กติกาของการฝึก @2

“งั้นก็ต้องล่าสัตว์กลายพันธุ์ด้วยสินะ”

หานจิ้งอู่ปล่อยให้ทุกคนพูดถึงเรื่องนี้กันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นเล็กน้อย ทั่วทั้งลานก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

“แต่คะแนนจะไม่ได้มาจากการล่าสัตว์กลายพันธุ์เพียงอย่างเดียว” สิ้นคำพูดของเขา ภาพบนจอก็เปลี่ยนเป็นจุดสีฟ้าหลายสิบจุดกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ฝึก “จุดสีฟ้าคือจุดทรัพยากรเมื่อมันกระพริบจะมีการแจ้งเตือนผ่านโดรน และเมื่อพวกเธอค้นพบและทำภารกิจตามคำสั่งสำเร็จ พวกเธอจะได้รับเสบียงเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นสารอาหารเหลว น้ำดื่ม กระสุน อุปกรณ์สนาม รวมถึงเวชภัณฑ์อย่างที่ฉันได้บอกไปแล้วแต่ทางที่ดีคืออย่ารอ” จบประโยคนี้เหล่านักศึกษาต่างพากันสงสัยไม่จางหาย ‘หรือว่าภารกิจตามคำสั่งจะยากเกินไป’

ท่ามกลางความสงสัยภาพก็เปลี่ยนอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เป็นสัญลักษณ์เครื่องหมายกาชาดสีแดง “นอกจากนี้ยังมีภารกิจลับ” นักศึกษาหลายคนเริ่มสนใจทันที “ภารกิจลับจะไม่แสดงตำแหน่งล่วงหน้า แต่หนึ่งในนั้นคือภารกิจช่วยเหลือเพื่อนร่วมรบหากช่วยเหลือนักศึกษาที่กำลังตกอยู่ในอันตราย หรือช่วยทีมอื่นจนภารกิจสำเร็จ ระบบจะประเมินสถานการณ์และมอบคะแนนตามระดับความยาก” คำพูดนี้ทำให้นักศึกษาเริ่มมองหน้ากัน

“จำไว้... มหาวิทยาลัยไม่ได้ต้องการเครื่องจักรสังหาร แต่ต้องการทหารที่รู้จักรักษาชีวิตของพวกเดียวกัน” หลายคนพยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะส่วนหนึ่งที่พวกเขาเลือกเรียนที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้ที่ถูกส่งต่อมาจากรุ่นพี่ปากต่อปากรุ่นสู่รุ่น

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาหานจิ้งอู่จึงกล่าวต่อ “อาวุธประจำตัวของพวกเธอ ทุกคนจะได้รับก่อนเข้าสนาม” ภาพปืนไรเฟิลมาตรฐานและปืนพกพลังงานปรากฏขึ้นบนจอ “อาวุธเป็นของจริง”

คราวนี้ทั่วทั้งลานตกอยู่ในความเงียบแต่เป็นความเงียบแบบเร่าร้อนเพราะมีใครบ้างที่ไม่อยากจะกำจัดสัตว์ร้ายที่บุกรุกดวงดาวของตนอย่างไม่จบสิ้นกันล่ะ

“อย่าเพิ่งเลือดเดือด”

คำกล่าวนี้ทำให้บรรยากาศที่กำลังคุกรุ่นสงบลงได้บ้าง “เมื่อได้รับอาวุธจริงก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอจะยิงได้อย่างไร้สติ” อดีตนักรบเมคาเดี่ยวกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “จำเอาไว้... ปืนไม่มีตา ดังนั้นก่อนลั่นไกทุกครั้ง จงมั่นใจว่าสิ่งที่อยู่ในเป้าหมายคือศัตรู ไม่ใช่เพื่อนร่วมรบ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนกวาดสายตามองนักศึกษากว่าพันคนที่ยืนอยู่เบื้องล่าง

“ในสนามฝึก พวกเธอสามารถปะทะกับสัตว์กลายพันธุ์ได้เต็มที่ แต่ห้ามใช้อาวุธทำร้ายเพื่อนร่วมสถาบันโดยเจตนา” นักศึกษาทุกคนผงกหัวลงแทบจะพร้อมกัน

“หากตรวจพบว่ามีการโจมตีนักศึกษาด้วยกันเองโดยไม่มีเหตุอันสมควร... จะถูกตัดสิทธิ์ทันทีและจะถูกลงโทษตามกฎหมายแห่งจักรวรรดิด้วย” นักศึกษาหลายคนพยักหน้ารับ เพราะนี่ถือเป็นกฎพื้นฐานของการฝึกทุกแห่ง

“อย่างไรก็ตาม...” ชายวัยกลางคนกล่าวต่อ “การแย่งชิงทรัพยากร การแข่งขันทำภารกิจ หรือการช่วงชิงเป้าหมาย สามารถเกิดขึ้นได้”

เพียงประโยคเดียว หลายคนก็เริ่มมีสีหน้าตื่นตัว “เพราะในสนามรบจริง ไม่มีใครยอมยกทรัพยากรให้พวกเธอง่าย ๆ แต่จงจำไว้... การแข่งขันกับการเข่นฆ่า เป็นคนละเรื่องกัน”

เขายกมือแตะจอโฮโลแกรมอีกครั้ง ภาพกำไลข้อมือฉุกเฉินก็ขยายใหญ่ขึ้น “กำไลฉุกเฉินของพวกเธอ นอกจากใช้ขอความช่วยเหลือแล้ว ยังทำหน้าที่บันทึกสัญญาณชีพ ตำแหน่ง และข้อมูลการต่อสู้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“หากสัญญาณชีพของผู้ใดเข้าสู่ระดับอันตราย ศูนย์บัญชาการจะส่งหน่วยกู้ภัยเข้าพื้นที่ทันที” ภาพยานกู้ภัยสีขาวเงินหลายลำปรากฏขึ้นบนจอ ก่อนจะตามมาด้วยตราสัญลักษณ์ของหน่วยกู้ภัยยุทธวิธี “หน่วยกู้ภัยทุกหน่วย อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพันโทหลินเยว่ซิน” ภาพของทหารหญิงคนหนึ่งถูกฉายขึ้นมา

“หน้าที่ของพวกเขาคือช่วยชีวิต ไม่ใช่ช่วยให้พวกเธอสอบผ่าน ดังนั้นทันทีที่หน่วยกู้ภัยเข้าถึงตัว การฝึกของพวกเธอจะสิ้นสุดลงในทันทียกเว้นกรณีฉุกเฉินอย่างการเพิ่มระดับพลังจิตกะทันหัน”

ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะทุกคนเข้าใจดีว่าหากได้พบกับหน่วยกู้ภัย ก็หมายความว่าตนหมดสิทธิ์เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้แล้ว หานจิ้งอู่มองสีหน้าของนักศึกษาทีละคน ก่อนพยักหน้าลง “แต่ผมหวังว่า... ตลอดการฝึกครั้งนี้ พวกคุณทุกคนจะไม่มีใครได้พบพวกเขา”

บรรยากาศทั้งลานกว้างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง จากนั้นชายหนุ่มจึงยกมุมปากขึ้นเพียงบางเบา “เพราะการที่หน่วยกู้ภัยไม่ต้องออกปฏิบัติหน้าที่... นั่นหมายความว่าพวกเธอทุกคนสามารถเอาชีวิตรอดได้ด้วยตัวเอง”

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของนักศึกษาหลายคนดูผ่อนคลายลงไม่น้อย พลตรีหานจิ้งอู่ก้มมองเวลาบนจอโฮโลแกรม ก่อนประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เหลือเวลาอีกห้านาที” เขามองกวาดนักศึกษาในชุดฝึกอีกครั้ง “ทุกคนจงเตรียมตัวเข้าสู่สนามฝึก เพราะตั้งแต่วินาทีที่พวกเธอถูกส่งตัวลงพื้น... การทดสอบจะเริ่มต้นทันที” เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างฮึกเหิม

“ขอให้ทุกคน... มีชีวิตรอดกลับมา”

สิ้นเสียงของเขา เสียงไซเรนเตรียมปฏิบัติการก็ดังสะท้อนไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ขณะที่ยานลำเลียงขนาดมหึมาหลายสิบลำค่อย ๆ ลอยลงเหนือท้องฟ้าของลานกว้าง… เตรียมพานักศึกษาใหม่ทุกคนเข้าสู่บททดสอบแรกของการเป็นนักเรียนทหารอย่างแท้จริง