การฝึกเอาชีวิตรอด @1

หลังจากเดินออกมาจากหอประชุมกริฟฟินทองคำ สองพี่น้องตระกูลหลิงก็มุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังโรงอาหารหมายเลข 3 ทันทีตามคำเรียกร้องของแฝดน้องผู้หิวโหยหลังจากที่พวกเขาศึกษากันมาแล้วว่าโรงอาหารแห่งนี้มีรสชาติดีมากกว่าอีกสองแห่งอีกทั้งอาหารก็หลากหลายกว่าเพราะมีคนขายหลากหลายเผ่าพันธุ์มารวมตัวกัน

เพียงแค่ก้าวผ่านประตูเข้าไป... หลิงซูนั่วก็สูดลมหายใจเข้าลึกทันที “หอม...” ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับเห็นสมบัติล้ำค่า

“พี่ชาย! กลิ่นเนื้อย่างทางนั้นหอมมาก!”

“เดี๋ยวก่อน!” หลิงซูอวี้ยังพูดไม่ทันจบเสียงน้องสาวตัวดีก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ร้านนั้นก็มีของทอด!” เด็กสาวหันซ้ายแลขวาไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี

“อ๊ะ! ร้านโน้นมีขนมด้วย!”

หลิงซูอวี้ที่เห็นท่าทางของเธอก็รีบคว้าคอเสื้อด้านหลังของน้องสาวเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะพุ่งออกไปราวกับลูกศร

“ใจเย็น!”

“ยังมีเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมง”

“แต่ของอร่อยไม่รอคนนะคะ” คนเป็นน้องแย้ง

“...” คนเป็นพี่ชายถึงกับพูดไม่ออก “ใครสอนประโยคนี้”

“ฉันคิดเอง”

คนเป็นพี่ถึงกับถอนหายใจ “สมแล้ว...”

“อะไรที่ว่าสมคะ”

“สมแล้วที่แม่ชอบบอกว่า ถ้าหลงกันในตลาด ให้ไปตามหาเธอที่โซนของกิน”

ประโยคนี้ทำเอาซูนั่วนั่วพูดไม่ออก และเธอก็ถือว่าเป็นโชคดีที่เธอกับเจ้าของร่างเดิมเป็นพวกชอบกินเหมือนกัน ดังนั้นคนในครอบครัวเลยไม่มีใครสงสัยกับพฤติกรรมนี้เลยแม้แต่น้อย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

โต๊ะอาหารของสองพี่น้องก็เต็มเป็นครั้งที่สอง จนนักศึกษารอบข้างหลายคนเริ่มจำเด็กสาวผมหางม้าคนนี้ได้ “เด็กคนนั่นไง...” ใครคนหนึ่งเริ่มก่อน

“สาวชุดโบราณเมื่อวาน”

“ใช่ ๆ แต่วันนี้เปลี่ยนมากินในเครื่องแบบแทน”

“ฉันว่าเธอกินเยอะกว่าเมื่อวานอีกนะ”

หลิงซูนั่วที่กำลังกินอย่างมีความสุขไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียวว่าตอนนี้เธอกำลังตกเป็นหัวข้อสนทนาของคนในโรงอาหาร “อาหารโลกดวงดาวก็อร่อยเหมือนกันนะ ถึงจะไม่มีพลังวิญญาณ... แต่รสชาติดีมาก”

“เธอพูดอะไร” คนเป็นพี่ที่ได้ยินไม่ชัดอดถามออกมาไม่ได้ “อะไรคือไม่มีพลังวิญญาณ”

“หือม์” เด็กสาวแสร้งเอียงคอแล้วรีบเอ่ยกลบเกลื่อน “พี่หูฝาดแล้ว ฉันบอกว่าอาหารอร่อยมากต่างหาก”

“ถ้าเชฟได้ยินคงดีใจ” เขาตอบกลั้วหัวเราะก่อนจะกินอาหารของตนต่อไปซึ่งยิ่งนับวันเขาก็ดูเหมือนว่าจะกินเก่งตามน้องสาวร่างบางเข้าให้แล้ว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

กระทั่งใกล้เวลานัดหมายสองพี่น้องที่แยกกันตั้งแต่กินข้าวเสร็จก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งยังจุดนัดหมายหลังจากแยกย้ายกันเข้าหอพักของตัวเอง โดยที่ตอนนี้หลิงซูนั่วมีเพื่อนร่วมห้องเป็นเด็กสาวเผ่ามนุษย์น้ำแข็งมาจากดาวหานซวงซึ่งดวงดาวแห่งนั้นทุกพื้นที่ล้วนเต็มไปด้วยสีขาวโพลนของหิมะ

