตามเดิม “พี่ชาย” น้ำเสียงหวานใสของน้องสาวฝาแฝดที่ห่างกันไม่กี่นาทีทำให้ หลิงซูอวี้เกิดความไม่ชอบมาพากล

“มีอะไรเหรอ”

“ฉันหิว พวกเราไปโรงอาหารสามกันดีไหมคะ” ดวงตาของอดีตเซียนคนสุดท้ายระยิบระยับยามเมื่อนึกถึงของกิน

“ไปกินได้ แต่ห้ามนำใส่กล่องมิตินะ เธอก็ได้ยินแล้วนี่ในสนามฝึกห้ามพกอาหารเข้าไป”

“ก็เพราะฉันรู้ไง ตอนนี้เลยต้องรีบไปเติมพลังก่อน” คนเป็นน้องทำแก้มป่องราวกับปลาทองแล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ทำไมพี่ชอบทำเหมือนฉันเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย”