การฝึกเอาชีวิตรอด @2

ขณะที่พวกเขาสนทนากันไป เดินกันไปเวลาที่อาจารย์นัดก็ใกล้เข้ามาทุกขณะ เมื่อคนทั้งสามเดินมาถึงลานฝึกกลางมหาวิทยาลัยก็เป็นเวลา 17.30 ดวงดาวพอดี เหล่านักศึกษาทุกคนล้วนสวมชุดฝึกสีเขียวเข้มโดยที่ด้านหลังของพวกเขามีเป้สนามสีดำเพียงหนึ่งใบเท่านั้น ส่วนสมองกลได้ถูกยึดไปตามระเบียบแห่งการฝึกก่อนจะได้กำไลข้อมือฉุกเฉินมาแทน ซึ่งกำไลนี้จะกดก็ต่อเมื่อต้องการออกจากสนาม

“น้องสาวพี่ไปเข้าแถวก่อนนะ” หลิงซูอวี้ไม่ลืมบอกลาคนเป็นน้องพลางยกมือหนาขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ “เอาไว้เจอกันข้างในนะ”

“อืม” เด็กสาวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “พี่ชาย อย่าลืมยันต์ที่ฉันให้ไปนะ ต้องพกติดตัวไว้ตลอดล่ะ”

“รู้แล้ว ๆ พี่ไปล่ะ” กล่าวจบคนเป็นพี่ก็โบกมือลาอย่างร่าเริงไปยังแถวของตน

เอวามองภาพความสนิทสนมของสองพี่น้องด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะเธอเป็นลูกคนเดียวก็เลยไม่เข้าใจความรู้สึกเช่นนี้ คล้อยหลังของคนเป็นพี่หลิงซูนั่วก็หันมาสนใจกับเพื่อนสาวข้างกาย

“อีฟ” เธอกระซิบกับเพื่อนใหม่เสียงเบา “ในเป้ของเธอมีอะไรบ้าง”

“ก็มีมีดสนาม เชือกอเนกประสงค์ ชุดปฐมพยาบาล เครื่องกรองน้ำแบบพกพา เต็นท์สนามขนาดหนึ่งคนและก็ของใช้ส่วนตัวอย่างพวกสเปรย์กันแมลง” เด็กสาวผมเงินตอบตามตรงเมื่อได้ยินคำถามอันแปลกประหลาดนี้

“อย่างนั้นเหรอ” หลิงซูนั่วตอบรับพลางนึกถึงเป้สนามของตนที่ครึ่งหนึ่งมีแต่กระดาษยันต์เป็นส่วนใหญ่ หากถามว่าทำไมก็เพราะสิ่งที่เธอถนัดในโลกก่อนก็คือการเขียนยันต์ยังไงล่ะ แม้ว่าในโลกนี้จะไม่มีพลังปราณแต่เธอมีพลังจิตซึ่งตอนที่เธออยู่บ้านเธอทำการทดลองอยู่หลายครั้งและค้นพบเรื่องอันน่าอัศจรรย์นี้ว่าเธอสามารถใช้พลังจิตเขียนยันต์ได้ดังนั้นเธอจึงดีใจเป็นอย่างมาก

“แล้วของเธอล่ะ มีไม่เหมือนกันเหรอ” คนเป็นเพื่อนอดถามออกมาไม่ได้

“ก็คล้าย ๆ กันนั่นแหละ” นั่วนั่วตอบพลางเกาแก้มแก้เขิน “เพียงแต่อาจจะแตกต่างกันบ้างเล็กน้อย”

“เล็กน้อยนี่แค่ไหน” เอวาอดถามออกมาไม่ได้ “เธอคงไม่ได้ลักลอบเอาของกินใส่กระเป๋าหรอกนะ”

“...” หลิงซูนั่วถึงกับพูดไม่ออก “อีฟ เธออย่าทำเหมือนพี่ชายฉันอีกคนได้ไหม ฉันรู้หรอกน่าว่าอะไรควรไม่ควร” กล่าวมาถึงตรงนี้อดีตเซียนน้องเล็กก็มอบยันต์ที่เขียนแล้วให้คนตรงหน้าจำนวนห้าแผ่น

เด็กสาวเผ่าน้ำแข็งหยิบกระดาษสีเหลืองอ่อนแผ่นหนึ่งขึ้นมาพลิกดูทั้งด้านหน้าและด้านหลังอย่างสงสัย “อันนี้คืออะไร”

หลิงซูนั่วมองแผ่นยันต์ในมือของเพื่อนก่อนจะยิ้มออกมา “ยันต์”

“ยันต์?” เอวาเอียงศีรษะอย่างสับสนเพราะคำคำนี้เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “สิ่งที่เธอเพิ่งพูดกับหลิงซูอวี้ไปเมื่อกี้เหรอ”

“ใช่! มันเป็นศาสตร์ดึกดำบรรพ์อย่างหนึ่ง ฉันไปเจอในห้องสมุดประจำเมืองตอนพักรักษาตัว”

“ห้องสมุด?”

“อืม หนังสือเล่มนั้นมาจากดาวเทียนกง” เด็กสาวตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ฉันชอบอะไรเกี่ยวกับยุคดั้งเดิมเธอก็รู้ดังนั้นฉันก็เลยไปหามาอ่าน หนังสือเล่มนี้อยู่ในโซนประวัติศาสตร์โบราณแต่เหมือนไม่ค่อยมีคนอ่าน เพราะมีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด”

เอวานึกภาพตาม ก่อนจะพยักหน้ารับแม้ว่าเธอจะเคยไปยังห้องสมุดกลางมาบ้างแต่เธอก็ไม่คิดจะเดินเข้าไปยังชั้นหนังสือเก่าเลย

“ในหนังสือเล่มนั้นบอกว่า คนโบราณเคยใช้พลังจิตสร้างรูปแบบพลังงานผ่านอักขระพิเศษ ถึงข้อมูลจะไม่สมบูรณ์ แต่ฉันลองทำตามดู... แล้วมันใช้ได้จริง”

“ใช้ได้จริง?” เอวาเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ

หลิงซูนั่วพยักหน้ารับรัวรัว “ตอนอยู่บ้านฉันทดลองหลายครั้งแล้ว”

เธอหยิบยันต์ออกมาทีละแผ่นแล้วเอ่ยแนะนำให้เพื่อนตรงหน้า “แผ่นนี้เป็นยันต์แสง ใช้ส่องสว่าง” บนแผ่นยันต์ที่เห็นมีรูปคล้ายโคมไฟทำให้เอวาแยกไม่ยาก “แผ่นนี้เป็นยันต์กันแมลง” นั่วนั่วยังคงกล่าวต่อไป “แผ่นนี้เป็นยันต์ให้ความร้อน เอาไว้ก่อไฟเวลาฝนตก ส่วนแผ่นนี้...” เด็กสาวยกแผ่นสุดท้ายขึ้น สีหน้าจริงจังมากกว่าเดิม “ส่วนแผ่นนี้คือยันต์เอาชีวิตรอด

หน้าตาของเอวาตอนนี้ไม่แตกต่างจากหลิงซูอวี้ที่รู้เรื่องยันต์ครั้งแรกเลยแม้แต่น้อย จะต่างก็ตรงที่พี่ชายของเธอไม่คิดว่าน้องสาวจะสามารถเรียนรู้ศาสตร์ดึกดำบรรพ์ได้แบบแตกฉานเพราะหากไม่เห็นด้วยตาเขาก็คงไม่รับยันต์จากเธอมาใช้อย่างแน่นอน กลับมายังสถานการณ์ปัจจุบัน ระหว่างสองสาว “หมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความว่าหากเมื่อไหร่ที่เธอรู้สึกจวนตัวแล้วไม่อยากถูกดีดออกจากสนามก็ให้ฉีกยันต์แผ่นนี้ทิ้งซะ”

เอวารับมาอย่างระมัดระวัง “แล้วจะเกิดอะไรขึ้น” เธอถามต่อ

“ฉันจะรู้ตำแหน่งของเธอ” นั่วนั่วตอบตามจริง “ยันต์จะสร้างคลื่นพลังจิตเชื่อมกับเจ้าของที่เขียนมันเอาไว้ จากนั้นมันจะนำทางฉันไปหาเธอ”

เอวานิ่งไป “ทำได้ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ฉันมั่นใจว่าได้” ใบหน้าของคนพูดเต็มไปด้วยความมั่นใจ “หรือถ้าหากไม่ได้มันจะมีเกราะป้องกันอีกชั้นหนึ่งแสดงออกมาซึ่งเกราะนี้สามารถทำให้เธอรอดจากอันตรายได้อย่างทันท่วงทีรอจนกว่าฉันจะไปถึง”

“จริงเหรอ” น้ำเสียงของเด็กสาวผมเงินแสดงความตื่นเต้นแตกต่างจากใบหน้า

“น่าจะได้นะ”

“น่าจะเหรอ” เอวาเริ่มงง

“ก็ฉันยังไม่เคยเจออันตรายที่จะใช้ทดสอบยันต์นี้เลยสักครั้งนี่น่า” คำตอบนี้ทำให้เด็กสาวเผ่าน้ำแข็งถึงกับพูดไม่ออก แต่เธอก็รับความหวังดีจากเพื่อนใหม่เอาไว้อย่างเต็มใจ “ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร ก็พวกเราเป็นเพื่อนกันนี่”

คำว่า “เพื่อน” ทำให้มนุษย์เผ่าน้ำแข็งเงียบไปอีกครั้ง ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ค่อยมีใครยอมเป็นเพื่อนกับเธอมากนักเพราะพวกเขามักบอกว่าเผ่าน้ำแข็ง เย็นชา ไร้หัวใจ แต่พวกเขาคงลืมกันไปแล้วว่า บุคคลที่ถูกกล่าวหาว่าเย็นชาไร้หัวใจนั้นส่วนใหญ่มักทำอาชีพเป็นแพทย์สนาม

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น หูของพวกเขาก็ได้ยินเสียงแหลมสูงดังขึ้นมาจากด้านหน้าบนอัฒจันทร์ นักศึกษาทุกคนรีบหยุดบทสนทนาแล้วหันไปมองต้นเสียงโดยพร้อมเพรียง บนแท่นบัญชาการสูง ปรากฏร่างของชายหญิงหลายคนในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทกำลังเดินออกมา คนที่เดินนำคือชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม เต็มไปด้วยบาดแผลเก่า ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว เพียงเขาก้าวออกมา บรรยากาศทั้งลานกว้างก็เงียบกริบ

“ศาสตราจารย์โจวอวิ๋นถิง...” หลิงซูนั่วอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา เธอจำได้ทันทีว่าเขาคืออาจารย์ที่ปรึกษาของตนเอง ที่เจ้าตัวยังไม่ได้ทำความรู้จัก