“พี่ชาย” เด็กสาวโบกมือเอ่ยอย่างร่าเริง “นี่อีวา เพื่อนของฉันค่ะ” เธอเอ่ยแนะนำเพื่อนร่วมห้องออกไปให้กับพี่ชายของตน ขณะที่อีวาค่อนข้างประหม่าไม่น้อยแม้ว่าใบหน้าของเธอจะเย็นชาก็ตาม เนื่องจากคนตรงหน้าของเธอเป็นผู้มีพลังระดับ S เลยทีเดียวซึ่งนับว่าเขาเป็นผู้มีพรสวรรค์มากในรุ่นเดียวกัน

“สวัสดีครับ เรียกผมตามนั่วนั่วก็ได้หรือจะเรียกซูอวี้ก็ได้เพราะพวกเราน่าจะรุ่นเดียวกัน” หลิงซูอวี้เป็นพวกไม่ถือตัวเหมือนกับคนตระกูลใหญ่หลายคนดังนั้นเจ้าตัวจึงแนะนำตัวเองออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“ครับยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน… ว่าแต่น้องสาวห้องพักเธอพักกันกี่คน” หลังจากตอบรับเพื่อนใหม่ หลิงซูอวี้ก็หันมาสนใจน้องสาวของตนต่อ

“มีสองคนค่ะ แล้วของพี่ล่ะ”

“ฮ่า ๆ แสดงว่าพี่โชคดีกว่าเธอ” คนเป็นพี่หัวเราะร่าไม่ยอมตอบตามตรง

“พี่หมายความว่ายังไง”

“พี่ได้พักคนเดียวล่ะ คนที่พักกับพี่บังเอิญชิงลาออกไปแล้วเพราะหมอนั่นว่ายน้ำไม่เป็น ส่วนอีกคนดูเหมือนว่าจะไปเรียนต่อที่อื่น”

แต่ปฏิกิริยาของน้องสาวกลับแตกต่างจากที่เขาคาดไว้ เพราะเธอกลับนำแขนไปคล้องกับคนข้างกายแน่น “ฉันโชคดีกว่าพี่ตั้งเยอะ เพราะฉันมีอีฟ”

“อีฟเธอหมายถึงเอวาเหรอ” คนเป็นพี่ทวน

“ก็ใช่นะสิ อีฟของฉันทั้งสวยทั้งเก่งเธอเป็นนักเรียนแพทย์เลยนะพรสวรรค์ระดับA+ด้วย อีกไม่นานอีฟของฉันต้องเลื่อนถึงS ได้แน่”

เอวาที่ได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมห้องถึงกับใบหน้าขึ้นสีด้วยความอาย “เธอชมฉันเกินไปแล้ว”

“ไม่เกินไปหรอก เอาไว้พอเข้าไปในสนามฉันจะตามหาเธอแล้วเรามารวมทีมกันให้ได้นะ”

“ได้สิ ฉันเองก็จะตามหาเธอเหมือนกัน”

ตอนนี้หลิงซูอวี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นส่วนเกินของสองสาวไปเรียบร้อยแล้ว “มีเพื่อนแล้วลืมพี่” เจ้าตัวพูดเสียงงอน ๆ

“ไม่ใช่สักหน่อย เพราะฉันก็ตั้งใจจะตามหาพี่อยู่แล้ว” หลิงซูนั่วรีบเอ่ยง้อพี่ชายเพราะถึงอย่างไรเขากับเธอก็ตัวแทบจะติดกัน

“ดีมาก น้องสาวของพี่ดีที่สุด”

“เหอะ! พี่เพิ่งรู้เหรอดังนั้นหลังจากจบการฝึก 72 ชั่วโมงเมื่อไหร่พี่อย่าลืมเลี้ยงข้าวฉันล่ะ”

“นั่วนั่วเธอพูดอย่างกับว่ามีครั้งไหนที่พี่ไม่เลี้ยงเธอ หากเมื่อไหร่เงินค่าขนมของพี่หมดเธอก็อย่าลืมมาจ่ายค่าซ่อมบำรุงเมคาให้พี่ด้วยล่ะ”

“ได้ ๆ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง” คนเป็นน้องยกมือขึ้นตบอกเบา ๆ เป็นการรับปาก